روز چهارشنبه وکلای مدافع متهم کانراد موری نظریه‌ی فوت مایکل بر اثر نوشیدن پروپوفول را ملغا اعلام کردند و شاهد دادستان، یک پزشک عالی رتبه از سازمان نظام پزشکی ایالت کالیفرنیا گفت که شخص کانراد موری مسئول فوت مایکل جکسون است. وکلای مدافع موری نظریه‌ی دیگری را مطرح کرده و می‌گویند که مایکل بر اثر تزریق این دارو به خود وقتی پزشک موری بیرون از اتاق بوده، درگذشته است. روز سه‌شنبه دکتر راجرز گفته بود غیر ممکن است مایکل جکسون طی ۲ دقیقه‌ای که کانراد موری ادعا کرده از اتاق بیرون بوده است، از بیهوشی برخواسته و به خودش تزریق کرده باشد.وکلا می‌گویند عامل قتل همان سوزن سرنگی بوده که در پایین تخت مایکل پیدا شده است. البته دادگاه پیشتر از مامور بازرسی پزشکی قانونی، الیسا فلیک شنید که این سوزن با پیستون سرنگی که بر روی میز کنار تخت پیدا شده بود، همخوانی نداشته است. وکلای مدافع می‌گوید مایکل با این سرنگ داروی پروپوفول را به پای خودش تزریق کرده بود. دادستان دیوید والگرن روز گذشته گفت: "نوشیدن پروپوفول موجب مرگ مایکل نشده است." و در رویدادی بی‌سابقه، وکیل مدافع، مایکل فلانگان به این نتیجه تن داد و پذیرفت که پروپوفول چنانچه خورده شود، اثر ناچیزی بر روی بدن خواهد داشت. بدین ترتیب این نظریه که مایکل جکسون با نوشیدن پروپوفول موجب مرگ خویش شده است، رسما ملغا اعلام شد. همچنین روز گذشته الن استاینبرگ، یک متخصص قلب و عضو ارشد هیئت علمی سازمان نظام پزشکی ایالت کالیفرنیا توسط دادستان به جایگاه شهود احضار شد و به نقد عملکرد کانراد موری در زمان فوت مایکل پرداخت. او خطاها و غفلت‌های عمده‌ی پزشکی کانراد موری را برشمرد: - استفاده از پروپوفول که درمانی برای بیخوابی نیست. - استفاده از پروپوفول در خانه بدون در اختیار داشتن وسایل مورد نیاز از جمله دستگاه سنجش ضربان قلب و دستگاه اکسیژن. - استفاده از پروپوفول بدون در اختیار داشتن نیروی کمکی و دستیار پزشکی - استفاده از پروپوفول بدون آمادگی برای رویارویی با موقعیت خطرناک و پیشامد اورژانس - رها کردن فرد بیهوش - تاخیر در تماس با اورژانس - به کار نبردن روش صحیح تنفس مصنوعی - ندادن اطلاعات پزشکی به ماموران اورژانس و عدم توانایی در ارائه‌ی سوابق درمانی بیمار وی همچنین روشی را که موری برای تزریق پروپوفول به مایکل در پیش گرفته بود، غیر علمی و آزمایش نشده خواند. موری شیشه‌‌ی پروپوفول را درون کیسه‌ی سرم نمکی قرار میداد تا مایع به شکل قطره چکانی از طریق لوله‌ای که به رگی در اطراف زانوی مایکل جکسون وصل بود، وارد بدن وی شود. استاینبرگ ترک کردن اتاقی که مایکل در آن بیهوش بود را به رها کردن یک کودک خواب بر روی پیشخوان آشپزخانه تشبیه کرد. "شما هرگز یک کودک را در این شرایط رها نمی‌کنید زیرا ممکن است از روی پیشخوان بر زمین بیافتد یا اینکه کاردی دست بگیرد و خودش را زخمی کند." "وقتی فردی را بیهوش می‌کنیم هرگز او را به حال خود رها نمی‌کنیم و یا او را در موقعیتی قرار نمی‌دهیم که بتواند چیزی به خودش تزریق کند." استاینبرگ گفت که موری نتوانسته است پس از پیشامد موقعیت خطرناک برای بیمارش، امداد کافی را به وی