ملاقات خصوصی با مایکل: مصاحبه ی اکسس هالیوود (بخش اول)
۱۵ اکتبر ۲۰۰۶ ـ ایرلند
ساعت چهار و سی دقیقه ی صبح است و من و ری در حال حرکت به سمت دوبلین هستیم. من در طی ۳۴ ساعت گذشته، وقت زیادی را بر صندلی عقب اتومبیل ری گذرانده ام. او راننده است و برای مرد ایرلندی که صاحب استودیوی ضبطی در جایی دور افتاده در ایرلند است، کار میکند.
استودیوی ضبط عجیبی که در محوطه ی یک امارت سنگی قدیمی ساخته شده است و اکنون خانه ی خلاقیت مایکل جکسون است.
بله، من اولین مصاحبه را با مایکل جکسون پس از ترک ایالات متحده در جوئن ۲۰۰۵، ترتیب دادم.
اول از همه اجازه بدهید بگویم این مصاحبه در مورد چه چیزی نیست:
این مصاحبه تکرار حرفهای کهنه نیست.
من خودم را برای پرسیدن تمام سوالاتم آماده کرده بودم. در مورد اشتباهاتی که رخ داد و درسهایی که گرفته شد. اما باور کنید، او آمادگیش را نداشت.
او که مشغول کار با ویل.آی.ام (Will.i.Am) یکی از اعضای گروه Black Eyed Peas بود، از افرادی که در استودیو سرگرم کار بودند، پرسید که آیا مانعی ندارد که تیم مصاحبه کننده ی ما پنج دقیقه در استودیو چرخ بزند و فیلم بگیرد.
دست آخر ما حدود ۴۰ دقیقه در استودیو در حال چرخ زدن بودیم و من سوالاتی در مورد موسیقی و ایده اش برای بازگشت مطرح کردم.
مایکل جکسون عصبی و پریشان بود. ویران شده بود. او مایل بود که بماند و کمی خوش بگذراند.
اما همچنین میخواست پیش از آنکه ـ از منظر خودش ـ در یک مصاحبه ی تلویزیونی دیگر به صلابه کشیده شود، محل را ترک کند.
سخنگو و مشاور مایکل، ریمون بین، ما (من و تهیه کننده ی اجرایی ام، راب سیلوراستاین که در عکس همراه با مایکل و ویل حضور دارد) را با خبر ساخت که مایکل تمایل دارد ابتدا در کلبه اش تنها با ما ملاقات کند. بدون دوربین.
ما البته موافقت کردیم و بزودی خود را نشسته در پشت میز صبحانه در کلبه ی سنگی بسیار دوستانه، صمیمی و ساده ای دیدم.
او از پلکان مارپیچ پایین آمد. اول چکمه ها، بعد شلوار، سیاه با خطهای طلایی در دوطرفش، بعد یک کت مخمل و تیشرت سفیدی که در زیر آن به تن کرده بود، و بعد چرخید تا روبروی ما قرار بگیرد.
قبول میکنم، ضربان قلبم بالا رفته بود. او یک شخصیت افسانه ای است و تا آنجا که امکان دارد، غیر معمول و دست نیافتنی.
اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که او سلامت و قبراق به نظر میرسید. همانطور که مرد ایرلندی به ما گفته بود، هنرمندان برای قدم زدن در طبیعت، اسب سواری، استفاده از غذاهای سالم و طبیعی خانگی، استخر سرپوشیده ی آب زیرزمینی و سکوت و آرامش این منطقه، به این محل می آیند.
این شرایط مناسب حال مایکل است، گرچه او اینجا زندگی نمیکند.
ما بلند شدیم، دست دادیم و سر صحبت را با حرف زدن در مورد زندگی باز کردیم. مدتی نگذشت که مایکل برای ما روشن کرد که چه نمی خواهد: یک مصاحبه.
او تنها تمایل داشت هنگامیکه او و ویل بر روی آهنگها کار میکردند، دوربینمان را روشن کنیم.
من گفتم که ما فقط میخواهیم داخل استودیو شویم و تنها تا زمانیکه او مایل باشد فیلم میگیریم. او با حالتی فکورانه موافقت کرد و ما طی مسافت ۵۰ یاردی تا رسیدن به استودیو را آغاز کردیم.
این مصاحبه یک قدم مقدماتی برای مایکل است.
