داستان جالبی بود فقط یه نکته این که جمله بندی و کلماتی که استفاده کردی یه جوریه خیلی کتابیه و جمله ها انگار ترجمه ی شده ی یه متنی هستند و این یه خورده سطح نوشته رو میاره پایین
و اینکه باید نوشته ات جوری باشه که گویا باشه و انقد تو هم تو هم ننویسی دیالوگ ها رو واسه هر نفر تو یه خط بنویس این خیلی شلوغ شده مثه کتاب های فلسفی شده تا یه داستان البته منظورم شکل ظاهری داستان بود
خود داستان رو هم میتونستی یه خورده بیشتر بپیچونی اگر به یه ادمی که فقط اسم مایکلو شنیده و چیز زیادی ازش نمیدونه هم این داستان رو بدی بخونه از همون اول میفهمه مایکله و این یه خورده از جذابیت کم میکنه(البته من چون خودم بیشتر تو این سبک مینویسم طبیعتا این سبک رو بیشتر دوست دارم و فقط نظرم رو گفتم و نمیخوام نحمیلش کنم)
یه نکته ی دیگه فضای داستان محدود شده به یه اشپزخونه و یه اتاق رقص یه خورده گسترش اش بده و زمان هم تو داستانت زود میگذره تو سه قسمت یک سال گذشت و پسره فقط یه رقاص شد و اون توانایی هاش نام برده نشدن
(چه قد حرف زدم اولش گفتم یه نکته )
محمد جان و ترمه جان ممنون برای توجهتون
1 ادبیاتم همیشه بد بود و دارم سعی میکنم بهترش کنم
2 فضای داستان همونقدر کوچیک نمیمونه و خیلی بزرگتر میشه
3 من قراره 17 سال که با مایکل زندگی میکنه و 17 سال که بعد از مرگ مایکل زنده است رو بنویسم
میتونم روزانه برم جلو ولی خیلی زیاد میشه !!!
