Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-GB-en-GB.com_community.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-US-joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-GB-lib_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-US-lib_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-plg_actionlog_admintools.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-plg_actionlog_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-US-plg_actionlog_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-plg_system_admintools.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-en-GB.plg_system_jcepro.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-en-GB.plg_system_syw.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-US-en-US.plg_system_syw.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-overrides-fa-IR.override.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-fa-IR-joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-GB-lib_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-fa-IR-lib_joomla.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-plg_system_admintools.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-en-GB.plg_system_jcepro.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/administrator-language-en-GB-en-GB.plg_system_syw.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/templates-yootheme-language-en-GB-en-GB.tpl_yootheme.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/templates-yootheme-language-fa-IR-fa-IR.tpl_yootheme.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510
Warning: file_put_contents(/var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/administrator/cache/language/language-en-GB-en-GB.com_sppagebuilder.ini.1789278826.php): Failed to open stream: Permission denied in /var/www/sites/.releases/emjey.com/1a393e6ab91c-f7185a9e17b7/libraries/src/Language/LanguageHelper.php on line 510 مایکل جکسون - زندگی مایکل جکسونJoin eMJey, a Michael Jackson fan community with news, biography, interviews, lyrics, and forums for fans around the world.https://emjey.com/persian/mjjlife/biography2026-09-13T09:45:15+03:30eMJey.comHamid@eMJey.comJoomla! - Open Source Content Managementسالهای 1963 تا 19762006-03-12T18:03:11+03:302006-03-12T18:03:11+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1963--1976<P align=right>در سال 1963، هنگاميكه مايكل در كلاس اول درس ميخواند، براي اولين بار در يك جمع عمومي در برنامه اي كه از طرف مدرسه (مدرسه ابتدايي گارنت در گري) ترتيب داده شده بود، حاضر شد. شلوار سياه و تيشرت سفيد پوشيده بود و آهنگ «از تمام كوهها بالا برو» (Climb Every Mountain) از فيلم آواي موسيقي (Sound Of Music) [اشكها و لبخندها] را خواند. واكنش تماشاچي ها بسيار شديد بود. </P>
<P align=right>مايكل ميگويد: ”وقتي آهنگ را تمام كردم، واكنش جمعيت آنچنان مرا تحت تاثير قرار داد كه نمي دانستم بايد چه كار كنم. صداي تشويق مردم بسيار بلند بود و آنها لبخند ميزدند. بعضي از آنها ايستاده بودند. معلم هايم گريه ميكردند و من واقعا نميتوانستم آن را باور كنم. من تمامي آنها را خوشحال كرده بودم. اين يك احساس فوق العاده بود. كمي هم گيج شده بودم زيرا فكر نميكردم كه كار خاصي انجام داده باشم. من فقط همانطور كه هر شب در خانه ميخواندم، خوانده بودم. وقتي كه اجرا ميكنيد، متوجه نميشويد كه چگونه به نظر ميرسيد يا چه تاثير خاصي در تماشاچي ها به جا ميگذاريد. فقط دهانتان را باز ميكنيد و ميخوانيد.“</P>
<P align=right> جوزف گروه را به كافه هايي ميبرد كه خود با گروه فالكنز در آنها برنامه اجرا كرده بود. او گروه را براي مسابقات حاضر ميكرد و خيلي به سر و وضع آنان ميرسيد. پسران، هر روز پس از بازگشت از مدرسه، زير نگاههاي خشن و مراقب پدر سختگيرشان، به تمرين ميپرداختند. آنها دستور داشتند كه بلافاصله پس از اتمام كلاس درس به خانه بازگردند و بدين ترتيب در هيچ يك از فعاليتهاي فوق برنامه ي مدرسه حاضر نميشدند. زيرا بايد تمام توان خود را بر روي موسيقي متمركز ميكردند. آخر هفته ها را با رفتن به كلوپهاي مختلف و برنامه اجرا كردن در آنجا ميگذرانيدند. اغلب اوقات، اوايل صبح دوشنبه، به خانه باز ميگشتند تا خود را براي كلاس درس همان روز آماده كنند. در نتيجه ي اين رياضت كشيدنها، اعضاي گروه به تدريج به صحنه گردانهاي حرفه اي بدل ميشدند. </P>
<P align=right>مايكل در اين باره ميگويد: ”ما براي او اجرا ميكرديم و او از ما ايراد ميگرفت. اگر خراب كني، كتك ميخوري. بعضي وقتها با كمربند بعضي وقتها با شلاق. پدرم واقعا به ما سخت ميگرفت.“</P>
<P align=center><IMG height=248 alt="" src="/images/biography/image030.jpg" width=341 border=0></P>
<P align=right>مايكل شش ساله و گروه جكسون فايو، جوايز زيادي را به خاطر شوهاي مختلف يا برنامه هايي كه شبها به عنوان آماتور و براي محك زدن خودشان اجرا ميكردند، بدست آوردند.</P>
<P align=center><IMG height=214 alt="" src="/images/biography/j5-pic_003.jpg" width=282 border=0></P>
<P align=center><IMG height=214 alt="" src="/images/biography/j5-pic_004.jpg" width=272 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مسابقات]</FONT></P>
<P align=right>آقاي كيت، صاحب استيل تون، يك استوديوي ضبط محلي، اولين فرصت را براي گروه جكسون فايو فراهم كرد. آهنگ «پسر بزرگ» (Big Boy) در سال 1968 منتشر شد. اين آهنگ حتي از راديوي محلي گري پخش شد و گروه جكسون فايو در همسايگي خودشان بسيار معروف شدند. </P>
<P align=center><BR><IMG height=258 alt="" src="/images/biography/j5-pic_010.jpg" width=270 border=0></P>
<P align=right>[تك آهنگ «Big Boy»] در جولاي سال 1968، بابي تيلور پس از ديدن اجراي گروه در شيكاگو، تلفني با سلتزر، رييس دفتر كمپاني موتون(Motown) تماس گرفت و به او گفت كه پسرها چقدر فوق العاده و با استعداد بودند. سلتزر به او دستور داد تا پسرها را با خود به ديترويت بياورد. بابي تيلور آنها را به كمپاني موتون آورد و در اختيار سوزان دي پاس قرار داد تا آنها را مورد آزمايش قرار دهد. </P>
<P align=right>بري گردي، صاحب كمپاني موتون، اولين ملاقاتش با گروه جكسون فايو را در كتاب زندگي نامه اش با نام «To Be Loved: The Music, The Magic, The Memories Of Motown» اينچنين توصيف ميكند: ”وقتي امروز به آن نگاه ميكنم، هنوز ميتوانم قدرتي را كه همه ي ما در نحوه ي اجرا كردن آن پنج پسر اهل گري، در آن صبح ماه جولاي حس كرديم، به خاطر بياورم. ما آنجا ايستاده بوديم تا اجراي آنها را محك بزنيم. مايكل نه ساله، مارلون يازده ساله، جرمين چهارده ساله، تيتوي پانزده ساله و جكي هفده ساله آمده بودند تا با موتون قرارداد ببندند. تمامي آنها مانند فاتحان ميرقصيدند، ميخواندند و آهنگ مينواختند. وقتي رهبر گروه (مايكل) آواز ميخواند، من حس كردم كه او قبلا اينجا بوده است. او طوري ميخواند كه انگار غزليات را ميفهميد و مفهوم آنها را درك ميكرد. انگار با آهنگ زندگي كرده بود. واقعا تماشايي بود. من هيچگاه به زبان نياوردم كه با آنها قرارداد امضا ميكنم زيرا اين كاملا بديهي بود. وقتي يكي از پسر ها از من پرسيد: ”خوب، آقاي گردي، آيا اين بدين معني است كه شما با ما قرارداد ميبنديد؟“</P>
<P align=right> مايكل لبخند زد، انگار ميخواست بگويد ”البته كه با ما قرارداد ميبندد.“ آنها آهنگ «Ain\'t Too Proud To Beg» از گروه تمپتيشن را اجرا كردند و همگي مانند ديويد رافينز، اما به شيوه ي مخصوص خودشان ميرقصيدند. آهنگهاي «I Wish It Would Rain» و «Tobacco Road» را طوري اجرا كردند كه انگار آن آهنگها براي آنها نوشته شده بودند. در خاتمه مايكل كوچك، «I Got The Feeling»، يكي از آهنگهاي جيمز برون را اجرا كرد. مطمئنا خود جيمز برون هم به رقص پاي خيره كننده ي او افتخار ميكرد. اين پسر نه ساله تا حدي از جيمز برون اطلاعات داشت كه حتي توجه مرا نيز جلب كرد. او آهنگش را با چنان احساس، الهام و درد و رنجي خواند كه گويي هر آنچه را كه ميخواند، خود تجربه كرده است. در بين آهنگها، تمام مدت به من خيره ميشد، انگار داشت فكرم را ميخواند.“ دو روز بعد، در زمستان سال 1968، برادران جكسون به چيزي كه براي آن زحمت بسياري كشيده بودند، دست يافتند. كمپاني موسيقي موتون با آنها قرارداد بست. بري گردي به آنها قول داد: ” اولين آهنگ شما، شماره يك خواهد شد. دومين و سومين آهنگ شما نيز همينطور. سه تا آهنگ شماره يك، كه پشت سر هم رديف شده اند. شما وارد جدول پر فروشها ميشويد. دقيقا همانطور كه دايانا راس و سوپريمز اين كار را انجام دادند.“ وقتي كه بري گردي از ديترويت به كاليفرنيا مهاجرت كرد، تمام ستارگان بزرگ موتون نيز با او همراه شدند. خانواده ي جكسون نيز همينطور. سوزان دي پاس كه براي موتون كار ميكرد، تاثير بسيار زيادي بر زندگي خانواده ي جكسون ميگذاشت. و اين سوزان دي پاس بود كه وقتي خانواده ي جكسون به لس آنجلس نقل مكان كردند، به بچه ها تعليمات مذهبي ميداد. او مدير اجرايي گروه جكسون فايو نيز بود. </P>
<P align=center><IMG height=280 alt="" src="/images/biography/j5-pic_011.jpg" width=424 border=0></P>
<P align=right>[سوزان ـ مايكل ـ بري] فردي پرين، بابي تيلور و ديك ريچاردز، همراه با هال ديويس و فونس ميزل، اعضاي تيمي بودند كه اولين آهنگهاي گروه جكسون فايو را مي نوشتند و توليد مي كردند. به اين تيم، كرپريشن (The Corporation) ميگفتند. وقتيكه آهنگ «ميخواهم برگردي» (I Want You Back) در نوامبر سال 1969 وارد بازار شد، در طي شش هفته، دو ميليون نسخه از آن به فروش رفت و شماره يك شد. آهنگ بعدي آنان با نام «ABC»، در مارس سال 1970 عرضه شد و در سه هفته، دو ميليون نسخه فروش كرد. هنگاميكه «عشقي كه نجات دادي» (The Love You Save)، سومين آهنگ گروه، در جوئن سال 1970 شماره يك شد، وعده اي كه بري گردي به گروه داده بود، به حقيقت پيوست. «قصر هاليوود» (HollyWood Palace) اولين شوي بزرگ تلويزيوني جكسون فايو بود. شوي بزرگ تلويزيوني شنبه شب با ميزباني دايانا راس. آنها آهنگ «I Want You Back» را بطور زنده اجرا كردند. هرچند كه اولين حضور تلويزيوني جكسون فايو در آگوست سال 1969 و در برنامه ي «انتخاب دختر شايسته ي سياه پوست» (Miss Black America Pageant) اتفاق افتاده بود. آنها در آن برنامه، آهنگ «اين كار مال توست» (It\'s Yor Thing) را اجرا كردند. «آنجا خواهم بود» (I\'ll Be There) آهنگي بود كه تمام موانع بر سر راه جكسون فايو را از ميان برداشت. مايكل ميگويد: ”اين آهنگ به همه اعلام كرد كه گروه جكسون فايو اينجاست تا بماند و ادامه دهد.“ اين آهنگ به مدت پنج هفته در صدر جدول ماندگار شد.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /> </P>
<P align=right> جكسون فايو اولين گروهي بود كه چهار تا از آهنگهايش، پي در پي شماره يك ميشد. بدون در نظر گرفتن صداي شيرين و هيجاني كه در رفتار مايكل بود، جذابيت خاص كودكانه اش، او را محبوب قلبهاي مردمي كرد كه دوست داشتند او را در آغوش بگيرند. روزهاي پر كار تور بزرگ جكسون فايو در پاييز 1970 شروع شد. سال 1971، وقتي كه آهنگ «هيچوقت نميتوانم خداحافظي كنم» (Never Can Say Goodbye) از محبوبيت زيادي در بين مردم برخوردار شده بود، گروه در طي نود روز تابستان، در چهل و پنج شهر كنسرت برگزار كرد. اين آمار به اين معناست كه مايكل و برادرانش بطور متوسط، يك روز در ميان كنسرت اجرا ميكردند. در همان سال، اين رقم به نود و پنج شهر افزايش يافت. </P>
<P align=center><IMG height=361 alt="" src="/images/biography/j5-pic_016.jpg" width=288 border=0></P>
<P align=right>[تور] در طول اين مسافرتها، رز فاين، معلم خصوصي آنها نيز همراهشان بود تا مطمئن شود كه آنها به درسهايشان هم ميرسند. اولين آهنگ تك نفره ي مايكل با عنوان «بايد آنجا باشم» (Got To Be There) در پاييز سال 1971 منتشر شد. همان سال شوي كارتوني «صبح شنبه ي جكسون فايو» (The Jackson 5\'s Saturday Morning) در شبكه هاي تلويزيوني به نمايش درآمد. </P>
<P align=center><IMG height=257 alt="" src="/images/biography/j5-pic_020.jpg" width=353 border=0></P>
<P align=right>[شوي كارتوني جكسون فايو] وقتي كه مايكل تنها سيزده سال داشت، به خاطر اجراهايش، جايزه ي گلدن گلاب (Golden Globe) را دريافت كرد و بعد ها نيز براي اولين بار نامزد دريافت جايزه ي اسكار (Academy Award) شد. مايكل، روز به روز بزرگتر ميشد. او در اين باره گفته است: ”وقتي چهارده ساله شدم، ظاهرم به كلي تغيير كرد... تغيير كردن پوستم، تجربه اي بود كه بدون اينكه خودم متوجه باشم، تاثيراتي در ضميرم باقي گذاشت. خيلي خجالتي شدم. از ملاقات با مردم خجالت ميكشيدم. چون ظاهرم خيلي بد شده بود. واقعا اينطور به نظرم ميرسيد كه هر چقدر بيشتر به آينه خيره ميشدم، جوشهاي صورتم بيشتر ميشد. ظاهرم واقعا مرا ناراحت ميكرد. اما در نهايت همه چيز تغيير كرد. من ديگر احساس متفاوتي نسبت به وضع خودم داشتم. من ياد گرفته بودم كه چگونه طرز تفكرم را تغيير دهم و احساس بهتري نسبت به خودم پيدا كنم. از همه مهمتر اينكه رژيم غذايي ام را تغيير دادم. و اين كليد حل اين مشكل بود.“ مايكل با خواندن آهنگ فيلم «بن» (Ben) در سال 1972، براي اولين بار بطور جدي وارد عرصه ي فيلمسازي گرديد. اين آهنگ شماره يك شد و هنوز هم يكي از آهنگهاي مورد علاقه ي مايكل است. زمانيكه آهنگ «Ben» منتشر شد، برادران جكسون ميدانستند كه به سرتاسر دنيا سفر خواهند كرد. آنها در سال 1972 اولين تور خارج از كشور را با سفر به انگلستان تجربه كردند. </P>
<P align=center><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/j5-pic_009.jpg" width=402 border=0></P>
<P align=right>[ديدار با ملكه ي انگلستان] مايكل: ”وقتي براي اولين بار در اروپا در حال برگزاري تور بوديم، تجربه ي سه سال موفقيت را پشت سر داشتيم. و براي راضي كردن بچه هايي كه موسيقي ما را دنبال ميكردند و همينطور ملكه ي انگلستان كه با ايشان در طي يك اجراي سلطنتي فرمايشي ديدار كرديم، تجربيات كافي كسب كرده بوديم. انگلستان براي ما، يك سكوي پرتاب بود. با هر جاي ديگري كه رفته بوديم، تفاوت داشت. هر چه از خانه دور تر مي شديم، دنيا هم جالبتر وعجيب تر ميشد. ما موزه هاي فوق العاده ي پاريس را ديديم و كوههاي زيباي سوئيس را. مسافرت به اروپا، براي ما درسهايي به همراه داشت كه ما را با ريشه هاي فرهنگ غرب آشنا كرد. و از طرفي نوعي آمادگي بود، براي ديدن كشورهاي آسيايي كه معنويات بيشتري داشتند.“ استراليا و نيوزيلند، ايستگاههاي بعدي برادران جكسون بودند. مردم اين كشورها انگليسي زبان بودند. اما برخي از آنها هنوز به صورت قبيله اي در منطقه هايي دور از شهر زندگي ميكردند. مايكل: ”آنها با ما مثل برادرانشان ديدار كردند و به ما خوشامد گفتند. در حالي كه حتي زبان ما را نمي فهميدند. اگر تا آن زمان براي اثبات برادري تمامي انسانها به مدركي نياز داشتم، مطمئنا اين مدرك را در طي برگزاري تور در همان مناطق بدست آوردم.“ جكسون فايو، آهنگ «ماشين رقص» (Dancing Machine) را در ادامه ي آهنگهاي روز آن زمان كه در ديسكوها پخش ميشد، منتشر كرد. مايكل: ”وقتي اين آهنگ در سال 1974 منتشر شد، من مصمم بودم كه رقصي طراحي كنم كه ارزش اين آهنگ را بالاتر ببرد و اجراي آن را مهيج تر كند. و اميدوار بودم كه تماشاي اجراي آن نيز براي سايرين هيجان انگيز تر شود. بنابراين وقتي «Dancing Machine» را در مراسم سول ترين (Soul Train) كه از تلويزيون پخش ميشد، اجرا كرديم؛ من يك مدل رقص خياباني به نام روبات (Robot) را انجام دادم. اين اجرا براي من درسي بود تا با تاثيري كه تلويزيون ميتواند بر افكار عمومي داشته باشد، آشنا شوم. «Dancing Machine» شبانه به صدر جدول صعود كرد و در طي چند روز به نظر ميرسيد كه تمام كودكان ايالات متحده، همين رقص روبات را انجام ميدادند. من هرگز چيزي شبيه به اين نديده بودم.“</P>
<P align=center><IMG height=351 alt="" src="/images/biography/jacksons70.jpg" width=447 border=0></P>
