ایران باستان

درود
دوستان در این تاپیک به آشناسازی شما با اسطوره ها و جشن ها و آداب و رسوم ایران باستان می پردازیم

افسانه اشوزوشت

افسانه اشوزوشت

مرغ بهمن که نام دیگر آن اشوزوشت است در نزد ایرانیان باستان نام جغدیست افسانه ای که ناخن میخورد .



اعتقاد ایرانیان باستان بر این بود که اشوزوشت را اهورا مزدا آفریده که در دوگرایی و نبرد بین خدایان و دیوان و امشاسپندان خدایان و امشاسپندان را کمک کند . در افسانه ها آمده است که اشوزوشت اوستا میداند و هنگامی که اوستا میخواند ترس بر دیوان چیره میشود .

در افسانه ها آمده است که هنگامی که زرتشت اقدام به گرفتن ناخن هایش میکند یاران او وردی میخوانند و آنگاه اشوزوشت حاضر شده و ناخن های او را میخورد .مردم عقیده داشتند که اگر اشوزوشت این کار را نکند این ناخن ها به دست دیوان می افتند و آن ها از ناخن ها برای کشتن اشوزوشت یا ضربه زدن به خدایان و به عنوان سلاح استفاده میکنند .


مرغ ناخن خوار
وردی که باید از سوی دینداران خوانده شود اینست:

"ای مرغ اشوزوشت! از این ناخن‌ها به تو آگاهی می‌دهم و آن‌ها را ویژةٔ تو می‌دانم. باشد تا برای تو نیزه‌ها و کاردهای بسیاری شوند، کمان‌ها و تیرهای *****‌پر بسیار و فلاخن‌های بسیاری شوند علیه دیوان مازنی.

اشوزوشت از دو واژه اشو به معنای حق و زوشت به معنای دوست و یار گرفته شده است که معنای آن دوست حق می باشد.

هنوز هم در میان مردم اعتقاداتی از این قبیل درباره ناخن هایشان وجود دارد .

هما پرنده خوشبختی


هما نام پرنده ای در ایران باستان است که لاشه های مردار را میخورد این پرنده در افسانه های ایران باستان مانند ققنوس و در افسانه های سایر کشور ها مانند مصر و یونان باستان پرنده ای صاحب کرامت به شمار می آمده است .
هما که در کوهستان های مرتفع و صخره ای زندگی میکند دارای دمی لوزی شکل و بال هایی دراز و باریک و پهن است . هم اکنون ایرانیان معتقدند که هما پرنده ای افسانه ایست و وجود خارجی ندارد هم چنین در افسانه ها آمده است که این پرنده باعث سعادت و خوشبختی میشود .
[img][img]farhangiran.persiangig.com/homa.JPG[/img][/img]
پرنده خوشبختی
ایراینان باستان معتقد بودند هر کس هما را بکشد و خون جگرش را بخورد مادام العمر هر شب زیر سرش سکه ای طلا پیدا خواهد شد همچنین داستان کچلی که پرنده هما بر روی سر او مینشیند و تبدیل به شاه میشود در ایران باستان نشاندهنده اعتقاد ایرانیان باستان به خوش یوم بودن هما است .
همچنین وجود دو مجسمه سنگی از هما در تخت جمشید نیز گواهی بر این مدعاست .