دیروز، دوشنبه افسر پلیسی که نخواست نامش فاش شود، به آسوشیتدپرس گفت که پزشک متخصص قلب، کانراد موری که توسط مایکل برای مراقب از او استخدام شده بود، شب قبل از مرگ مایکل، ۲۴ ژوئن، ساعاتی پس از نیمه شب، به او داروی بیهوشی پروپوفول (دیپریوان) تزریق کرده بود. لازم به ذکر است که هنوز پزشکی قانونی بطور رسمی نتیجه ی سم شناسی بدن مایکل را اعلام نکرده است و هرگونه اظهار نظر قطعی منوط به وجود گواهی پزشکی قانونی است.پلیس میگوید مایکل ۲ سال بود که برای نجات خود از بیخوابی، زیر نظر پزشک یا پزشکان خود داروی پروپوفول دریافت میکرد. پلیس در حال بررسی این موضوع است که به جز کانراد موری دیگر چه پزشکانی به مایکل داروی بیهوشی داده اند. پروپوفول میتواند با ایجاد اختلال در سیستم تنفس فرد، ضربان قلب او را نامنظم کند و در نهایت باعث ایست قلبی شود. به خاطر ریسک بالای این دارو، آن را فقط در اتاق های مجهز به امکانات پزشکی و تحت نظر متخصصین استفاده میکنند. روی جعبه ی این دارو هشدار داده شده است که در صورت تزریق، فرد در تمام مدت بیهوشی باید بطور مداوم زیر نظر پزشک باشد و مخزن و ماسک اکسیژن حتما باید در دسترس باشد تا اگر تنفس فرد مختل شد، بتوان سریعا به او امداد رساند. پلیس گفته است در اتاق خواب مایکل، سه مخزن اکسیژن و ۱۵ مخزن دیگر نیز در اتاق نگهبانی وجود داشت. همچین شیار قطره چکانی در اتاق مایکل پیدا شده است که مایع دیپریوان را قطره قطره وارد رگش میکرده است. دکتر وی با قطع این تزریق قطره ای، مایکل را به هشیاری باز میگردانده است. از کانراد موری ۵۱ ساله در اوراق دادگاه، به عنوان مظنون به ارتکاب قتل غیر عمد یاد شده است. موری در تحقیقات پلیس با آنها همکاری کامل داشته است. داروی بیهوشی پروپوفول به بیمارانی که باید در اتاق عمل جراحی شوند، تزریق میشود و به گفته ی پزشکان متخصصی که در رابطه با پرونده ی مرگ مایکل اظهار نظر کرده اند، استفاده از آن برای خواب کردن فرد در خانه و به دور از تجهیزات پزشکی، کژکاری حرفه ای محسوب میشود. وکیل دکتر موری همچنان اصرار دارد که موکلش هیچ دارویی که منجر به مرگ مایکل شده باشد به وی تزریق نکرده است. او در مورد ادعاهای این افسر پلیس گفته است که او در مورد شایعات و یا گفته های اشخاص ناشناس، اظهار نظر نمی کند. کانراد موری در ماه می امسال پزشک مخصوص مایکل شد و قرار بود او را طی برگزاری کنسرت های لندن زیر نظر داشته باشد. او طی این مدت در عمارت بل ایر در لس آنجلس در خانه ی مایکل مهمان بود. او روز پنج شنبه ۲۵ ژوئن، مایکل را بیهوش در اتاقش پیدا کرد و سعی نمود با یک دست در حالیکه دست دیگرش را برای حفاظت از بدن نحیف مایکل پشت کمر وی قرار داده بود، احیا نماید. دقیقا مشخص نیست چقدر طول میکشد تا اورژانس را خبر کند اما وکلیش گفته است در اتاق مایکل دستگاه تلفن موجود نبود و حدودا نیم ساعت طول کشیده است تا موری بتواند یکی از کارمندان مایکل را در آن قصر سه طبقه پیدا کند و از او بخواهد به اورژانس زنگ بزند. موری گفته است خودش آدرس دقیق خانه ی مایکل را نمی دانسته است. بالاخره تماس با اورژانس در ساعت ۱۲:۲۱ دقیقه ی بعد از ظهر انجام شد و ماموران اورژانس ظرف سه دقیقه به خانه ی مایکل رسیدند و دکتر موری را دیدند که همچنان بر روی سینه ی مایکل فشار میاورد تا او را احیا کند. ماموران اورژانس نیز به مدت ۴۲ دقیقه تلاش میکنند تا مایکل را به زندگی بازگردانند. آنها سپس مایکل را درون آمبولانس آژیرکشان به بیمارستان دانشگاه لس آنجلس میبرند. مایکل در ساعت ۱۴:۲۶ از دنیا میرود. لاتویا خواهرش که همراه با سه فرزند وی، او را در بیمارستان دیده بود، در مصاحبه ای گفت که سینه ی مایکل از فرط انجام عملیات احیا و شوک الکتریکی، ملتهب و قرمز بود. این افسر پلیس گفته است که طبقه ی سوم خانه ی مایکل در انحصار خودش، فرزندانش و پزکشش دکتر موری بود و هیچ کس دیگه ای به جز این پنج نفر حق ورود به آن طبقه را نداشت. اتاق مایکل بسیار به هم ریخته بوده و حدود بیست کاغذ که رویشان چیزی دست نویس شده بود، به دیوار زده شده بود. بر روی یکی از این کاغذها نوشته شده بود «بچه ها دوست داشتنی و پاک هستند.» بخاری ها و سیستم گرم کننده فعال بودند و دمای این طبقه بطرز غیر معمولی بالا بود زیرا مایکل همواره احساس سرما میکرد. منبع: eMJey / AP