<P align=right>[اواخر دهه 70] مشكلات آنها با موتون در حدود سال 1974 شروع شد. موقعي كه برادران جكسون به موتون گفتند كه ميخواهند آهنگهاي خودشان را بنويسند و توليد كنند. زيرا از سبك موسيقي اي كه موتون براي آنها توليد ميكرد، خوششان نمي آمد. مايكل: ”سال 1972 بود. زمانيكه من چهارده سال داشتم. آنها از من ميخواستند به يك شيوه ي خاص بخوانم و من ميدانستم كه آنها اشتباه ميكنند. مهم نيست چند سال داريد، اگر ميدانيد چيزي براي گفتن داريد، مردم بايد به شما گوش بدهند.“ موتون نه تنها خواسته ي آنان را برآورده نساخت، بلكه برادران را حتي از مطرح كردن چنين درخواستي منع كرد. مايكل: ”من واقعا دلسرد شدم و از تمام چيزهايي كه موتون براي ما توليد ميكرد، جدا بدم آمد. وقتي احساس كنم كه چيزي درست نيست، بايد اين را خيلي روشن و صريح به همه بگويم. ميدانم كه بسياري از مردم به من به عنوان يك انسان محكم و با اراده نگاه نميكنند و اين تنها به اين دليل است كه مرا نمي شناسند. عاقبت زماني فرا رسيد كه من و برادرانم احساس بسيار بدي نسبت به موتون پيدا كرديم اما هيچ كدام چيزي نميگفتيم. پدرم نيز چيزي نميگفت. بنابراين مسئوليت ترتيب دادن قرار ملاقاتي با بري گردي و صحبت كردن با او، بر عهده ي من گذاشته شد. ماموريتم اين بود كه به بري گردي بگويم: ”ما ـ جكسون فايو ـ تصميم داريم موتون را ترك كنيم.“ من براي ديدن او رفتم. رو در روي هم قرار گرفتيم. و اين يكي از مشكل ترين كارهايي بود كه تا اين لحظه انجام داده ام. اگر من تنها فرد گروه بودم كه احساس نارضايتي ميكردم، ممكن بود هرگز در اين مورد هيچ حرفي نزنم. اما همه ناراضي بودند و ما آنقدر در خانه در مورد همين موضوع با يكديگر صحبت كرده بوديم كه باعث شد من نزد او بروم و از احساس مان براي او بگويم. به او گفتم كه ناراضي هستم. ميدانستم كه زمان تغيير دادن اوضاع فرا رسيده است. ما به دنبال غريزه مان رفتيم و زمانيكه تصميم گرفتيم تا كارمان را با كمپاني ديگري شروع كنيم، موفق شديم.“ در 28 ماه مي سال 1975، گروه جكسون فايو قراردادي را با كمپاني اپيك (Epic _ CBS) به امضا رساند. اين قرارداد، در ماه مارس 1976 به ثمر نشست. جرمين كه داماد بري گردي شده بود، تصميم گرفت در موتون بماند. زيرا موقعيت او از سايرين پيچيده تر بود. وقتي جرمين گروه را ترك كرد، مارلون اين فرصت را بدست آورد كه جاي او را در گروه پر كند. رندي رسما جاي قبلي مايكل را كه نوازنده ي بانجو بود، تصرف كرد و كوچكترين عضو گروه شد. وقتي كه قرارداد گروه با موتون به پايان رسيد، موتون به آنها گفت كه اسم گروه، متعلق به كمپاني است و در صورتيكه آنها موتون را ترك كنند، نمي توانند از اين اسم استفاده كنند. و اين براي آنها يك شوك بود. بنابراين از آن به بعد، اسم گروه را به جكسونز (Jacksons) تغيير دادند. </P>
<P align=center><IMG height=263 alt="" src="/images/biography/j5-pic_012.jpg" width=424 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[اولين حضور رندي در گروه جكسونز]</FONT></P><P align=right>در سال 1963، هنگاميكه مايكل در كلاس اول درس ميخواند، براي اولين بار در يك جمع عمومي در برنامه اي كه از طرف مدرسه (مدرسه ابتدايي گارنت در گري) ترتيب داده شده بود، حاضر شد. شلوار سياه و تيشرت سفيد پوشيده بود و آهنگ «از تمام كوهها بالا برو» (Climb Every Mountain) از فيلم آواي موسيقي (Sound Of Music) [اشكها و لبخندها] را خواند. واكنش تماشاچي ها بسيار شديد بود. </P>
<P align=right>مايكل ميگويد: ”وقتي آهنگ را تمام كردم، واكنش جمعيت آنچنان مرا تحت تاثير قرار داد كه نمي دانستم بايد چه كار كنم. صداي تشويق مردم بسيار بلند بود و آنها لبخند ميزدند. بعضي از آنها ايستاده بودند. معلم هايم گريه ميكردند و من واقعا نميتوانستم آن را باور كنم. من تمامي آنها را خوشحال كرده بودم. اين يك احساس فوق العاده بود. كمي هم گيج شده بودم زيرا فكر نميكردم كه كار خاصي انجام داده باشم. من فقط همانطور كه هر شب در خانه ميخواندم، خوانده بودم. وقتي كه اجرا ميكنيد، متوجه نميشويد كه چگونه به نظر ميرسيد يا چه تاثير خاصي در تماشاچي ها به جا ميگذاريد. فقط دهانتان را باز ميكنيد و ميخوانيد.“</P>
<P align=right> جوزف گروه را به كافه هايي ميبرد كه خود با گروه فالكنز در آنها برنامه اجرا كرده بود. او گروه را براي مسابقات حاضر ميكرد و خيلي به سر و وضع آنان ميرسيد. پسران، هر روز پس از بازگشت از مدرسه، زير نگاههاي خشن و مراقب پدر سختگيرشان، به تمرين ميپرداختند. آنها دستور داشتند كه بلافاصله پس از اتمام كلاس درس به خانه بازگردند و بدين ترتيب در هيچ يك از فعاليتهاي فوق برنامه ي مدرسه حاضر نميشدند. زيرا بايد تمام توان خود را بر روي موسيقي متمركز ميكردند. آخر هفته ها را با رفتن به كلوپهاي مختلف و برنامه اجرا كردن در آنجا ميگذرانيدند. اغلب اوقات، اوايل صبح دوشنبه، به خانه باز ميگشتند تا خود را براي كلاس درس همان روز آماده كنند. در نتيجه ي اين رياضت كشيدنها، اعضاي گروه به تدريج به صحنه گردانهاي حرفه اي بدل ميشدند. </P>
<P align=right>مايكل در اين باره ميگويد: ”ما براي او اجرا ميكرديم و او از ما ايراد ميگرفت. اگر خراب كني، كتك ميخوري. بعضي وقتها با كمربند بعضي وقتها با شلاق. پدرم واقعا به ما سخت ميگرفت.“</P>
<P align=center><IMG height=248 alt="" src="/images/biography/image030.jpg" width=341 border=0></P>
<P align=right>مايكل شش ساله و گروه جكسون فايو، جوايز زيادي را به خاطر شوهاي مختلف يا برنامه هايي كه شبها به عنوان آماتور و براي محك زدن خودشان اجرا ميكردند، بدست آوردند.</P>
<P align=center><IMG height=214 alt="" src="/images/biography/j5-pic_003.jpg" width=282 border=0></P>
<P align=center><IMG height=214 alt="" src="/images/biography/j5-pic_004.jpg" width=272 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مسابقات]</FONT></P>
<P align=right>آقاي كيت، صاحب استيل تون، يك استوديوي ضبط محلي، اولين فرصت را براي گروه جكسون فايو فراهم كرد. آهنگ «پسر بزرگ» (Big Boy) در سال 1968 منتشر شد. اين آهنگ حتي از راديوي محلي گري پخش شد و گروه جكسون فايو در همسايگي خودشان بسيار معروف شدند. </P>
<P align=center><BR><IMG height=258 alt="" src="/images/biography/j5-pic_010.jpg" width=270 border=0></P>
<P align=right>[تك آهنگ «Big Boy»] در جولاي سال 1968، بابي تيلور پس از ديدن اجراي گروه در شيكاگو، تلفني با سلتزر، رييس دفتر كمپاني موتون(Motown) تماس گرفت و به او گفت كه پسرها چقدر فوق العاده و با استعداد بودند. سلتزر به او دستور داد تا پسرها را با خود به ديترويت بياورد. بابي تيلور آنها را به كمپاني موتون آورد و در اختيار سوزان دي پاس قرار داد تا آنها را مورد آزمايش قرار دهد. </P>
<P align=right>بري گردي، صاحب كمپاني موتون، اولين ملاقاتش با گروه جكسون فايو را در كتاب زندگي نامه اش با نام «To Be Loved: The Music, The Magic, The Memories Of Motown» اينچنين توصيف ميكند: ”وقتي امروز به آن نگاه ميكنم، هنوز ميتوانم قدرتي را كه همه ي ما در نحوه ي اجرا كردن آن پنج پسر اهل گري، در آن صبح ماه جولاي حس كرديم، به خاطر بياورم. ما آنجا ايستاده بوديم تا اجراي آنها را محك بزنيم. مايكل نه ساله، مارلون يازده ساله، جرمين چهارده ساله، تيتوي پانزده ساله و جكي هفده ساله آمده بودند تا با موتون قرارداد ببندند. تمامي آنها مانند فاتحان ميرقصيدند، ميخواندند و آهنگ مينواختند. وقتي رهبر گروه (مايكل) آواز ميخواند، من حس كردم كه او قبلا اينجا بوده است. او طوري ميخواند كه انگار غزليات را ميفهميد و مفهوم آنها را درك ميكرد. انگار با آهنگ زندگي كرده بود. واقعا تماشايي بود. من هيچگاه به زبان نياوردم كه با آنها قرارداد امضا ميكنم زيرا اين كاملا بديهي بود. وقتي يكي از پسر ها از من پرسيد: ”خوب، آقاي گردي، آيا اين بدين معني است كه شما با ما قرارداد ميبنديد؟“</P>
<P align=right> مايكل لبخند زد، انگار ميخواست بگويد ”البته كه با ما قرارداد ميبندد.“ آنها آهنگ «Ain\'t Too Proud To Beg» از گروه تمپتيشن را اجرا كردند و همگي مانند ديويد رافينز، اما به شيوه ي مخصوص خودشان ميرقصيدند. آهنگهاي «I Wish It Would Rain» و «Tobacco Road» را طوري اجرا كردند كه انگار آن آهنگها براي آنها نوشته شده بودند. در خاتمه مايكل كوچك، «I Got The Feeling»، يكي از آهنگهاي جيمز برون را اجرا كرد. مطمئنا خود جيمز برون هم به رقص پاي خيره كننده ي او افتخار ميكرد. اين پسر نه ساله تا حدي از جيمز برون اطلاعات داشت كه حتي توجه مرا نيز جلب كرد. او آهنگش را با چنان احساس، الهام و درد و رنجي خواند كه گويي هر آنچه را كه ميخواند، خود تجربه كرده است. در بين آهنگها، تمام مدت به من خيره ميشد، انگار داشت فكرم را ميخواند.“ دو روز بعد، در زمستان سال 1968، برادران جكسون به چيزي كه براي آن زحمت بسياري كشيده بودند، دست يافتند. كمپاني موسيقي موتون با آنها قرارداد بست. بري گردي به آنها قول داد: ” اولين آهنگ شما، شماره يك خواهد شد. دومين و سومين آهنگ شما نيز همينطور. سه تا آهنگ شماره يك، كه پشت سر هم رديف شده اند. شما وارد جدول پر فروشها ميشويد. دقيقا همانطور كه دايانا راس و سوپريمز اين كار را انجام دادند.“ وقتي كه بري گردي از ديترويت به كاليفرنيا مهاجرت كرد، تمام ستارگان بزرگ موتون نيز با او همراه شدند. خانواده ي جكسون نيز همينطور. سوزان دي پاس كه براي موتون كار ميكرد، تاثير بسيار زيادي بر زندگي خانواده ي جكسون ميگذاشت. و اين سوزان دي پاس بود كه وقتي خانواده ي جكسون به لس آنجلس نقل مكان كردند، به بچه ها تعليمات مذهبي ميداد. او مدير اجرايي گروه جكسون فايو نيز بود. </P>
<P align=center><IMG height=280 alt="" src="/images/biography/j5-pic_011.jpg" width=424 border=0></P>
<P align=right>[سوزان ـ مايكل ـ بري] فردي پرين، بابي تيلور و ديك ريچاردز، همراه با هال ديويس و فونس ميزل، اعضاي تيمي بودند كه اولين آهنگهاي گروه جكسون فايو را مي نوشتند و توليد مي كردند. به اين تيم، كرپريشن (The Corporation) ميگفتند. وقتيكه آهنگ «ميخواهم برگردي» (I Want You Back) در نوامبر سال 1969 وارد بازار شد، در طي شش هفته، دو ميليون نسخه از آن به فروش رفت و شماره يك شد. آهنگ بعدي آنان با نام «ABC»، در مارس سال 1970 عرضه شد و در سه هفته، دو ميليون نسخه فروش كرد. هنگاميكه «عشقي كه نجات دادي» (The Love You Save)، سومين آهنگ گروه، در جوئن سال 1970 شماره يك شد، وعده اي كه بري گردي به گروه داده بود، به حقيقت پيوست. «قصر هاليوود» (HollyWood Palace) اولين شوي بزرگ تلويزيوني جكسون فايو بود. شوي بزرگ تلويزيوني شنبه شب با ميزباني دايانا راس. آنها آهنگ «I Want You Back» را بطور زنده اجرا كردند. هرچند كه اولين حضور تلويزيوني جكسون فايو در آگوست سال 1969 و در برنامه ي «انتخاب دختر شايسته ي سياه پوست» (Miss Black America Pageant) اتفاق افتاده بود. آنها در آن برنامه، آهنگ «اين كار مال توست» (It\'s Yor Thing) را اجرا كردند. «آنجا خواهم بود» (I\'ll Be There) آهنگي بود كه تمام موانع بر سر راه جكسون فايو را از ميان برداشت. مايكل ميگويد: ”اين آهنگ به همه اعلام كرد كه گروه جكسون فايو اينجاست تا بماند و ادامه دهد.“ اين آهنگ به مدت پنج هفته در صدر جدول ماندگار شد.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /> </P>
<P align=right> جكسون فايو اولين گروهي بود كه چهار تا از آهنگهايش، پي در پي شماره يك ميشد. بدون در نظر گرفتن صداي شيرين و هيجاني كه در رفتار مايكل بود، جذابيت خاص كودكانه اش، او را محبوب قلبهاي مردمي كرد كه دوست داشتند او را در آغوش بگيرند. روزهاي پر كار تور بزرگ جكسون فايو در پاييز 1970 شروع شد. سال 1971، وقتي كه آهنگ «هيچوقت نميتوانم خداحافظي كنم» (Never Can Say Goodbye) از محبوبيت زيادي در بين مردم برخوردار شده بود، گروه در طي نود روز تابستان، در چهل و پنج شهر كنسرت برگزار كرد. اين آمار به اين معناست كه مايكل و برادرانش بطور متوسط، يك روز در ميان كنسرت اجرا ميكردند. در همان سال، اين رقم به نود و پنج شهر افزايش يافت. </P>
<P align=center><IMG height=361 alt="" src="/images/biography/j5-pic_016.jpg" width=288 border=0></P>
<P align=right>[تور] در طول اين مسافرتها، رز فاين، معلم خصوصي آنها نيز همراهشان بود تا مطمئن شود كه آنها به درسهايشان هم ميرسند. اولين آهنگ تك نفره ي مايكل با عنوان «بايد آنجا باشم» (Got To Be There) در پاييز سال 1971 منتشر شد. همان سال شوي كارتوني «صبح شنبه ي جكسون فايو» (The Jackson 5\'s Saturday Morning) در شبكه هاي تلويزيوني به نمايش درآمد. </P>
<P align=center><IMG height=257 alt="" src="/images/biography/j5-pic_020.jpg" width=353 border=0></P>
<P align=right>[شوي كارتوني جكسون فايو] وقتي كه مايكل تنها سيزده سال داشت، به خاطر اجراهايش، جايزه ي گلدن گلاب (Golden Globe) را دريافت كرد و بعد ها نيز براي اولين بار نامزد دريافت جايزه ي اسكار (Academy Award) شد. مايكل، روز به روز بزرگتر ميشد. او در اين باره گفته است: ”وقتي چهارده ساله شدم، ظاهرم به كلي تغيير كرد... تغيير كردن پوستم، تجربه اي بود كه بدون اينكه خودم متوجه باشم، تاثيراتي در ضميرم باقي گذاشت. خيلي خجالتي شدم. از ملاقات با مردم خجالت ميكشيدم. چون ظاهرم خيلي بد شده بود. واقعا اينطور به نظرم ميرسيد كه هر چقدر بيشتر به آينه خيره ميشدم، جوشهاي صورتم بيشتر ميشد. ظاهرم واقعا مرا ناراحت ميكرد. اما در نهايت همه چيز تغيير كرد. من ديگر احساس متفاوتي نسبت به وضع خودم داشتم. من ياد گرفته بودم كه چگونه طرز تفكرم را تغيير دهم و احساس بهتري نسبت به خودم پيدا كنم. از همه مهمتر اينكه رژيم غذايي ام را تغيير دادم. و اين كليد حل اين مشكل بود.“ مايكل با خواندن آهنگ فيلم «بن» (Ben) در سال 1972، براي اولين بار بطور جدي وارد عرصه ي فيلمسازي گرديد. اين آهنگ شماره يك شد و هنوز هم يكي از آهنگهاي مورد علاقه ي مايكل است. زمانيكه آهنگ «Ben» منتشر شد، برادران جكسون ميدانستند كه به سرتاسر دنيا سفر خواهند كرد. آنها در سال 1972 اولين تور خارج از كشور را با سفر به انگلستان تجربه كردند. </P>
<P align=center><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/j5-pic_009.jpg" width=402 border=0></P>
<P align=right>[ديدار با ملكه ي انگلستان] مايكل: ”وقتي براي اولين بار در اروپا در حال برگزاري تور بوديم، تجربه ي سه سال موفقيت را پشت سر داشتيم. و براي راضي كردن بچه هايي كه موسيقي ما را دنبال ميكردند و همينطور ملكه ي انگلستان كه با ايشان در طي يك اجراي سلطنتي فرمايشي ديدار كرديم، تجربيات كافي كسب كرده بوديم. انگلستان براي ما، يك سكوي پرتاب بود. با هر جاي ديگري كه رفته بوديم، تفاوت داشت. هر چه از خانه دور تر مي شديم، دنيا هم جالبتر وعجيب تر ميشد. ما موزه هاي فوق العاده ي پاريس را ديديم و كوههاي زيباي سوئيس را. مسافرت به اروپا، براي ما درسهايي به همراه داشت كه ما را با ريشه هاي فرهنگ غرب آشنا كرد. و از طرفي نوعي آمادگي بود، براي ديدن كشورهاي آسيايي كه معنويات بيشتري داشتند.“ استراليا و نيوزيلند، ايستگاههاي بعدي برادران جكسون بودند. مردم اين كشورها انگليسي زبان بودند. اما برخي از آنها هنوز به صورت قبيله اي در منطقه هايي دور از شهر زندگي ميكردند. مايكل: ”آنها با ما مثل برادرانشان ديدار كردند و به ما خوشامد گفتند. در حالي كه حتي زبان ما را نمي فهميدند. اگر تا آن زمان براي اثبات برادري تمامي انسانها به مدركي نياز داشتم، مطمئنا اين مدرك را در طي برگزاري تور در همان مناطق بدست آوردم.“ جكسون فايو، آهنگ «ماشين رقص» (Dancing Machine) را در ادامه ي آهنگهاي روز آن زمان كه در ديسكوها پخش ميشد، منتشر كرد. مايكل: ”وقتي اين آهنگ در سال 1974 منتشر شد، من مصمم بودم كه رقصي طراحي كنم كه ارزش اين آهنگ را بالاتر ببرد و اجراي آن را مهيج تر كند. و اميدوار بودم كه تماشاي اجراي آن نيز براي سايرين هيجان انگيز تر شود. بنابراين وقتي «Dancing Machine» را در مراسم سول ترين (Soul Train) كه از تلويزيون پخش ميشد، اجرا كرديم؛ من يك مدل رقص خياباني به نام روبات (Robot) را انجام دادم. اين اجرا براي من درسي بود تا با تاثيري كه تلويزيون ميتواند بر افكار عمومي داشته باشد، آشنا شوم. «Dancing Machine» شبانه به صدر جدول صعود كرد و در طي چند روز به نظر ميرسيد كه تمام كودكان ايالات متحده، همين رقص روبات را انجام ميدادند. من هرگز چيزي شبيه به اين نديده بودم.“</P>
<P align=center><IMG height=351 alt="" src="/images/biography/jacksons70.jpg" width=447 border=0></P>
