آیا می‌دانید در سال ۱۹۸۸ عکس مایکل بر روی جلد بیش از ۱۰۰ مجله چاپ شد؟ #کی‌بَدِ؟ اما فقط مجله‌ها نبودند، پپسی هم بود... در دوران بد، مایکل در آگهی‌های تبلیغاتی بسیاری برای نوشابه‌ی پپسی ظاهر گشت و این کمپانی در قبال آن، حامی تور بد شد.در سال ۱۹۸۸ یک آگهی تبلیغاتی چهار قسمته با همکاری مایکل و پپسی ساخته شد که در آنها از نسخه‌ی تغییر یافته‌ای از آهنگ BAD استفاده شده بود. در این چهار ویدیو، مایکل را در حال فرار از دست عکاسان می‌بینیم، او با استفاده از یک هلیکوپتر از معرکه فرار می‌کند و با یک اتومبیل خود را به موزه‌ می‌رساند، در بخش بعدی او در نقش یک اسکی‌باز حرفه‌ای ظاهر می‌شود و با چتر نجات بر روی صحنه فرود می‌آید. این چهار تبلیغ عبارتند از : The Chase - The Chopper - The Museum - The Finale مجموعه‌ی کامل این چهار ویدیوی تبلیغاتی را از اینجا دانلود کنید. همچنین می‌توانید آگهی تبلیغاتی دیگر پپسی با عنوان "دنبال من می‌گشتی؟" را که در سال ۱۹۸۷ ساخته شد، از اینجا دانلود نمایید. مایکل جکسون طی دوره‌ای ده ساله (۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳) با کمپانی پپسی همکاری داشت. آگهی‌های تبلیغاتی او بسیار خلاقانه بود و تحسین منتقدان را برمی‌انگیخت. پپسی به لطف همکاری با پادشاه پاپ برای نخستین بار بر رقیب خود کوکاکولا پیشی گرفت. منبع: eMJey.com

تور بد نخستین تور مایکل به عنوان یک هنرمند منفرد بود. مایکل طی مدتی ۱۶ ماهه، تعداد ۱۲۳ کنسرت در ۱۵ کشور دنیا برگزار کرد. ۴.۴ میلیون نفر از مردم جهان در کنسرت‌های او حضور بهم رسانند. #کی‌بَدِ؟ تور بد تمامی رکوردهای پیش از خود را در زمینه‌‌های درآمدی و مشارکت مردمی شکست و سه رکورد جدید به کتاب رکوردهای جهانی گینس اضافه کرد: پردرآمدترین تور تاریخ، پرتماشاچی‌ترین تور تاریخ و پرجمعیت‌ترین کنسرت تاریخ که در استادیوم ومبلی در لندن برگزار شد. BAD بزرگترین تور کنسرت تا آن زمان بود. بلیطهای نه کنسرت از تور بد در ژاپن طی چند ساعت فروخته شد و به دلیل تقاضای بسیار بالا، پنج کنسرت دیگر نیز به این تعداد افزوده شد. طی این چهارده روز در ژاپن، ام‌جی در برابر جمعیت بی‌سابقه‌ی ۴۵۰ هزار نفری برنامه اجرا کرد. #کی‌بَدِ؟ در نوامبر ۱۹۸۷، استیوی واندر بر روی صحنه‌ی کنسرت در سیدنی، استرالیا به ام‌جی پیوست تا تماشاچیان را به یک اجرای دونفره مهمان کند. آیا می‌دانید استیوی کدام آهنگ را در کنار مایکل خواند؟ آنها اجرای بالبداهه‌ای از Just Good Friends را به نمایش گذاشتند. #کی‌بَدِ؟ آیا می‌دانستید در جولای ۱۹۸۸ استادیوم ومبلی میزبان جمعیتی ۵۰۴ هزار نفری بود که همگی تنها برای تماشای کنسرت ام‌جی آمده بودند؟ کتاب رکوردهای جهانی گینس بطور رسمی این رکورد را در روز ۸ سپتامبر به ثبت رساند. این نخستین رکورد از سه رکورد تور بد بود که توسط گینس به ثبت می‌رسید. #کی‌بَدِ؟ در ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۸، تور بد، مقر اجرای موسیقی زنده‌ی نشنال بال (National Bowl) در شهر میلتون کیز از استان باکینگهمشایر در انگلستان را به لرزه درآورد. بلیط این کنسرت را در ادامه ببینید. #کی‌بَدِ؟ منبع: eMJey.com / michaeljackson.com

