Skip to main content

The immortal Michael Jackson

Life & Style - Weekend Friday, Apr. ۲۷, ۲۰۱۲ By OTIS R. TAYLOR JR. - این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید E-MAIL PRINT REPRINT ۱۴ COMMENTS TEXT SIZE: CHARLOTTE -- Don Boyette was hand-picked by Michael Jackson to play bass guitar on the "Bad" and "Dangerous" tours. Since Cirque du Soleil's "Michael Jackson THE IMMORTAL World Tour" is creating an experience of Jackson's music, Boyette was a natural choice to play in the live band. How does playing the songs without Jackson compare? "It's completely different because he's not here," Boyette said. "The level of integrity, it's hard to compare. But at the same time, this particular show is something Michael would've wanted." - Kim Kim Foster-Tobin /این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید CLICK FOR MORE PHOTOS GALLERY: Cirque du Soleil's "Michael Jackson THE IMMORTAL World Tour" If you go Michael Jackson THE IMMORTAL World Tour When: ۸ tonight and Saturday Where: Colonial Life Arena Tickets: $۵۲-$۱۷۷ Information: www.LMCtix.com or (۸۵۵) ۴۵۶-۲۸۴۹ By the numbers ۳۵: number equipment trucks ۱۷۵: cast and crew ۱,۴۰۰: costume pieces ۱۱.۵: hours to set up show ۳: hours to break it down ۱۰۰: local laborers hired to assist the traveling crew The live music is what carries the show. "It had to feel a certain way," Boyette said. In mid March, The State was given a set tour at the Time Warner Cable Arena. A few days earlier, "THE IMMORTAL" had its ۱۰۰th show in Raleigh. "It's the biggest (Cirque) touring arena show and the best selling," said Maxime Charbonneau, a Cirque publicist and our tour guide. Industrial fans were blowing air onto costumes hanging in road cases. The cases themselves, placed side-by-side, formed makeshift dressing rooms for quick costume changes. In the empty arena, "They Don't Care About Us" played through the speakers as dancers, marching like soldiers, worked on a routine on the multi-level stage. The scene is repurposed choreography from "This is It," the string of concerts Jackson was planning before he died in June ۲۰۰۹. A catwalk allows the show's action to extend deep into the audience and multiple LED screens project images from Jackson's life and career. (Fortunately, there isn't a Michael Jackson hologram -- yet.) A replica of the gilded gates of Neverland, Jackson's former ranch home, opens the show. The costumes -- from the dancers' "Tron"-like LED suits to blown-out afros -- are handled by the wardrobe department. They're easy to spot, what with scissors, pens and glue guns holstered to their waists. As one wardrobe assistant patted an afro wig into shape, another was using a steamer to style a curly-haired wig. It has to be done before every performance because the synthetic fibers stretch. There's an attractive visual component to the show, but there isn't a narrative like other Cirque productions. "There's not much of a story," Charbonneau said. "It's more of a presentation of music." Kevin Antunes, the musical designer, was given access to master recordings so he could extract Jackson's vocals. It gives the show added punch with the live accompaniment. During the performance Boyette, one of five musicians who played with Jackson, is positioned with others on the stage's highest level, what is called the barbecue deck. (It's called that because if you're playing on the black steel surface outdoors in the summer, you're going to cook like barbecue.) The producers have taken some musical liberties, like adding a percussionist in Taku Hirano. According to Hirano, who plays conga, tambourine and finger snaps in songs like "Man in the Mirror," a lot of the sound he creates was once generated by sequencers. "Anything I can cover live, they want me to," said Hirano, who is essential for the fills on "Human Nature." "I can't mess up. It's inherent to the song." Tara Young (Tar-ah, not Terra, she'll tell you), the artistic director, said the show's thread is a celebration of Jackson and his music. "You will really feel inspired after seeing this show," she said. And you don't have to be a Jackson fan. If you've seen Jackson in concert -- or even the concert film "This is It," released posthumously -- you know that he had a singular magnetism on stage. There's a mime, who, according to production notes, is said to inhabit Jackson's spirit, but he can't possibly command the stage like Jackson. There are plenty of routines, like the lean motion during "Smooth Criminal," that invoke Jackson's superior dancing skills. The audience hears Michael Jackson, but it would've been nice to see him portrayed on the stage. There are less acrobatic displays than "Alegria," the Cirque production that was at the arena last April, but that doesn't mean there aren't jaw-dropping performances. Watch out for Jean Sok, who dances on one leg with the aid of crutches. His performance alone was inspiring. http://www.thestate.com/۲۰۱۲/۰۴/۲۷/۲۲۵۱۹۷۷/the-immortal-michael-jackson.html