شریلین لی، پرستار و مشاور تغذیه سابق مایکل گفته است که وی در طی تمرینات شدید آماده سازی کنسرت های لندنش، روزانه ۲ تا ۳ کیلوگرم از آب بدنش را از دست میداد. "او در مورد وزنش نگران بود. خیلی وزن از دست میداد. وقتی تمرین میکرد، خیلی عرق میریخت. او به من میگفت که از بس عرق میریزد، بعد از تمرین باید صحنه را خشک کند. بدنش روزانه ۲ تا ۳ کیلو آب از دست میداد." گرچه آب بدن میتواند با نوشیدن مایعات جبران شود، اما کاهش آب بدن به این شدت خطرناک است. لی میگوید وقتی او برای اولین بار در ماه ژانویه امسال مایکل را ملاقات کرد، او هیچ گونه بیماری یا ناراحتی نداشت. "من پیش از هرکاری از افراد یک آزمایش جامع به عمل میاورم. من یک آزمایش کامل روی خون او انجام دادم و او هیچ مشکلی نداشت. به خاطر رژیم غذایی اش، قند خونش تا حدی پایین بود اما نه آنقدر که مشکل ساز شود. ویتامین دی بدنش نیز تا حدی پایین بود. اسید فولیک اش مناسب بود. تمامی ارگان های بدنش سالم بودند. هیچ نشانی از ناراحتی قلبی یا دیابت نداشت. علمکرد کبد و کلیه ها بسیار خوب بود. او کاملا سالم بود." منبع: eMJey / MSNBC

پس از اعلام خبر فوت مایکل در بعد از ظهر روز ۲۵ ژوئن، مردم در شهرهای مختلف دنیا از توکیو و لندن گرفته تا تورنتو، نیویورک و لس آنجلس، به خیابانها ریختند تا برای مایکل و برای هنرش که یک عمر آن را به دنیا هدیه داد، جشن بگیرند. طرفداران در مقابل تماشاخانه ی آپولو در نیویورک، در زادگاهش گری، در مقابل ساختمان قدیمی کمپانی موتون، از هنگ کنگ و چین تا استرالیا و اروپا، در عین ناباوری و بهت و حیرت از این مرگ شوکه کننده، به خواندن آهنگ های او و اجرای حرکات رقصش پرداختند. طرفداران درهای ورودی مزرعه و خانه ی سابق مایکل، نورلند و همچنین خانه ی انسینوی خانواده ی جکسون را غرق در گل، عروسک و بادبادک کردند و در پیاده روی بلوار هالیوود بر روی ستاره ی شهرت مایکل شمع روشن کردند.