راجر فریدمن می‌گوید: "بد۲۵ یکی از بهترین مجموعه‌هایی است که در عمرم دیده‌ام. سی‌دی‌ها به زیبایی درون یک جعبه‌ قرار گرفته‌اند و خبری از بسته بندی‌های غیر ضروری که اغلب اوقات در چنین مجموعه‌هایی شاهد هستیم، نیست. در بد۲۵ تعداد چهار دیسک، دو کتاب عکس رنگی، یک پوستر و یک برچسب BAD وجود دارد. جعبه ساده و شیک است. سرپرستان بنیاد این مجموعه را به کاترین و سه فرزند مایکل تقدیم کرده‌اند و در پشت کتابچه‌ی اصلی، یادبود زیبایی از مدیر برنامه‌ی فقید مایکل، فرانک دلیو نگاشته شده است. یک عکس تمام صفحه از مایکل و فرانک با این توضیح به چاپ رسیده است: «مایلیم از این فرصت استفاده کرده و از سالگرد فوت فرانک دلیو، دوست مایکل یاد کنیم. او به عنوان مدیر برنامه‌ی مایکل، نقش بزرگی در آلبوم و تور بد ایفا نمود. هنگامیکه ما به موسیقی این آلبوم گوش می‌سپردیم، به عکسهایش نگاه و ویدیوها را تماشا می‌کردیم، وقتی بر روی این آلبوم و مستند اسپایک لی کار می‌کردیم تا از این دوره از حرفه‌ی مایکل تجلیل کنیم؛ تمام مدت فرانک در ذهن‌ ما بود. ما دوستی او و شوخی‌هایش را از دست دادیم.» بد۲۵ عالی از آب درآمده، کامل است. دموهایش چون گنج‌اند. آلبوم صوتی کنسرت، یکی از اقلامی است که مجموعه‌داران باید داشته باشند. آلبوم دوباره مستر شده‌ی BAD، مایکل را در اوج‌اش نشان می‌دهد. سه‌شنبه‌ی آینده منتشر می‌شود. آن را دانلود نکنید، باید جعبه را داشته باشید." فرانک دلیو شهریور سال گذشته درگذشت. (خبر) راجر فریدمن در سالمرگ فرانک دلیو؛ یاد این دوست قدیمی، «عمو توکی» (Uncle Tookie) را زنده کرد و نوشت: "فرانک دلیو ۲۴ آگوست سال پیش درگذشت اما در واقع ۲۱ مارس، روزی که در بیمارستان سدار ساینای، جراحی قلب باز انجام داد، از دنیا رفت. او پس از عمل به کما رفت و هرگز بیدار نشد. او شبی در بیمارستان دچار سکته یا حمله‌ی قلبی دیگری شد، بدنش اکسیژن زیادی از دست داده بود و دیگر توان مبارزه نداشت. فرانک شخصیت شناخته شده‌ای در این صنعت بود. موفقیت‌اش در کنار مایکل با آلبوم‌های تریلر و بد؛ او را فراتر از مرزها پیش برده بود. در آن زمان هنوز او را نمی‌شناختم، بعدها دیدمش. طی سالها متقلبان و حیله گران بسیاری به سراغ مایکل رفتند اما مایکل همیشه به فرانک اعتماد داشت. در پاییز ۲۰۰۸ مایکل دوباره او را صدا کرد و در بهار وقتی خبر کنسرت‌های لندن اعلام شد، فرانک را در کنار خود می‌خواست. اگر به لندن می‌رفتند، فرانک با مایکل می‌ماند. فرانک پیش از مرگش در فوریه‌ی ۲۰۱۱ بر روی پروژه‌ای مرتبط با BAD کار می‌کرد. او بیشتر از هر فرد دیگری به جز بروس سوئیدن از «بد» اطلاعات داشت. تمام مدت از آهنگ‌های منتشر نشده‌ی آن دوران صحبت می‌کرد. Don't Be Messin' Around یکی از آهنگ‌هایی است که در بد۲۵ خواهید شنید، این آهنگ مورد علاقه‌ی او بود. از دست دادن دوست بسیار ناگوار است. از وقتی فرانک رفته است، هر روز به او فکر می‌کنم. او خودش نیز دوست‌اش مایکل را از دست داده بود. وقتی مرگ مایکل را اعلام کردند، او در بیمارستان بود. قلبش شکست. کار با مایکل، برجسته‌ترین دور‌ه‌ی حرفه‌ی فرانک بود. فکر می‌کنم وقتی مایکل مرد، فرانک نیز تا حدی از بین رفت. آنها همیشه می‌خواستند دوران پرشکوه گذشته را زنده کنند. می‌دانم که هم اکنون در بهشت در کنار یکدیگرند، فرانک سیگاری روشن می‌کند و آماده می‌شود تا تولد مایکل را جشن بگیرد. آنها از زحمت و مسئولیت تکرار دوباره‌ی موفق‌ترین همکاری از زمان کولونل پارکر و الویس، خلاص شده‌اند." منبع: eMJey.com / showbiz۴۱۱