<P align=right>[اواخر دهه 70] مشكلات آنها با موتون در حدود سال 1974 شروع شد. موقعي كه برادران جكسون به موتون گفتند كه ميخواهند آهنگهاي خودشان را بنويسند و توليد كنند. زيرا از سبك موسيقي اي كه موتون براي آنها توليد ميكرد، خوششان نمي آمد. مايكل: ”سال 1972 بود. زمانيكه من چهارده سال داشتم. آنها از من ميخواستند به يك شيوه ي خاص بخوانم و من ميدانستم كه آنها اشتباه ميكنند. مهم نيست چند سال داريد، اگر ميدانيد چيزي براي گفتن داريد، مردم بايد به شما گوش بدهند.“ موتون نه تنها خواسته ي آنان را برآورده نساخت، بلكه برادران را حتي از مطرح كردن چنين درخواستي منع كرد. مايكل: ”من واقعا دلسرد شدم و از تمام چيزهايي كه موتون براي ما توليد ميكرد، جدا بدم آمد. وقتي احساس كنم كه چيزي درست نيست، بايد اين را خيلي روشن و صريح به همه بگويم. ميدانم كه بسياري از مردم به من به عنوان يك انسان محكم و با اراده نگاه نميكنند و اين تنها به اين دليل است كه مرا نمي شناسند. عاقبت زماني فرا رسيد كه من و برادرانم احساس بسيار بدي نسبت به موتون پيدا كرديم اما هيچ كدام چيزي نميگفتيم. پدرم نيز چيزي نميگفت. بنابراين مسئوليت ترتيب دادن قرار ملاقاتي با بري گردي و صحبت كردن با او، بر عهده ي من گذاشته شد. ماموريتم اين بود كه به بري گردي بگويم: ”ما ـ جكسون فايو ـ تصميم داريم موتون را ترك كنيم.“ من براي ديدن او رفتم. رو در روي هم قرار گرفتيم. و اين يكي از مشكل ترين كارهايي بود كه تا اين لحظه انجام داده ام. اگر من تنها فرد گروه بودم كه احساس نارضايتي ميكردم، ممكن بود هرگز در اين مورد هيچ حرفي نزنم. اما همه ناراضي بودند و ما آنقدر در خانه در مورد همين موضوع با يكديگر صحبت كرده بوديم كه باعث شد من نزد او بروم و از احساس مان براي او بگويم. به او گفتم كه ناراضي هستم. ميدانستم كه زمان تغيير دادن اوضاع فرا رسيده است. ما به دنبال غريزه مان رفتيم و زمانيكه تصميم گرفتيم تا كارمان را با كمپاني ديگري شروع كنيم، موفق شديم.“ در 28 ماه مي سال 1975، گروه جكسون فايو قراردادي را با كمپاني اپيك (Epic _ CBS) به امضا رساند. اين قرارداد، در ماه مارس 1976 به ثمر نشست. جرمين كه داماد بري گردي شده بود، تصميم گرفت در موتون بماند. زيرا موقعيت او از سايرين پيچيده تر بود. وقتي جرمين گروه را ترك كرد، مارلون اين فرصت را بدست آورد كه جاي او را در گروه پر كند. رندي رسما جاي قبلي مايكل را كه نوازنده ي بانجو بود، تصرف كرد و كوچكترين عضو گروه شد. وقتي كه قرارداد گروه با موتون به پايان رسيد، موتون به آنها گفت كه اسم گروه، متعلق به كمپاني است و در صورتيكه آنها موتون را ترك كنند، نمي توانند از اين اسم استفاده كنند. و اين براي آنها يك شوك بود. بنابراين از آن به بعد، اسم گروه را به جكسونز (Jacksons) تغيير دادند. </P>
<P align=center><IMG height=263 alt="" src="/images/biography/j5-pic_012.jpg" width=424 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[اولين حضور رندي در گروه جكسونز]</FONT></P>سالهای 1976 تا 19822006-03-12T18:04:23+03:302006-03-12T18:04:23+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1976--1982گروه مدیریتPersian@eMJey.com<p align="right">در جوئن سال 1976، مايكل و برادرانش در نمايش هفتگي شبكه ي تلويزيوني سي.بي.اس برنامه اي با نام «شوهاي متنوع از جكسونز» (Variety Show The Jacksons) اجرا كردند. مايكل بعدها گفت: ”اجراي آن برنامه يك حماقت بود. من از تك تك لحظه هاي آن برنامه بدم آمد.“ اين شو بر اساس اجراهاي كاباره اي موفق گروه جكسون فايو در لاس وگاس، طراحي شده بود.<br />[ كه مايكل بر خلاف اين شوي جديد، از آن لذت برده بود.] مايكل: ”فكر ميكنم كه اجراي سريال تلويزيوني بدترين چيزي باشد كه هنرمندي كه در زمينه ي ضبط موسيقي فعاليت ميكند بتواند انجام دهد. من هرگز دوباره اين كار را انجام نخواهم داد. من يك كمدين نيستم. من يك مجري تلويزيوني نيستم. من يك موسيقيدان هستم.<br />اين شو، به دلايلي از طرف مردم مورد استقبال قرار گرفت. سي.بي.اس واقعا در صدد بود كه ما را براي ادامه ي كار نگاه دارد. اما من ميدانستم كه اجراي اين شو يك اشتباه بوده است.“ آلبوم «جكسونز»، اولين آلبومي كه براي كمپاني موسيقي اپيك تهيه كردند، شامل آهنگهاي شماره يك، نظير «خوش بگذران» (Enjoy Yourself) و «راه درست را به تو نشان ميدهم» (Show You The Way To Go) بود. دومين آلبوم آنها «همه جا رفتن» (Going Places) بود كه با آلبوم اول آنها تفاوت داشت. در اين آلبوم آهنگهاي رقص زيادي وجود نداشت، و بيشتر آهنگهاي آن حامل پيام بودند. در سپتامبر 1977، موتون حق تهيه ي فيلمي از نمايش ويز (Wiz) را كه نسخه اي جديد از فيلم فوق العاده ي جادوگر شهر از، و با بازي بازيگران سياه پوست بود، به دست آورد. مايكل: ”موتون اين نمايش را به يك علت خريداري كرد. تا آنجايي كه ميدانم وجود دايانا راس در اين نمايش، بهترين دليل ممكن بود.“ دايانا راس كه نقش دوروتي را بازي ميكرد، به مايكل پيشنهاد داد كه تكه اي از نقش يكي از كاراكترهاي اين نمايش را بطور آزمايشي بازي كند.مايكل نقش مترسك را انتخاب كرد. زيرا فكر ميكرد كه اين شخصيت، بيش از ساير شخصيت ها با او همخواني دارد. مايكل: ”وقتي سيدني لومت كارگردان اين نمايش براي ايفاي اين نقش، به من تلفن كرد، احساس غرور كردم و در عين حال كمي هم ترسيدم.“ </p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/movies-wiz_001.jpg" border="0" alt="" width="134" height="158" /><img src="/images/biography/michael_jackson_films_wiz2.jpg" border="0" alt="" width="97" height="158" /><img src="/images/biography/michael_jackson_films_wiz.jpg" border="0" alt="" width="114" height="158" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">[فيلم Wiz] گريم كردن مايكل و تبديل او به يك مترسك، پنج ساعت طول ميكشيد. و اين كار به مدت شش روز در هفته تكرار ميشد. مايكل از بازي در اين فيلم خوشش آمده بود. مايكل: ”فيلم ويز، به من الهامات و قدرت تازه اي بخشيد. متن نمايش ماهرانه نوشته شده بود. نقش من [به عنوان يك مترسك] در اين فيلم، اينگونه بود كه من تكه هاي روزنامه را كه در لباس حصيري ام مخفي شده بود، بيرون ميكشيدم و ميخواندم. اما نميدانستم با آنها چه كار كنم. من در لباسم، تمام جوابها را داشتم اما سوالات را نمي دانستم. آن روز در حال اجراي صحنه ي كلاغ ها بوديم. ساير بازيگران در لباس كلاغ بودند و حتي صورتشان هم مشخص نبود. بنظر ميرسيد كه آنها متن قبل و بعد از قسمت مخصوص خودشان را ميدانستند. من هم قسمت مخصوص خودم را خوانده بودم ولي آن را بيش از يك يا دو بار، بلند تكرار نكرده بودم. كارگردان مرا صدا زد تا تكه ي روزنامه را از لباسم بيرون بكشم و بخوانم. يك نقل قول بود. اسم نويسنده، سقراط (ساكراتيز) پايين متن نوشته شده بود. من اين اسم را پيش از آن خوانده بودم اما هرگز آن را تلفظ نكرده بودم. بنابراين آن را ساكريس خواندم، زيرا هميشه تصور ميكردم كه اينطور تلفظ ميشود. يك لحظه همه جا ساكت شد و بعد صداي يك نفر را شنيدم كه زمزمه كرد: ساكراتيز.</p><p align="right">من به طرف آن مرد نگاه كردم. نتوانستم دقيقا او را به جا بياورم اما حس كردم كه او را ميشناسم. او يكي از بازيگران نبود ولي بنظر ميرسيد كه از دست اندركاران نمايش باشد. يادم مي آيد كه در آن زمان به صورت مهربان و اعتماد بنفس بالاي او فكر ميكردم. من از اينكه آن اسم را اشتباه تلفظ كرده بودم، كمي خجالت كشيدم. لبخند زدم و از او به خاطر كمكش تشكر كردم. صورتش آشنا بود و يكدفعه مطمئن شدم كه او را قبلا ديده ام. او با دراز كردن دستش به طرف من، شك مرا تاييد كرد: ”كويينسي جونز، من موسيقي متن نمايش را ميسازم.“</p><p> </p><p align="right">در حقيقت، مايكل اولين بار كويينسي جونز را وقتي دوازده ساله بود، در لس آنجلس ديده بود. </p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">مايكل: ”من در آن زمان كوچك بودم اما تا حدودي به خاطر دارم كه سمي ديويس مرا به كويينسي جونز معرفي كرد.“ دوستي مايكل و كويينسي جونز از سر صحنه ي فيلمبرداري فيلم ويز شروع شد و به رابطه ي ”پدر ـ پسري“ مبدل گرديد. </p><p> </p><p class="MsoBodyText" align="right">پس از فيلم ويز، مايكل با كويينسي تماس گرفت و گفت: ”ببين، من تصميم دارم كه يك آلبوم موسيقي بسازم. فكر ميكني بتواني چند تهيه كننده به من پيشنهاد كني؟“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من اين را بدون منظور گفتم. سوالم ساده بود اما صادقانه. ما مدتي در باره ي موسيقي صحبت كرديم. بعد از آن كويينسي اسم چند نفر را مطرح كرد و پس از كمي مِن مِن كردن، گفت: ”چرا نميگذاري من اين كار را انجام بدهم؟“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من واقعا به اين موضوع فكر نكرده بودم. پس با لكنت زبان گفتم.... ”البته، ايده ي بسيار خوبي است. من هرگز به اين فكر نيافتاده بودم.“.... كويينسي هنوز هم مرا به خاطر اين ماجرا دست مي اندازد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">با اين تماس تلفني، كار بهترين و موفقترين گروهِ اواخر دهه ي 80 ـ كويينسي جونز و مايكل جكسون ـ آغاز شد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/Michael_&_Quincy_1979[1].jpg" border="0" alt="" width="397" height="397" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تيم رويايي: كويينسي و مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />در دسامبر سال 1978، گروه جكسونز با يك آلبوم بسيار موفق با نام «سرنوشت» (Destiny) بازگشت. اين آلبوم موفقترين كار آنها بود. در آلبوم «Destiny»، براي اولين بار، كنترل همه چيز در دست خود گروه بود. <br />بجز آهنگ «بوگي را سرزنش كن» (Bale It On The Boogie)، بقيه ي آهنگها توسط گروه نوشته شده بود. اين آلبوم بزرگترين موفقيت براي آنها به شمار ميرفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">[بوگي، قسمي موسيقي بلوز است با ريتمي تند كه با پيانو نواخته ميشود.]</p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسونز همچنين كمپاني توليدات خودشان را با نام توليدات طاووس (Peacock Productions) تاسيس كردند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">در سال 1979، مايكل بيست و يك ساله شد و كم كم كنترل كارش را بدست گرفت. </p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”قرارداد شخصي اي كه پدرم براي كنترل كردن من، با من بسته بود، به پايان رسيد. و اگرچه تصميم سختي بود اما اين قرارداد تمديد نشد. آيا اين تصميم، روابط من و پدرم را دگرگون ساخت؟ نميدانم در قلب او چه ميگذشت، اما قطعا احساسات قلبي مرا تغيير نداد. من تنها ميخواستم كنترل زندگي خودم را در دست داشته باشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل به نيويورك نقل مكان كرد. جايي كه دور از دستان پدرش، ميتوانست زندگي مستقل را تجربه كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”ميخواستم اولين آلبوم يك نفره ي من [براي كمپاني اپيك]، بهترين چيزي باشد كه ميتوانست باشد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right"> براي آلبوم «غير معمول» (Off The Wall)، مايكل با يك تهيه كننده ي جديد همكاري ميكرد ـ كويينسي جونزِ افسانه اي ـ</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من از اين موضوع كه يك دوست برنامه هايم را با كمپاني ضبط موسيقي ترتيب ميداد، بسيار خوشحال بودم. كه همان شخص اتفاقا بهترين انتخاب براي تهيه كنندگي نيز بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ابتدا قرار بود نام اين آلبوم، «دوست دختر» (Girl Friend) باشد. پل مك كارتني و همسرش ليندا<strong>،</strong> حتي قبل از آنكه مايكل را ملاقات كرده باشند، آهنگي با همين نام نوشته بودند تا بعدها همراه با مايكل اجرا كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”پل مك كارتني هميشه براي مردم اين داستان را تعريف ميكند كه من به او زنگ زدم و گفتم كه بايد با كمك يكديگر، چند تا آهنگ تاپ بنويسيم. اما نحوه ي آشنايي ما دقيقا به اين شكل نبود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">پل مك كارتني و من، براي اولين بار يكديگر را در مهماني اي كه در ويلاي هارولد لويد برگزار شده بود، ملاقات كرديم. او گفت: ”ميداني، من يك آهنگ براي تو نوشته ام.“... من خيلي غافلگير شدم و از او تشكر كردم. و او در همان مهماني آهنگ «Girl Friend» را براي من خواند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">آنها به هم قول دادند كه به زودي با يكديگر ديدار دوباره اي داشته باشند. اما پروژه هاي مختلف و مشغله ي زندگي، مانع شد و آنها تا چند سال موفق نشدند در مورد اين آهنگ با يكديگر صحبت كنند. بالاخره پل بر خلاف برنامه اي كه براي اين آهنگ در نظر داشت، آن را در آلبوم خودش «London Town» قرار داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”عجيب ترين چيز موقع ساخت آلبوم «Off The Wall» اتفاق افتاد. كويينسي يك روز نزد من آمد و گفت: ”مايكل، من يك آهنگ دارم كه دقيقا مناسب تو است.“ ... او آهنگ «Girl Friend» را براي من نواخت. البته پي نبرده بود كه پل مك كارتني اين آهنگ را در ابتدا براي من نوشته بود. وقتي من اين موضوع را به او گفتم، خيلي متحير شد و احساس خشنودي كرد. بعد از اين ماجرا، ما سريع آن آهنگ را ضبط كرديم و در آلبوم قرار داديم. اين يك اتفاق باور نكردني بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بروس سوادين، مهندسي كه با كويينسي كار ميكرد، آهنگها و ميكس آنها را تكميل كرد. تا به امروز، بروس هنوز هم با مايكل كار ميكند و آنها دوستان بسيار خوبي براي يكديگر هستند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/bad-misc_001.jpg" border="0" alt="" width="511" height="279" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[بروس ـ كويينسي ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />آهنگ «تا وقتي راضي نشدي دست برندار» (Don't Stop Till You Get Enough) براي مايكل اهميت زيادي دارد. زيرا اولين آهنگي بود كه مايكل به تنهايي آن را نوشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”اين آهنگ اولين فرصت من بود. و يك راست شماره يك شد. با اين آهنگ من اولين جايزه ي يك نفره ي گرمي (Grammy) را دريافت كردم.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">دو تا از موفق ترين آهنگها، «Off The Wall» و «رقص با تو» (Rock With You) بودند. اين آهنگها به هر شخصي كه آنها را ميشنيد، احساس آرامش ميدادند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">آهنگ بعدي «او از زندگي من رفته است» (She Is Out Of My Life) نام داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”گاهي اوقات براي من سخت بود كه به چشمان دختراني كه با آنها قرار ملاقات ميگذاشتم، نگاه كنم. حتي اگر آنها را خوب ميشناختم. قرار ملاقات ها و روابط دوستانه اي كه با دخترها داشتم، هيچ گاه پايان خوشي را كه انتظار ميكشيدم، به همراه نداشت. هميشه يك مشكلي پيش مي آمد. من نميتوانستم آنها را بيشتر از طرفدارانم دوست داشته باشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من خيلي درگير آهنگ «She Is Out Of My Life» بودم. داستان اين آهنگ حقيقت دارد. در پايان يكي از قسمتهاي هاي ضبط اين آهنگ، كلمات چنان تاثير عميقي بر من گذاشت كه به گريه افتادم. در تمام آن مدت، من بسياري از غمها و نگراني هايم را در خودم ريخته بودم. من بيست و يك ساله بودم. تجربيات مختلف بسياري داشتم در حاليكه لحظات لذتبخش كمي را تجربه كرده بودم. گاهي وقتها تصور ميكنم كه زندگي من، تصويري بر روي يكي از آينه هاي گول زنك داخل سيرك است. بخشهايي از اين تصوير بزرگ است و در عوض بخشهاي ديگر آن تا حد از بين رفتن كوچك شده است. من نگران بودم كه نكند همين مسئله در آهنگ «She Is Out Of My Life» آشكار شده باشد. اما اين آهنگ، حس همدردي را در مردم برانگيخت و دانستن اين موضوع باعث شد كه من كمتر احساس تنهايي بكنم.“ </p><p class="MsoBodyText" align="right">”در مدرسه با هيچ دختري دوست نبودم. دخترهايي بودند كه به نظر من جذاب مي آمدند اما براي من خيلي مشكل بود كه سر صحبت را با آنها باز كنم. من زيادي خجالتي بودم ـ نميدانم چرا ـ واقعا احمقانه بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”تاتوم انيل اولين دختري بود كه با او قرار ملاقات گذاشتم. ما در كلوپ «On The Rox» كه در «Sunset Strip» واقع بود، با يكديگر آشنا شديم. ما به هم شماره تلفن داديم و اغلب اوقات به يكديگر زنگ ميزديم. من ساعتها با او حرف زدم. از خيابان، از استوديو، از خانه. در اولين روز قرارمان به يك مهماني در عمارت تفريحي هاگ هفنر رفتيم و اوقات خيلي خوبي را در آنجا گذرانديم. آن شب در كلوپ «On The Rox» او براي اولين بار دست مرا گرفته بود. وقتي يكديگر را ملاقات كرديم، من پشت يك ميز نشسته بودم كه يكدفعه احساس كردم دست نرمي، دستم را گرفته است. دست تاتوم بود. شايد اين براي سايرين هيچ اهمييتي نداشت اما براي من چيز مهمي بود. او مرا لمس كرده بود. اين احساسي است كه من درباره ي آن دارم. <br />در گذشته، مواقعي كه درگير تور بوديم، دخترهاي زيادي مرا لمس كرده بودند. پشت ديواري از نيروهاي امنيتي، به من آويزان ميشدند و جيغ ميكشيدند. اما اين دفعه متفاوت بود. اين يك رابطه ي دو نفره بود. و اين هميشه بهترين است.