برساند. "وقتی او سعی می‌کرد که آقای جکسون را نجات دهد، روش صحیح را در پیش نگرفته بود." وی گفت که در این مورد هیچگونه عذر و بهانه‌ای از کانراد موری پذیرفته نیست. "وقتی تنفس آقای جکسون قطع شد، وی می‌بایست هوا را به درون ریه‌ی او هدایت می‌کرد، نه اینکه قلبی که هنوز در حال تپیدن بود را ماساژ دهد. او باید هرطور که شده بیمار را به روی زمین میکشاند و با دوست و بر روی سطح سخت به انجام تنفس دهان به دهان می‌پرداخت." تاخیر در تماس با اورژانس یکی دیگر از خطاهای فاحش اوست. استاینبرگ گفت که موری وقتی پی برد که بیمارش نفس نمی‌کشد، ابتدا با دستیار مایکل، امیر ویلیامز تماس گرفت. "این دانش ابتدایی هر فردی در آمریکا است. برای دانستن این نکته لازم نیست یک پزشک متخصص باشید. همه می‌دانند که وقتی حال یک نفر بد می‌شود باید به اورژانس ۹۱۱ زنگ زد." "در این مورد تاخیر فاحشی در تماس با اورژانس رخ داده است. در این موقعیت یک دقیقه نیز حیاتی بوده است." خطای دیگر موری، ندادن اطلاعات صحیح پزشکی به ماموران اورژانس و پزشکان بیمارستان بوده است. استانبرگ با اشاره به تمامی این موراد نتیجه گرفت که سلامت مایکل جکسون در نتیجه‌ی غفلت کانراد موری در معرض خطر و نابودی قرار گرفت. "اگر چنین انحرافاتی رخ نداده بود، آقای جکسون اکنون زنده بود." استاینبرگ به هیئت منصفه گفت که نظریه‌ی وکلای مدافع که مایکل خودش مسئول مرگ خویش است به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. "اگر دکتر موری به محض پی بردن به ایست تنفسی آقای جکسون به ۹۱۱ زنگ میزد، او اکنون زنده بود." "قلب هنوز تپش داشت اما اکسیژن به آن نمی‌رسید. اگر دکتر موری تمامی وسایل مورد نیاز برای رساندن اکسیژن به وی را در اختیار داشت می‌توانست آقای جکسون را نجات دهد." "او اصلا نباید ماساژ قلبی را آغاز میکرد. هیچ وقتی برای تلف کردن وجود نداشت. او می‌بایست به اورژانس زنگ می‌زد." "حتی اگر اورژانس ۶ دقیقه پس از این زمان به محل می‌رسید آنها می‌توانستند جانش را نجات دهند. او باید سریع با اورژانس تماس می‌گرفت به ویژه اینکه تنها ۴ دقیقه طول کشید تا پزشکان اورژانس به محل رسیدند." "وقتی تمامی این موارد را در کنار هم قرار می‌دهیم؛ بله او مسئول مرگ آقای جکسون است." دادستان تنها دو یا سه شاهد دیگر برای احضار به دادگاه دارد و پس از آن نوبت به شاهدان وکلای مدافع می‌رسد. منبع: eMJey.com / Reuters / CNN

روز گذشته دادستان یک عکس دیگر از بدن بی‌جان مایکل جکسون را بر روی مانیتور بزرگ دادگاه در برابر دیدگان هیئت منصفه به نمایش گذاشت و پزشکی که بدن مایکل جکسون را کالبدشکافی کرده بود، به جایگاه شهود احضار شد. این پزشک گفت که مایکل از بیشتر افراد هم سن و سال خود سالمتر بوده است. او همچنین سطح سلامت مایکل را بالاتر از میانگین جامعه در بین مردان برآورد نمود. وی همچنین گفت که ممکن نیست مایکل جکسون بر اثر نوشیدن پروپوفول از دنیا رفته باشد. در عکس مورد ذکر که یک روز پس از فوت مایکل گرفته شده است، بدن او عریان، بر روی تخت تشریح پزشکی قانونی نمایش داده می‌شود. قسمت‌های خصوصی بدن با نوار سیاه از دید محو شده‌اند و او بسیار لاغر به نظر می‌رسد. eMJey.com به خاطر احترام به حریم خصوصی مایکل جکسون از نمایش این عکس معذور است.