هواداران قرار گذاشته‌اند در روز آغازین محاکمه‌ی متهم به قتل غیر عمد مایکل جکسون، از برچسب United۴Michael# (اتحاد برای مایکل) در توییت‌های خود در توییتر استفاده نمایند. امروز سه شنبه ۲۷ سپتامبر پس از ۸۲۴ روز بالاخره نطق آغاز محاکمه توسط قاضی پرونده ایراد خواهد شد. با تگ United۴Michael# به هواداران دنیا بپیوندید. کافی است در هر توییت خود، از این برچسب استفاده نمایید. جرمین جکسون برادر مایکل نیز در توییتر خود نوشته است: "به خاطر داشته باشیم که ما، خانواده‌ی جکسون و شما هواداران، یکی هستیم - United۴Michael# - ما عشق، حمایت و قدرت شما را هر روز با خود به دادگاه خواهیم برد." (نکته: عدد ۴ را در توییت‌های خود به شکل انگلیسی‌اش بازگردانید.) منبع: eMJey.com / Twitter

وکلای کانراد موری از قاضی خواسته بودند که اجازه دهد فیلم سخنرانی مایکل جکسون مربوط به زمانی که برای اعلام برپایی تور This Is It در لندن به آن شهر رفته بود را برای هیئت منصفه نمایش دهند با این توضیح که این فیلم مایکل را ناتوان و گیج نشان می‌دهد! قاضی روز گذشته مخالفت خود را با این درخواست اعلام داشت و گفت هیچ ربطی به پرونده ندارد. قاضی با دادستان نیز مخالفت کرد و آنها نمی‌توانند مدارک مربوط به چهار بار تلاش نافرجام برای دست یابی به کانراد موری را در برابر هیئت منصفه به نمایش بگذارند. منبع: eMJey.com / abcnews.go.com

جرمین جکسون در مصاحبه‌ی تازه‌اش با اسکترا برای تبلیغ کتاب جدیدش You Are Not Alone، در این مورد که چه کسی مقصر فوت برادش است، گفت: "قطعا پزشکش. تمام آنچه که مایکل می‌خواست این بود که بتواند بخوابد. او نمی‌خواست بمیرد. آثار مسمومیت با پروپوفول در او وجود داشت." عموی فرزندان مایکل همچنین در مقام اثبات اینکه آنها فرزندان بیولوژیکی برادر فقیدش هستند، از بیماری پوستی ویتیلیگو مدد گرفته است. البته پیش از وی نیز لاتویا جکسون دست به چنین اقدامی زده بود که فکر نمی‌کنیم باعث خشنودی مایکل می‌شد! "آنها ۱۰۰٪ فرزندان خودش هستند. بگذارید به شما بگویم چرا! پرینس نشانه‌های ویتیلیگو را بر روی بدنش دارد." ویتیلیگو بیماری پوستی نادری با شیوع ۱ تا ۲٪ در جهان است و احتمال سرایت آن از والدین به فرزندان وجود دارد. این بیماری بدون درد است اما باعث بی‌رنگ شدن پوست بدن می‌شود و مایکل جکسون به خاطر همین بیماری رنگ طبیعی پوست خود را از دست داد. در عکس‌ها، نشانه‌های این بیماری بر روی گردن پرینس مشهود است. نواحی بی‌رنگ شده، در برابر نور آفتاب بسیار آسیب پذیر شده و احتمال ابتلا به سرطان پوست در این افراد بالا می‌رود. این بیماری از خانواده‌ی پدری مایکل به او ارث رسیده بود. بی‌اطلاعی از شگفتی‌های علم ژنتیک برای سالها مردم را با این پرسش مواجه ساخته است که اگر مایکل سیاه پوست است، چرا فرزندانش سیاه پوست نیستند؟ پاسخ به این سوال ساده است: در شجره نامه‌ی خانوادگی کاترین و جو جکسون، والدین مایکل، ترکیب نژادی گسترده‌ای دیده می‌شود، چنانکه جو چشمان رنگی دارد. مایکل در یک مصاحبه گفته بود که رنگ چشمان پدرش آبی است و برخی رسانه‌ها می‌گویند سبز است. چشمان پاریس، دختر مایکل نیز رنگی است. دبورا رو، مادر پرینس و پاریس، چشمان روشن و موی بلوند دارد. گذشته از این، رنگ پوست پرینس و پاریس در مقایسه با یک فرد سفید پوست، برنزه به نظر می‌رسد و سفید نیست. علاوه بر این در نسل دوم و سوم خانواده‌ی جکسون نیز هستند افرادی که رنگ پوست تیره ندارند. برای مثال لاتویا جکسون، خواهر مایکل و جنویو جکسون، دختر رندی که مادرش سفید پوست است. منبع: eMJey.com / extratv.warnerbros.com

کاترین جکسون، مادر مایکل و سرپرست سه فرزندی که از او بر جا مانده است می‌گوید پاریس ۱۳ ساله هنوز هم با لباس پدرش به خواب می‌رود. کاترین می‌گوید پاریس یک تکه از لباس‌های پدرش را که شسته نشده بود و هنوز بوی او را میداد، درخواست کرد، زیرا نمی‌خواست بوی او از یادش برود. "او یک بالش و یکی از ژاکت‌های مایکل را برداشت و گفت «من لباسی که شسته شده باشد را نمی‌خواهم. چیزی می‌خواهم که بوی او را بدهد.» او لباس را دور بالش پیچید و درونش نفس کشید و گفت «بویش هنوز اینجاست. نمی‌خواهم هیچ وقت اینها شسته شوند. او این را پوشیده است و بوی او را می‌دهد. هرگز نمی‌خواهم بویش از بین برود.»" کاترین فکر می‌کند فرزندان مایکل همگی دقیقا مانند او خواهند شد، به ویژه پاریس که اصرار دارد اتاقش پر از عکسهای پدرش باشد. "آنها خوب هستند، من خوب هستم. برای یک مادر سخت است که فرزندش را از دست بدهد. نباید چنین شود. پرینس دانش آموز بسیار خوبی است. او همیشه می‌گوید «مامان بزرگ، من در امتحان نمره‌ی ۹۸ (از ۱۰۰) گرفتم.» این مرا بسیار خوشحال می‌کند وقتی لبخندشان را می‌بینم." "آنها همگی مانند او خواهند شد، به خصوص پاریس. عکسهای مایکل تمام دیوارهای اتاقش را پر کرده است. من یک طراح داخلی را به خانه آوردم و او عکسها را از روی دیوارها برداشت. اما پاریس عکسها را سر جایشان بازگرداند و گفت «می‌خواهم بابا روی دیوار اتاقم باشد.» نمی‌دانم چگونه بدون اینکه ناراحت شود، عکسها را تحمل می‌کند، اما از پسش برمی‌آید." منبع: eMJey.com / Daily Mail online