گفته های مايکل عزيز (به ياد و خاطره قديم ها)

[quote="farnaz mj" post=

من بايد به خاطر پيامي كه براش فرستاده شده ام، ايستادگي كنم و تحمل داشته باشم. به خاطر دنيا، به خاطر بچه ها... اما به من رحم كنيد، من خون زيادي از دست دادم.[/quote]


سال 2009 بعد از فوت مایکل کارن(گریمور مایکل)یک جمله ی مشابه این رو تکرار میکنه.کارن دلیل برگشت دوباره مایکل رو به صحنه اینطور میگه

باید دلیل مایکل را از دوباره برگشتن به روی صحنه با شما قسمت کنم.برای پول یا شروع دوباره حرفه اش نبود....دلیلش فرستادن پیام دنیا را شفا دهیم بود،قبل از اینکه زمان را از دست بدهیم.او میخواست ما بدانیم که یک فرصت 4 ساله از زمان باقی مانده که بتوانیم در راه درست قدم برداریم...در غیر اینصورت کره زمین را از دست خواهیم داد.
و در پاسخ به اینکه منظور از 4 سال چیست گفت که من فقط پیام مایکل را منتقل کردم و نمیدانم چرا او روی 4 سال تاکید داشت

چند سال پیش مایکل گفته 4 ساله دیگه وقت هست پس فکر کنم 4 سال از الان شمارش معکوس ش شروع شده درسته

اره
اون ضرب المثل ه خييييييلي باحال بود

سخنان مایک یکی از یکی دیگه قشنگ تره . اگه میتونید این سخنان رو به صورت یک فایل word یا PDf در بیارید عالی میشه .

هر كودك يك تصنيف است

وقتي كودكان به موسيقي گوش ميدهند، كاري كه ميكنند شنيدن محض نيست. آنها در ملودي غرق ميشوند و ريتم را دنبال ميكنند. چيزي در درونشان بالهايش را باز ميكند و به زودي كودك و موسيقي يكي ميشوند. من هم در حضور موسيقي دچار چنين حالتي ميشوم. و لحظات اوج خلاقيتم زمانهايي بوده است كه در كنار بچه ها بوده ام. وقتي در اطرافشان هستم، موسيقي به سادگي نفس كشيدن به سراغم مي آيد. هر آهنگ، كودكي است كه آن را مي پرورانم و عشقم را به او ميدهم. اما اگر شما تا كنون حتي يك آهنگ هم ننوشته ايد، زندگيتان مانند يك آهنگ است. چگونه ممكن است نباشد؟ طبيعت شما را با امواجي پياپي نوازش ميدهد. ريتم هر طلوع و هر غروب، بخشي از وجود شماست، بارش باران روحتان را لمس ميكند و شما خود را در بالاي ابرهايي مي بينيد كه با خورشيد گرگم به هوا بازي ميكنند. زندگي كردن يعني موسيقايي بودن، كه از رقص خون در رگهايتان آغاز ميشود. هر موجود زنده اي، ريتمي دارد. براي آنكه هر كدامشان را به نرمي و با توجه كامل حس كنيد، موسيقي درونشان را كشف كنيد.

آيا موسيقي خود را حس ميكنيد؟

بچه ها حس ميكنند، اما وقتي بزرگ ميشوند، زندگي به مسئوليت ها و كار روزمره بدل ميشود و موسيقي رنگ مي بازد. گاهي اوقات قلبمان آنقدر پر مشغله است كه از آن رو بر مي گردانيم و فراموش ميكنيم كه آن براي خردمندانه ترين پيام زندگي مي تپد. پيام بي كلامي كه ميگويد ”زندگي كن، وجود داشته باش، حركت كن، شاد باش... تو زنده اي!“ بدون ريتم خرد مندانه ي قلب، ما نميتوانستيم وجود داشته باشيم.

وقتي كمي احساس خستگي يا فشار ميكنم، كودكان به من نيرويي تازه مي بخشند. من براي آنكه جاني دوباره بگيرم، به سراغ آنها ميروم. براي موسيقي اي تازه. دو چشم قهوه اي، عميق به من نگاه ميكنند، بسيار معصومانه، و زمزمه اي در من شكل ميگيرد، ”هر كودك يك تصنيف است.“ اين چنان تجربه ي حقيقي و بي واسطه اي است، كه باعث ميشود بي درنگ بار ديگر به اين موضوع پي ببرم كه ”من هم يك تصنيفم.“ من بار ديگر به اصل خود باز ميگردم.

10دسامبر 2002 - مایکل جایزه دیگری دریافت کرد
گرچه مايكل نمی توانست شخصا در مراسم جوايز بيلبورد كه دوشنبه شب در لاس وگاس برگزار شد شركت كند، او جايزه ويژه اش را در طی ارتباط مستقيم از طريق ماهواره در خانه اش Neverland دريافت كرد. جايزه مايكل كه به مناسبت بيستمين سالگرد آلبوم Thriller او در نظر گرفته شده بود توسط Chris Tucker (بازيگر فيلم ساعت شلوغی) به او داده شد. Chris ليستی از موفقيتهای Thriller را خواند، از جمله 37 هفته در شماره يك جدول بودن (بيش از هر آلبوم ديگر در تاريخ بيلبورد)، 7 آهنگ در ميان 10 آهنگ پرفروش روز، 8 جايزه Grammy و اولين آلبومی كه همزمان در رده بندی موسيقی پاپ و هم R&B شماره يك شد. آن دو با هم شوخی كردند بر سر اين كه Chris چند روزی جايزه در كنار خود نگاه دارد و آنكه چند مدت قصد ماندن در Neverland را دارد!
در سخنانش مايكل از Chris Tucker، مجله بيلبورد و طرفدارانش تشكر كرد. ”من خيلی مفتخرم، خيلی خوشحالم. از همه طرفدارانم در سراسر دنيا ممونم. من بدون شما من نميشدم!“ حضار در مراسم ايستاده به تشويق او پرداختند.