در ۲ مارس ۱۹۸۸، مایکل اجرایی به یاد ماندنی از دو آهنگ The Way You Make Me Feel و Man In The Mirror را در صحنه‌ی جوایز گرمی به اجرا گذاشت. جاناتان کینگ (Jonathan King)، نویسنده، خواننده، آهنگساز و تهیه کننده‌ی موسیقی در مورد این اجرا نوشت:"مایکل باید جوایز را جارو می‌کرد، اما امسال نوبت کمپانی‌های A&M و WEA بود که برنده شوند* و برای همین هم استینگ (Sting) و پل سایمون (Paul Simon) جایزه‌ها را گرفتند. اما وقتی مایکل با اجرایش کل مراسم را تحت الشعاع قرار داد، باید چهره‌هایشان را می‌دیدید. آنها (روسای کمپانی) سخت ترسیده بودند. استعداد او، آنها را میخکوب کرده بود و از مقایسه‌ی او با ستاره‌های خودشان (استینگ و سایمون) دچار عذاب و آزردگی خاطر می‌شدند. اگر باید بین صنعت موسیقی و مایکل جکسون یکی را انتخاب کنم. انتخاب من همیشه جکسون خواهد بود." ویدیوی اجرای او را با کیفیت خوب دانلود کنید. (*جوایز گرمی در موسیقی به غلط به عنوان جوایز همسطح اسکار در صنعت فیلمسازی مشهور شده است. برخلاف جوایز اسکار که سرنوشت آن با رای چند هزار نفر از اهالی صنعت فیلم رقم می‌خورد، طی دو دهه‌ی اخیر این کمپانی‌های عظیم موسیقی بوده‌اند که در مورد برندگان جوایز گرمی تصمیم گیری کرده‌اند و بخت و اقبال بیشتر با آلبومهایی است که از نظر تجاری موفق‎تر عمل می‌کنند. نادیده گرفتن آثار موسیقایی تحسین شده توسط منتقدان، همواره یکی از انتقاداتی است که به گرمی وارد می‌شود.) مایکل در طول حرفه‌اش بیش از ۴۰۰ جایزه‌ی گوناگون دریافت کرده است که سیزده تای آنها را جوایز گرمی تشکیل می‌دهند. او هشت تا از این جوایز را تنها طی یک شب بدست آورد که هفت‌تایشان برای آلبوم تریلر نصیب‌اش شدند. علاوه بر جوایز موسیقی گرمی، باید به افتخارات گرمی نیز اشاره کرد. او در سال ۱۹۹۳ جایزه‌ی پرافتخار اسطوره را دریافت کرد که تنها به ۱۴ هنرمند دیگر داده شده است. گرمی در سال ۲۰۱۰ با اعطای جایزه‌ی دستاورد یک عمر فعالیت هنری از او تجلیل کرد. مایکل همچنین در سال ۲۰۰۸، جایزه‌ی تالار شهرت گرمی را که به آثار موسیقایی با عمر بیش از ۲۵ سال و دستاوردهای تاریخی تعلق می‌گیرد، برای دو آلبوم تریلر و آف د وال بدست آورد. پیش از آن نیز در سال ۱۹۹۹ آهنگ او با گروه جکسون فایو با عنوان I Want You Back این جایزه را بدست آورده بود. مایکل ۲۲ بار نامزد جایزه‌ی گرمی بوده است. مایکل جکسون رکورددار بیشترین تعداد جایزه‌ی گرمی طی یک شب و همچنین پرجایزه‌ترین هنرمند در تمام طول تاریخ است. جوایز گرمی او عبارتند از: ۱۹۸۰ - یک گرمی برای آلبوم آف د وال: بهترین خواننده‌ی آراندبی برای آهنگ Don't Stop 'til You Get Enough ۱۹۸۴ - هفت گرمی برای تریلر: بهترین آلبوم، بهترین خواننده‌ی پاپ (تریلر)، بهترین صفحه و بهترین خواننده‌ی راک (بیت ایت)، بهترین آهنگ و خواننده‌ی آراندبی (بیلی جین)، بهترین تهیه کننده (همراه با کویینسی جونز) ۱۹۸۴ - یک گرمی برای بهترین اثر برای کودکان (کتاب داستان صوتی ای‌تی موجود غیرزمینی) مایکل راوی داستان و کویینسی جونز تهیه کننده‌ی آلبوم صوتی بود. ۱۹۸۵ - یک گرمی برای بهترین آلبوم ویدیویی (فیلم پشت صحنه‌ی ساخت ویدیوی تریلر) ۱۹۸۶ - یک گرمی برای بهترین آهنگ (We Are The World - آهنگ را به اتفاق لایونل ریچی نوشت) ۱۹۹۰ - یک گرمی برای بهترین ویدیو یا فیلم کوتاه (Leave Me Alone) ۱۹۹۶ - یک گرمی برای بهترین ویدیو یا فیلم کوتاه (Scream) منبع: eMJey.com