بخش دوم این مقاله را در اینجا بخوانید. لباس‌های تور پیش از آنکه راهی تور شوند، بوش به مزرعه‌ی مایکل، نورلند می‌رفت و در آنجا ساعت‌ها به نظاره‌ی رقص مایکل می‌نشست تا اگر لباس‌هایی که طراحی کرده بود، برای صحنه مناسب نبود و آزادی عمل لازم را به مایکل نمی‌داد، اصلاح‌شان کند."در مورد لباس‌ها بسیار اندیشه و تعمق شده بود. همه چیز از روی حساب و کتاب بود." بوش می‌گوید در همان حال که استادیوم‌هایی که مایکل در آنها برنامه اجرا می‌کرد، بزرگتر و بزگتر می‌شدند، شلوارهای او کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شدند تا جوراب‌های سفیدش بهتر از دور دیده شوند. "مایکل نگران بود که همه نتوانند به یکسان از نمایش او لذت ببرند. او می‌‌گفت مردمی که در صف‌های آخر ایستاده‌اند به همان اندازه هزینه کرده‌اند که مردمانی که در صف‌های ابتدایی ایستاده‌اند. او می‌خواست تمامی آنها بتوانند وی را بر روی صحنه ببینند." لباس‌های صحنه باید طوری طراحی می‌شدند که نمایانگر حرکات او باشند، بنابراین بوش و تامپکینز برای ساعت‌های متمادی به تماشای رقص مایکل مهمان می‌شدند تا حرکات او را به خوبی درک کنند. بوش می‌گوید مایکل چه سرگرم برگزاری تور بود و چه نبود، روزی پنج تا شش ساعت تمرین رقص می‌کرد. مایکل یک تکه زمین چوبی سخت (مخصوص رقص) را با خود به دور دنیا حمل می‌کرد. مایکل ابریشم چینی و پارچه‌های کشی را برای لباس‌هایش ترجیح می‌داد. بوش می‌گوید: "لباس‌های تنگ و کشی، به مایکل اندامی خوش تراش می‌داد و برای رقص مایکل نیز خوب عمل می‌کرد." لاغری، بی‌خوابی، سکس و ویتیلیگو مایکل با ۱۷۸ سانتی‌متر (۵ فوت و ۱۰ اینچ)، مرد بلند قد و بسیار لاغر اندامی بود. بوش می‌گوید: "اگر به پهلو می‌چرخید، دیگر هیکل‌اش را نمی‌دید. آنقدر لاغر بود که باسن نداشت. ما کش‌های مخصوصی در کمر شلوار او گذاشته بودیم تا آن را بر روی بدن‌اش نگاه دارد. هنگامیکه لباس‌ را از تن‌اش بیرون می‌آوردید و فشار می‌آوردید، از آن آب جاری می‌شد." ایده‌ی کت‌های نظامی از همینجا شکل گرفت. این کت‌ها بر تن او بسیار خوش می‌نشستند و اندامی استوار را به نمایش می‌گذاشتند. بوش می‌گوید: "بدن او به فرمان‌ و تحت کنترل‌اش بود و لباس‌ها نیز چشم‌ها را به سوی خود می‌کشیدند." بوش می‌گوید برخلاف صحنه‌گردانان بسیاری که با زنان هوادارا خود رابطه برقرار می‌کنند؛ رابطه‌ی جنسی بخشی از هویت مایکل نبود. وقتی او بر روی صحنه اجرا می‌کرد، مانند آن بود که با هواداران‌اش عشقبازی می‌کند، اما هیچکس هرگز اجازه‌ی دست زدن به او را نداشت. بیماری پوستی ویتیلیگو که باعث سفید شدن رنگ پوست‌اش میشد نیز یک معضل بود. "این سوءبرداشت ایجاد شده بود که او از روی عمد رنگ پوست‌اش را سفید می‌کند. اما در واقعیت این فقط گریمی برای یکدست ساختن رنگ پوست‌اش بود. او لکه‌های سفیدی بر روی پوست‌اش داشت که مدام پراکنده می‌شدند." از همان تور نخست (BAD Tour) بوش پی برد که مایکل جکسون در خوابیدن مشکل