مایکل شگفت تر از همیشه

الیزابت تیلور:درست در همان هنگام که احساس میکنید او را میشناسید او شناخت بیشتری از خود به شما نشان می دهد........

این جمله برام خیلی گویا نبود ..واقعا شناخت این اسطوره ی بزرگ امکان ناپذیره .هرچقدر سعی میکنی شناختتو در موردش بیشتر کنی بعد
اصلا یه چیزعجیبی میفهمی در موردش که به نظرم دیگه اون موقع فقط اشک تو چشمامون جمع میشه ..دیگه نمیشه حرفی زد ..دیگه نمیشه حتی برای دیگران توضیح داد ..
مثلا تو همین کتاب رقصاندن رویا قسمتی که درمورد خدا نوشته ..من مدت ها بود که به بعضی از جمله های این نوشته فکر میکردم ..دقیقا متوجه منظور مایکل نمیشدم ..این جمله ها رو همیشه برای خودم تکرار میکردم ...
تا امروز .........................
باورم نمیشه یعنی مایکل واقعا وارد حوزه ی عرفان هم شده بود ....

امروز تو کلاس ادبیات یه معلم که نمیشه گفت بهتره بگم استاد ادبیات که یک انسان واقعا با سواد و باتجربه ای هستن در مورد عرفان و مفاهیم عمیقش به ما میگفت که درواقع به مثنوی معنوی مولوی که عارفانه هست ربط داشت....دوساعت تمام ما تو دریای مفاهیم عرفانی غرق شده بودیم که یه سری از شعرای عارف مثل مولوی واقعا چه دنیای بزرگ و متفاوتی با ماها داشتن ..کلا عرفا یه زندگی جداگانه ای با ما دارن ..

من بالاخره جوابمو گرفتم .........مگه میشه ؟!!!!
همون لحظه دیگه انگار جایی رو نمیدیدم اشک تو چشام حلقه بسته بود........من معنی جمله های مایکل رو تازه فهمیدم ......
این انسان واقعا مراحل خداشناسی و عرفان رو تا کجا پیش رفته بود ؟!!!! این قسمتو ببینید (ترجمه ی الناز عزیز )
من چشمانم را می بندم به درونم نگاه میکنم و به یک سکوت عمیق و لطیف وارد میشوم ..بی کرانگی افرینش خدا مرا در اغوش میگیرد ما یکی میشویم ..........

یعنی مایکل تا7 مرحله ی عرفان پیش رفته بود؟!!!!! در اصطلاح عرفانی (مرحله ی فنا ) یکی شدن عاشق با معشوق .......رسیدن به این جمله (من خدا هستم ) یکی شدن ویژگی های عاشق و معشوق (خدا )

هنوزم متعجبم از کار این مرد بزرگ .......از زندگیش .......از افکارش ....و دنیایی که داشت ...........
من این متنی که مایکل در باب خدا نوشته چاپ کردم و به عنوان یه نمونه به معلمم نشون میدم ..
دقیقا همون لحظه هست که جویای نام نویسنده ی متن میشن ؟؟!!!!

[/size]

هنوز به اون معلم نشون ندادم هفته ی بعد اماده کردم که بدم به خودش کلا بخونه ...بعد نظرشو بگه

ولی بعضی از متن هارو بردم تو کلاس در حالی که خودم داشتم میخوندم یه سری کنجکاو شدن بدونن چی دارم میخونم و منم بهشون دادم و گفتم که اسم نویسنده رو نمیدونم . بعد که خوندن به قدری خوششون اومده بود که اصرار داشتن من اسم نویسنده رو پیدا کنم خودشون برن کتابشو بخرن.هنوز بهشون نگفتم اسم نویسنده رو میدونم موقعی که بگم همشون متحیر میشن چون افرادی هستن که مایکل جکسون رو قبول ندارن .(البته بخاطر این که چیزی ازش نمی دونن )

چه مبحث قشنگی مطرح کردی عاطفه جان.
آره مایکل یک عارف بود.
مطالعه هم در این زمینه داشته، خودش هم گفته که داشته.
بله راه آسونتر برای دونستن عارف بودنش نوشته هاشه، ولی اونچه که به مراتب بهتر و بیشتر عارف بودنشو به نمایش می ذاره هنرشه، رقصش و اجراهاش و البته دونستن اینطوری سخت تره و با ارزش تر. دیگه هلو برو تو گلو نیست! ابزارت هم فقط درکه و عشق.
از رو نوشته هاش، با (آگاهی) اون رو میشناسی و از روی اجراهاش، (فقط با عشق)! بدون دخالت کلمه ها که خیلی مواقع ادم رو به سمتی دیگه می کشونن، نه به سمتی که حقیقته و باید برسونن.
اما اینکه عارف سالک هم بوده باشه و تا کجا رفته باشه نمیدونم.
هفت شهر عشق، یعنی طلب، عشق، معرفت، استغنا، توحید، حیرت و در آخر فنا هست. چیزی که ازش دونستم این بود که تا مرحله سوم در موردش صدق میکنه و دیدم توی مایکل، ولی بقیه رو نمیدونم واقعا...
عرفان هر عارفی با عرفای دیگه فرق می کنه. هم جنسش و هم کیفیتش. در مورد مایکل، شباهت عجیبی به عرفان سهراب داره. اون هم بیشتر از شعر، توی نقاشی ش عرفان موج میزنه. مثل مایک، که توی رقصش. هر دو هم پیله ای از تنهایی داشتن همیشه...
اااا بهتره بی خیال شم دیگه، چقدر میشه در مورد این موضوع حرف زد...!