اما واکنش عده ای به این مرگ ویران کننده، رقص و آواز نبود. اسکای نیوز از خودکشی حداقل ۱۲ طرفدار خبر داد. جسی جکسون در پیامی ویدئویی در یوتیوب، از هوادارن مایکل به شدت تقاضا کرد که به خودکشی فکر نکنند. او گفت غم ما سنگین است اما این دلیل محکمی است که برای مایکل جشنی برپا کنیم. در طی هفته ها پس از مرگ مایکل در بسیاری از شهرهای دنیا کنسرت های یادبودی برای مایکل برگزار شد. بسیاری از صحنه گردانان و خوانندگان و ستارگان مطرح دنیا همچون بیانسه، مدونا، یو تو و بسیاری دیگر در اجراها و کنسرت های خود به ستایش از مایکل پرداختند و یا با اجرای یکی از آهنگ های او به ستایش و تقدیر از وی برخاستند و نامش را گرامی داشتند. برخی به یاد او آهنگ ساختند. بسیاری از سینما گران و اهالی برجسته ی صنعت فیلم و موسیقی و حتی ورزشکاران، سیاست مدارانی چون باراک اوباما و نلسون ماندلا، فعالان اجتماعی، دوستان و نزدیکان و همکاران مایکل در وبلاگ های توییتر، فیس بوک یا مای اسپیس خود، صفحه ای را به مایکل اختصاص دادند و یا با نقل خاطره ای از او، همدردی خود را نشان دادند. ویژه برنامه ها و میزگردهای تلویزیونی بسیاری در مورد مایکل پخش و مصاحبه های بیشماری انجام شد. حتی زندانیان زندانی در فیلیپین به یاد مایکل به اجرای رقص دست جمعی Thriller در حیاط زندان پرداختند. زندانیان با در دست داشتن پلاکارد بزرگی با تصویر مایکل داخل حیاط زندان شدند و همگی به سبک و سیاق ویدئوی Thriller، رقص خود را شروع کردند.

در روز ۱۳ جولای، روزی که قرار بود آغاز سری کنسرت های مایکل در لندن به مدت ۵۰ شب باشد، طرفداران از اقصی نقاط دنیا در مقابل تالار O۲ که قرار بود محل اجرای کنسرت ها باشد، گرد هم آمدند و یاد مایکل را زنده نگه داشتند. آنها برخی آهنگ های مایکل از جمله We Are the World را خواندند. در روز ۱۴ جولای کاخ بوکینگهام به مایکل ادای احترام کرد. گارد سلطنتی کاخ بوکینگهام متشکل از چهل نوازنده ی طبل، ترومپت، کلارتنت و ترومبون در خارج از این قصر، به نواختن آهنگ های Heal The World و Thriller پرداخت. سربازان نیز هنگام نواخته شدن آهنگ Bad توسط گارد سلطنتی ملکه، به مارش نظامی پرداختند. توریست ها با شگفتی به تماشای آنها می پرداختند و می خواندند و می رقصیدند. یکی از آنها گفت که این ادای احترام ملکه به سلطان پاپ است. منبع: eMJey / Daily Mirror / CNN / Sky News

بر طبق گفته های گوتهام چوپرا، پسر دیپک چوپرا، مربی روحانی مایکل، پرینس ۱۲ ساله، بامزه و بسیار پرانرژی است. پاریس ۱۱ ساله بسیار بافکر، بسیار بامحبت و بسیار احساساتی است. بلنکت ۷ ساله نیز بسیار شبیه پدرش است. میکو براندو پسر بازیگر فقید، مارلون براندو دوست قدیمی مایکل، گفته است: "آنها خوش رفتار، مودب و به راستی معقول و منطقی هستند." بسیاری از دوستان خانوادگی و کارمندان مایکل این گفته را تایید میکنند و میگویند که مایکل جکسون در مقام یک پدر، انسانی معمولی و عاشق بچه هایش بود. یکی از رقصندگان تیم کنسرت های لندن مایکل میگوید: "چند بار او بچه ها را با خود به سر کار آورد. از طرز نگاه بچه ها به او میشد فهمید که عاشق پدرشان هستند." چوپرا میگوید خانواده ی جکسون به خوبی از بچه ها مراقبت خواهند کرد: "خانواده ی جکسون گردهم جمع شده اند و آنها واقعا عاشق این بچه ها هستند." منبع: eMJey / People