دارد. او از خواب طولانی و عمیق در شب بی‌بهره بود و فقط چرت‌های کوتاه می‌زد. "استراحت کردن برایش دشوار بود. طی تور در روز‌هایی که کنسرت برگزار نمی‌شد، به امور تجاری می‌پرداخت. همیشه کاری برای انجام دادن وجود داشت و او مجبور بود به آن رسیدگی کند. او در بدن‌اش اصلا بافت چربی نداشت، خوراک‌اش بسیار بسیار کم بود. از ابتدای یک نمایش تا آخرین آهنگی که اجرا می‌کرد، دو کیلوگرم از آب بدن‌اش را از دست می‌داد. فشار بی‌حدوحصری بر روی او وجود داشت زیرا اگر تنها یکی از کنسرت‌ها لغو می‌شد، بر روی تمام تور اثر می‌گذاشت." سایز دور کمر مایکل برابر با ۷۱ سانتی‌متر (۲۸ اینچ) بود اما درمیانه‌ی اجرای کنسرت و پیش از آنکه آهنگ Beat It را اجرا کرده باشد، با کم کردن دو کیلوگرم از آب بدن‌، سایز کمرش به ۶۹ سانتی‌متر (۲۷.۲۵ اینچ) می‌رسید. خیاطان برای کاهش سایز مایکل چاره اندیشیده بودند. در جارختی لباس‌هایی یک شکل و یک رنگ به ترتیب سایز چیده شده بود. بوش می‌گوید: "اگر چندین دست لباس با سایز‌های مختلف تهیه نمی‌کردیم، لحظه‌ای فرا می‌رسید که با یک حرکت بدنش‌ بر روی صحنه، شلوارش از کمرش جدا می‌شد و به دور پاهایش می‌افتاد، و آنوقت آن اجرا دیگر جادویی نمی‌بود!" مایکل به بوش می‌گفت: "هرگز اجازه نده که آنها پاهای مرا ببینند، اگر چنین شود، تمامشان را از دست می‌دهم." این مقاله ادامه دارد... منبع: eMJey.com / Reuters & Associated Press

تابستان امسال خواندید که جایزه‌ی نهمین دوره‌ی جوایز بیلبورد نصیب تور ایمورتال مایکل جکسون خواهد شد. روز پنجشنبه‌ی گذشته مراسم این جوایز در هتل روزولت در شهر نیویورک برگزار شد و طی آن جان برانکا، سرپرست بنیاد مایکل جکسون و چنتل ترمبلی، کارگردان هنری سیرک دو سوله؛ جایزه‌ی ویژه‌ی بهترین محتوای خلاقانه را برای تور ایمورتال دریافت کردند. برخی از کارمندان بنیاد و سیرک و نیز تعدادی از دست‌اندرکاران تور ایمورتال از جمله زلدی گاکو، طراح لباس و تراویس پین، طراح رقص نیز در این مراسم حاضر بودند. منبع: eMJey.com / Michael Jackson Official

بخش نخست این مقاله را در اینجا بخوانید. مایکل جکسون در مقام پیشگام و طراح مُد مایکل جکسون می‌توانست هرچیزی را در ذهن‌اش تجسم کند. او می‌توانست ایده‌هایش را به خوبی برای طراحان‌اش شرح دهد. بوش می‌گوید: "تصور فردی که بتواند مُد و استایل را بهتر از مایکل طرح ریزی کند، سخت است. ایده‌ی مایکل این بود که می‌خواست سبک خویش را طراحی کند، او می‌گفت «می‌خواهم آنها از من پیروی کنند، نمی‌خوام لباس‌های آنان را بپوشم. می‌خواهم منحصر بفرد باشم. همانگونه که موسیقی من، خودِ من است؛ ظاهرم نیز باید مختص به خودم باشد.»"