پیش از نمایش عکس، دادستان به کاترین جکسون، مادر مایکل اخطار داد و او تصمیم گرفت که به همراه سایر اعضای خانواده، دادگاه را ترک نماید. درون دادگاه یکی از هواداران با دیدن این عکس از جایش بلند شد و از اتاق بیرون رفت. اما دیگر هواداران ساکت در جایشان ماندند و یکدیگر را در آغوش گرفتند و اشک ریختند. کریستوفر راجزر در جایگاه گفت که در این ۲ دقیقه‌ای که موری ادعا می‌کند از اتاق بیرون رفته بود، برای مایکل غیر ممکن بوده است که از بیهوشی برخاسته و به خودش پروپوفول تزریق کرده باشد. "شواهد نظریه‌ی خود درمانی پروپوفول را تایید نمی‌کند." "اگر بخواهیم بگوییم که آقای جکسون شخصا تزریق پروپوفول را انجام داده است باید اینگونه فرض کنیم که او از بیهوشی برخاسته، گرچه همزمان تحت تاثیر داروهای خواب آور دیگری نیز بوده است. و در این شرایط به خودش پروپوفول تزریق کرده است." راجرز گفت که مرگ مایکل یک قتل و عامل آن، پروپوفول است. "او بر اثر وجود مقدار بیش از اندازه‌ای از داروی پروپوفول در بدنش که اثر آن در نتیجه‌ی وجود سایر داروها (لورازپام و میدازولام) تشدید شده بود، درگذشت." موری به پلیس گفته بود که تنها ۲۵ میلیگرم پروپوفول به مایکل تزریق کرده بود. این مقدار می‌توانسته او را تنها به مدت ۵ دقیقه خواب کند. راجرز گفت که پلیس یک شیشه‌ی خالی ۱۰۰ میلی لیتری پروپوفول را در اتاق مایکل پیدا کرده بود. این پزشک در خصوص دیگر داروهای یافت شده در بدن مایکل، از میدازولام، دیازپام، لیدوکائین و افدرین نام برد. وکلای مدافع موری ادعا می‌کنند که مایکل با نوشیدن پروپوفول موجب مرگ خویش شده بود. راجرز با رد نظریه‌ی وکلای مدافع، گفت که مرگ وی بر اثر خود درمانی پروپوفول محتمل نیست و او بر این عقیده است که مرگ مایکل در نتیجه‌ی تزریق غیر عمدی بیش از حد پروپوفول توسط کانراد موری رخ داده است. "هدف خواب کردن آقای جکسون بوده است. دکتر می‌بایست پروپوفول را ذره ذره و طی زمان وارد بدن او میکرده است. در این مورد وی می‌بایست مقدار دو تا سه قاشق از این دارو را طی مدت یک ساعت وارد بدن او میکرده است." "ما هیچ وسیله‌ی سنجشی پیدا نکردیم که نشان دهد دکتر می‌دانسته است دقیقا چه مقداری از این دارو را دارد وارد بدن آقای جکسون می‌کند. در این شرایط فکر می‌کنم احتمال اینکه دکتر دچار اشتباه شده و مقدار بیش از حدی از دارو را تزریق کرده باشد، بسیار بالا است." "مشکل مایکل جکسون این بود که نمی‌توانست بخوابد و پروپوفول راه حلی برای این قضیه نیست." طبق اظهار نظر کارشناسان، شهادت پزشک کریستوفر راجرز، محکم‌ترین مدرک در دستان دادستانی تا اینجای کار است. این پزشک همچنین گفت که مایکل جکسون در زمان مرگ یک مرد سالم بوده است. گرچه بسیار لاغر بود اما نسبت بین وزن ۱۳۶ پوند و قد ۵ فوت و ۹ اینچ (۶۱.