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/image047.jpg" border="0" alt="" width="215" height="321" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تاتوم ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />تاتوم انيل [در مصاحبه اي در سال 1995]: ”يك بار، يك كنسرت خانگي تشكيل داديم. مايكل طبل ميزد و برادرم گيتار. يك نفر ديگر هم بود كه يك ساز ديگر مينواخت. من نوار ضبط شده ي آن را داشتم اما يك جايي گمش كردم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”روابطمان واقعا صميمي شده بود. من عاشقش شدم (و او هم عاشق من شد). براي مدت زيادي، بسيار صميمي شده بوديم. در نهايت، دوستان خوبي شديم. هنوز هم هرچند وقت يكبار با يكديگر صحبت ميكنيم. فكر ميكنم شما بايد بگوييد كه او اولين عشق من بعد از دايانا راس بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">تاتوم انيل بعدها در مصاحبه اي گفت كه فكر ميكند آهنگ «She Is Out Of My Life»، شرح دوستي آنان در آن هنگام باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”وقتي خبر ازدواج دايانا راس را شنيدم، برايش خوشحال شدم زيرا ميدانستم اين ازدواج باعث شادي او ميشود. با اين حال براي من مشكل بود. زيرا مجبور بودم وانمود كنم كه از ازدواج دايانا با مردي كه هرگز نديده بودمش، يكه خورده ام. من ميخواستم كه دايانا خوشحال باشد. اما بايد بپذيرم كه كمي ضربه خوردم و احساس حسادت ميكردم زيرا هميشه عاشق دايانا بودم و هميشه هم خواهم بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”دايانا هميشه خصوصي ترين رازهايش را به من ميگويد. ما با يكديگر چنين روابطي داريم.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/diana.JPG" border="0" alt="" width="263" height="356" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ دايانا] </font></p><p style="text-align: right" class="MsoBodyText" align="center"><br />”يكي ديگر از دخترهايي كه عاشقش بودم، بروكي شيلدز بود. ما براي مدتي به طور جدي عاشق يكديگر بوديم.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/brooke_002.jpg" border="0" alt="" width="384" height="449" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center">[بروكي شيلدز ـ مايكل]</p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />بالاخره در آگوست سال 1979، آلبوم «Off The Wall» منتشر شد و موفقيت بسيار بزرگي بدست آورد. مايكل جكسون اولين خواننده اي است كه چهار تا از آهنگهاي آلبومش [Off The Wall] در بين ده آهنگ پر فروش سال آمريكا قرار گرفت. دو تا از اين آهنگها شماره يك شدند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">همان سال در انگلستان، براي اولين بار در تاريخ موسيقي، پنج تا از بهترين آهنگها بر روي صفحه اي در بازار عرضه شد. آهنگ «Girl Friend» يكي از آنها بود. </p><p class="MsoBodyText" align="right">آلبوم «Off The Wall» از انتظاراتي كه براي آن ميرفت، فراتر رفت و در هر دو جدول آهنگهاي پاپ و راك، موفقيتهاي چشمگيري بدست آورد. با انتشار اين آلبوم، مردم جهان، مايكل جكسون جديدي را نظاره كردند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">«Off The Wall»، مايكل را به پرنس پاپ بدل كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در مراسم گرمي سال 1979، نامزد دريافت جايزه ي بهترين خواننده ي «R&B» (تلفيقي از موسيقي جاز و بلوز با ريتمي تند _ Rhythm and Blues) شد و البته اين جايزه را نيز دريافت كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”گرچه «Off The Wall» يكي از محبوبترين آلبومهاي سال شده بود، اما تنها در يك زمينه نامزد دريافت جايزه شد. به خاطر مي آورم كه هنگام شنيدن اين خبر، كجا بودم. احساس كردم كه از جانب همرده هايم ناديده گرفته شده ام و اين به من ضربه زد. مردم بعدها به من گفتند كه اين مسئله باعث تعجب دست اندركاران صنعت موسيقي نيز شده بود. من به خودم گفتم: ”تا دفعه بعدي صبر كن. آنها نمي توانند آلبوم بعدي را ناديده بگيرند.“... من مراسم را از تلويزيون نگاه كردم. و از برنده شدن در همان يك زمينه هم احساس خوبي داشتم. اما هنوز هم به خاطر چيزي كه رد شدن از جانب همرده هايم ميدانستم، احساس غم و ناراحتي ميكردم. و تمام فكرم متوجه ي آلبوم بعدي بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من ميتوانم نسبت به آثاري كه خلق ميكنم، بسيار واقع بين باشم. و اگر چيزي درست از آب درنيايد، ميتوانم احساسش كنم. اما وقتي كه كار بر روي يك آلبوم تمام شده را از سر ميگيرم، ميتوانيد مطمئن باشيد كه من ذره ذره ي انرژي و استعداد خدادادي ام را بر روي اين كار گذاشته ام. «Off The Wall» از طرف هوادارانم، به خوبي مورد استقبال قرار گرفته بود و فكر ميكنم به همين دليل بود كه نامزد نشدنم براي ديگر جوايز گرمي به من آسيب رساند. اين تجربه، آتشي در وجودم روشن كرد. تمام آنچه كه به آن فكر ميكردم، آلبوم بعدي و كارهايي بود كه بايد با آن انجام ميدادم. ميخواستم واقعا فوق العاده باشد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بله، در مراسم گرمي بعدي، دنيا چيزي را نظاره ميكند كه تا آن زمان نديده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">درست پس از آنكه كار بر روي «Off The Wall» به اتمام رسيد، مايكل و برادرانش درگير ساخت آلبوم «پيروزي» (Triumph) شدند. اين آلبوم در سپتامبر 1980 منتشر شد. و به مدت بيست و نه هفته، به ترتيب در رده هاي اول و دهم جدول آلبومهاي پر فروش سياه پوستان و پاپ جاي گرفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”در آهنگ «قلب شكن» (Heart Break Hotel) يك نوع حس انتقام وجود داشت. مفهوم انتقام براي من جالب است. زيرا نميتوانم دركش كنم. انتقام گرفتن از يك نفر، به خاطر كاري كه در حق شما مرتكب شده و يا شما تصور ميكنيد كه مرتكب شده است، براي من كاملا بيگانه است.... اگر آهنگهاي «Heart Break Hotel» و «بيلي جين» (Billie Jean)، كه بعدها منتشر شد، تصوير نامناسبي از زنان به نمايش ميگذارد، به اين معنا نيست كه اين نظر شخصي من در باره ي زنان است. لازم به گفتن نيست كه من مناسبات بين زنان و مردان را دوست دارم. اين يك قسمت طبيعي از زندگي است و من زنان را دوست دارم. من تنها فكر ميكنم، وقتي كه از جنسيت به عنوان وسيله اي براي باجگيري و يا اعمال زور استفاده ميشود، استفاده اي تهوع آور از هديه اي خداداي است.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">تور «Triumph» به پروژه اي عظيم مبدل ميشد. آنها در كنسرتهايشان، از جلوه هاي ويژه نيز استفاده ميكردند كه توسط دوگ هنينگ، شعبده باز بزرگ اجرا ميشد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">همزمان با انتشار آلبوم «Off The Wall» در آگوست سال 1979، مايكل هم بيست و يك ساله شد و كنترل كارش را بدست گرفت. و اين قطعا يكي از وقايع برجسته ي زندگي مايكل بود. اين اتفاق براي مايكل اهميت بسياري داشت زيرا با موفقيت نهايي آلبوم، اين شك كه پسربچه ي ستاره ي سابق، تبديل به هنرمند جذاب كنوني ميشود، به يقين مبدل گشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">براي آلبوم بعدي كه «پر هيجان» (Thriller) نام داشت و در ابتدا قرار بود «نور ستاره» (Star Light) ناميده شود، مايكل براي بار ديگر با كويينسي جونز، راد تمپرتون و بسياري از موسيقيداناني كه در آلبوم «Off The Wall» با او همكاري كرده بودند، مشغول به كار شد.<br /><br />مايكل: ”يادم مي آيد يكبار، هنگاميكه بر روي «Thriller» كار ميكرديم، با كويينسي جونز و راد تمپرتون در استوديو بوديم. من داشتم پينبال بازي ميكردم. </p><p> </p><p align="right">يكي از آنها از من پرسيد: ”اگر اين آلبوم به اندازه ي «Off The Wall» خوب از كار در نيايد، مايوس ميشوي؟“<br /><br />يادم مي آيد كه ناراحت شدم. از اينكه اين سوال حتي پرسيده شده بود، ناراحت شدم. <br />به آنها گفتم: ”«Thriller» بايد از «Off The Wall» بهتر باشد.“ من گفتم كه ميخواهم اين آلبوم، پرفروش ترين آلبوم تمام دورانها بشود. و آنها شروع كردند به خنديدن. ظاهرا اين خواسته به نظر آنان غير واقع گرايانه مي آمد.“ <br /><br />مايكل بار ديگر به پل مك كارتني پيوست. دو آهنگ «بگو بگو بگو» (Say Say Say) و «دختره مال منه» (The Girl Is Mine)، نتيجه ي همكاري آن دو بود.<br /><br />در نهايت، كويينسي جونز و مايكل، آهنگ «The Girl Is Mine» را به عنوان اولين آهنگ قطعي شده ي آلبوم «Thriller» انتخاب كردند.<br /><br />«عشق من نيست» (Not My Lover) عنواني بود كه آنها براي «Billie Jean» استفاده ميكردند. زيرا كويينسي با نام «Billie Jean» كه مايكل از ابتدا براي اين آهنگ انتخاب كرده بود، مخالف بود. كويينسي احساس ميكرد كه ممكن است مردم فورا به ياد بيلي جين كينگ (Billie Jean King)، تنيسور زن بيافتند.<br /><br />مايكل: ”بسياري از مردم درباره ي اين آهنگ از من پرسيده اند. و جوابش بسيار ساده است. اين آهنگ در مورد دختري است كه ادعا ميكند من پدر فرزندش هستم و من از بيگناهي خودم دفاع ميكنم زيرا كه اين بچه، پسرِ من نيست.</p><p> </p><p align="right">اين مسئله براي برخي از برادرانم پيش آمده است و من هميشه از اين موضوع بسيار متعجب ميشدم. نميتوانستم بفهمم آن دخترها چطور ميتوانستند بگويند كه فرزند كسي را در شكم دارند، درحاليكه چنين چيزي حقيقت نداشت. من حتي نميتوانم در باره ي گفتن چنين دروغي، فكر كنم.“ <br /><br />ادي ون هالن، پذيرفت كه در نواختن آهنگ «باهاش مبارزه كن» (Beat It) همكاري كند. او به تنهايي گيتار را فوق العاده اجرا كرد. و همچنين استيو پركارو [توتو]، استيو لوكدر، گرِگ فيلينگانز، لوئيس جانسون و وينسنت پرايس از افرادي بودند كه در اين آلبوم با مايكل همكاري داشتند.<br /><br />عاقبت، مايكل و كويينسي از طرف كمپاني ضبط، سخت تحت فشار قرار گرفتند كه هرچه زودتر آلبوم را به اتمام برسانند.</p><p> </p><p align="right">مايكل: ”وقتي كمپاني به شما فشار مي آورد كه هرچه زودتر كار را تمام كنيد، شما واقعا تحت فشاريد. و ما را نيز براي آلبوم «Thriller» سخت تحت فشار قرار داده بودند. آنها گفتند كه اين آلبوم بايد درست در يك تاريخ معين به پايان برسد. انجامش بدهيد يا بميريد.</p><p align="right">بنابراين ما در موقعيتي قرار گرفتيم كه داشتيم خودمان را ميكشتيم تا كار را درست در زمان تعيين شده به پايان برسانيم. بر روي ميكس آهنگها بسيار سازش كرديم و همينطور اينكه كدام آهنگها بايد بر روي آلبوم قرار بگيرند. آنقدر از سر و ته آهنگها زديم تا بالاخره كل آلبوم يك چيز بي سر و ته شد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_012.jpg" border="0" alt="" width="434" height="268" /></p><p align="center"><font color="#808080">[اسپيلبرگ ـ مايكل ـ كويينسي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />وقتي بالاخره به آهنگهايي كه قرار بود تحويل بدهيم، گوش داديم؛ «Thriller» آنقدر به نظرم افتضاح آمد كه به گريه افتادم. ما سخت تحت فشار بوديم زيرا در همان زمان كه سعي ميكرديم «Thriller» را به اتمام برسانيم، در حال كار بر روي «داستان اي.تي» (The E.T Story Book) بوديم و آن را نيز بايد در زمان تعيين شده به پايان ميرسانديم. مثل اين بود كه تمامي آدمهايي كه در استوديو بودند، با يكديگر سر جنگ داشتند، و ما به اين حقيقت تلخ رسيديم كه ميكس آهنگهاي «Thriller» به درد نميخورد.<br /><br />همانجا در استوديو نشستيم، استوديوي وستليك در هاليوود، و به تمام آهنگهاي آلبوم گوش داديم. من از شدت غم، ويران شده بودم. تمامي احساسات فرو خورده شده ام را به يكباره بروز دادم. عصباني شدم و اطاق را ترك كردم. به افرادم گفتم كه ”ما اين آلبوم را منتشر نميكنيم. با سي.بي.اس تماس بگيريد و بگوييد كه آنها اين آلبوم را دريافت نميكنند. ما اين آلبوم را به آنها نميدهيم. همين كه گفتم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در آخر فهميدم كه بايد تمام آلبوم را دوباره از اول ميكس كنم. وقتي اين كار انجام شد.... بوم!... آلبوم «Thriller» مثل بمب صدا كرد و تمامي رقبا را در آمريكا كنار زد. سي.بي.اس نيز ميتوانست تفاوت بين آنها را تشخيص دهد. «Thriller» پروژه ي پر زحمتي بود.“</p><p align="right">در جوئن سال 1976، مايكل و برادرانش در نمايش هفتگي شبكه ي تلويزيوني سي.بي.اس برنامه اي با نام «شوهاي متنوع از جكسونز» (Variety Show The Jacksons) اجرا كردند. مايكل بعدها گفت: ”اجراي آن برنامه يك حماقت بود. من از تك تك لحظه هاي آن برنامه بدم آمد.“ اين شو بر اساس اجراهاي كاباره اي موفق گروه جكسون فايو در لاس وگاس، طراحي شده بود.<br />[ كه مايكل بر خلاف اين شوي جديد، از آن لذت برده بود.] مايكل: ”فكر ميكنم كه اجراي سريال تلويزيوني بدترين چيزي باشد كه هنرمندي كه در زمينه ي ضبط موسيقي فعاليت ميكند بتواند انجام دهد. من هرگز دوباره اين كار را انجام نخواهم داد. من يك كمدين نيستم. من يك مجري تلويزيوني نيستم. من يك موسيقيدان هستم.<br />اين شو، به دلايلي از طرف مردم مورد استقبال قرار گرفت. سي.بي.اس واقعا در صدد بود كه ما را براي ادامه ي كار نگاه دارد. اما من ميدانستم كه اجراي اين شو يك اشتباه بوده است.“ آلبوم «جكسونز»، اولين آلبومي كه براي كمپاني موسيقي اپيك تهيه كردند، شامل آهنگهاي شماره يك، نظير «خوش بگذران» (Enjoy Yourself) و «راه درست را به تو نشان ميدهم» (Show You The Way To Go) بود. دومين آلبوم آنها «همه جا رفتن» (Going Places) بود كه با آلبوم اول آنها تفاوت داشت. در اين آلبوم آهنگهاي رقص زيادي وجود نداشت، و بيشتر آهنگهاي آن حامل پيام بودند. در سپتامبر 1977، موتون حق تهيه ي فيلمي از نمايش ويز (Wiz) را كه نسخه اي جديد از فيلم فوق العاده ي جادوگر شهر از، و با بازي بازيگران سياه پوست بود، به دست آورد. مايكل: ”موتون اين نمايش را به يك علت خريداري كرد. تا آنجايي كه ميدانم وجود دايانا راس در اين نمايش، بهترين دليل ممكن بود.“ دايانا راس كه نقش دوروتي را بازي ميكرد، به مايكل پيشنهاد داد كه تكه اي از نقش يكي از كاراكترهاي اين نمايش را بطور آزمايشي بازي كند.مايكل نقش مترسك را انتخاب كرد. زيرا فكر ميكرد كه اين شخصيت، بيش از ساير شخصيت ها با او همخواني دارد. مايكل: ”وقتي سيدني لومت كارگردان اين نمايش براي ايفاي اين نقش، به من تلفن كرد، احساس غرور كردم و در عين حال كمي هم ترسيدم.“ </p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/movies-wiz_001.jpg" border="0" alt="" width="134" height="158" /><img src="/images/biography/michael_jackson_films_wiz2.jpg" border="0" alt="" width="97" height="158" /><img src="/images/biography/michael_jackson_films_wiz.jpg" border="0" alt="" width="114" height="158" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">[فيلم Wiz] گريم كردن مايكل و تبديل او به يك مترسك، پنج ساعت طول ميكشيد. و اين كار به مدت شش روز در هفته تكرار ميشد. مايكل از بازي در اين فيلم خوشش آمده بود. مايكل: ”فيلم ويز، به من الهامات و قدرت تازه اي بخشيد. متن نمايش ماهرانه نوشته شده بود. نقش من [به عنوان يك مترسك] در اين فيلم، اينگونه بود كه من تكه هاي روزنامه را كه در لباس حصيري ام مخفي شده بود، بيرون ميكشيدم و ميخواندم. اما نميدانستم با آنها چه كار كنم. من در لباسم، تمام جوابها را داشتم اما سوالات را نمي دانستم. آن روز در حال اجراي صحنه ي كلاغ ها بوديم. ساير بازيگران در لباس كلاغ بودند و حتي صورتشان هم مشخص نبود. بنظر ميرسيد كه آنها متن قبل و بعد از قسمت مخصوص خودشان را ميدانستند. من هم قسمت مخصوص خودم را خوانده بودم ولي آن را بيش از يك يا دو بار، بلند تكرار نكرده بودم. كارگردان مرا صدا زد تا تكه ي روزنامه را از لباسم بيرون بكشم و بخوانم. يك نقل قول بود. اسم نويسنده، سقراط (ساكراتيز) پايين متن نوشته شده بود. من اين اسم را پيش از آن خوانده بودم اما هرگز آن را تلفظ نكرده بودم. بنابراين آن را ساكريس خواندم، زيرا هميشه تصور ميكردم كه اينطور تلفظ ميشود. يك لحظه همه جا ساكت شد و بعد صداي يك نفر را شنيدم كه زمزمه كرد: ساكراتيز.</p><p align="right">من به طرف آن مرد نگاه كردم. نتوانستم دقيقا او را به جا بياورم اما حس كردم كه او را ميشناسم. او يكي از بازيگران نبود ولي بنظر ميرسيد كه از دست اندركاران نمايش باشد. يادم مي آيد كه در آن زمان به صورت مهربان و اعتماد بنفس بالاي او فكر ميكردم. من از اينكه آن اسم را اشتباه تلفظ كرده بودم، كمي خجالت كشيدم. لبخند زدم و از او به خاطر كمكش تشكر كردم. صورتش آشنا بود و يكدفعه مطمئن شدم كه او را قبلا ديده ام. او با دراز كردن دستش به طرف من، شك مرا تاييد كرد: ”كويينسي جونز، من موسيقي متن نمايش را ميسازم.“</p><p> </p><p align="right">در حقيقت، مايكل اولين بار كويينسي جونز را وقتي دوازده ساله بود، در لس آنجلس ديده بود. </p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">مايكل: ”من در آن زمان كوچك بودم اما تا حدودي به خاطر دارم كه سمي ديويس مرا به كويينسي جونز معرفي كرد.“ دوستي مايكل و كويينسي جونز از سر صحنه ي فيلمبرداري فيلم ويز شروع شد و به رابطه ي ”پدر ـ پسري“ مبدل گرديد. </p><p> </p><p class="MsoBodyText" align="right">پس از فيلم ويز، مايكل با كويينسي تماس گرفت و گفت: ”ببين، من تصميم دارم كه يك آلبوم موسيقي بسازم. فكر ميكني بتواني چند تهيه كننده به من پيشنهاد كني؟