با هر آلبوم، استایل مایکل نیز نو می‌شد. او که یک هنرمند کامل بود، به تمامی جزئیات دقت می‌کرد، از طراحی صحنه گرفته تا طراحی رقص و حتی منجق و ملیله‌هایی که خیاطان‌اش در لباس‌های او به کار می‌بردند. مایکل جکسون به همان اندازه که برای رقص و آوازش مشهور است، برای لباس‌هایش نیز شناخته شده است و این شهرت مدیون همین ریزه‌کاری‌هاست. "لباس‌ها باید با نحوه‌ی اجرای او بر روی صحنه همخوانی می‌داشتند. او می‌خواست لباس‌هایش به همان اندازه در جارختی جالب توجه باشند که بر روی تن‌اش. او می‌خواست این لباس‌ها برای نمایش در برابر مخاطبان‌اش، تمام عیار و مملو از جزئیات باشند." لباس‌ به اندازه‌ی خود نمایش برای مایکل حائز اهمیت بود و همین نکته کافی بود تا مایکل را در میان مشتریان بوش، خاص کند. سایرین لباس را سفارش می‌دادند و پس از مدت زمانی معین آن را تحویل می‌گرفتند، اما مایکل شخصا در تمام روند کار، دست داشت. مایکل می‌دانست در پی چیست. او ایده‌ای در ذهن داشت و آن را به خوبی برای دنیس تامپکینز، همکار بوش شرح می‌داد. به او می‌گفت که ویدیو و آهنگی که لباس را برای آن در نظر گرفته است، چه حسی در خود دارد. و سپس دنیس تامپکینز می‌نشست و طرحی را بر روی کاغذ خلق می‌کرد. بوش داستان‌های دلپذیر بسیاری برای گفتن دارد. برای مثال: مایکل نخستین دستکش سفید را خودش به تنهایی تهیه کرد اما کمی بعد دستکشی را که توسط بوش و تامپکینز دوخته شده بود، به آن ترجیح داد. دستکش سفید نمادین مایکل جکسون نیز حاصل یک همکاری سه نفره میان مایکل، بوش و دنیس بود. مایکل ایده‌ را در ذهن‌اش مجسم کرد، دنیس آن را بر روی کاغذ آورد و کریستال‌های سوراسکی را اضافه کرد و بوش آن را دوخت. قانون کلی در طراحی لباس‌های مایکل همواره یک نکته‌ی اساسی باید رعایت می‌شد. آن چیست؟ زرق و برق و تجمل؟ راحتی؟ نوآوری؟... پاسخ صحیح اینست: مسحور کنندگی مایکل هرکجا که حاضر می‌شد، مهم نبود کجا، باید دیگران را سرگرم می‌‌کرد. لباس‌ها باید مسحور کننده می‌بودند و البته در عین شیکی، می‌بایست به او فضایی برای تحرک می‌دادند. به دیگر کلام این لباس‌ها باید همزمان با بدن، استایل و شهرت مایکل جکسون همخوانی می‌داشتند. یک صحنه‌گردان باید صحنه‌گردانی کند. مایکل می‌خواست حتی لباس‌هایش نیز از روش او تبعیت کنند و سرگرم کننده و جذاب باشند. او عاشق تفریح و اعجاز بود و اگر لباسی چنین حسی به او می‌داد، آن را بر روی صحنه بر تن می‌کرد. رنگ نیز یک نکته‌ی دیگر بود. مایکل لباس‌های رنگی را دوست داشت. فردی شبیه مایکل جکسون؟ به باور بوش چنین فردی وجود ندارد. در وادی مُد، او هیچیک از هنرمندان دیگر را رقیب مایکل نمی‌داند. می‌گوید لباس‌های مایکل برای رقص و حرکات بزرگ تهیه شده بود اما لباس‌هایی که خوانندگان بر روی صحنه می‌پوشند چنین نیست. برای صحنه آماده شده‌اند اما نه برای یک رقصنده. "لیدی گاگا استایل خاص خودش را دارد اما حتی او نیز تحرکات مایکل را ندارد. بیانسه لباس‌های فاخری بر روی فرش قرمز می‌پوشد اما هر فردی می‌تواند به فروشگاه بروند و آنها را سفارش بدهد... اما لباس‌های مایکل جکسون به دورانی تعلق دارند که هرگز تکرار نخواهد شد. او برترین بود و لباس‌هایش نیز باید همین ویژگی را می‌داشتند." "هنرمندانی مانند لیدی گاگا و