بعد از ده دقیقه، پس از اینکه سوالات بسیاری پرسیدم، مایکل مکث کرد و سعی کرد از جواب دادن شانه خالی کند. او از سوالات کنایه آمیز خوشش نیامد و ویل را تشویق کرد که ریتمهای بیشتری بنوازد تا ما هم بتوانیم گهگاهی فیلم بگیریم.
من به مایکل پیشنهاد دادم که تریلر (Thriller) را برای نسل جدید به سبکی تازه بازسازی و بر روی سی دی و دی وی دی عرضه کند. و با چیزهای عامه پسند پیش برود و از تهیه کنندگان حرفه ای مانند ویل استفاده کند.
چشمان مایکل درخشید. لابد بطرز حیرت آوری همان چیزی بود که به آن نیندیشیده بود.
وقتی که موسیقی پخش میشد و من هم از او سوالی نمی پرسیدم، میتوانستم جرقه های زندگی و امید و انرژی را در او مشاهده کنم. او کمی با ریتم آهنگها زمزمه کرد و یک دفعه برخاست و به انتهای سالن رفت. جاییکه میتوانست با موسیقی بدنش را حرکت دهد. او تقریبا داشت می رقصید.
مایکل همراه با فرزندانش آنجا بود. من آنها را ندیدم اما مرد ایرلندی، صاحب استودیو گفت که به آنها خیلی خوش میگذرد. مایکل با آنها بازی میکند و از طبیعت دلپذیر خارج از شهر لذت میبرد.
بر طبق آنچه مرد ایرلندی گفت، مایکل صبح زود از خوب بر میخیزد و برای فرزندانش صبحانه درست میکند. معمولا حلیم و میوه.
من آروز کردم که زندگی مایکل تا حد ممکن معمولی باشد. البته نیست. هیچکس هیچ چیز راجع به او نمیداند... آیا او رانندگی میکند؟ ظاهرا گهگاهی. و حتی یک گوشی موبایل هم داشته است. البته پیش از آنکه آن را یک جایی گم کند.
بار دیگر میگویم، این مصاحبه اولین قدم برای مایکل بود. او هیجان زده و وحشت زده بود. و همه اش به خاطر اینست که نمیداند آیا میتواند به کسی اطمینان کند یا نه.
او تجربه ی وحشتناکی در این زمینه دارد. شاید در مورد ما وضع بهتر شود.
من کاملا مطمئنم که چیزهای بیشتری در راه است.
(در ماه نوامبر منتظر ویدیوی این مصاحبه باشید.)
منبع: eMJey / Billy's blog @ AccessHollywood
بله، من اولین مصاحبه را با مایکل جکسون پس از ترک ایالات متحده در جوئن ۲۰۰۵، ترتیب دادم.
اول از همه اجازه بدهید بگویم این مصاحبه در مورد چه چیزی نیست:
این مصاحبه تکرار حرفهای کهنه نیست.
من خودم را برای پرسیدن تمام سوالاتم آماده کرده بودم. در مورد اشتباهاتی که رخ داد و درسهایی که گرفته شد. اما باور کنید، او آمادگیش را نداشت.
او که مشغول کار با ویل.آی.ام (Will.i.Am) یکی از اعضای گروه Black Eyed Peas بود، از افرادی که در استودیو سرگرم کار بودند، پرسید که آیا مانعی ندارد که تیم مصاحبه کننده ی ما پنج دقیقه در استودیو چرخ بزند و فیلم بگیرد.
دست آخر ما حدود ۴۰ دقیقه در استودیو در حال چرخ زدن بودیم و من سوالاتی در مورد موسیقی و ایده اش برای بازگشت مطرح کردم.
مایکل جکسون عصبی و پریشان بود. ویران شده بود. او مایل بود که بماند و کمی خوش بگذراند.
اما همچنین میخواست پیش از آنکه ـ از منظر خودش ـ در یک مصاحبه ی تلویزیونی دیگر به صلابه کشیده شود، محل را ترک کند.
سخنگو و مشاور مایکل، ریمون بین، ما (من و تهیه کننده ی اجرایی ام، راب سیلوراستاین که در عکس همراه با مایکل و ویل حضور دارد) را با خبر ساخت که مایکل تمایل دارد ابتدا در کلبه اش تنها با ما ملاقات کند. بدون دوربین.