“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من اين را بدون منظور گفتم. سوالم ساده بود اما صادقانه. ما مدتي در باره ي موسيقي صحبت كرديم. بعد از آن كويينسي اسم چند نفر را مطرح كرد و پس از كمي مِن مِن كردن، گفت: ”چرا نميگذاري من اين كار را انجام بدهم؟“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من واقعا به اين موضوع فكر نكرده بودم. پس با لكنت زبان گفتم.... ”البته، ايده ي بسيار خوبي است. من هرگز به اين فكر نيافتاده بودم.“.... كويينسي هنوز هم مرا به خاطر اين ماجرا دست مي اندازد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">با اين تماس تلفني، كار بهترين و موفقترين گروهِ اواخر دهه ي 80 ـ كويينسي جونز و مايكل جكسون ـ آغاز شد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/Michael_&_Quincy_1979[1].jpg" border="0" alt="" width="397" height="397" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تيم رويايي: كويينسي و مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />در دسامبر سال 1978، گروه جكسونز با يك آلبوم بسيار موفق با نام «سرنوشت» (Destiny) بازگشت. اين آلبوم موفقترين كار آنها بود. در آلبوم «Destiny»، براي اولين بار، كنترل همه چيز در دست خود گروه بود. <br />بجز آهنگ «بوگي را سرزنش كن» (Bale It On The Boogie)، بقيه ي آهنگها توسط گروه نوشته شده بود. اين آلبوم بزرگترين موفقيت براي آنها به شمار ميرفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">[بوگي، قسمي موسيقي بلوز است با ريتمي تند كه با پيانو نواخته ميشود.]</p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسونز همچنين كمپاني توليدات خودشان را با نام توليدات طاووس (Peacock Productions) تاسيس كردند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">در سال 1979، مايكل بيست و يك ساله شد و كم كم كنترل كارش را بدست گرفت. </p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”قرارداد شخصي اي كه پدرم براي كنترل كردن من، با من بسته بود، به پايان رسيد. و اگرچه تصميم سختي بود اما اين قرارداد تمديد نشد. آيا اين تصميم، روابط من و پدرم را دگرگون ساخت؟ نميدانم در قلب او چه ميگذشت، اما قطعا احساسات قلبي مرا تغيير نداد. من تنها ميخواستم كنترل زندگي خودم را در دست داشته باشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل به نيويورك نقل مكان كرد. جايي كه دور از دستان پدرش، ميتوانست زندگي مستقل را تجربه كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”ميخواستم اولين آلبوم يك نفره ي من [براي كمپاني اپيك]، بهترين چيزي باشد كه ميتوانست باشد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right"> براي آلبوم «غير معمول» (Off The Wall)، مايكل با يك تهيه كننده ي جديد همكاري ميكرد ـ كويينسي جونزِ افسانه اي ـ</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”من از اين موضوع كه يك دوست برنامه هايم را با كمپاني ضبط موسيقي ترتيب ميداد، بسيار خوشحال بودم. كه همان شخص اتفاقا بهترين انتخاب براي تهيه كنندگي نيز بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ابتدا قرار بود نام اين آلبوم، «دوست دختر» (Girl Friend) باشد. پل مك كارتني و همسرش ليندا<strong>،</strong> حتي قبل از آنكه مايكل را ملاقات كرده باشند، آهنگي با همين نام نوشته بودند تا بعدها همراه با مايكل اجرا كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”پل مك كارتني هميشه براي مردم اين داستان را تعريف ميكند كه من به او زنگ زدم و گفتم كه بايد با كمك يكديگر، چند تا آهنگ تاپ بنويسيم. اما نحوه ي آشنايي ما دقيقا به اين شكل نبود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">پل مك كارتني و من، براي اولين بار يكديگر را در مهماني اي كه در ويلاي هارولد لويد برگزار شده بود، ملاقات كرديم. او گفت: ”ميداني، من يك آهنگ براي تو نوشته ام.“... من خيلي غافلگير شدم و از او تشكر كردم. و او در همان مهماني آهنگ «Girl Friend» را براي من خواند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">آنها به هم قول دادند كه به زودي با يكديگر ديدار دوباره اي داشته باشند. اما پروژه هاي مختلف و مشغله ي زندگي، مانع شد و آنها تا چند سال موفق نشدند در مورد اين آهنگ با يكديگر صحبت كنند. بالاخره پل بر خلاف برنامه اي كه براي اين آهنگ در نظر داشت، آن را در آلبوم خودش «London Town» قرار داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”عجيب ترين چيز موقع ساخت آلبوم «Off The Wall» اتفاق افتاد. كويينسي يك روز نزد من آمد و گفت: ”مايكل، من يك آهنگ دارم كه دقيقا مناسب تو است.“ ... او آهنگ «Girl Friend» را براي من نواخت. البته پي نبرده بود كه پل مك كارتني اين آهنگ را در ابتدا براي من نوشته بود. وقتي من اين موضوع را به او گفتم، خيلي متحير شد و احساس خشنودي كرد. بعد از اين ماجرا، ما سريع آن آهنگ را ضبط كرديم و در آلبوم قرار داديم. اين يك اتفاق باور نكردني بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بروس سوادين، مهندسي كه با كويينسي كار ميكرد، آهنگها و ميكس آنها را تكميل كرد. تا به امروز، بروس هنوز هم با مايكل كار ميكند و آنها دوستان بسيار خوبي براي يكديگر هستند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/bad-misc_001.jpg" border="0" alt="" width="511" height="279" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[بروس ـ كويينسي ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />آهنگ «تا وقتي راضي نشدي دست برندار» (Don't Stop Till You Get Enough) براي مايكل اهميت زيادي دارد. زيرا اولين آهنگي بود كه مايكل به تنهايي آن را نوشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”اين آهنگ اولين فرصت من بود. و يك راست شماره يك شد. با اين آهنگ من اولين جايزه ي يك نفره ي گرمي (Grammy) را دريافت كردم.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">دو تا از موفق ترين آهنگها، «Off The Wall» و «رقص با تو» (Rock With You) بودند. اين آهنگها به هر شخصي كه آنها را ميشنيد، احساس آرامش ميدادند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">آهنگ بعدي «او از زندگي من رفته است» (She Is Out Of My Life) نام داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”گاهي اوقات براي من سخت بود كه به چشمان دختراني كه با آنها قرار ملاقات ميگذاشتم، نگاه كنم. حتي اگر آنها را خوب ميشناختم. قرار ملاقات ها و روابط دوستانه اي كه با دخترها داشتم، هيچ گاه پايان خوشي را كه انتظار ميكشيدم، به همراه نداشت. هميشه يك مشكلي پيش مي آمد. من نميتوانستم آنها را بيشتر از طرفدارانم دوست داشته باشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من خيلي درگير آهنگ «She Is Out Of My Life» بودم. داستان اين آهنگ حقيقت دارد. در پايان يكي از قسمتهاي هاي ضبط اين آهنگ، كلمات چنان تاثير عميقي بر من گذاشت كه به گريه افتادم. در تمام آن مدت، من بسياري از غمها و نگراني هايم را در خودم ريخته بودم. من بيست و يك ساله بودم. تجربيات مختلف بسياري داشتم در حاليكه لحظات لذتبخش كمي را تجربه كرده بودم. گاهي وقتها تصور ميكنم كه زندگي من، تصويري بر روي يكي از آينه هاي گول زنك داخل سيرك است. بخشهايي از اين تصوير بزرگ است و در عوض بخشهاي ديگر آن تا حد از بين رفتن كوچك شده است. من نگران بودم كه نكند همين مسئله در آهنگ «She Is Out Of My Life» آشكار شده باشد. اما اين آهنگ، حس همدردي را در مردم برانگيخت و دانستن اين موضوع باعث شد كه من كمتر احساس تنهايي بكنم.“ </p><p class="MsoBodyText" align="right">”در مدرسه با هيچ دختري دوست نبودم. دخترهايي بودند كه به نظر من جذاب مي آمدند اما براي من خيلي مشكل بود كه سر صحبت را با آنها باز كنم. من زيادي خجالتي بودم ـ نميدانم چرا ـ واقعا احمقانه بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”تاتوم انيل اولين دختري بود كه با او قرار ملاقات گذاشتم. ما در كلوپ «On The Rox» كه در «Sunset Strip» واقع بود، با يكديگر آشنا شديم. ما به هم شماره تلفن داديم و اغلب اوقات به يكديگر زنگ ميزديم. من ساعتها با او حرف زدم. از خيابان، از استوديو، از خانه. در اولين روز قرارمان به يك مهماني در عمارت تفريحي هاگ هفنر رفتيم و اوقات خيلي خوبي را در آنجا گذرانديم. آن شب در كلوپ «On The Rox» او براي اولين بار دست مرا گرفته بود. وقتي يكديگر را ملاقات كرديم، من پشت يك ميز نشسته بودم كه يكدفعه احساس كردم دست نرمي، دستم را گرفته است. دست تاتوم بود. شايد اين براي سايرين هيچ اهمييتي نداشت اما براي من چيز مهمي بود. او مرا لمس كرده بود. اين احساسي است كه من درباره ي آن دارم. <br />در گذشته، مواقعي كه درگير تور بوديم، دخترهاي زيادي مرا لمس كرده بودند. پشت ديواري از نيروهاي امنيتي، به من آويزان ميشدند و جيغ ميكشيدند. اما اين دفعه متفاوت بود. اين يك رابطه ي دو نفره بود. و اين هميشه بهترين است.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/image047.jpg" border="0" alt="" width="215" height="321" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تاتوم ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />تاتوم انيل [در مصاحبه اي در سال 1995]: ”يك بار، يك كنسرت خانگي تشكيل داديم. مايكل طبل ميزد و برادرم گيتار. يك نفر ديگر هم بود كه يك ساز ديگر مينواخت. من نوار ضبط شده ي آن را داشتم اما يك جايي گمش كردم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”روابطمان واقعا صميمي شده بود. من عاشقش شدم (و او هم عاشق من شد). براي مدت زيادي، بسيار صميمي شده بوديم. در نهايت، دوستان خوبي شديم. هنوز هم هرچند وقت يكبار با يكديگر صحبت ميكنيم. فكر ميكنم شما بايد بگوييد كه او اولين عشق من بعد از دايانا راس بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">تاتوم انيل بعدها در مصاحبه اي گفت كه فكر ميكند آهنگ «She Is Out Of My Life»، شرح دوستي آنان در آن هنگام باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”وقتي خبر ازدواج دايانا راس را شنيدم، برايش خوشحال شدم زيرا ميدانستم اين ازدواج باعث شادي او ميشود. با اين حال براي من مشكل بود. زيرا مجبور بودم وانمود كنم كه از ازدواج دايانا با مردي كه هرگز نديده بودمش، يكه خورده ام. من ميخواستم كه دايانا خوشحال باشد. اما بايد بپذيرم كه كمي ضربه خوردم و احساس حسادت ميكردم زيرا هميشه عاشق دايانا بودم و هميشه هم خواهم بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”دايانا هميشه خصوصي ترين رازهايش را به من ميگويد. ما با يكديگر چنين روابطي داريم.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/diana.JPG" border="0" alt="" width="263" height="356" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ دايانا] </font></p><p style="text-align: right" class="MsoBodyText" align="center"><br />”يكي ديگر از دخترهايي كه عاشقش بودم، بروكي شيلدز بود. ما براي مدتي به طور جدي عاشق يكديگر بوديم.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><br /><img src="/images/biography/brooke_002.jpg" border="0" alt="" width="384" height="449" /></p><p style="text-align: center" class="MsoBodyText" align="center">[بروكي شيلدز ـ مايكل]</p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />بالاخره در آگوست سال 1979، آلبوم «Off The Wall» منتشر شد و موفقيت بسيار بزرگي بدست آورد. مايكل جكسون اولين خواننده اي است كه چهار تا از آهنگهاي آلبومش [Off The Wall] در بين ده آهنگ پر فروش سال آمريكا قرار گرفت. دو تا از اين آهنگها شماره يك شدند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">همان سال در انگلستان، براي اولين بار در تاريخ موسيقي، پنج تا از بهترين آهنگها بر روي صفحه اي در بازار عرضه شد. آهنگ «Girl Friend» يكي از آنها بود. </p><p class="MsoBodyText" align="right">آلبوم «Off The Wall» از انتظاراتي كه براي آن ميرفت، فراتر رفت و در هر دو جدول آهنگهاي پاپ و راك، موفقيتهاي چشمگيري بدست آورد. با انتشار اين آلبوم، مردم جهان، مايكل جكسون جديدي را نظاره كردند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">«Off The Wall»، مايكل را به پرنس پاپ بدل كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در مراسم گرمي سال 1979، نامزد دريافت جايزه ي بهترين خواننده ي «R&B» (تلفيقي از موسيقي جاز و بلوز با ريتمي تند _ Rhythm and Blues) شد و البته اين جايزه را نيز دريافت كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”گرچه «Off The Wall» يكي از محبوبترين آلبومهاي سال شده بود، اما تنها در يك زمينه نامزد دريافت جايزه شد. به خاطر مي آورم كه هنگام شنيدن اين خبر، كجا بودم. احساس كردم كه از جانب همرده هايم ناديده گرفته شده ام و اين به من ضربه زد. مردم بعدها به من گفتند كه اين مسئله باعث تعجب دست اندركاران صنعت موسيقي نيز شده بود. من به خودم گفتم: ”تا دفعه بعدي صبر كن. آنها نمي توانند آلبوم بعدي را ناديده بگيرند.“... من مراسم را از تلويزيون نگاه كردم. و از برنده شدن در همان يك زمينه هم احساس خوبي داشتم. اما هنوز هم به خاطر چيزي كه رد شدن از جانب همرده هايم ميدانستم، احساس غم و ناراحتي ميكردم. و تمام فكرم متوجه ي آلبوم بعدي بود.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من ميتوانم نسبت به آثاري كه خلق ميكنم، بسيار واقع بين باشم. و اگر چيزي درست از آب درنيايد، ميتوانم احساسش كنم. اما وقتي كه كار بر روي يك آلبوم تمام شده را از سر ميگيرم، ميتوانيد مطمئن باشيد كه من ذره ذره ي انرژي و استعداد خدادادي ام را بر روي اين كار گذاشته ام. «Off The Wall» از طرف هوادارانم، به خوبي مورد استقبال قرار گرفته بود و فكر ميكنم به همين دليل بود كه نامزد نشدنم براي ديگر جوايز گرمي به من آسيب رساند. اين تجربه، آتشي در وجودم روشن كرد. تمام آنچه كه به آن فكر ميكردم، آلبوم بعدي و كارهايي بود كه بايد با آن انجام ميدادم. ميخواستم واقعا فوق العاده باشد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بله، در مراسم گرمي بعدي، دنيا چيزي را نظاره ميكند كه تا آن زمان نديده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">درست پس از آنكه كار بر روي «Off The Wall» به اتمام رسيد، مايكل و برادرانش درگير ساخت آلبوم «پيروزي» (Triumph) شدند. اين آلبوم در سپتامبر 1980 منتشر شد. و به مدت بيست و نه هفته، به ترتيب در رده هاي اول و دهم جدول آلبومهاي پر فروش سياه پوستان و پاپ جاي گرفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”در آهنگ «قلب شكن» (Heart Break Hotel) يك نوع حس انتقام وجود داشت. مفهوم انتقام براي من جالب است. زيرا نميتوانم دركش كنم. انتقام گرفتن از يك نفر، به خاطر كاري كه در حق شما مرتكب شده و يا شما تصور ميكنيد كه مرتكب شده است، براي من كاملا بيگانه است.... اگر آهنگهاي «Heart Break Hotel» و «بيلي جين» (Billie Jean)، كه بعدها منتشر شد، تصوير نامناسبي از زنان به نمايش ميگذارد، به اين معنا نيست كه اين نظر شخصي من در باره ي زنان است. لازم به گفتن نيست كه من مناسبات بين زنان و مردان را دوست دارم. اين يك قسمت طبيعي از زندگي است و من زنان را دوست دارم. من تنها فكر ميكنم، وقتي كه از جنسيت به عنوان وسيله اي براي باجگيري و يا اعمال زور استفاده ميشود، استفاده اي تهوع آور از هديه اي خداداي است.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">تور «Triumph» به پروژه اي عظيم مبدل ميشد. آنها در كنسرتهايشان، از جلوه هاي ويژه نيز استفاده ميكردند كه توسط دوگ هنينگ، شعبده باز بزرگ اجرا ميشد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">همزمان با انتشار آلبوم «Off The Wall» در آگوست سال 1979، مايكل هم بيست و يك ساله شد و كنترل كارش را بدست گرفت. و اين قطعا يكي از وقايع برجسته ي زندگي مايكل بود. اين اتفاق براي مايكل اهميت بسياري داشت زيرا با موفقيت نهايي آلبوم، اين شك كه پسربچه ي ستاره ي سابق، تبديل به هنرمند جذاب كنوني ميشود، به يقين مبدل گشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">براي آلبوم بعدي كه «پر هيجان» (Thriller) نام داشت و در ابتدا قرار بود «نور ستاره» (Star Light) ناميده شود، مايكل براي بار ديگر با كويينسي جونز، راد تمپرتون و بسياري از موسيقيداناني كه در آلبوم «Off The Wall» با او همكاري كرده بودند، مشغول به كار شد.<br /><br />مايكل: ”يادم مي آيد يكبار، هنگاميكه بر روي «Thriller» كار ميكرديم، با كويينسي جونز و راد تمپرتون در استوديو بوديم. من داشتم پينبال بازي ميكردم. </p><p> </p><p align="right">يكي از آنها از من پرسيد: ”اگر اين آلبوم به اندازه ي «Off The Wall» خوب از كار در نيايد، مايوس ميشوي؟