پیش از آنکه مایکل جکسون پادشاه پاپ شود و تمامی آهنگ‌های بیتل‎ها را بخرد، او و پل مک کارتنی دو آهنگ موفق با همکاری یکدیگر ضبط کردند: Say Say Say و The Girl Is Mine. البته گوهر کمتر شناخته شده‌ی دیگری نیز هست که The Man نام دارد و در سال ۱۹۸۳ ضبط شده است. پل مک کارتنی همین آهنگ را انتخاب کرده است که موسیقی متن ویدیوی جدید هرگز دیده نشده‌اش از مایکل جکسون باشد. پل مک کارتنی در سال ۱۹۸۱ مایکل جکسون را به ملک خود در ساسکس دعوت کرد تا آهنگ «بگو بگو بگو» (Say Say Say) را بنویسند. طی این مدت پل و همسرش لیندا از مایکل فیلمبرداری کردند و بخشی از این فیلم خانگی هرگز دیده نشده به تازگی برای نخستین بار توسط مک کارتنی به عنوان تبلیغی برای آلبوم جدیدش منتشر شده است. بر روی این فیلم صدای پل مک کارتنی مربوط به مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۲ گذاشته شده است. پل می‌گوید: "مایکل به من زنگ زد. باور نکردم که خود او باشد، بنابراین پرسیدم تو چه کسی هستی؟ و او هم گفت مایکل... بهرحال... ما همیشه در این مورد شوخی می‌کردیم. او گفت که دوست دارم بیایم و با تو آهنگی بنویسم. گفتم عالیست. او به انگلستان آمد و نشستیم و کار کردیم. خب البته ساده نیست که با یک غریبه بنشینید و آهنگ بسازید، زیرا باید در ابتدا پیوندی بین‌تان ایجاد شده باشد. اما خب با خودم فکر کردم این مایکل جکسون است، باید امتحانش کنم. اگر هم آهنگ خوب از کار در نیامد که می‌اندازیمش دور." در این فیلم مایکل جوان را در حال چیدن گل، نوازش سگ خانواده و اسب سواری می‌بینیم. منبع: eMJey.com / Paul McCartney Official Source

به عنوان رمیکس معرفی شده است، اما آنچه فکر می‌کنید نیست. به جای ضرباهنگ جدیدی که معرف آهنگ موفق و محبوب «بگو بگو بگو» (Say Say Say) در نزد نسل جوان باشد، آهنگ به شکل تازه‌ای و با آوازهای متفاوتی دوباره ساخته شده است. برای نخستین بار طی سی سال گذشته، مایکل را می‌شنویم که بخش خوانده شده توسط پل مک کارتنی را اجرا می‌کند و پل مک کارتنی آوازهای خوانده شده توسط مایکل را. این بار خواننده‌ی اصلی مایکل است و پل او را دنبال می‌کند. این آهنگ جدید، ترک تبلیغاتی آلبوم Pipes of Peace اثر تازه‌ی پل مک کارتنی عضو سابق گروه بیتل‌ها است. این آهنگ زیر نظارت پل مک کارتنی در استودیوی ضبط ابی رودز کار شده است. در اینجا به این رمیکس جدید گوش دهید: ویدیوی تازه‌ای نیز برای همراهی این رمیکس تازه ساخته شده است که پسران نوجوان را در حال رقص در خیابان نشان می‌دهد. این ویدیو توسط رایان هفینگتون کارگردانی شده است. در ادامه ببینید. ویدیوی قدیمی Say Say Say با بازی پل مک کارتنی، لیندا مک کارتنی، لاتویا جکسون و مایکل جکسون اما چیز دیگریست. منبع: eMJey.com / Paul McCartney Official Source