ما البته موافقت کردیم و بزودی خود را نشسته در پشت میز صبحانه در کلبه ی سنگی بسیار دوستانه، صمیمی و ساده ای دیدم.
او از پلکان مارپیچ پایین آمد. اول چکمه ها، بعد شلوار، سیاه با خطهای طلایی در دوطرفش، بعد یک کت مخمل و تیشرت سفیدی که در زیر آن به تن کرده بود، و بعد چرخید تا روبروی ما قرار بگیرد.
قبول میکنم، ضربان قلبم بالا رفته بود. او یک شخصیت افسانه ای است و تا آنجا که امکان دارد، غیر معمول و دست نیافتنی.
اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که او سلامت و قبراق به نظر میرسید. همانطور که مرد ایرلندی به ما گفته بود، هنرمندان برای قدم زدن در طبیعت، اسب سواری، استفاده از غذاهای سالم و طبیعی خانگی، استخر سرپوشیده ی آب زیرزمینی و سکوت و آرامش این منطقه، به این محل می آیند.
این شرایط مناسب حال مایکل است، گرچه او اینجا زندگی نمیکند.
ما بلند شدیم، دست دادیم و سر صحبت را با حرف زدن در مورد زندگی باز کردیم. مدتی نگذشت که مایکل برای ما روشن کرد که چه نمی خواهد: یک مصاحبه.
او تنها تمایل داشت هنگامیکه او و ویل بر روی آهنگها کار میکردند، دوربینمان را روشن کنیم.
من گفتم که ما فقط میخواهیم داخل استودیو شویم و تنها تا زمانیکه او مایل باشد فیلم میگیریم. او با حالتی فکورانه موافقت کرد و ما طی مسافت ۵۰ یاردی تا رسیدن به استودیو را آغاز کردیم.
این مصاحبه یک قدم مقدماتی برای مایکل است.
بعد از ده دقیقه، پس از اینکه سوالات بسیاری پرسیدم، مایکل مکث کرد و سعی کرد از جواب دادن شانه خالی کند. او از سوالات کنایه آمیز خوشش نیامد و ویل را تشویق کرد که ریتمهای بیشتری بنوازد تا ما هم بتوانیم گهگاهی فیلم بگیریم.
من به مایکل پیشنهاد دادم که تریلر (Thriller) را برای نسل جدید به سبکی تازه بازسازی و بر روی سی دی و دی وی دی عرضه کند. و با چیزهای عامه پسند پیش برود و از تهیه کنندگان حرفه ای مانند ویل استفاده کند.
چشمان مایکل درخشید. لابد بطرز حیرت آوری همان چیزی بود که به آن نیندیشیده بود.
وقتی که موسیقی پخش میشد و من هم از او سوالی نمی پرسیدم، میتوانستم جرقه های زندگی و امید و انرژی را در او مشاهده کنم. او کمی با ریتم آهنگها زمزمه کرد و یک دفعه برخاست و به انتهای سالن رفت. جاییکه میتوانست با موسیقی بدنش را حرکت دهد. او تقریبا داشت می رقصید.
مایکل همراه با فرزندانش آنجا بود. من آنها را ندیدم اما مرد ایرلندی، صاحب استودیو گفت که به آنها خیلی خوش میگذرد. مایکل با آنها بازی میکند و از طبیعت دلپذیر خارج از شهر لذت میبرد.
بر طبق آنچه مرد ایرلندی گفت، مایکل صبح زود از خوب بر میخیزد و برای فرزندانش صبحانه درست میکند. معمولا حلیم و میوه.
من آروز کردم که زندگی مایکل تا حد ممکن معمولی باشد. البته نیست. هیچکس هیچ چیز راجع به او نمیداند... آیا او رانندگی میکند؟ ظاهرا گهگاهی. و حتی یک گوشی موبایل هم داشته است. البته پیش از آنکه آن را یک جایی گم کند.
بار دیگر میگویم، این مصاحبه اولین قدم برای مایکل بود. او هیجان زده و وحشت زده بود. و همه اش به خاطر اینست که نمیداند آیا میتواند به کسی اطمینان کند یا نه.
او تجربه ی وحشتناکی در این زمینه دارد. شاید در مورد ما وضع بهتر شود.
من کاملا مطمئنم که چیزهای بیشتری در راه است.
(در ماه نوامبر منتظر ویدیوی این مصاحبه باشید.)
منبع: eMJey / Billy's blog @ AccessHollywood