“<br /><br />يادم مي آيد كه ناراحت شدم. از اينكه اين سوال حتي پرسيده شده بود، ناراحت شدم. <br />به آنها گفتم: ”«Thriller» بايد از «Off The Wall» بهتر باشد.“ من گفتم كه ميخواهم اين آلبوم، پرفروش ترين آلبوم تمام دورانها بشود. و آنها شروع كردند به خنديدن. ظاهرا اين خواسته به نظر آنان غير واقع گرايانه مي آمد.“ <br /><br />مايكل بار ديگر به پل مك كارتني پيوست. دو آهنگ «بگو بگو بگو» (Say Say Say) و «دختره مال منه» (The Girl Is Mine)، نتيجه ي همكاري آن دو بود.<br /><br />در نهايت، كويينسي جونز و مايكل، آهنگ «The Girl Is Mine» را به عنوان اولين آهنگ قطعي شده ي آلبوم «Thriller» انتخاب كردند.<br /><br />«عشق من نيست» (Not My Lover) عنواني بود كه آنها براي «Billie Jean» استفاده ميكردند. زيرا كويينسي با نام «Billie Jean» كه مايكل از ابتدا براي اين آهنگ انتخاب كرده بود، مخالف بود. كويينسي احساس ميكرد كه ممكن است مردم فورا به ياد بيلي جين كينگ (Billie Jean King)، تنيسور زن بيافتند.<br /><br />مايكل: ”بسياري از مردم درباره ي اين آهنگ از من پرسيده اند. و جوابش بسيار ساده است. اين آهنگ در مورد دختري است كه ادعا ميكند من پدر فرزندش هستم و من از بيگناهي خودم دفاع ميكنم زيرا كه اين بچه، پسرِ من نيست.</p><p> </p><p align="right">اين مسئله براي برخي از برادرانم پيش آمده است و من هميشه از اين موضوع بسيار متعجب ميشدم. نميتوانستم بفهمم آن دخترها چطور ميتوانستند بگويند كه فرزند كسي را در شكم دارند، درحاليكه چنين چيزي حقيقت نداشت. من حتي نميتوانم در باره ي گفتن چنين دروغي، فكر كنم.“ <br /><br />ادي ون هالن، پذيرفت كه در نواختن آهنگ «باهاش مبارزه كن» (Beat It) همكاري كند. او به تنهايي گيتار را فوق العاده اجرا كرد. و همچنين استيو پركارو [توتو]، استيو لوكدر، گرِگ فيلينگانز، لوئيس جانسون و وينسنت پرايس از افرادي بودند كه در اين آلبوم با مايكل همكاري داشتند.<br /><br />عاقبت، مايكل و كويينسي از طرف كمپاني ضبط، سخت تحت فشار قرار گرفتند كه هرچه زودتر آلبوم را به اتمام برسانند.</p><p> </p><p align="right">مايكل: ”وقتي كمپاني به شما فشار مي آورد كه هرچه زودتر كار را تمام كنيد، شما واقعا تحت فشاريد. و ما را نيز براي آلبوم «Thriller» سخت تحت فشار قرار داده بودند. آنها گفتند كه اين آلبوم بايد درست در يك تاريخ معين به پايان برسد. انجامش بدهيد يا بميريد.</p><p align="right">بنابراين ما در موقعيتي قرار گرفتيم كه داشتيم خودمان را ميكشتيم تا كار را درست در زمان تعيين شده به پايان برسانيم. بر روي ميكس آهنگها بسيار سازش كرديم و همينطور اينكه كدام آهنگها بايد بر روي آلبوم قرار بگيرند. آنقدر از سر و ته آهنگها زديم تا بالاخره كل آلبوم يك چيز بي سر و ته شد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_012.jpg" border="0" alt="" width="434" height="268" /></p><p align="center"><font color="#808080">[اسپيلبرگ ـ مايكل ـ كويينسي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"><br />وقتي بالاخره به آهنگهايي كه قرار بود تحويل بدهيم، گوش داديم؛ «Thriller» آنقدر به نظرم افتضاح آمد كه به گريه افتادم. ما سخت تحت فشار بوديم زيرا در همان زمان كه سعي ميكرديم «Thriller» را به اتمام برسانيم، در حال كار بر روي «داستان اي.تي» (The E.T Story Book) بوديم و آن را نيز بايد در زمان تعيين شده به پايان ميرسانديم. مثل اين بود كه تمامي آدمهايي كه در استوديو بودند، با يكديگر سر جنگ داشتند، و ما به اين حقيقت تلخ رسيديم كه ميكس آهنگهاي «Thriller» به درد نميخورد.<br /><br />همانجا در استوديو نشستيم، استوديوي وستليك در هاليوود، و به تمام آهنگهاي آلبوم گوش داديم. من از شدت غم، ويران شده بودم. تمامي احساسات فرو خورده شده ام را به يكباره بروز دادم. عصباني شدم و اطاق را ترك كردم. به افرادم گفتم كه ”ما اين آلبوم را منتشر نميكنيم. با سي.بي.اس تماس بگيريد و بگوييد كه آنها اين آلبوم را دريافت نميكنند. ما اين آلبوم را به آنها نميدهيم. همين كه گفتم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در آخر فهميدم كه بايد تمام آلبوم را دوباره از اول ميكس كنم. وقتي اين كار انجام شد.... بوم!... آلبوم «Thriller» مثل بمب صدا كرد و تمامي رقبا را در آمريكا كنار زد. سي.بي.اس نيز ميتوانست تفاوت بين آنها را تشخيص دهد. «Thriller» پروژه ي پر زحمتي بود.“</p>سالهای 1982 تا 19852006-03-12T18:05:34+03:302006-03-12T18:05:34+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1982--1985گروه مدیریتPersian@eMJey.com<p align="right">در 1 دسامبر سال 1982، آلبوم «Thriller» منتشر شد و تاريخ موسيقي را براي هميشه دگرگون ساخت. </p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_007.jpg" border="0" alt="" width="284" height="286" /></p><p align="center"><font color="#808080">[آلبوم Thriller]</font></p><p align="right"><br />«Thriller» پر فروش ترين آلبوم در تمام دورانها شد. بيش از پنجاه و يك ميليون نسخه از آن در سرتاسر دنيا به فروش رفت و شش تا از آهنگهاي اين آلبوم در بين ده آهنگ پر فروش جاي گرفت. قرار گرفتن اين تعداد آهنگ در بين ده آهنگ صدر جدول، آن هم تنها از يك آلبوم، تا آن زمان بي سابقه بود.<br /><br />هر دوي اين ركوردها، در كتاب ركوردهاي جهاني به نام مايكل نوشته شده و تا به امروز شكسته نشده اند.<br /><br />آلبوم بلند «Thriller»، از يكصد و بيست و دو هفته اي كه در جدول پر فروشهاي ايالات متحده قرار داشت، براي مدت زمان بي سابقه ي سي و هفت هفته، در صدر آن جدول جاي گرفته بود.<br /><br />مايكل: ”از وقتي كه يك پسر كوچك بودم، روياي ساختن پر فروش ترين آلبوم تاريخ موسيقي را در سر ميپروراندم. يادم مي آيد وقتي بچه بودم، قبل از اينكه به داخل استخر بپرم، يك آرزو ميكردم. فراموش نكنيد، من با شناختن صنعت موسيقي بزرگ شدم، اهداف را فهميدم و درك كردم، در حاليكه همه به من ميگفتند چه چيز ممكن است و چه چيز ممكن نيست. اما من ميخواستم يك كار استثنايي انجام بدهم.<br />موقع پريدن به داخل استخر، بازوانم را تا آنجا كه ميتوانستم از يكديگر باز ميكردم. انگار داشتم افكارم را به بالا، به سمت فضا هدايت ميكردم. و يك آرزو ميكردم بعد به داخل آب شيرجه ميزدم. به خودم ميگفتم ”اين روياي من است، اين آرزوي من است“. هر دفعه قبل از شيرجه زدن درون آب، اين كار را انجام ميدادم.“<br /><br />مايكل جكسون با آلبوم «Thriller»، به سلطان مسلم پاپ بدل شد و تا به امروز عنوانش را حفظ كرده است _ بي مانند!<br /><br />استيو بارون به عنوان كارگردان «Billie Jean»، اولين كليپ از آلبوم «Thriller» انتخاب شد. براي اولين بار در تاريخ ام.تي.وي، كليپي با ساختار داستاني نمايش داده شد. نه فقط مجموعه اي از تصاوير و عكسها. </p><p align="right">كليپ «Billie Jean» تاثير شگرفي بر بينندگان ام.تي.وي گذاشت و به محبوبيت فوق العاده اي دست يافت. اين كليپ همچنين ممنوعيتهاي بسياري را بر سر راه هنرمندان سياه پوست كه تا پيش از آن، از جانب ام.تي.وي ناديده گرفته ميشدند، برطرف ساخت. مايكل جكسون در واقع اولين هنرمند سياه پوستي بود كه آهنگهايش به ليستي كه قرار بود از ام.تي.وي پخش گردد، اضافه شد. تا پيش از آن، ام.تي.وي از پخش كليپهاي سياه پوستان امتناع ميكرد. و مايكل اين رويه را براي هميشه تغيير داد.<br /><br />در 16 مي سال 1983، مايكل آهنگ «Billie Jean» را در ويژه برنامه ي زنده ي تلويزيوني «بيست و پنجمين موتون: ديروز، امروز، براي هميشه» - (Motown 25th) - كه به مناسبت بيست و پنجمين سالگرد تاسيس آن، تهيه شده بود؛ اجرا كرد. بيش از چهل و هفت ميليون آمريكايي اين شو را تماشا كردند. از آن شب به بعد، بسياري از چيزها تغيير كرد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/Motown.jpg" border="0" alt="" width="296" height="240" /><img src="/images/biography/thriller-misc_006.jpg" border="0" alt="" width="130" height="240" /></p><p align="center"><font color="#808080">[بيست و پنجمين سالگرد موتون]</font><br /> </p><p align="right">كت سياه براقي را كه حالا ديگر افسانه اي شده است به تن كرده بود. به همراه كلاه سياهش كه براي اولين بار به سر ميگذاشت و دستكش سفيدي كه اكنون بسيار مشهور شده است، مايكل اجراي آهنگ «Billie Jean» را آغاز كرد و براي اولين بار، به مردم چيزي را نشان داد كه بعدها به مهمترين علامت مشخصه ي او مبدل گشت.... رقص مونواك (Moon Walk)<br /><br />مايكل: ”ميتوانم بگويم كه تماشاچي ها واقعا از اجراي من لذت ميبردند. برادرانم به من گفتند كه در گوشه هاي صحنه جمع شده بودند و با دهان باز مرا نگاه ميكردند. والدين و خواهرانم در بين تماشاچي ها بودند. اما تنها چيزي كه به خاطر مياورم، اين است كه پس از اتمام اجراي آهنگ، چشمانم را باز كردم و دريايي از مردم را ديدم كه ايستاده بودند و مرا تشويق ميكردند.“</p><p align="right">برخي از تماشاچي ها بعدها گفتند كه وقتي مايكل مونواك را اجرا كرد، اينطور بنظر رسيد كه تمام دنيا از حركت باز ايستاده است.<br /><br />در مقاله اي در هفته نامه ي اينترتينمنت كه در 19 فوريه سال 1999 منتشر شد، اين اجراي تاريخي اينگونه توصيف شده بود: ”قدمي كوچك براي يك مرد و پرشي بزرگ براي موسيقي پاپ: مايكل جكسون در طي اجراي آهنگ «Billie Jean»، رقص مونواك اش را كه ناقض قوانين فيزيك بود، به نمايش گذاشت. و حتي متخصصين ساخت موشك را نيز مات و مبهوت خود ساخت.“</p><p align="right">دان ميسچر، تهيه كننده و كارگردان ويژه برنامه هاي شبكه ي ان.بي.سي گفت: ”ما ساعتها وقتمان را در اطاق تدوين، به بحث در باره ي تك تك صحنه هاي فيلم رقص او گذرانديم. او يك نمايش فوق العاده به اجرا گذاشت.“</p><p align="right">او با رقصش، همه را ديوانه كرده بود!<br /><br />براي همه آشكار بود كه آهنگ يا كليپ بعدي بايد «Thriller» باشد. مايكل، جان لنديس [مرد آمريكايي كه در لندن زندگي ميكرد و در داستانهايش، شبها با كامل شدن ماه به يك گرگ بدل ميشد.] را براي كارگرداني اين كليپ انتخاب كرد. او ميدانست كه لنديس براي اين كار كاملا مناسب است.<br /><br />به علاوه جان برانكا، وكيل مايكل، ايده اي عالي به ذهنش رسيد. او پيشنهاد داد كه از پشت صحنه ي ساخت كليپ «Thriller» نيز فيلمي تهيه كنند.</p><p align="right">مايكل: ”اين عجيب بنظر ميرسيد كه تا آن زمان كسي اين كار را انجام نداده بود. ما مطمئن بوديم كه اين يك فيلم مستند گزارشي جالب خواهد شد.“<br /><br />در فوريه سال 1984، كليپ «Thriller» براي اولين بار از ام.تي.وي پخش شد و براستي در شيوه ي ساخت كليپهاي موسيقي، انقلابي بر پا كرد و آينده ي اين كليپها را براي هميشه تغيير داد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller_1.jpg" border="0" alt="" width="211" height="402" /><img src="/images/biography/Thriller.JPG" border="0" alt="" width="229" height="402" /></p><p align="center"><font color="#808080">[كليپ Thriller]</font></p><p align="right"><br />با انتشار اين كليپ، مايكل تاريخ را رقم زد و ام.تي.وي را براي هميشه دگرگون ساخت. «Thriller» اولين كليپ موسيقي اي بود كه بطور كلي براي تبديل شدن به يك فيلم كوتاه، تهيه شده بود.<br /><br />بعدها، در پايان هزاره ي دوم ميلادي، «Thriller» به عنوان بهترين كليپ موسيقي تمام دورانها انتخاب شد!<br /><br />مايكل: ”برادرم جكي به خانه ي من آمد و گفت: ”آيا اين شو اي را كه الان از ام.تي.وي پخش ميشود، تماشا ميكني؟ تنها كاري كه آنها انجام ميدهند، نواختن موسيقي است.“ <br />من آن شو را نگاه كردم و فكر كردم كه مفهوم جالبي دارد. اما از كليپش كه مجموعه اي از تصاوير بود، خوشم نيامد. فكر كردم، اگر قرار بود من يك كليپ بسازم، چيزي با ارزش سرگرم كننده گي بيشتر ميساختم. چيزي كه در سر داشتم، ايده ي ساخت كليپي بود با يك آغاز، يك بدنه، و يك پايان. مانند يك فيلم كوتاه.“<br /><br />پس از اولين پخش تلويزيوني «Thriller» از شبكه ي ام.تي.وي، سي.بي.اس (اپيك) اين كليپ را بطور تكي منتشر كرد و فروش آلبوم ديوانه كننده شد. بر طبق آمار، عرضه ي فيلم پشت صحنه ي كليپ «Thriller» و تك آهنگهاي آلبوم، فروش اضافي چهارده ميليون آلبوم و نوار صوتي را در مدت شش ماه نتيجه داد. <br />زماني در سال 1984، در هر هفته، يك ميليون نسخه از آلبوم «Thriller» به فروش ميرفت.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_011.jpg" border="0" alt="" width="204" height="369" /></p><p align="center"><font color="#808080">[پشت صحنه ي فيلم Thriller]</font></p><p align="right"><br />در 30 مارس سال 1984، فيلم پشت صحنه ي كليپ «Thriller» منتشر شد و پر فروش ترين فيلم پشت صحنه اي شد كه تا آن زمان ساخته شده بود.</p><p align="right">مايكل: ”موفقيت فيلم پشت صحنه ي «Thriller» براي همه ي ما تقريبا يك شوك بود.“</p><p align="right">اين ركورد بعدها فقط توسط يك نفر شكسته شد.<br /><br />حدس بزنيد چه كسي.... ”مايكل جكسون“</p><p align="right"> در 16 ژانويه سال 1984، براي اولين بار در تاريخ جوايز موسيقي آمريكا (American Music Awards)، مايكل جكسون برنده ي 8 جايزه ي رشك برانگيز شد.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p dir="rtl">در 24 ژانويه، فيلمبرداري اولين تيزر تبليغاتي پپسي آغاز شد. </p><p dir="rtl">در 11 نوامبر سال 1983، قراردادي پنج ميليون دلاري بين مايكل جكسون، گروه جكسونز و كمپاني پپسي كولا بسته شده بود. با اين قرارداد، پپسي اسپانسور تور «پيروزي» (Victory) شد و برادران جكسون نيز ملزم شدند تا در دو تيزر تبليغاتي تلويزيوني پپسي حضور يابند.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_008.jpg" border="0" alt="" width="428" height="249" /></p><p align="center"><font color="#808080">[تيزر تبليغاتي پپسي]</font></p><p align="right">در 27 ژانويه 1984، هنگام فيلمبرداري دومين تيزر تبليغاتي پپسي، بر اثر انفجار مواد منفجره اي كه در نور افكن به منظور اجراي آتش بازي تعبيه شده بود، و اصابت نور افكن به سر مايكل؛ موهايش آتش گرفت و خود نيز دچار سوختگي درجه دوم و سوم شد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_009.jpg" border="0" alt="" width="372" height="270" /></p><p align="center"><font color="#808080">[حادثه]</font></p><p align="right"><br />ميكو براندو [پسر مارلون براندو و منشي خصوصي مايكل]، اولين كسي بود كه خود را به مايكل رساند و شعله هاي آتش را با دستانش خاموش كرد. مايكل سريعا به كلينيك سدار سايناي برده و بعد به بيمارستان براتمن مموريال انتقال داده شد و تحت مراقبت قرار گرفت.<br /><br />روز بعد در 28 ژانويه، مايكل از بيمارستان مرخص شد.<br /><br />پس از اين ماجرا، مايكل يك و نيم ميليون دلار بابت اين حادثه از كمپاني پپسي خسارت دريافت كرد كه فورا آن را به مركز «سوانح سوختگي مايكل جكسون» اهدا كرد.</p><p align="right">در 27 فوريه سال 1984، ام.تي.وي هر دو تيزر تبليغاتي يك دقيقه اي پپسي را بدون دريافت وجه، نمايش داد.<br /><br />روز بعد در 28 فوريه، در طي پخش بيست و ششمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز گرمي از تلويزيون، دو تيزر تبليغاتي پپسي با شركت برادران جكسون به نمايش درآمد. اين دو تيزر از موفقترين و محبوبترين تيزرهاي تبليغاتي اي هستند كه تا به حال ساخته شده است. و همچنين اولين و تنها تبليغاتي هستند كه برنامه ي پخششان از تلويزيون، در ليست اعلام برنامه هاي تلويزيوني هفته نامه ي تي.وي گايد به چاپ رسيد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_002.jpg" border="0" alt="" width="277" height="447" /><br /><font color="#808080">[در مراسم گرمي]</font></p><p align="right"><br />اما از همه مهمتر، انتخاب برترينها در بيست و ششمين سال اهداي جوايز ساليانه ي گرمي بود.<br />در 28 فوريه سال 1984، مايكل جكسون، هشت تا از ده جايزه ي گرمي را از آن خود كرد.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">مايكل در موضوعات زير برنده شد:<br />آلبوم سال : Thriller<br />بهترين خواننده ي پاپ مرد : مايكل جكسون ـ براي آهنگ Thriller<br />صفحه ي موسيقي سال: Beat IT<br />بهترين خواننده ي راك مرد: مايكل جكسون ـ براي آهنگ Beat IT<br />بهترين خواننده ي R&B (جاز و بلوز) مرد: مايكل جكسون ـ براي آهنگ Billie Jean<br />بهترين آهنگ جديد سال: Billie Jean<br />بهترين تهيه كننده: مايكل جكسون و كويينسي جونز<br />بهترين اثر براي بچه ها: اي.تي، موجود غير زميني _ با روايت مايكل جكسون<br /><br />آن روز بروكي شيلدز، مايكل را در اين مراسم همراهي ميكرد.