The Jacksons: The Next Generation عنوان یک سریال واقع گرایانه‌ در مورد اعضای گروه تری‌تی است. تی‌جی، تاج و تاریل سه عضو گروهی هستند که به عنوان نمایندگان نسل دوم خانواده‌ی مشهور و اهل موسیقی جکسون شناخته شده‌اند، گرچه هرگز نتوانستند موفقیت عموهایشان که جکسون فایو را به شهرت جهانی رساندند، تکرار کنند. گروه تری‌تی مدتی از صحنه دور بود اما طی سال‌های اخیر با برپایی تورهای موسیقی در شهرهای مختلف آمریکا بازگشته است و اکنون سریال واقع گرایانه‌ای را بر روی آنتن‌های تلویزیونی خواهد برد. در بخشی از این نمایش اعضای گروه را در اردویی که همراه با عمو زاده‌هایشان در فضای بیرون برگزار کرده‌اند، دنبال می‌کنیم. پرینس و بلکت در این اردو شرکت دارند و به طبع در فیلم نمایش داده می‌شوند. تیزر تبلیغاتی سریال پرینس در توییتر خود آورده که از حضور در این سریال خوشحال است. "صحنه‌های بیشتری از سریال پسرعموها را دیدم. واقعا بامزه بود البته من از همه‌شان بامزه‌ترم. خوشحالم که در این سریال شرکت دارم." تی‌جی جکسون، پسرعمو و سرپرست قانونی فرزندان مایکل گفته است که هیچ برنامه‌ای برای حضور بلنکت ۱۳ ساله در این نمایش وجود نداشت و ایده‌ی حضور در اردو را بلنکت مطرح کرد. تی‌جی: "بلنکت از جانب ما به اردو دعوت نشده بود. اما به ناگاه شروع کرد به بستن چمدان‌اش. در این شرایط چه باید به او بگویم؟ اینکه اجازه ندارد با ما همراه شود؟ او عضوی از خانواده‌ی من است و می‌خواست با ما همراه شود. او در جریان بود که قرار است فیلمبرداری شود. مردم در این فیلم شادی بچه‌ها را می‌بینند." تی‌جی می‌گوید قرار نیست این بچه‌ها فقط به این دلیل که فرزندان پادشاه پاپ هستند خود را در محاصره‌ی محدودیت‌ها و بایدها و نبایدها احساس نمایند و تصور کنند که زندگی‌شان باید همینگونه باشد. البته پوستر تبلیغاتی این سریال، بلکنت را همچون ستاره‌ی سریال در مرکز قرار داده است و ژستی که در عکس دارد هر بیننده‌ای را به یاد پدرش می‌اندازد. پخش قسمت نخست این سریال واقع گرایانه از جمعه شب ساعت ۱۰ به وقت محلی آغاز خواهد شد. در بخشی دیگر از این سریال کاترین جکسون را در حال گفتگو با تاج جکسون می‌بینیم. کاترین اشاره می‌کند که مردم گوش شنیدن حقیقت را ندارند. "شنیدن درو‌غ‌ها ساده نیست. نمی‌توانم بگویم که عصبانی نمی‌شوم. واقعا مرا خشمگین می‌کند. مردم نمی‌خواهند حقیقت را بفهند." تاج می‌گوید که جکسون‌ها یک خانواده‌ی صمیمی و همدل هستند اما مردم این را نمی‌دانند زیرا این چیزی نیست که در رسانه‌ها انعکاس می‌یابد. او بیان می‌دارد که نسبت به میراث عمویش حالتی تدافعی دارد و سعی می‌کند در امور دخالت نکند زیرا می‌ترسد ضرری که می‌رساند بیش از منفعت‌اش باشد. گرچه اداره‎ی امور مالی مایکل جکسون با بنیاد اوست، اما برادران تری‌تی بخصوص تی‌جی، نقش فعالی در زندگی فرزندان عموی خود بر عهده دارند. تی‌جی گفته است که پس از فوت مایکل در ۶ سال پیش، آنها در جلسه‌ای که با مادربزرگشان کاترین جکسون