جو ووگل: مایکل جکسون دریافت که ایستایی یعنی مرگ
معلم و نویسندهی کتاب تقدیر شدهی «Man in the Music» به تازگی مصاحبهای با بیزینسنوزدیلی به انجام رساند و طی آن از میراث سلطان پاپ و دستاوردهای هنری و تجاری وی یاد کرد.
ووگل میگوید نبوغ مایکل جکسون از مرزهای موسیقایی فراتر رفت و به وادی تجارت وارد شد. کمپانی نشر موسیقی میلیارد دلاری او اکنون نمادی از همین نبوغ است.
پرسش: روشن است که مایکل جکسون فقط استعداد محض یا خوششانسی نبود. یک خصوصیت دیگری در اینجا دخیل است. خصیصهای مدیرگونه. چیزی که باعث شد که او سلطان پاپ شود. این را چگونه توضیح میدهید؟
جو ووگل: یکی از خصیصههای برتر مایکل جکسون، توانایی او در رویابینی بود - رویای یک چیز برجسته، متفاوت و خلاقانه را در سر داشتن - و بعد عزم راسخ و اصول اخلاقی کار تا آنکه رویایش را به حقیقت درآورد. او پیوسته خود و اطرافیانش را به چالش میکشید تا کاری فراتر از معمول انجام دهند. او اغلب دوستان و همکارانش را وامیداشت تا کتاب «جاناتان مرغ دریایی»* (Jonathan Livingston Seagull) را بخوانند. این کتاب داستانی است دربارهی رد تبعیت، نپذیرفتن حدود و تلاش برای رسیدن به مرز اعلا. ببینید، حتی در ۵۰ سالگی برای تور دیسایزایت (This Is It) چیزی به عنوان میانهروی یا حد وسط برای او معنا ندارد. او میخواست این نمایشها برتر از هرآنچه باشند که مردم تا کنون دیدهاند.
پرسش: آیا تصور شما این است که تصمیم مداوم او برای بازسازی و از نو خلق کردن خویش، قدمی آگاهانه بود تا همواره خود را در نگاه مخاطبانش تازه و مهیج حفظ نماید؟
جو ووگل: مایکل جکسون دریافت که برای یک هنرمند، ایستایی به منزلهی مرگ است. او نفرت داشت از اینکه بطور مداوم تنها یک قاعدهی مشخص را تکرار کند. پس او بطور دایمی دگرگون میشد، تصویر خود، حالت و صدایش را بازسازی میکرد. بدین ترتیب مردم را در موقعیتی نگاه میداشت که همواره حدس بزنند قدم بعدی چه خواهد بود و از او بیشتر بخواهند.
*نوشتهی ریچارد باخ، ۱۹۷۰ - از کتابهای مورد علاقهی مایکل جکسون
منبع: eMJey.com / businessnewsdaily
جو ووگل: یکی از خصیصههای برتر مایکل جکسون، توانایی او در رویابینی بود - رویای یک چیز برجسته، متفاوت و خلاقانه را در سر داشتن - و بعد عزم راسخ و اصول اخلاقی کار تا آنکه رویایش را به حقیقت درآورد. او پیوسته خود و اطرافیانش را به چالش میکشید تا کاری فراتر از معمول انجام دهند. او اغلب دوستان و همکارانش را وامیداشت تا کتاب «جاناتان مرغ دریایی»* (Jonathan Livingston Seagull) را بخوانند. این کتاب داستانی است دربارهی رد تبعیت، نپذیرفتن حدود و تلاش برای رسیدن به مرز اعلا. ببینید، حتی در ۵۰ سالگی برای تور دیسایزایت (This Is It) چیزی به عنوان میانهروی یا حد وسط برای او معنا ندارد. او میخواست این نمایشها برتر از هرآنچه باشند که مردم تا کنون دیدهاند.
پرسش: آیا تصور شما این است که تصمیم مداوم او برای بازسازی و از نو خلق کردن خویش، قدمی آگاهانه بود تا همواره خود را در نگاه مخاطبانش تازه و مهیج حفظ نماید؟
جو ووگل: مایکل جکسون دریافت که برای یک هنرمند، ایستایی به منزلهی مرگ است. او نفرت داشت از اینکه بطور مداوم تنها یک قاعدهی مشخص را تکرار کند. پس او بطور دایمی دگرگون میشد، تصویر خود، حالت و صدایش را بازسازی میکرد. بدین ترتیب مردم را در موقعیتی نگاه میداشت که همواره حدس بزنند قدم بعدی چه خواهد بود و از او بیشتر بخواهند.
*نوشتهی ریچارد باخ، ۱۹۷۰ - از کتابهای مورد علاقهی مایکل جکسون
منبع: eMJey.com / businessnewsdaily
