شعر

بیا تا با عشق به سامان برسیم _ همچون مزرعه ی تشنه به باران برسیم _ یا من یرسم یه یار یا یار به من _ یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم.

_________________________________________________________________________________________________________________________________

دوستان اگه شعر زیبایی رو جایی خوندین یا خودتون طبع شعر دارین شعراتون رو اینجا بنویسین.من عاشق شعرم.شعری که روح انسان رو نوازش کنه.شایدم یه رگم به شیراز میرسه.

من آنم که عشق را توانم انتقال/ز غم دل گرفته نتوان انتظار
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

عشق آن نیست که بگویی عالم ــــــــــــــــــــــ عشق آن است که بگویی تو آدم

عشق آن نیست که توانگر باشی ــــــــــــــــــــــــ عشق آن است که توان من باشی

عشق آن نیست که مِی خانه و هوس ــــــــــــــــــــــــ عشق آن است که به فکر معشوق باشی

دگر نتوانست گفت و بیان کرد ..................... از انتظار و فراق تو حرفی زد

دگر نمی توانم دست را از جایش بلند کرد ......... اگر هم توانست به پشت سر خورد

حسنت به ازل نظر چو در کارم کرد بنمود جمال و عاشق زارم کرد

من خفته بدم به ناز در کتم عدم حسن تو بدست خویش بیدارم کرد

تویی عاشقترین تنهای دنیا ............. منم خسته ترین مغموم دنیا
تویی صادقترین حرف رو لبها ............. منم غمگین ترین راز تو دلها
تویی زیبا طلوع صبح فردا ...............منم اینجا غروبی مثل شبها
تویی همچون قناری شاد و شیدا ...... منم مثل کلاغی رو درختا
تویی آشفته دل مغرور و رعنا............. منم همراز و همراه یه رویا
تویی عشق و محبت توی قلبها...........منم دیوونه مثل موج دریا
تویی تنها تویی یاد غریبها..................منم فریاد بی پایان غمها
تویی شاخه گل سرخ صدفها...............منم تنها شقایق توی صحرا
تویی آب زلال اشک چشمها................منم مرداب سرد توی دشتها
تویی عاشقترین تنهای دنیا.................منم خسته ترین مغموم دنیا

همای اوج سعادت به دام ما افتد.......... اگر تو را گذری بر مقام ما افتد
حباب وار براندازم از نشاط کلاه..........اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد
شبی که ماه مراد از افق شود طالع........بود که پرتو نوری به بام ما افتد
به بارگاه تو چون باد را نباشد بار......کی اتفاق مجال سلام ما افتد
چو جان فدای لبش شد خيال می‌بستم.........که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد
خيال زلف تو گفتا که جان وسيله مساز.....کز اين شکار فراوان به دام ما افتد
به نااميدی از اين در مرو بزن فالی......بود که قرعه دولت به نام ما افتد
ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ......نسيم گلشن جان در مشام ما افتد