جو ووگل: خون روی زمین رقص ۱۵ سال پس از انتشار

«خون روی زمین رقص» (Blood on the Dance Floor)، به عنوان نخستن تک‌آهنگ از آلبومی با همین عنوان در ۲۱ مارس ۱۹۹۷ توسط اپیک رکوردز منتشر شد. مایکل از سال ۱۹۹۱ بر روی این آهنگ کار می‌کرد. این آهنگ تلفیقی است از سبک‌های نیو جک سویینگ، آراندبی، راک، دنس-پاپ و های اینرژی. این آهنگ که توسط مایکل جکسون و تدی رایلی، نوشته و تهیه شده بود، در کشورهای مختلف دنیا فروش بسیار خوبی داشت و در سرتاسر اروپا یکی از ۱۰ آهنگ برتر بود. این آهنگ در بریتانیا، اسپانیا و نیوزیلند، شماره یک گردید. ماه گذشته، جو ووگل، نویسنده‌ی کتاب تحسین شده‌ی «مرد در موسیقی» به مناسبت گذشت ۱۵ سال از انتشار این آهنگ، مقاله‌ی جالب توجهی نوشت که در ادامه می‌خوانید:Blood-On-The-Dance-Floor.jpg در روز ۶ ژوئن ۱۹۹۰، موسیقیدان و تهیه کننده، تدی رایلی (Teddy Riley)، قرار بود به جشن تولد دوست و هم گروهش برود؛ اما به جای آن، شب را در استودیوی ساوندورکز (Sound Works)، واقع در خیابان کویینز ۲۳، به کار بر روی بخش گروو (Groove) آهنگی برای سلطان پاپ، مایکل جکسون گذراند. رایلی به خاطر می‌آورد: "به گروه گفتم که کار زیادی برای انجام دادن دارم. مایکل، اولویت من بود. من به زودی برای دیدارش به کالیفرنیا می‌رفتم و او انتظار داشت که من بهترین کارم را به او عرضه کنم." رایلی شانس آورد... عصر همان روز او فهمید که در مهمانی‌ای که از آن طفره رفته بود، یک نفر بر روی زمین رقص، تیر خورده است. او به خود لرزید. در ۲۳ سالگی، مرگ و خشونت، بار دیگر به زندگی‎‌ او پا گذاشته بود. همان سال او برادر نانتی و بهترین دوست‌اش را بر اثر قتل از دست داده بود. "گروو"-ی که رایلی آن شب بر رویش کار می‌کرد، ریتم تند، تهدید کننده و شومی داشت. اما نه ترانه‌ای در کار بود، نه عنوانی و نه ملودی. شنبه‌ی بعد، او برای ملاقات با مایکل، عازم نورلند شد. رایلی، عصبی بود. جکسون نام همکاران بسیاری را خط زده و با تعدادی دیگر جایگزین کرده بود. تهیه کننده‌ی افسانه‌ای کویینسی جونز، ال.ای رید، بیبی فیس و برایان لورن... هیچکدام باقی نمانده بودند. جکسون از تدی رایلی انتظارات بزرگی داشت، کسی که سبک موسیقی جدیدش: نیو جک‌ سویینگ (New Jack Swing)، تلفیق درخشانی از جاز، گاسپل، آراندبی و هیپ هاپ ارائه داده بود. بزرگترین دستاورد او، پر کردن فاصله‌ی بین آراندبی و هیپ هاپ به شمار می‌رفت. او بر روی این دو سبک، پلی زد که مایکل از دوران آلبوم Bad در فکرش بود. جکسون به دقت به نوارهایی که رایلی با خودش به همراه آورده بود، گوش داد و بی‌درنگ عاشق‌اش شد. نسبت به کارهای پیشین مایکل؛ این ترک‌ها، شامل کوردهای (Chord) متفاوتی بود. ریتم‌، تازه و نامتعارف بود، ضرباهنگ تندی داشت و مانند پتک ضربه میزد. گروو-ی که رایلی در شب مهمانی بر روی آن کار کرده بود، نیز در میان ترک‌ها قرار داشت. مایکل چیزی در مورد داستانی که پشت این قطعه بود، نمی‌دانست. رایلی می‌گوید: "من چیزی در این مورد به او نگفتم، او هیچ نمی‌دانست."* (*منظور شلیک گلوله در مهمانی آن شب است که الهام بخش رایلی برای این قطعه شده بود.) چند هفته بعد، رایلی شوکه شد وقتی نامی را که مایکل برای این ترک در نظر گرفته بود، شنید: "خون روی زمین رقص!" مو بر تن رایلی راست شد. "انگار که از غیب چیزی فهمیده بود. او حال و هوای این آهنگ را چنین تعبیر کرده بود." طی ماه‌های بعد، جکسون و رایلی با شدت و حرارت تمام، بر روی چندین ترک کار می‌کردند، گاهی به تنهایی، گاهی در کنار هم، در استودیوی لارابی (Larabee) در لس آنجلس. رایلی می‌گوید: "او ملودی را ساخته بود... «خون روی زمین رقص! خون روی زمین رقص!»