۶ کیلو - ۱۷۵ سانتیمتر) برای یک مرد ۵۰ ساله در ناحیه‌ی مناسب سنجش بی‌ام‌آی (شاخص تراکم بدنی) قرار می‌گیرد. راجرز گفت که مایکل تصلب شراین نداشته است و قلب او از بیشتر مردان هم سن و سال خودش بسیار سالمتر بوده است. و نیز سلامت وی از میانگین جامعه در سن و سال وی بالاتر بوده است. این پزشک متخصص کالبدشکافی در دفتر پزشکی قانونی لس آنجلس، در مورد نشانه‌های بیماری در مایکل گفت که او مبتلا به ویتیلیگو، بیماری از بین برنده‌ی رنگ پوست و نیز بزرگ شدن پروستات بوده است که نیمی از مردان بالای ۵۰ سال بدان مبتلا می‌شوند و نیز احتمال ابتلا به آن در مردان بالای ۸۰ سال برابر با ۹۰٪ است. مایکل همچنین التهاب و تورم شدیدی در ریه‌ی خود داشته است. التهاب مفصل و پلیپ روده نیز در او مشاهده شده بود. مایکل همچنین یک دنده‌ی اضافی در پایین گردنش داشت. شیوع این حالت در بین مردم جهان ۰.۲% است. ویتیلیگو نیز شیوعی در حد ۱ تا ۲ درصد در جهان دارد. کریستوفر راجرز در دادگاه گفت که درون دهان، مری و شکم مایکل نیز اثری از داروی سفید رنگ پروپوفول یافت نشده بود. یکی دیگر از نظریه‌های وکلای مدافع، احتمال فوت مایکل بر اثر خوردن قرص لورازپام و نوشیدن پروپوفول در زمانی است که پزشک موری در اتاق حاضر نبود. سم شناسی تایید کرده است که مقدار لورازپام موجود در شکم مایکل بیش از مقدار آن در خون وی بوده است. راجرز در جایگاه گفت که احتمالا لورازپام خورده شده است اما پروپوفول عامل مرگ بوده است. موری شخصا پذیرفته است که طی ۱۰ ساعت، داروهای مختلفی از جمله لورازپام را به مایکل داده است. راجرز نظریه‌ی دادستان را مبنی بر اینکه موری از یک کیسه‌ی سرم برای تزریق پروپوفول به مایکل بهره می‍گرفته است تایید کرد و گفت که این تکنیک احتمالا وقتی موری مراقب بیمارش نبوده است، خطا عمل کرده بود. شیشه‌ی پروپوفولی که دادستانی ادعا می‌کند درون کیسه‌ی سرم قرار داده شده بود، شکافی درون سرپوش داشت که به نظر می‌رسید با میخ پزشکی ایجاد شده است. راجرز گفت: "ممکن است موری میخی را درون سرپوش لاستیکی شیشه‌ی پروپوفول فرو کرده باشد و بنابراین داروی درون آن تا آخرین قطره خارج میشده است." البته طی سوال و جواب با وکیل مدافع، راجرز پذیرفت که اگر مایکل می‌توانست به سرمی که به زانویش متصل بود دست بزند شاید با فشار دادن آن می‌توانست پروپوفول زیادی را وارد بدن خود نماید که در نتیجه درجا موجب ایست قلبی او میشد. اما وی سپس در پاسخ به دادستان گفت که مرگ مایکل، حتی اگر خود وی پروپوفول را تزریق کرده باشد، یک قتل به حساب می‌آید زیرا اشتباه از پزشکی بوده است که بیمارش را با این دارو تنها می‌گذارد. ستوان اسکات اسمیت از پلیس جنایی لس آنجلس شاهد دیگر روز گذشته بود. وی گفت که دفتر پلیس بر سر بازجویی از دکتر آرنولد کلین با دفتر پزشکی قانونی به مشکل برخورد زیرا هر دو نسبت به این کار مبادرت ورزیده بودند و این باعث تداخل در امور شده بود. اسمیت گفت که آنها از دفتر پرشکی قانونی خواستند از آرنولد کلین بازجویی نکند. پلیس سپس سازمان نظارت بر دارو را موظف به انجام بررسی پیرامون آرنولد کلین کرد. اسمیت گفت که این پزشک هرگز به خاطر مداوای مایکل جکسون تحت تعقیب قضایی قرار نگرفت. اسمیت که بازجویی از کانراد موری را بر عهده داشت و فیلم این بازجویی پیشتر در دادگاه نمایش داده شده بود گفت که وقتی در انتهای آن بازجویی به موری گفتند هنوز سه کیف دارو از اتاق مایکل جکسون جمع آوری نشده‌ است، چشمانش از تعجب گشاد و گشادتر شد. منبع: eMJey.com / CNN / Washingtonpost

