گفته‌های ما به مایکل / نامه‌ای به مایکل

با سلام خدمت اقاي مايكل جسكون. ما ( من و دوستم) در روستايمان شما را خيلي دوست ميداريم، ما هميشه قبل از كلاس بر روي
موزاييك حركت ه عقبي ه شمارو ميزنيم و بعد اقا معلم ميايد و گوشهايمان را محكم ميكشد. ما هميشه گوشه هاي دفترمان اسم شما را مينويسيم.
يا هميشه در دفتر نقاشيمان حركات شمارا ميكشيم كه اقا معلم فوشمان ميدهد و باز هم محكم گوشمان را ميكشد.
ما نزديك خانه مان يك مزرعه است كه اسمش را يواشكي براي خودمان گذاشته ايم نور....همون اسم مزرعه ي شما .
زماني كه ما از شما براي مردم حرف زديم همه مارا مسخره كردند و گفتند جني شده اند اين ها.
اما ما شما را خيلي دوست ميداريم آقاي مايكل جسكون

با تشكر بچه هاي روستاي... .

m.yMJJ wrote:

احسان دمت گرم . این که دیگه نامه نبود که . شعری بود برای خودش .خیلی عالی شده . خیلی هم قشنگ . خودت نوشتی؟
اگه خودت نوشتی کارت حرف نداره .
اگرم خودت ننوشتی بازم خیلی حال کردم .
مرسی خیلی لذت بردم . با اجازت سیو کردم .

خوشحالم که خوشت اومده محمد.خودم شعرش رو نوشتم.
دوستان دیگه هم دست بجنبونن.

سلام.جایزه ی این بخش تعیین شد.شاید انگیزه ای بشه برای دوستان.

هر هفته یک نامه به عنوان نامه ی برتر انتخاب میشه و در اخبار خروجیه سایت قرار میگیره.بعد از مدتی که حدود 20،30 نامه ی برتر انتخاب شد الناز زحمت میکشه و یک مجله ی دیگه میسازه.
خب منتظر نامه هاتون هستم.
دوستان شما این نامه رو به خاطر من نمینویسید.به خاطر مایکل مینویسید.

راستش من خیلی وقته که دیگه چیزی ننوشتم راجع به مایکل! اما یه دفتر داشتم که حدود 5 6 ساله پیش درموردش توشته بودم یکیش که بهتر بودو اینجا می ذارم

به افاق غروب گرفته ی کرانه ها خیره می شوم و نام تورا صدا می زنم تو که با صدای پرطنینت سر به آسمان می کشی من به انتظارت می نشینم تا ارکیده های رنگ خورده ام را به تو هدیه دهم
ای بهترینم در غم و شادی تنها تو هستی که آسوده دلم می کنی در این آرزویم که آخرین روزهای زندگی ام را در آغوش اشکهای آسمانگون تو بیارامم و تورا نجوا کنم.پروانه ی شب تو باشم که در دامان سیاهی بیکران مراقب مژگان ناز تو شوم تا مبادا صدای بالهای کوچکم بلزاند پلکهایت را بیدار شوی و تیله ی زغالی رنگ چشمانت نمایان شوندوناخداگاه در ان ها غرق شوم پس ارام پلک برهم نهان که من پروانه ی شمعی چون تو شدم عزیزترینم
86/2/7

اینو ساعت 3و4 صبح در حالی که از درد به خودم میپیچیدم متولد نمودم. کوتاه و ساده و بچگونه س اما مینویسم چون صادقانه س ، آخه آدم مریض میشه انگار چند بار بچه تر میشه! هرچند تو عالم شاعرانگی حال بد رو انداختم تقصیر مایکل ولی حقیقت این بود که دو جور ویروس خفن با هم گرفته بودم و 2 ساعت بعد هم بیمارستان زیر سرم بودم!
***
از اینورا که رد شدی،بیا و حالمو ببین....................... واسه یه لحظه ام شده، کنار عاشقت بشین
لرزش دستمو ببین، تا باورت شه ناخوشم.....................ببین که با چه زحمتی، رو دفترم سرش میدم

هوای تلخ خوابمو
پر از شور و قشنگی کن
خواب سیاه بی تو رو
بیا و رنگی رنگی کن


عین خیالتم که نیس، شاپرکت مریضته...............................از تب مسری چشات، تنش داره گر میگیره
حرفای دلخوشکنک اش تموم شده، ته کشیده........................اگه نیای تموم مهربونیشو، میون خاک پرش میده


هوای تلخ خوابمو
پر از شور و قشنگی کن
خواب سیاه بی تو رو
بیا و رنگی رنگی کن

به خوابمم نیومدی، تا ببینی که گیرتم...............................از وقت پر کشیدنت، توی پیله اسیرتم
میترسم از در اومدن، نشم رنگ آدمکا؟؟؟.............................هوا پسه، کجایی تو، آهای رفیق نیمه را؟

شاپرک wrote:

عین خیالتم که نیس ...

شاپرک جان میتونی بهتر کار کنی و یک ترانه سرای خوب بشی.
وقتی به ترانه های روز خودمون دقت کنی متوجه ارزش کارت میشی عزیزم . ادامه بده