... وای! خدایا!.. او ترانه و هارمونی را پرداخته بود و ما سپس آهنگ را لایه به لایه پروار کردیم." رایلی برای ضرباهنگ، از یک ماشین درام ممتاز (MPC ۳۰۰۰) استفاده کرد. برای ایجاد ضربه‌ها، زه را فشرده می‌کردند. (جکسون همیشه می‌گفت: "می‌خواهم خشک و انعطاف‌ناپذیر باشد.") این همان صدایی بود که در آلبوم «دنجروس» (Dangerous) استفاده شد. رایلی می‌گوید: "به Remember The Time گوش دهید. بسیار شبیه است." خون روی زمین رقص، سرانجام به آلبوم «دنجروس» (Dangerous) راه نیافت. رایلی می‌گوید: "سر وقت آماده نشد. هنوز مقداری از آوازها باقی مانده بود. مایکل عاشق این آهنگ بود، اما به آن گوش می‌کرد و می‌گفت «از کارت خوشم می‌آید، اما هنوز هم کار دارد.» او یک کمال‌گرا بود." وقتی پروسه‌ی آلبوم دنجروس آغاز شد، آهنگ‌های دیگری وارد گود شدند و اولیت را ربودند، از جمله Remember The Time و In The Closet. مایکل تقریبا تا ۷ سال پس از آن، به سراغ «خون» نرفت. اکنون ژانویه‌ی سال ۱۹۹۷ است. جکسون که در میانه‌ی تور جهانی هیستوری (History) به سر می‌برد، تصمیم گرفته است طی وقفه‌ی بین نیمه‌ی نخست و دوم تور، در شهر مونترو، سوییس، به استراحت بپردازد. (طبق گزارش‌ها، وقتی آنجا بود، حتی سعی کرد خانه‌ی بت دیرینه‌اش، چارلی چاپلین را بخرد.) آنجا در استودیوی مانتین (Mountain Studio)، مایکل بار دیگر به سراغ آن ترک قدیمی رفت. موسیقیدان، برد باکسر (Brad Buxer) می‌گوید: "ما نوار صوتی دیجیتالیِ تدی (رایلی) را برداشتیم و با یک گروه مردانه‌ی چهار نفره بر رویش کار کردیم." نسخه‌ی نهایی این مولتی-ترک که توسط میک گیوزاسکی (Mick Guzauski)، مهندسی و میکس شده بود، به دقت از روی آخرین نسخه‌ای که مایکل و رایلی ضبط کرده بودند، ساخته شد. رایلی می‌گوید: "وقتی نسخه‌ی نهایی آهنگ را شنیدم، با خود گفتم که ایکاش کارِ من بود. اما مایکل دقیقا می‌دانست که چه می‌خواهد و از نتیجه‌ی کار راضی بود." به نوعی یک آهنگ رقصی نامتعارف بود. مانند «بیلی جین»، فضایی تیره و آزار دهنده داشت. (بر طبق ترانه‌ی آهنگ، مایکل در جایی که کمترین انتظار را دارد، یعنی زمین رقص، از پشت خنجر می‌خورد.) آوازهای کوبنده و خشن مایکل، حس شومی را در شنونده بیدار می‌کند. این آهنگ، هرچیزی باشد، غم‌انگیز نیست. ضرباهنگ آن، مانند تازیانه از درون بلندگو به بیرون پرتاب می‌شود و مقاومت در برابرش بی‌فایده است. جکسون به رایلی گفته بود که فکر می‌کند این آهنگ، یک اسمش (Smash - به معنی درهم شکستن) خواهد شد. "مایکل اینگونه توضیح داد: «یک ترکِ هیت (Hit - به معنی ضربه زدن - تک‌آهنگی که در بین مردم بسیار محبوب شود)، یک یا دو هفته در جدول می‌ماند. اما اسمش، آهنگی است که ۶ هفته در جدول می‌ماند.» او احساس می‌کرد که خون روی زمین رقص، یک «اسمش» خواهد بود." «خون روی زمین رقص» در ۲۱ مارس ۱۹۹۷ منتشر شد. عجیب بود که در ایالات متحده هیچ تبلیغی برای این آهنگ به عمل نیامد. رایلی می‌گوید که این امر، اهمیتی برای مایکل نداشت. "او اندیشید که مردم آمریکا، اگر مشتاق باشند، خودشان این آهنگ را کشف می‌کنند. او از چیزی نگران نبود." این آهنگ دور دنیا به پیروزی دست یافت و در ۱۵ کشور، در بین ۱۰ آهنگ برتر قرار گرفت و در سه کشور از جمله بریتانیا، شماره یک شد. رمیکس‌های بسیاری از این آهنگ ساخته و بطور مداوم در کلوپ‌های رقص نواخته شد. آهنگ «خون» (Blood on the Dance Floor) که از دو آلبوم بزرگ استودیویی مایکل طی آن دهه (دنجروس ۱۹۹۱ و هیستوری ۱۹۹۵)، جا مانده بود، بدل به یکی از ماندگارترین ترک‌های ریتمیک مایکل در دهه‌ی ۹۰ گردید. ۱۵ سال پس از آن، از رایلی می‌پرسم چه چیزی این آهنگ را بی‌همتا می‌سازد؟ "این آهنگ برای مایکل سرراست و پرخاشگر بود. او همیشه در پی یک چیز قوی‌تر می‌گشت. اما نکته‌ی اعجاب‌انگیز این است که مایکل چگونه انرژی این آهنگ را درک کرد؟ پیش از آنکه من داستان آن شب را برایش بازگو کرده باشم، او خودش آن را از طریق موسیقی درک کرده بود. من هرگز هیچ چیز یا هیچکسی را به نیرومندی مایکل ندیده‌ام." منبع: eMJey.com / Joseph Vogel, The Atlantic