بیانسه برای نمایش‌هایشان لباس‌های مخصوص طراحی می‌کنند. مخالفتی با شیوه‌شان ندارم اما آنها به اندازه‌ی مایکل در این کار دقیق نیستند و ظرافت مد نظر مایکل را در کارهایشان رعایت نمی‌کنند." مایکل در مُد تقلید نمی‌کرد اما می‌خواست همه دنباله‌رو او باشند. اکنون هنرمندان جوانی چون کانیه وست، لیدی گاگا و جاستین تیمبرلیک لباس‌هایی بر تن می‌کنند که ما را به یاد پادشاه پاپ می‌اندازد. خانه‌ی مُد بالمین (Balmain) تعدادی کت‌ نظامی طراحی کرده است که می‌توان گفت مستقیما از لباس‌های پادشاه پاپ الهام گرفته شده است و حتی کریستوفر دکارنین، طراح این کت‌ها نیز از مایکل جکسون نام برده است. بسیاری از طراحان از لباس‌های مایکل ایده گرفته‌اند برای مثال بیست سال پیش از آنکه طراح ترک، حسین چالایان؛ پیراهن ال‌ای‌دی معروفش را در سال ۲۰۰۸ معرفی کند؛ مایکل جکسون کت چرمی‌ای بر تن کرده بود که با استفاده از باتری، نورافشاری می‌کرد. و نیز یک دهه پیش از آنکه پرادا در نمایش مُد سال ۲۰۱۰ از کتی با آویزهای قاش و چنگال پرده برداری نماید؛ مایکل کتی بر تن کرده بود که به جای مدال‌های سلطنتی؛ با قاشق، کارد و چنگال تزیین شده بود. کت شام پادشاه پاپ عادت‌های جالبی داشت، برای مثال گاهی نیمه‌های شب به خیاط زنگ می‌زد و معما طرح می‌کرد. او یکبار از بوش پرسیده بود: "آن چیست که هر زن، مرد و بچه‌ای در دنیا در موردش می‌داند؟"...«میکی ماوس» نخستین چیزی بود که به ذهن بوش رسید، اما وسایل صرف غذا، جواب مد نظر مایکل بود. مایکل از بوش خواست که با استفاده از این ابزار، لباسی برای او بدوزد. نتیجه‌ای که بدست آمد، یک کت بود که چند تا قاشق، کارد و چنگال از آن آویزان بود و مایکل به آن عنوان «کت شام» را داد. این مقاله ادامه دارد... منبع: eMJey.com / Reuters & Associated Press

روز گذشته شمار دنبالگران توییتری (فالور) پاریس، دختر چهارده ساله‌ی مایکل جکسون؛ مرز یک میلیون نفر را پشت سر گذاشت. پاریس به همین مناسبت در توییترش نوشت: "صادقانه بگم که باورم نمیشه.. بچه‌ها ازتون به خاطر عشق و حمایتتون ممنونم. شما زندگی من هستین و من عاشقتونم بچه‌ها خیلی زیاد."این موضوع باعث شد که راجر فریدمن نیز بار دیگر در ستون خبری خود از پاریس جکسون یاد کند. او پاریس را به یک خبرنگار تشبیه کرده و نوشته است: "پاریس ماه جولای توییترش را به یک صفحه‌ی خبری در مورد ناپدید شدن مادربزرگش بدل کرد. از آن زمان تا کنون پاریس در مورد هرآنچه که در دنیایش می‌گذرد، خبرگزاری می‌کند؛ از آزار و اذیت در مدرسه تا دفاع از جاستین بیبر و یا درمیان گذاشتن مشکلات جهانی. او همچنین نقاشی‌هایش را به اشتراک می‌گذارد و خبرهایی از اعضای خانواده به ما می‌دهد. این هفته او گزارش داد که عازم جلسه‌ی اولیا و مربیان است و نوشت «خوشبختانه امسال دیگر اضطراب ندارم.»" مادربزرگش کاترین جکسون و پسرعمویش تی‌جی سرپرستان او و برادران‌اش هستند. منبع: توییتر پاریس جکسون & eMJey.com / showbiz۴۱۱