داشتند گفتند که تحت هر شرایطی می‌خواهند در زندگی عمو زاده‌هایشان نقش کمک دهنده ایفا کنند. "وقتی مادرمان فوت شد عمو مایکل در کنارمان بود و به ما کمک کرد تا با شرایط جدید خود را وفق دهیم و با زندگی کنار بیاییم." حالا نوبت تی‌جی و برادران‌اش است تا لطف عمو مایکل را جبران کنند. تی‌جی همچنین در مورد فرزندان گفته است: "پرینس حالا در دانشگاه درس میخواند. سرش به کار خودش گرم است و از زندگی لذت می‌برد. ما همگی در درس‌ها حامی و مشوق او بوده و هستیم. هنوز برای پاریس و بلنکت زود است که با نبود برادرشان در خانه کنار بیایند. آنها هم در مدرسه درس می‌خوانند. پدرشان آنها را بسیار خوب تربیت کرده است. آنها بچه‌هایی ارزشمند و دوست داشتنی هستند و قلب‎های پاک و مهربانی دارند." "سرپرستی و نگاهداری از آنها وقت زیادی می‌طلبد و کاری است که من نهایت تلاشم را در آن می‌کنم و البته این کار را با افتخار انجام می‌دهم. من فقط می‌خواهم عمویم راضی باشد. از وقتی مادرم را در ۱۶ سالگی از دست دادم، عمویم فرد مهمی در زندگی‌ام بود و حالا می‌خواهم جبران کنم." منبع: eMJey.com / People

شاید ندانید که یک ستاره‌ی فیلم‌های خشن و اکشن هالیوودی هم می‌تواند دستی در کار نقاشی داشته باشد و حتی دورتر از ذهن آنکه پیش از قدم گذاشتن در وادی سینما رویای بدل شدن به یک هنرمند نقاش را در خیال می‌پرورانده است. فرد مورد نظر ما، کسی است که با نام راکی شهرتی جهانی بهم زد و یک شبه در دل منتقدان، مارلون براندوی جدید سینما شد. در ماه می امسال موزه‌ی هنر معاصر Musée d'Art Moderne et d'Art Contemporaine در شهر نیس فرانسه میزبان تابلوهای نقاشی راکی سینمای آمریکا، سیلوستر استالونه بود. این بازیگر، کارگردان، نویسنده و تهیه کننده این بار در قالب یک نقاش تابلوهایی را که طی بیش از پنجاه سال خلق کرده بود، در معرض نمایش گذاشت.استالونه در روز افتتاح گالری برابر با ۱۶ می در محل حضور داشت تا تحلیل خود را از تابلوهایی که به دیوار آویخته شده بودند ارائه دهد. استالونه معتقد است که ما دو چهره داریم: "یک چهره عمومی است و دیگری محرمانه. هنر هم همین است. اختلاطی از احساسات. و وقتی بتوانید این را به روی بوم نقاشی منتقل کنید حسی شگفت‌انگیز به شما دست می‌دهد." آثار اخیر استالونه با جاده‌های بزرگی به رنگ سیاه، سپید و رنگ مورد علاقه‌اش قرمز خونی که حاصل پرتاب رنگ روی بوم است؛ فضایی بزرگتر، غمبارتر و انتزاعی‌تر دارند. در کنار طرح‌هایی از شخصیت‌های سینمایی بازی شده توسط استالون، نقشی از جیمز دین ستاره‌ی جوانمرگ شده‌ی هالیوود و بریجیت نیلسن همسر سابق سیلوستر؛ یکی از تابلوها مربوط به مایکل جکسون است. تابلوهای سیلوستر البته پیشتر در سال ۲۰۱۳ در نمایشگاهی در روسیه معرفی شده بودند. در ویدیویی که در ادامه مشاهده می‌کنید او در حال تحلیل تابلویی است که در سال ۲۰۱۰ یکسال پس از فوت مایکل جکسون کشید. سیلوستر