ترجمه اشعار مایکل

You Are Not Alone
تو تنها نیستی

روز دیگری سپری شد،من هنوز تنها هستم
چطور میتوانسته اینچنین باشد،زمانی که تو اینجا با من نیستی
هرگز نگفتی خداحافظ ،کسی به من بگوید چرا
تو مجبور بودی بری ، دنیای مرا سرد گذاشتی و ترکم کردی
هر روز مینشینم و از خود میپرسم
چگونه عشق به دوردستها گریخت؟
چیزی در گوشم نجوا میکند و میگوید
که تو تنها نیستی،من اینجا با تو هستم ،گرچه در دور دستهایی
من اینجا با تو هستم،تو تنها نیستی،من اینجا با تو هستم
گرچه از هم جداییم،تو همیشه در قلب منی
تو تنها نیستی،..تنها...تنها.....چرا تنها
شب دیگری ،فکر کردم گریه هایت را میشنوم،از من تقاضا میکردی تا بیایم و تو را در آغوش بگیرم
میتوانم دعاهایت را بشنوم،بارهایت را حمل کنم
اما در ابتدا نیازمند دستانت هستم،پس ابدیت میتواند آغاز شود
هر روز مینشینم و از خود میپرسم
چگونه عشق به دوردستها گریخت؟
چیزی در گوشم نجوا میکند و میگوید
که تو تنها نیستی،من اینجا با تو هستم ،گرچه در دور دستهایی
من اینجا با تو هستم،تو تنها نیستی،من اینجا با تو هستم
گرچه از هم جداییم،تو همیشه در قلب من هستی
سه کلمه را نجوا کن و من دوان خواهم آمد و دختر تو میدانی که آنجا خواهم بود......آنجا خواهم بود
تنها در جست و جوی من باش
در صبح،در شب
تنهایی کافیست
تنها بودن را نمیتوانم تحمل کنم

planet earth.myhome.my place
a capricious anomaly in the sea of space
planet earth are you just
floating by a cloud of dust
a minor globe about to bust
a piece of metal bound to rust
a speck of matter in a mindless void
a lonely spaceship a large asteroid
اين يکی از شعرهای سروده مايکل هستش که در کتاب "Dancing The Dream" اومده.


"سياره زمين، خانه من، جای من
يک نوع هوسبازی بی ترتيب در دريای فضا
سياره زمين آيا فقط
با ابری از گرد و غبار شناوری؟
کره ای کوچک در مرز خرد شدن
مانند تکه ای فلز، خم شده تا حد زنگ زدن
لکه ای جوهر (ماهيتی) در پوچی (خاموشی) بی فکرانه
سياره ای تنها... شهابی بزرگ

این شعر کامل نیست کسی می دونه بقیش چیه؟
این نیست؟:

cold as a rock without a hue
held together with a bit of glue
something tells me this isn't true
you are my sweetheart soft and blue
do you care.have you a part
in the deepest emotions of my own heart
tender with breezes caressing and whole
alive with music.haunting my soul

سرد مثل سنگ، بدون صورت
به هم نگاه داشته شده توسط کمی چسب
چيزی به من ميگه که اين واقعيت نداره
تو دلدار من هستی، نرم و آبی
برات اهميت داره که
در عميقترين احساسات من نقش داری؟
ترد و تازه با نسيمی که من رو در آغوش ميکشه
زنده با موسيقی، در پی روح من

We are the world
ما آن جهان هستيم


زمانی خواهد رسيد که به آن پيام پاسخ دهيم
زمانی که جهانيان گرد هم آیند و یکی شوند
انسان ها ميميرند
اکنون هنگام دراز کردن دست حرمت به حيات است
آن عطيه برتر
تا کی وانمود کنيم که منتظریم
برای کسی که یک روز ، به زودی !برای تغييری قيام کند
ما همه خانواده بزرگ خداوندیم
زنده به حقيقت عشق
ما آن جهانيم، ما آن کودکانيم
ما آنانيم که فردایی روشن خواهند ساخت
به ما بپيوند تا بخشيدن را آغاز کنيم
حرمت به حيات خود
این راهيست که برميگزینيم
فقط من و تو ، روزهای بهتر می آوریم
قلبت را برایشان بفرست تا بدانند کسی هست برای حرمت به حياتشان
پس حياتشان نيرو خواهد گرفت و آزاد خواهد شد
خداوند به ما راه را نشان داد، وقتی که از سنگ نان ساخت
اکنون مایيم که باید دست یاری به یکدیگر بدهيم
ما آن جهانيم ، ما آن کودکانيم
ما آنانيم که فردایی روشن خواهند ساخت
به ما بپيوند تا بخشيدن را آغاز کنيم
حرمت به حيات خود
این گزین راه ماست
فقط من و تو ، روزهای بهتر می آوریم
آن زمان که فسرده و وانهادی ، بدون اميد
بدان که راه های سقوط بسته است
بدانيم که باد های تغيير هنگامی خواهند وزید
که گردهم آیيم و یکی شویم
ما آن جهانيم ، ما آن کودکانيم
ما آنانيم که فردایی روشن خواهند ساخت
به ما بپيوند تا بخشيدن را آغاز کنيم
حرمت به حيات خود
این گزین راه ماست
فقط من و تو ، روزهای بهتر می آوریم

in my veins i've felt the mystery
of corridors of time,books of history
life songs of ages throbbing in my blood
have danced the rhythm of the tide and flood
your misty clouds.your electric storm
were turbulent tempests in my own form
i've licked the salt.the bitter. the sweet
of every encounter. of passion. of heat
your riotous color. your fragrance. your taste
have thrilled my senses beyond all haste
in your beauty . i've known the how
of timeless bliss. this moment of now

در رگ هايم راز رو احساس کرده ام
راز دالانهای زمان، کتابهای تاريخ
آهنگ زندگی دوران مختلف در خون من ضربان دارد
ابر مه دار (مبهم) و رعد کهربايی تو
طوفانهايی متلاطم بودند در نوع خودم
من شوری، تلخی و شيرينی رو چشيده ام...
... از هر حادثه، از اشتياق، از هيجان
رنگ آشوبگرانه تو، بوی تو، مزه تو
ورای هر سرعتی حواس من رو به تپش در اوردن
در همين آن، در زيبايی تو، چگونگی سعادت ابدی (بی زمان) رو شناختم

اين آخريه چيه فرناز ؟؟؟؟

اینارم از تاپیکای قبلی کپی کردم اما اطلاعات خاصی ندارم راجع بهش یا چیزی نبوده که من سیو نکردم به هر حال از شعرای مایکله دیگه