<br /><br />اين تعداد جايزه براي اولين بار بود كه در طول يكسال توسط يك نفر بدست مي آمد. اين ركورد در كتاب ركوردهاي جهاني، به نام مايكل ثبت شده است. <br /><br />در 23 فوريه سال 2000، كارلوس سانتانا به ركورد مايكل جكسون [برنده ي بيشترين تعداد جوايز گرمي در طول يكسال] كه براي هفده سال پياپي حفظ شده بود، دست يافت. او براي آلبومش «Super Natural» برنده ي هشت جايزه ي گرمي شد. بنابراين اين دو هنرمند، در اين ركورد برجسته با يكديگر سهيم هستند. </p><p align="right">كارلوس سانتانا در پشت صحنه به خبرنگاران گفت كه دست يافتن به ركورد مايكل جكسون، يك ”افتخار واقعي“ است.</p><p align="center"><br /> <img src="/images/biography/thriller-misc_010.jpg" border="0" alt="" width="401" height="246" /></p><p align="center"><font color="#808080">[كنفرانس مطبوعاتي پپسي]</font></p><p align="right">در 2 جولاي سال 1984، آلبومي از گروه جكسونز با نام «Victory» منتشر شد. اين آلبوم به محبوبيت دست يافت و آخرين آلبوم گروهي برادران جكسون بود.<br /><br />در 6 جولاي سال 1984، كنسرت افتتاحيه ي تور برادران جكسون - «Victory» - در استاديوم آروهد در كانزاس سيتي ـ ميزوري برگزار شد. جرمين در اين كنسرت به برادرانش ملحق شده بود. گروه جكسونز در مدت پنج ماه، پنجاه و پنج كنسرت اجرا كرد. آنها در كنسرتهايشان كه در سرتاسر آمريكا و كانادا اجرا كردند، بهترين طراحي هايي را كه تا آن زمان بر روي صحنه انجام شده بود، به نمايش گذاشتند. طراحي صحنه، چهار ماه به طول انجاميده بود.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/victory2.jpg" border="0" alt="" width="320" height="359" /><img src="/images/biography/victory3.JPG" border="0" alt="" width="165" height="360" /></p><p align="center"><br /><font color="#808080">[تور Victory]</font></p><p align="right"><br />در 9 دسامبر سال 1984، گروه جكسونز آخرين كنسرتش از تور «Victory» را برگزار كرد. <br />در هنگام اجراي آهنگ «بدنت را بلرزان» (Shake Your Body Down To The Ground)، مايكل خبر جدا شدنش از گروه را اعلام كرد.<br /><br />اين تور بالغ بر هفتاد و پنج ميليون دلار درآمد داشت و بزرگترين تور گروهي اي بود كه تا آن زمان برگزار ميشد. <br />در استاديومهاي سرباز بسيار بزرگ، بيش از دو ميليون نفر گرد هم آمدند تا اجراي گروه جكسونز را ببينند. و براي اولين بار، به لطف مايكل جكسون، كمپاني پپسي كولا بر رقيب عمده ي خود، كوكا كولا پيشي گرفت. <br /><br />مايكل تمام پولي را كه بابت اجرايش در اين تور دريافت كرده بود، به موسسات خيريه بخشيد.<br />او بعدها در اين باره گفت: ”براي من، هدف تور Victory همين بود _ برگرداندن پولها به صاحبان اصليش“<br /><br />در 20 نوامبر سال 1984، مايكل ستاره اي در «Walk Of fame» [بلوار هاليوود]، روبروي سينماي مانز چيني ها (Mann's Chinese Theatre)، دريافت كرد. ستاره ي او به شماره ي 1793، در ميان ستاره هاي لفتي فريزل[خواننده ي موسيقي سنتي جنوبي و غربي ايالات متحده] و لوپ ولز [بازيگر زن] قرار دارد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_013.jpg" border="0" alt="" width="262" height="389" /></p><p align="center"><font color="#808080">[ستاره ي مايكل در هاليوود]</font></p><p align="right">مايكل اولين ستاره ي مشهوري است كه دو ستاره ي مختلف به او تقديم شده. او اولين ستاره را در اواخر دهه 70 و به عنوان يكي از اعضاي گروه جكسونز، دريافت كرده بود.<br /><br />روز 28 ژانويه سال 1985، دو ساعت پس از دوازدهمين مراسم ساليانه ي جوايز موسيقي آمريكا، مايكل و چهل و چهار هنرمند ديگر، بطور مخفيانه و براي مدت ده ساعت در استوديوي ضبط اي.ام واقع در لس آنجلس جمع شدند تا آهنگ «ما دنياييم» (We Are The World) را ضبط كنند. اين آهنگ در اوايل سال 1985، توسط مايكل جكسون و لايونل ريچي و در خانه ي مايكل نوشته شده بود.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_014.jpg" border="0" alt="" width="431" height="263" /></p><p align="center"><br /><font color="#808080">[در استوديوي محل ضبط We Are The World]</font><br /> </p><p align="right">مايكل: ”من اين آهنگ را پس از ديدن اخبار وحشتناكي در مورد مردمي كه در اتيوپي و سودان از شدت گرسنگي در حال مرگ بودند، و با همكاري لايونل ريچي نوشتم.“</p><p align="right">لاتويا، خواهر مايكل در باره ي چگونگي نوشته شدن اين آهنگ ميگويد: ”لايونل يكي دو خط از اين آهنگ را نوشته بود. پس از آنكه او استوديو را ترك كرد، مايكل به آنجا رفت و تمام آهنگ را نوشت. او روز بعد به كويينسي و لايونل گفت كه آهنگ تكميل شده است. اما هرگز لازم نديد كه بگويد چه كسي كل آهنگ را نوشته است.“ </p><p align="right">در 7 مارس سال 1985، آهنگ «We Are The World» منتشر شد و در تاريخ موسيقي به ثبت رسيد.<br /><br />در 5 آپريل همان سال، آهنگهاي «Good Friday» و «We Are The World» همزمان از بيش از هشت هزار ايستگاه راديويي در سرتاسر دنيا، پخش شدند.<br /><br />«We Are The World»، اولين آهنگ در صنعت موسيقي است كه چندين صفحه ي پلاتين جايزه دريافت كرده و بدين ترتيب در تاريخ ضبط موسيقي، از خود ركوردي بر جا گذاشته است. اين آهنگ تنها در طي يك ماه، در تمام زمينه ها، صفحات طلا، پلاتين و در برخي زمينه ها چندين صفحه ي پلاتين دريافت كرد. <strong><br /></strong><br />«We Are The World» به عنوان پر فروش ترين تك آهنگ تمام دورانها، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد و در اين جايگاه باقي ماند، تا اينكه در سال 1997، آهنگ التون جان با نام «شمعي در باد _ چهره ي تو امشب چيزي را نشان ميدهد» (Candle In The Wind '97 / There's Something About The Way You Look Tonight) كه در ستايش پرنسس دايانا نوشته شده بود، جاي آهنگ «We Are The World» را گرفت.<br /><br />امروز، «We Are The World» هنوز دومين تك آهنگ پر فروش به حساب مي آيد. و بدون شك سرود شماره يك جهاني است و شايد براي هميشه نيز باشد. «We Are The World» در چهار زمينه ي ”آهنگ سال ـ صفحه موسيقي سال ـ بهترين اجراي گروهي پاپ ـ بهترين كليپ موسيقي [فيلم كوتاه]“، جايزه ي گرمي دريافت كرد.</p><p align="right">حمايت دسته جمعي هنرمندان از آفريقا (United Support of Artists for Africa - USA for Africa)، دويست ميليون دلار براي كمك به گرسنگان اتيوپي و مبارزه با قحطي در آن كشور جمع آوري كرد.<br /><strong><br /></strong>در آگوست سال 1985، مايكل جكسون كاتالوگ اي.تي.وي را به قيمت چهل و هفت و نيم ميليون دلار خريداري كرد. ارزش حق انتشار اين كاتالوگ، اكنون سه برابر ارزش آن در سال 1985 است. اين كاتالوگ حاوي بيش از چهار هزار تصنيف است كه شامل دويست و پنجاه و يك آهنگ از گروه بيتلز، بهترينهاي پت بناتار، ليتل ريچارد، پوينتر سيسترز و پريتندرز ميشود.<br />مايكل در حال حاضر حق انتشار مجموعه ي اسلاي استون به اضافه ي مجموعه اي از بهترين آهنگهاي دهه 60 ميلادي را دارا ميباشد.</p><p align="right">مايكل به وكيلش جان برانكا و فرانك ديلو كه مدير اجراييش بود، به خاطر كمكهايشان به او در بدست آوردن حق انتشار آهنگهاي گروه بيتلز، هركدام، يك ماشين رولز رويس به عنوان پاداش اهدا كرد.</p><p align="right">در 1 دسامبر سال 1982، آلبوم «Thriller» منتشر شد و تاريخ موسيقي را براي هميشه دگرگون ساخت. </p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_007.jpg" border="0" alt="" width="284" height="286" /></p><p align="center"><font color="#808080">[آلبوم Thriller]</font></p><p align="right"><br />«Thriller» پر فروش ترين آلبوم در تمام دورانها شد. بيش از پنجاه و يك ميليون نسخه از آن در سرتاسر دنيا به فروش رفت و شش تا از آهنگهاي اين آلبوم در بين ده آهنگ پر فروش جاي گرفت. قرار گرفتن اين تعداد آهنگ در بين ده آهنگ صدر جدول، آن هم تنها از يك آلبوم، تا آن زمان بي سابقه بود.<br /><br />هر دوي اين ركوردها، در كتاب ركوردهاي جهاني به نام مايكل نوشته شده و تا به امروز شكسته نشده اند.<br /><br />آلبوم بلند «Thriller»، از يكصد و بيست و دو هفته اي كه در جدول پر فروشهاي ايالات متحده قرار داشت، براي مدت زمان بي سابقه ي سي و هفت هفته، در صدر آن جدول جاي گرفته بود.<br /><br />مايكل: ”از وقتي كه يك پسر كوچك بودم، روياي ساختن پر فروش ترين آلبوم تاريخ موسيقي را در سر ميپروراندم. يادم مي آيد وقتي بچه بودم، قبل از اينكه به داخل استخر بپرم، يك آرزو ميكردم. فراموش نكنيد، من با شناختن صنعت موسيقي بزرگ شدم، اهداف را فهميدم و درك كردم، در حاليكه همه به من ميگفتند چه چيز ممكن است و چه چيز ممكن نيست. اما من ميخواستم يك كار استثنايي انجام بدهم.<br />موقع پريدن به داخل استخر، بازوانم را تا آنجا كه ميتوانستم از يكديگر باز ميكردم. انگار داشتم افكارم را به بالا، به سمت فضا هدايت ميكردم. و يك آرزو ميكردم بعد به داخل آب شيرجه ميزدم. به خودم ميگفتم ”اين روياي من است، اين آرزوي من است“. هر دفعه قبل از شيرجه زدن درون آب، اين كار را انجام ميدادم.“<br /><br />مايكل جكسون با آلبوم «Thriller»، به سلطان مسلم پاپ بدل شد و تا به امروز عنوانش را حفظ كرده است _ بي مانند!<br /><br />استيو بارون به عنوان كارگردان «Billie Jean»، اولين كليپ از آلبوم «Thriller» انتخاب شد. براي اولين بار در تاريخ ام.تي.وي، كليپي با ساختار داستاني نمايش داده شد. نه فقط مجموعه اي از تصاوير و عكسها. </p><p align="right">كليپ «Billie Jean» تاثير شگرفي بر بينندگان ام.تي.وي گذاشت و به محبوبيت فوق العاده اي دست يافت. اين كليپ همچنين ممنوعيتهاي بسياري را بر سر راه هنرمندان سياه پوست كه تا پيش از آن، از جانب ام.تي.وي ناديده گرفته ميشدند، برطرف ساخت. مايكل جكسون در واقع اولين هنرمند سياه پوستي بود كه آهنگهايش به ليستي كه قرار بود از ام.تي.وي پخش گردد، اضافه شد. تا پيش از آن، ام.تي.وي از پخش كليپهاي سياه پوستان امتناع ميكرد. و مايكل اين رويه را براي هميشه تغيير داد.<br /><br />در 16 مي سال 1983، مايكل آهنگ «Billie Jean» را در ويژه برنامه ي زنده ي تلويزيوني «بيست و پنجمين موتون: ديروز، امروز، براي هميشه» - (Motown 25th) - كه به مناسبت بيست و پنجمين سالگرد تاسيس آن، تهيه شده بود؛ اجرا كرد. بيش از چهل و هفت ميليون آمريكايي اين شو را تماشا كردند. از آن شب به بعد، بسياري از چيزها تغيير كرد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/Motown.jpg" border="0" alt="" width="296" height="240" /><img src="/images/biography/thriller-misc_006.jpg" border="0" alt="" width="130" height="240" /></p><p align="center"><font color="#808080">[بيست و پنجمين سالگرد موتون]</font><br /> </p><p align="right">كت سياه براقي را كه حالا ديگر افسانه اي شده است به تن كرده بود. به همراه كلاه سياهش كه براي اولين بار به سر ميگذاشت و دستكش سفيدي كه اكنون بسيار مشهور شده است، مايكل اجراي آهنگ «Billie Jean» را آغاز كرد و براي اولين بار، به مردم چيزي را نشان داد كه بعدها به مهمترين علامت مشخصه ي او مبدل گشت.... رقص مونواك (Moon Walk)<br /><br />مايكل: ”ميتوانم بگويم كه تماشاچي ها واقعا از اجراي من لذت ميبردند. برادرانم به من گفتند كه در گوشه هاي صحنه جمع شده بودند و با دهان باز مرا نگاه ميكردند. والدين و خواهرانم در بين تماشاچي ها بودند. اما تنها چيزي كه به خاطر مياورم، اين است كه پس از اتمام اجراي آهنگ، چشمانم را باز كردم و دريايي از مردم را ديدم كه ايستاده بودند و مرا تشويق ميكردند.“</p><p align="right">برخي از تماشاچي ها بعدها گفتند كه وقتي مايكل مونواك را اجرا كرد، اينطور بنظر رسيد كه تمام دنيا از حركت باز ايستاده است.<br /><br />در مقاله اي در هفته نامه ي اينترتينمنت كه در 19 فوريه سال 1999 منتشر شد، اين اجراي تاريخي اينگونه توصيف شده بود: ”قدمي كوچك براي يك مرد و پرشي بزرگ براي موسيقي پاپ: مايكل جكسون در طي اجراي آهنگ «Billie Jean»، رقص مونواك اش را كه ناقض قوانين فيزيك بود، به نمايش گذاشت. و حتي متخصصين ساخت موشك را نيز مات و مبهوت خود ساخت.“</p><p align="right">دان ميسچر، تهيه كننده و كارگردان ويژه برنامه هاي شبكه ي ان.بي.سي گفت: ”ما ساعتها وقتمان را در اطاق تدوين، به بحث در باره ي تك تك صحنه هاي فيلم رقص او گذرانديم. او يك نمايش فوق العاده به اجرا گذاشت.“</p><p align="right">او با رقصش، همه را ديوانه كرده بود!<br /><br />براي همه آشكار بود كه آهنگ يا كليپ بعدي بايد «Thriller» باشد. مايكل، جان لنديس [مرد آمريكايي كه در لندن زندگي ميكرد و در داستانهايش، شبها با كامل شدن ماه به يك گرگ بدل ميشد.] را براي كارگرداني اين كليپ انتخاب كرد. او ميدانست كه لنديس براي اين كار كاملا مناسب است.<br /><br />به علاوه جان برانكا، وكيل مايكل، ايده اي عالي به ذهنش رسيد. او پيشنهاد داد كه از پشت صحنه ي ساخت كليپ «Thriller» نيز فيلمي تهيه كنند.</p><p align="right">مايكل: ”اين عجيب بنظر ميرسيد كه تا آن زمان كسي اين كار را انجام نداده بود. ما مطمئن بوديم كه اين يك فيلم مستند گزارشي جالب خواهد شد.“<br /><br />در فوريه سال 1984، كليپ «Thriller» براي اولين بار از ام.تي.وي پخش شد و براستي در شيوه ي ساخت كليپهاي موسيقي، انقلابي بر پا كرد و آينده ي اين كليپها را براي هميشه تغيير داد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller_1.jpg" border="0" alt="" width="211" height="402" /><img src="/images/biography/Thriller.JPG" border="0" alt="" width="229" height="402" /></p><p align="center"><font color="#808080">[كليپ Thriller]</font></p><p align="right"><br />با انتشار اين كليپ، مايكل تاريخ را رقم زد و ام.تي.وي را براي هميشه دگرگون ساخت. «Thriller» اولين كليپ موسيقي اي بود كه بطور كلي براي تبديل شدن به يك فيلم كوتاه، تهيه شده بود.<br /><br />بعدها، در پايان هزاره ي دوم ميلادي، «Thriller» به عنوان بهترين كليپ موسيقي تمام دورانها انتخاب شد!<br /><br />مايكل: ”برادرم جكي به خانه ي من آمد و گفت: ”آيا اين شو اي را كه الان از ام.تي.وي پخش ميشود، تماشا ميكني؟ تنها كاري كه آنها انجام ميدهند، نواختن موسيقي است.“ <br />من آن شو را نگاه كردم و فكر كردم كه مفهوم جالبي دارد. اما از كليپش كه مجموعه اي از تصاوير بود، خوشم نيامد. فكر كردم، اگر قرار بود من يك كليپ بسازم، چيزي با ارزش سرگرم كننده گي بيشتر ميساختم. چيزي كه در سر داشتم، ايده ي ساخت كليپي بود با يك آغاز، يك بدنه، و يك پايان. مانند يك فيلم كوتاه.“<br /><br />پس از اولين پخش تلويزيوني «Thriller» از شبكه ي ام.تي.وي، سي.بي.اس (اپيك) اين كليپ را بطور تكي منتشر كرد و فروش آلبوم ديوانه كننده شد. بر طبق آمار، عرضه ي فيلم پشت صحنه ي كليپ «Thriller» و تك آهنگهاي آلبوم، فروش اضافي چهارده ميليون آلبوم و نوار صوتي را در مدت شش ماه نتيجه داد. <br />زماني در سال 1984، در هر هفته، يك ميليون نسخه از آلبوم «Thriller» به فروش ميرفت.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_011.jpg" border="0" alt="" width="204" height="369" /></p><p align="center"><font color="#808080">[پشت صحنه ي فيلم Thriller]</font></p><p align="right"><br />در 30 مارس سال 1984، فيلم پشت صحنه ي كليپ «Thriller» منتشر شد و پر فروش ترين فيلم پشت صحنه اي شد كه تا آن زمان ساخته شده بود.</p><p align="right">مايكل: ”موفقيت فيلم پشت صحنه ي «Thriller» براي همه ي ما تقريبا يك شوك بود.“</p><p align="right">اين ركورد بعدها فقط توسط يك نفر شكسته شد.<br /><br />حدس بزنيد چه كسي.... ”مايكل جكسون“</p><p align="right"> در 16 ژانويه سال 1984، براي اولين بار در تاريخ جوايز موسيقي آمريكا (American Music Awards)، مايكل جكسون برنده ي 8 جايزه ي رشك برانگيز شد.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p dir="rtl">در 24 ژانويه، فيلمبرداري اولين تيزر تبليغاتي پپسي آغاز شد. </p><p dir="rtl">در 11 نوامبر سال 1983، قراردادي پنج ميليون دلاري بين مايكل جكسون، گروه جكسونز و كمپاني پپسي كولا بسته شده بود. با اين قرارداد، پپسي اسپانسور تور «پيروزي» (Victory) شد و برادران جكسون نيز ملزم شدند تا در دو تيزر تبليغاتي تلويزيوني پپسي حضور يابند.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_008.jpg" border="0" alt="" width="428" height="249" /></p><p align="center"><font color="#808080">[تيزر تبليغاتي پپسي]</font></p><p align="right">در 27 ژانويه 1984، هنگام فيلمبرداري دومين تيزر تبليغاتي پپسي، بر اثر انفجار مواد منفجره اي كه در نور افكن به منظور اجراي آتش بازي تعبيه شده بود، و اصابت نور افكن به سر مايكل؛ موهايش آتش گرفت و خود نيز دچار سوختگي درجه دوم و سوم شد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_009.jpg" border="0" alt="" width="372" height="270" /></p><p align="center"><font color="#808080">[حادثه]</font></p><p align="right"><br />ميكو براندو [پسر مارلون براندو و منشي خصوصي مايكل]، اولين كسي بود كه خود را به مايكل رساند و شعله هاي آتش را با دستانش خاموش كرد. مايكل سريعا به كلينيك سدار سايناي برده و بعد به بيمارستان براتمن مموريال انتقال داده شد و تحت مراقبت قرار گرفت.