استالون و مایکل جکسون در دهه هشتاد میلادی روابط دوستانه‌ای داشتند. استالون مایکل را برای شام به خانه‌اش دعوت کرد و مایکل استالون را به تماشای تور BAD. استالون با استفاده از سمبل‌ها و ترکیب رنگ در تابلویی که از مایکل جکسون کشیده است، سعی کرده تا برداشت خود از شخصیت و درونیات وی را به نمایش درآورد. او می‌گوید که از مایکل جکسون در حرفه‌ی سینمایی‌اش الهام گرفته است. او برای مایکل شخصیتی پیچیده و دوگانه قائل است و می‌گوید که مایکل نماینده‌ی هنرمندان بسیاری است که صاحب چنین ویژگی‌ای هستند. استالونه از آن با عنوان ماسکی بر چهره یاد می‌کند و ما را به یاد رابین ویلیامز، کمدینی می‌اندازد که همواره خندان است و همه را می‌خنداند اما در خلوت خود از افسردگی رنج می‌برد و به ناگاه به زندگی خود پایان می‌دهد. استالونه می‌گوید که مایکل خود را به فرد دیگری تبدیل کرد و این گفته ما را به یاد مانیفستی می‌اندازد که مایکل در سال ۱۹۷۹ در ۲۱ سالگی نوشت: "ام‌جی (MJ) نام من خواهد بود. دیگر مایکل جکسون نیستم. من یک شخصیت کاملا تازه می‌خواهم. یک ظاهر کاملا تازه. من باید فرد کاملا متفاوتی بشوم. کسی که دنیا را شوکه می‌کند. من جادویی خواهم شد." ام‌جی با مایکل جکسون یکی نیست. ام‌جی شخصیت هنری اوست که از طریق الهاماتی که از دنیای کودکان دریافت می‌کرد به منصه ظهور رسید. اما مایکل جکسونی که در کتاب زک اومالی معرفی شده، از این شخصیت کودکانه به دور است. در کتابی که به نبوغ تجاری وی می‌پردازد و شخصیت او را در این عرصه‌ بررسی می‌کند، مایکل جکسون فردی بی‌احساس و به زیرکی روباه توصیف شده است. بری گوردی، مردی که مایکل را در کودکی به استخدام کمپانی خود درآورده بود در مقدمه‌ی کتاب زندگی نامه‌ی او می‌نویسد که مایکل جکسون صاحب دو شخصیت کاملا متمایز بود. مایکل همیشه می‌گفت که می‌خواهد از طریق هنرش فرصت فراری در اختیار مردم دنیا قرار دهد. پس از جنگ جهانی دوم این هدف بسیاری از هنرمندان از جمله فرد آستر - هنرمند مورد علاقه‌ی مایکل - بود؛ ایجاد حس فرار از واقعیت و گم شدن در رویا برای مردمی که از سختی‌های روزمره به تنگ آمده‌اند. مایکل شخصیتی را برای القای این حس فرار و لذت بردن از هنر در برابر مردم خلق کرد اما او که از کودکی در صنعت موسیقی بزرگ شده بود به خوبی می‌دانست که این صنعت بسیار تاریک و شیطانی است و به کسی رحم نخواهد کرد. مایکل خود گفته است که "یک مشت پستِ احمق" در کارهای او مداخله می‌کردند و سعی داشتند تا از پشت به او خنجر بزنند. مایکل برای رویارویی با این شیاطین، نیاز به چیزی داشت که استالونه از آن با عنوان شرارتی زیبا و نمایشی یاد می‌کند. او در برابر صنعت موسیقی بسیار زیرک، هوشیار و بی‌باک عمل میکرد. و البته این شخصیت پنهانی او بود. مایکل جکسونی که در رسانه‌ها ظاهر می‌شد و به باور عامه‌ی مردم رسید، مردی بود ساده لوح و نه چندان باهوش. سیلوستر