نان را از من بگیر ، اگر میخواهی ،
هوا را از من بگیر ، اما
خنده ات را نه .
گل سرخ را از من بگیر
سوسنی را كه میكاری ،
آبی را كه به ناگاه
در شادی تو سرریز میكند ،
موجی ناگهانی از نقره را
كه در تو میزاید .
از پس نبردی سخت باز میگردم
با چشمانی خسته
كه دنیا را دیده است
بی هیچ دگرگونی ،
اما خنده ات را كه رها میشود
و پرواز كنان در آسمان مرا میجوید
تمامی درهای زندگی را
به رویم میگشاید
عشق من ، خنده تو
در تاریك ترین لحظه ها میشكفد
و اگر دیدی ، به ناگاه
خون من بر سنگفرش خیابان جاری ست ،
بخند ، زیرا خنده تو
برای دستان من
شمشیری است آخته .
خنده تو ، در پاییز
در كنار دریا
موج كف آلوده اش را
باید برفرازد ،
و در بهاران ، عشق من ،
خنده ات را میخواهم
چون گلی كه در انتظارش بودم ،
گل آبی ، گل سرخ
كشورم كه مرا میخواند .
بخند بر شب
بر روز ،
بر ماه ،
بخند بر پیچاپیچ
خیابان های جزیره ، بر این پسر بچه كمرو
كه دوستت دارد ،
اما آنگاه كه چشم میگشایم و میبندم ،
آنگاه كه پاهایم میروند و باز میگردند ،
نان را ،
هوا را ،
روشنی را ،
بهار را ،
از من بگیر
اما خنده ات را هرگز
تا چشم از دنیا نبندم ...
اگر دریای دل آبی ست، تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست ،تویی معنای دنیایش
تو یعنی دسته ای گل را، زآن سوی افق چیدن
تو یعنی پاکی باران ، تو یعنی لذت دیدن
تو یعنی یک شقایق را ،به یک پروانه بخشیدن
تو یعنی ازسحر تا شب، به زیبایی درخشیدن
تو یعنی یک کبوتررا، زتنهایی رها کردن
خدای آسمان ها را ،به آرامی صدا کردن
تو یعنی باغی ازمریم ،تو یعنی کهکشان بودن
تو یعنی دست یک گل را، به دست اطلسی دادن
تو یعنی درزمستانها ، به فکر پونه افتادن
تو یعنی روح باران را ، متین وساده بوسیدن
و یا درپاسخ یک لطف ، به روی غنچه خندیدن
اگرچه دوری ازاینجا ، تو یعنی اوج زیبایی
کنارم هستی وهرشب به خوابم باز می آیی
اگرهرگز نمی خوابند ، دوچشم سرخ و نمناکم
اگر درفکرچشمانت ،شکسته قلب غمناکم
ولی یادم نخواهد رفت ، که یاد تو هنوز اینجا ست
میان سایه روشن ها ،دل شیدای من تنهاست
نباید زود می رفتی و از دل کوچ می کردی
افق ها منتظر ماندند ، که ازاین راه برگردی
اگر یک آسمان دل را ،به قصد عشق بردارم
میان عشق وزیبایی تورا من دوست می دارم
چه زیبا می شود روزی ، به پایان آید این یلدا
که من رخت سفر بندم از این عالم،از این دنیا