روز گذشته دادگاه به تماشای ادامه‌ی فیلم بازجویی از پزشک کانراد موری که دو روز پس از فوت مایکل به انجام رسیده بود، نشست. موری در این فیلم بیماری‌هایی را به مایکل نسبت داد، از دکتر آرنولد کلین سخن به میان آورد و از واکنش احساسی خانواده و فرزندان مایکل به فوت وی گفت.سوابق پزشکی موری گفت که از سال ۲۰۰۷ بیماری‌هایی را در مایکل درمان کرده بود: پینه‌هایی بر روی پایش که در نتیجه‌ی سالها رقصیدن ایجاد شده بود. التهاب ریه و بیماری‌های تنفسی. او همچنین گفت که نسبت به وضعیت سلامت چشمان مایکل نگران بوده و احتمال ابتلا به آب سیاه که می‌توانسته او را کاملا نابینا کند، میداده است و او را به یک متخصص چشم معرفی می‌کند. او می‌گوید مایکل دچار کم آبی بدن شده بود زیرا چیزی نمی‌خورد و نمی‌نوشید. واکنش خانواده و فرزندان کاترین جکسون روز گذشته پس از چند روز غیبت در دادگاه حضور داشت و همراه با همسر و فرزندانش در ردیف دوم به سخنان کانراد موری در مورد واکنش دختر ۱۱ ساله‌ی مایکل به شنیدن خبر فوت پدرش، گوش میداد. موری در این فیلم می‌گوید که فرزندان مایکل پس از شنیدن خبر فوت پدرشان از زبان یک پزشک اورژانس، گریه کردند و گریه کردند و گریه کردند... موری: "من تمامی آنها را در آغوش گرفتم. پاریس را آرام کردم، پرینس را آرام کردم و همینطور بلنکت که از همه کوچکتر است. زیرا هر وقت که بیمار بودند می‌گفتند که می‌خواهند کتر کانراد آنها را مداوا کند." موری در این فیلم گفت که پاریس مانند دختر خودش است. البته وی مدتی پیش به دلیل نپرداختن مقرری ماهانه‌ی فرزندانش و عدم توجه نسبت به آنها تحت پیگرد قضایی قرار داشت. پاریس گفته بود که حالا باید تنها و بدون پدرش زندگی کند و اینکه نمی‌خواهد یتیم باشد. پاریس خطاب به موری: "تو جان خیلی‌ها را نجات دادی، چرا پدرم را نجات ندادی؟" موری: "من گفتم که تمام تلاشم را کرده بودم. و او گفت که این را میداند اما بسیار غمگین است." پاریس: "وقتی صبح از خواب بیدار شوم، بابا را نخواهم دید." موری در این فیلم می‌گوید که قادر نبود علت مرگ را برای خانواده‌ی مایکل که در اتاق کنفرانس بیمارستان جمع شده بودند، تشریح نماید زیرا خودش نمی‌دانست چه شده است. موری: "به خاطر همین بود که به خانواده گفتم یک کالبد شکافی انجام دهند. زیرا خود من نیز می‌خواستم علت فوت را بدانم." موری می‌گوید که جرمین جکسون برادر مایکل از وی خواسته بود تا در تهیه‌ی بیانیه‌ی فوت وی کمک نماید. پزشکان دیگر موری در این فیلم سعی می‌کند انگشت اتهام را از خود دور کرده و به سمت پزشکان دیگر برگرداند. مایکل به موری گفته بود که پیش از آن طی تورهایش، پزشکان دیگری نیز به او پروپوفول داده‌ بودند. موری می‌گوید از وسعت اطلاعات دارویی مایکل تعجب کرده بود. "من از داروهایی که مایکل مصرف می‌کرد خبر نداشتم اما شنیده بودم که او هفته‌ای ۳ بار به مطب فردی به نام دکتر کلین در بورلی هیلز می‌رود. مایکل هیچوقت در این باره اطلاعاتی در اختیارم قرار