استالونه در این ویدیو در مورد پادشاه پاپ می‌گوید: "مایکل جکسون همواره به عنوان یک سرگرم‌کننده‌ی بزرگ مطرح بوده است اما همچنین فکر می‌کنم که میراث او بینش فوق العاده‌ای را به جهان من تزریق میکند، جهان سرگرمی، جهان شعبده." "من همیشه احساس می‌کردم که مایکل جکسون یکی از بزرگترین دوگانگی‌ها است. او بیش از آنکه یک خواننده باشد یک تردست و شعبده باز بود. او شخصیتی آفرید که دیگر حتی خودش هم نبود. تبدیل به یک چیز دیگر شد. او تلاش کرد تا این شخصیت را از طریق لباس و تغییر ظاهرش بروز دهد." "اما از همه مهمتر من همیشه احساس می‌کردم که مغز او به دو سوی مختلف کشیده می‌شود. از یک سو تحت تاثیر معصومیت جوانان یا تصاویر و برداشت‌های کودکانه بود و به آن سو کشیده می‌شد. و در عین حال یک جنبه‌ی شریر وجود داشت. و این فرد شریر حتی زیباست، یک شریر سیاه نیست. این یک شرارت نمایشی است. و فکر می‌کنم او این ماسک را با مهارت به چهره می‌زد، زیرا با تلاشی که برای ساده و خام بنظر رسیدن - همچون یک کودک - به خرج می‌داد، مردم را منحرف می‌کرد. برای همین گل‌هایی را بر روی سرش کشیدم. مردم می‌گفتند مردی که چنین است (استالونه به گل‌ها اشاره می‌کند) هرگز نمی‌تواند چنان (دستش را بر روی رنگ‌های تیره و خشنی که اطراف تصویر مایکل کشیده قرار می‌دهد) باشد. اما در حقیقت، در عمق وجودش در زیر لباس‌ها (اشاره به رنگ‌های تیره‌ی استفاده شده برای بدن مایکل) او خودش را یک انسان جنجگو می‌بیند. برخلاف اینکه یک شخصیت منفعل فرض شده است، مایکل جکسون یک دستگاه مولد انرژی بود." "همچنین او مجموعه‌ای از تضادها و اغتشاشات بود؛ و نبوغ بدون شک، اما به قیمت گزافی تمام شد. دردناک است ولی ما شخصیت‌هایی را بازی می‌کنیم که خودمان ساخته‌ایم. فرد دیگری را خلق می‌کنیم که در نهایت از بین می‌رود و محود می‌شود و شما باقی می‌مانید و خودتان را در آینده می‌بینید. بیشتر آنها آنچه را که می‌بینند دوست ندارند و شروع می‌کنند به انهدام خودشان. برای همین از تماشای فیلم‌های بیوگرافی خوانندگان متنفرم، در بخش نخست می‌گویند روزی روزگاری صاحب بچه شد، ثروتمند شد... و سپس وقتی پیام‌های بازرگانی تمام می‌شود در بخش بعدی شاهد افول و سقوط آنها هستیم. تعداد کمی جان سالم به در می‌برند. من همیشه می‌گویم که یک هنرمند دو بار می‌میرد. بار دوم از نظر فیزیکی می‌میرد که بخش ساده‌ی ماجراست. مرگ حرفه‌ای، روزی که مجبور است ماسک‌اش را بردارد، روز مرگش است. در آن روز همه می‌گوید آه تو هم که مثل ما هستی، اصلا خاص نیستی." سیلوستر استالون در ادامه می‌گوید که بازیگران نیز در دنیای مشابهی زندگی می‌کنند و او که خود درگیر همین جریان بوده، سعی کرده است تا احساسات خویش را در غالب آثارش در پیش چشم مردمان به نمایش بگذارد. او در آخر به تابلوی مایکل اشاره می‌کند و می‌گوید: "من این را درک می‌کنم." منبع: eMJey.com / artnet