موسیقی

گلهای رز برای مایکل جکسون در فارست لان

هواداران در لس آنجلس همانند سال گذشته برای سالگرد فوت مایکل جکسون آماده می‌شوند. آنها می‌خواهند دریایی از گلهای رز قرمز را در روز ۲۵ ژوئن امسال به هالی تراس، آرامگاه مایکل در پارک فارست لان ببرند. roses4mj1.jpg سال گذشته این عده ۴۵۰۰ شاخه گل رز قرمز را به فارست لان بردند. هر شاخه گل توسط یکی از هواداران در دور دنیا خریداری شده بود. امسال نیز آنها می‌توانند با اهدای مبلغی در این طرح شرکت نمایند. وبلاگ mjbliss سرپرست اجرای این طرح است. منبع: eMJey.com / mjbliss blogspot

هواداران مایکل

مایکل جکسون می‌خواست مرد عنکبوتی باشد

مایکل جکسون از هواداران مارول کامیکس، کمپانی تولید کننده‌ی کتاب‌ داستان‌های مصور (کمیک استریپ) بود. سال قبل در مورد تمایل او به بازی در فیلم مردان ایکس، خواندید. به تازگی استن لی (Stan Lee) - نماینده و رییس سابق کمپانی مارول و خالق شخصیت‌هایی چون مرد عنکبوتی، مردان ایکس، هالک و بسیاری دیگر - در مورد تمایل مایکل جکسون به بازی در نقش مرد عنکبوتی (Spider-Man) به صحبت پرداخت. لی ۸۹ ساله که نقش‌های کوتاهی نیز در هر فیلمی که از روی کتاب‌های کمیک او ساخته شده‌، ایفا کرده است؛ در گفتگو با Moviefone.com چنین گفت:Spider-Man.jpg پرسش: جالب‌ترین چیزی که من در مورد فیلم مردان ایکس شنیده‌ام، تمایل مایکل جکسون به بازی در نقش پروفسور ایکس بوده است. استن لی: من خبر نداشتم که مایکل می‌خواسته در این فیلم نقش پروفسور ایکس را بازی کند. بر اساس صحبت‌هایی که با او داشتم، او علاقمند بود تا مرد عنکبوتی باشد. این برایش شخصیت جالبی بود. او هرگز در مورد مردان ایکس با من حرف نزد. پرسش: فکر می‌کنید در نقش مرد عنکبوتی چگونه ظاهر میشد؟ استن لی: فکر می‌کنم خوب میشد. فکر می‌کنم خیلی خوب از پس نقش برمی‌آمد. اما باید بگویم توبی مگوایر در این نقش عالی ظاهر شد. پرسش: این حقیقت که مایکل با استن لی مدیا (کمپانی تبلیغاتی و تولید سرگرمی در اینترنت که توسط استن لی در سال ۱۹۹۸ تاسیس شد) کار کرد و در دهه‌ی ۹۰ تلاش نمود تا کمپانی مارول را بخرد، برای من بسیار شگفتی آور است. استن لی: بله، او می‌خواست این کار را انجام دهد. فکر می‌کرد این تنها راهی است که می‌تواند در نقش مرد عنکبوتی بازی کند (می‌خندد). منبع: eMJey.com / moviefone