منتقد آسوشیتدپرس در مقاله‌ای می‌نویسد گرچه آلبوم «مایکل» با آلبوم‌های قبلی مایکل جکسون قابل قیاس نیست، اما باید به آن به چشم آلبومی ناتمام و چشمه‌ای از پروسه‌ی کاری وی در سالهای آخر عمرش نگاه کرد. "مشخص نیست آهنگ‌ها تا چه حد دستخوش تغییر شده‌اند اما اگر Hold My Hand را به عنوان نمونه در نظر بگیریم، این تغییرها نباید زیاد بوده باشند. این آهنگ در زمان حیات مایکل لو رفته بود و نسخه‌ی جدید تفاوت زیادی نسبت به قبل ندارد، اما صیقل یافته‌تر و آوازهای مایکل نرم، شیرین اما پرقدرت است. ترانه به خودی خود بسیار شکرین و جامع است اما اجرای پر روح مایکل در این آهنگ، تمام دلربایی که مورد نیاز است را بدان ارزانی می‌دارد." این نویسنده اعتقاد دارد برخی از آهنگ‌های آلبوم نسبت به سایر آنها قوت بیشتری دارند. برای مثال I Like the Way You Love Me نمایانگر یک مایکل کلاسیک است. Best of Joy آهنگی خیالی است با آوازهایی که قلب را در خود حل می‌سازد، بدون افکت‌ها و سر و صداهایی که شنونده را از صدای شگفت‌انگیز او محروم ‌سازد. Keep Your Head Up سرودی الهامی و دلپذیر است که هر شنونده‌ای را مخاطب خود قرار می‌دهد. نویسنده در پایان اضافه می‌کند: "هرگز نخواهیم دانست که آیا «مایکل» شباهت یا نزدیکی به آلبومی که او خود سرگرم ساختش بود، دارد یا خیر. اما انتشار این آلبوم نشان می‌دهد که سلطان پاپ به عهدش وفادار ماند و در راه شروعی دوباره بود. آلبوم جدید هرگز چیزی از میراث خارق‌العاده‌ی او کم نخواهد کرد. بلکه حتی آهنگ‌های بیشتری را برای تسلی یافتن و گرامی داشتن در اختیارمان قرار می‌دهد، حتی اگر کامل هم نباشد." منبع: eMJey / AP