نداد." - تیم تولید (ٰتور This Is It) به من گفته بود که روزهای بد او طی تمرینات، زمانی است که او به مطب دکتر آرنولد کلین می‌رود. وقتی برمی‌گردد حالش رو به وخامت می‌گذارد و برای بهبود یافتن به ۲۴ ساعت زمان نیاز دارد." موری گفت که مایکل ۳ بار در هفته به مطب کلین می‌رفته است. موری گفت که نشانه‌های دوری از دارو را در مایکل مشاهده نموده و گمان کرده بود که ناشی از کاهش مصرف پروپوفول است. پیشتر گفته شد که موری پس از آنکه به مدت ۲ ماه به مایکل پروپوفول داد، ۳ شب پیش از فوتش تصمیم گرفت که مصرف این دارو را در وی کاهش دهد. تیم وکلای مدافع می‌گوید مایکل طبق تجویز دکتر کلین، دمرول مصرف می‌کرده و بیخوابی او به دلیل دوری از همین دارو بوده است. چه داروهایی تزریق شد؟ موری در این فیلم می‌پذیرد که در شب فوت مایکل ترکیبی از داروهای خواب آور - والیوم، لورازپام و میدازولام - را بدون آنکه اثر بخشی داشته باشند به مایکل داده بود. بنابراین در ساعت ۱۰:۴۰ دقیقه‌ی صبح ۲۵ ژوئن تزریق پروپوفول صورت گرفت. موری می‌گوید: "او برای دریافت این دارو التماس می‌کرد و می‌گفت باید حتما بخوابد و اگر نخوابد مجبور می‌شود جلسه‌ی تمرین آن روز را لغو نماید. بنابراین تصمیم گرفتم این دارو را به او بدهم زیرا به او اهمیت می‌دادم." "نمی‌خواستم او بمیرد. من قصد آسیب رساندن به او را نداشتم. من دلسوزش بودم. می‌خواستم وابستگی او را به این دارو از بین ببرم." موری می‌گوید پس از آنکه مایکل توسط پروپوفول به خواب رفت به دقت مراقب او یود. تماس‌های تلفنی دادستان در این فیلم به دنبال موارد تناقض در گفته‌های موری بود. هیئت منصفه شنید که طبق ادعای موری، او تنها ۲ دقیقه پس از تزریق پروپوفول، اتاق مایکل را برای رفتن به دستشویی ترک کرده و پس از بازگشت، متوجه شده بود که او نفس نمی‌کشد. شواهد و مدارک نشان می‌دهد که موری تقریبا ۴۵ دقیقه پس از تزریق پروپوفول سرش با تماس‌های تلفنی‌اش گرم بوده است. کانراد موری طی این بازجویی هیچ اشاره‌ای به تماس‌های تلفنی‌اش نمیکند. تلاش برای نجات "من وجود ضربان را در ران او حس کردم. بدنش گرم بود. رنگ پوستش تغییر نکرده بود. بنابراین فکر می‌کنم همه چیز بسیار سریع اتفاق افتاد." او می‌گوید که نمی‌توانسته مایکل را از روی تخت پایین بیاورد و سعی کرده بود که با یک دست به او ماساژ قلبی داده و نیز تنفس دهان به دهان انجام دهد." "او استخوان بندی محکمی داشت. بنابراین من دست چپم را زیر بدنش قرار دادم و با دست راست بر روی قلب او فشار می‌آوردم." دشواری در برقراری تماس با موری موری در این مورد که چرا او به تماس‌های پلیس پاسخ نمی‌داده است گفت که پس از فوت مایکل، افراد بیشماری با او تماس می‌گرفتند و همین باعث شده بود که در برقراری تماس‌های ضروری اختلال ایجاد شود. منبع: eMJey.com / Reuters / CNN / ABC News

متاسفانه روز گذشته طی چند ساعت دسترسی به سایت ممکن نبود. سایت احتمالا دچار حمله یا اسپم شده است و طی ۲۴ ساعت آتی شرایط بررسی خواهد شد. ممکن است مدت کوتاهی به دلیل برطرف کردن موانع امنیتی از جانب سرور، سایت یا یکی از بخش‌های آن بسته شود. با سپاس - مدیریت eMJey.com