<br /><br />روز بعد در 28 ژانويه، مايكل از بيمارستان مرخص شد.<br /><br />پس از اين ماجرا، مايكل يك و نيم ميليون دلار بابت اين حادثه از كمپاني پپسي خسارت دريافت كرد كه فورا آن را به مركز «سوانح سوختگي مايكل جكسون» اهدا كرد.</p><p align="right">در 27 فوريه سال 1984، ام.تي.وي هر دو تيزر تبليغاتي يك دقيقه اي پپسي را بدون دريافت وجه، نمايش داد.<br /><br />روز بعد در 28 فوريه، در طي پخش بيست و ششمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز گرمي از تلويزيون، دو تيزر تبليغاتي پپسي با شركت برادران جكسون به نمايش درآمد. اين دو تيزر از موفقترين و محبوبترين تيزرهاي تبليغاتي اي هستند كه تا به حال ساخته شده است. و همچنين اولين و تنها تبليغاتي هستند كه برنامه ي پخششان از تلويزيون، در ليست اعلام برنامه هاي تلويزيوني هفته نامه ي تي.وي گايد به چاپ رسيد.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/thriller-misc_002.jpg" border="0" alt="" width="277" height="447" /><br /><font color="#808080">[در مراسم گرمي]</font></p><p align="right"><br />اما از همه مهمتر، انتخاب برترينها در بيست و ششمين سال اهداي جوايز ساليانه ي گرمي بود.<br />در 28 فوريه سال 1984، مايكل جكسون، هشت تا از ده جايزه ي گرمي را از آن خود كرد.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p align="right">مايكل در موضوعات زير برنده شد:<br />آلبوم سال : Thriller<br />بهترين خواننده ي پاپ مرد : مايكل جكسون ـ براي آهنگ Thriller<br />صفحه ي موسيقي سال: Beat IT<br />بهترين خواننده ي راك مرد: مايكل جكسون ـ براي آهنگ Beat IT<br />بهترين خواننده ي R&B (جاز و بلوز) مرد: مايكل جكسون ـ براي آهنگ Billie Jean<br />بهترين آهنگ جديد سال: Billie Jean<br />بهترين تهيه كننده: مايكل جكسون و كويينسي جونز<br />بهترين اثر براي بچه ها: اي.تي، موجود غير زميني _ با روايت مايكل جكسون<br /><br />آن روز بروكي شيلدز، مايكل را در اين مراسم همراهي ميكرد.<br /><br />اين تعداد جايزه براي اولين بار بود كه در طول يكسال توسط يك نفر بدست مي آمد. اين ركورد در كتاب ركوردهاي جهاني، به نام مايكل ثبت شده است. <br /><br />در 23 فوريه سال 2000، كارلوس سانتانا به ركورد مايكل جكسون [برنده ي بيشترين تعداد جوايز گرمي در طول يكسال] كه براي هفده سال پياپي حفظ شده بود، دست يافت. او براي آلبومش «Super Natural» برنده ي هشت جايزه ي گرمي شد. بنابراين اين دو هنرمند، در اين ركورد برجسته با يكديگر سهيم هستند. </p><p align="right">كارلوس سانتانا در پشت صحنه به خبرنگاران گفت كه دست يافتن به ركورد مايكل جكسون، يك ”افتخار واقعي“ است.</p><p align="center"><br /> <img src="/images/biography/thriller-misc_010.jpg" border="0" alt="" width="401" height="246" /></p><p align="center"><font color="#808080">[كنفرانس مطبوعاتي پپسي]</font></p><p align="right">در 2 جولاي سال 1984، آلبومي از گروه جكسونز با نام «Victory» منتشر شد. اين آلبوم به محبوبيت دست يافت و آخرين آلبوم گروهي برادران جكسون بود.<br /><br />در 6 جولاي سال 1984، كنسرت افتتاحيه ي تور برادران جكسون - «Victory» - در استاديوم آروهد در كانزاس سيتي ـ ميزوري برگزار شد. جرمين در اين كنسرت به برادرانش ملحق شده بود. گروه جكسونز در مدت پنج ماه، پنجاه و پنج كنسرت اجرا كرد. آنها در كنسرتهايشان كه در سرتاسر آمريكا و كانادا اجرا كردند، بهترين طراحي هايي را كه تا آن زمان بر روي صحنه انجام شده بود، به نمايش گذاشتند. طراحي صحنه، چهار ماه به طول انجاميده بود.<br /> </p><p align="center"><img src="/images/biography/victory2.jpg" border="0" alt="" width="320" height="359" /><img src="/images/biography/victory3.JPG" border="0" alt="" width="165" height="360" /></p><p align="center"><br /><font color="#808080">[تور Victory]</font></p><p align="right"><br />در 9 دسامبر سال 1984، گروه جكسونز آخرين كنسرتش از تور «Victory» را برگزار كرد. <br />در هنگام اجراي آهنگ «بدنت را بلرزان» (Shake Your Body Down To The Ground)، مايكل خبر جدا شدنش از گروه را اعلام كرد.<br /><br />اين تور بالغ بر هفتاد و پنج ميليون دلار درآمد داشت و بزرگترين تور گروهي اي بود كه تا آن زمان برگزار ميشد. <br />در استاديومهاي سرباز بسيار بزرگ، بيش از دو ميليون نفر گرد هم آمدند تا اجراي گروه جكسونز را ببينند. و براي اولين بار، به لطف مايكل جكسون، كمپاني پپسي كولا بر رقيب عمده ي خود، كوكا كولا پيشي گرفت. <br /><br />مايكل تمام پولي را كه بابت اجرايش در اين تور دريافت كرده بود، به موسسات خيريه بخشيد.<br />او بعدها در اين باره گفت: ”براي من، هدف تور Victory همين بود _ برگرداندن پولها به صاحبان اصليش“<br /><br />در 20 نوامبر سال 1984، مايكل ستاره اي در «Walk Of fame» [بلوار هاليوود]، روبروي سينماي مانز چيني ها (Mann's Chinese Theatre)، دريافت كرد. ستاره ي او به شماره ي 1793، در ميان ستاره هاي لفتي فريزل[خواننده ي موسيقي سنتي جنوبي و غربي ايالات متحده] و لوپ ولز [بازيگر زن] قرار دارد.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_013.jpg" border="0" alt="" width="262" height="389" /></p><p align="center"><font color="#808080">[ستاره ي مايكل در هاليوود]</font></p><p align="right">مايكل اولين ستاره ي مشهوري است كه دو ستاره ي مختلف به او تقديم شده. او اولين ستاره را در اواخر دهه 70 و به عنوان يكي از اعضاي گروه جكسونز، دريافت كرده بود.<br /><br />روز 28 ژانويه سال 1985، دو ساعت پس از دوازدهمين مراسم ساليانه ي جوايز موسيقي آمريكا، مايكل و چهل و چهار هنرمند ديگر، بطور مخفيانه و براي مدت ده ساعت در استوديوي ضبط اي.ام واقع در لس آنجلس جمع شدند تا آهنگ «ما دنياييم» (We Are The World) را ضبط كنند. اين آهنگ در اوايل سال 1985، توسط مايكل جكسون و لايونل ريچي و در خانه ي مايكل نوشته شده بود.</p><p align="center"><br /><img src="/images/biography/thriller-misc_014.jpg" border="0" alt="" width="431" height="263" /></p><p align="center"><br /><font color="#808080">[در استوديوي محل ضبط We Are The World]</font><br /> </p><p align="right">مايكل: ”من اين آهنگ را پس از ديدن اخبار وحشتناكي در مورد مردمي كه در اتيوپي و سودان از شدت گرسنگي در حال مرگ بودند، و با همكاري لايونل ريچي نوشتم.“</p><p align="right">لاتويا، خواهر مايكل در باره ي چگونگي نوشته شدن اين آهنگ ميگويد: ”لايونل يكي دو خط از اين آهنگ را نوشته بود. پس از آنكه او استوديو را ترك كرد، مايكل به آنجا رفت و تمام آهنگ را نوشت. او روز بعد به كويينسي و لايونل گفت كه آهنگ تكميل شده است. اما هرگز لازم نديد كه بگويد چه كسي كل آهنگ را نوشته است.“ </p><p align="right">در 7 مارس سال 1985، آهنگ «We Are The World» منتشر شد و در تاريخ موسيقي به ثبت رسيد.<br /><br />در 5 آپريل همان سال، آهنگهاي «Good Friday» و «We Are The World» همزمان از بيش از هشت هزار ايستگاه راديويي در سرتاسر دنيا، پخش شدند.<br /><br />«We Are The World»، اولين آهنگ در صنعت موسيقي است كه چندين صفحه ي پلاتين جايزه دريافت كرده و بدين ترتيب در تاريخ ضبط موسيقي، از خود ركوردي بر جا گذاشته است. اين آهنگ تنها در طي يك ماه، در تمام زمينه ها، صفحات طلا، پلاتين و در برخي زمينه ها چندين صفحه ي پلاتين دريافت كرد. <strong><br /></strong><br />«We Are The World» به عنوان پر فروش ترين تك آهنگ تمام دورانها، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد و در اين جايگاه باقي ماند، تا اينكه در سال 1997، آهنگ التون جان با نام «شمعي در باد _ چهره ي تو امشب چيزي را نشان ميدهد» (Candle In The Wind '97 / There's Something About The Way You Look Tonight) كه در ستايش پرنسس دايانا نوشته شده بود، جاي آهنگ «We Are The World» را گرفت.<br /><br />امروز، «We Are The World» هنوز دومين تك آهنگ پر فروش به حساب مي آيد. و بدون شك سرود شماره يك جهاني است و شايد براي هميشه نيز باشد. «We Are The World» در چهار زمينه ي ”آهنگ سال ـ صفحه موسيقي سال ـ بهترين اجراي گروهي پاپ ـ بهترين كليپ موسيقي [فيلم كوتاه]“، جايزه ي گرمي دريافت كرد.</p><p align="right">حمايت دسته جمعي هنرمندان از آفريقا (United Support of Artists for Africa - USA for Africa)، دويست ميليون دلار براي كمك به گرسنگان اتيوپي و مبارزه با قحطي در آن كشور جمع آوري كرد.<br /><strong><br /></strong>در آگوست سال 1985، مايكل جكسون كاتالوگ اي.تي.وي را به قيمت چهل و هفت و نيم ميليون دلار خريداري كرد. ارزش حق انتشار اين كاتالوگ، اكنون سه برابر ارزش آن در سال 1985 است. اين كاتالوگ حاوي بيش از چهار هزار تصنيف است كه شامل دويست و پنجاه و يك آهنگ از گروه بيتلز، بهترينهاي پت بناتار، ليتل ريچارد، پوينتر سيسترز و پريتندرز ميشود.<br />مايكل در حال حاضر حق انتشار مجموعه ي اسلاي استون به اضافه ي مجموعه اي از بهترين آهنگهاي دهه 60 ميلادي را دارا ميباشد.</p><p align="right">مايكل به وكيلش جان برانكا و فرانك ديلو كه مدير اجراييش بود، به خاطر كمكهايشان به او در بدست آوردن حق انتشار آهنگهاي گروه بيتلز، هركدام، يك ماشين رولز رويس به عنوان پاداش اهدا كرد.</p>سالهای 1985 تا 19872006-03-12T18:06:30+03:302006-03-12T18:06:30+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1985--1987<P align=right>در 24 جولاي سال 1985، خبر داده شد كه مايكل جكسون در يك فيلم موزيكال سه بعدي فضايي ـ تخيلي با نام «كاپيتان اي.او» (Captain E.O) به ايفاي نقش ميپردازد. اين فيلم براي نمايش انحصاري در ديزنيلند و ديزنيورلد، در نظر گرفته شده بود.</P>
<P align=right>مايكل: ”اين فيلم ساخته شد زيرا استوديوهاي ديزني از من ميخواستند كه يك سرگرمي جديد براي اين پاركها ابداع كنم.</P>
<P align=right>من چند بار به سانفرانسيسكو پرواز كردم تا جورج را در ويلاي اسكاي واكر اش، ملاقات كنم. و ما به تدريج يك سناريو براي يك فيلم كوتاه نوشتيم. فيلمي كه در آن از تمام پيشرفتهايي كه در آن زمان به تازگي در زمينه ي ساخت سه بعدي حاصل شده بود، استفاده ميشد. «كاپيتان اي.او» اينطور بنظر ميرسيد و به بينندگان اين احساس را ميداد كه واقعا در يك سفينه ي فضايي هستند.“</P>
<P align=center><BR><IMG height=326 alt="" src="/images/biography/movies-eo_003.jpg" width=406 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[فرانسيس فورد كاپولا ـ مايكل ـ جورج لوكاس]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 12 سپتامبر سال 1986، پس از گذشت بيش از يك سال از انتشار خبر ساخته شدن فيلم موزيكال سه بعدي فضايي ـ تخيلي هفده دقيقه اي مايكل جكسون با نام «كاپيتان اي.او»، اين فيلم در مركز ايپكات واقع در ديزنيورلد ـ فلوريدا، براي اولين بار به نمايش درآمد. اين فيلم توسط فرانسيس فورد كاپولا [كارگردان فيلمهاي دراكولا و پدرخوانده] كارگرداني شد و تهيه كنندگي آن را جورج لوكاس [كارگردان فيلم جنگ ستارگان] بر عهده داشت. مبلغي كه براي توليد دقيقه به دقيقه ي اين فيلم هزينه شد، آن را به پر خرج ترين فيلم تاريخ سينما بدل كرد و هنوز هم، با سي ميليون دلاري كه براي توليد اين فيلم هفده دقيقه اي مصرف شده، «كاپيتان اي.او» پر خرج ترين فيلمي است كه تا كنون ساخته شده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در نقش اول اين فيلم و در كنار آنجليكا هيوستون ظاهر شد و دو تا از آهنگهاي جديد مايكل با نامهاي «تكه ي ديگر من» (Another Part Of Me) و «ما اينجاييم تا دنيا را تغيير دهيم» (We Are Here To Change The World)، در اين فيلم پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=200 alt="" src="/images/biography/video-eo2.jpg" width=120 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[پوشش فيلم كاپيتان اي.او]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=462 alt="" src="/images/biography/movies-eo_002.jpg" width=268 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=462 alt="" src="/images/biography/movies-eo_001.jpg" width=307 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در فيلم كاپيتان اي.او]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>پس از اولين نمايش فيلم «كاپيتان اي.او» در ديزنيورلد - فلوريدا، اين فيلم سه بعدي در هر چهار شهربازي ديزني در ايالات فلوريدا و كاليفرنيا و در كشورهاي ژاپن و فرانسه به نمايش گذاشته شد و موفقيت فوق العاده زيادي بدست آورد و از جاذبه هاي عمده ي شهربازي هاي ديزني به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText> </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل بعدها گفت: ”كار بر روي «كاپيتان اي.او»، تمام احساسات مثبتي را كه نسبت به فيلمسازي داشتم، در من تقويت كرد. و به من اجازه داد تا بيش از پيش، به اين موضوع بيانديشم كه شايد كار بر روي فيلمها، مسير بعدي من در آينده باشد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 12 مارس سال 1986، تنها شش ماه قبل از اولين نمايش فيلم «كاپيتان اي.او»، در يك كنفرانس مطبوعاتي، خبر عقد قراردادي جديد به مبلغ پانزده ميليون دلار بين كمپاني پپسي كولا و مايكل جكسون اعلام شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/thriller-misc_016.jpg" width=338 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[اعلاميه ي پپسي]</FONT></P>
<P align=right>به دنبال آن، نام مايكل به عنوان كسي كه بيشترين تعداد قراردادهاي كلان را با يك شركت تجارتي [پپسي كولا] به امضا رسانده است، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>پس از آهنگ «We Are The World»، مايكل تصميم گرفت تا براي مدتي خود را از ديد عموم پنهان كند. او در طول مدت دو سال و نيم، بيشتر وقتش را به كار بر روي آلبوم جديدش «بد» (Bad) اختصاص داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”چرا ساختن آلبوم «Bad» به درازا كشيد؟ جواب اين است كه كويينسي و من تصميم گرفتيم تا آنجا كه ممكن بود، اين آلبوم را بي عيب و نقص از آب در بياوريم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اين آلبوم كه تهيه كننده و دستيار تهيه كننده ي آن، كويينسي جونز و مايكل جكسون بودند، دو آهنگ نيز يكي با همخواني استيو واندر، و ديگري با همخواني سيدا گرت، وجود داشت و ديگر موسيقيدانان برجسته اي، همانند گرِگ فيلينگانز، استيو پركارو، ديويد پيچ، پائولينهو داكوستا و استيو استيونز در اين آلبوم همكاري ميكردند.</P><P align=right>در 24 جولاي سال 1985، خبر داده شد كه مايكل جكسون در يك فيلم موزيكال سه بعدي فضايي ـ تخيلي با نام «كاپيتان اي.او» (Captain E.O) به ايفاي نقش ميپردازد. اين فيلم براي نمايش انحصاري در ديزنيلند و ديزنيورلد، در نظر گرفته شده بود.</P>
<P align=right>مايكل: ”اين فيلم ساخته شد زيرا استوديوهاي ديزني از من ميخواستند كه يك سرگرمي جديد براي اين پاركها ابداع كنم.</P>
<P align=right>من چند بار به سانفرانسيسكو پرواز كردم تا جورج را در ويلاي اسكاي واكر اش، ملاقات كنم. و ما به تدريج يك سناريو براي يك فيلم كوتاه نوشتيم. فيلمي كه در آن از تمام پيشرفتهايي كه در آن زمان به تازگي در زمينه ي ساخت سه بعدي حاصل شده بود، استفاده ميشد. «كاپيتان اي.او» اينطور بنظر ميرسيد و به بينندگان اين احساس را ميداد كه واقعا در يك سفينه ي فضايي هستند.“</P>
<P align=center><BR><IMG height=326 alt="" src="/images/biography/movies-eo_003.jpg" width=406 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[فرانسيس فورد كاپولا ـ مايكل ـ جورج لوكاس]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 12 سپتامبر سال 1986، پس از گذشت بيش از يك سال از انتشار خبر ساخته شدن فيلم موزيكال سه بعدي فضايي ـ تخيلي هفده دقيقه اي مايكل جكسون با نام «كاپيتان اي.او»، اين فيلم در مركز ايپكات واقع در ديزنيورلد ـ فلوريدا، براي اولين بار به نمايش درآمد. اين فيلم توسط فرانسيس فورد كاپولا [كارگردان فيلمهاي دراكولا و پدرخوانده] كارگرداني شد و تهيه كنندگي آن را جورج لوكاس [كارگردان فيلم جنگ ستارگان] بر عهده داشت. مبلغي كه براي توليد دقيقه به دقيقه ي اين فيلم هزينه شد، آن را به پر خرج ترين فيلم تاريخ سينما بدل كرد و هنوز هم، با سي ميليون دلاري كه براي توليد اين فيلم هفده دقيقه اي مصرف شده، «كاپيتان اي.او» پر خرج ترين فيلمي است كه تا كنون ساخته شده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در نقش اول اين فيلم و در كنار آنجليكا هيوستون ظاهر شد و دو تا از آهنگهاي جديد مايكل با نامهاي «تكه ي ديگر من» (Another Part Of Me) و «ما اينجاييم تا دنيا را تغيير دهيم» (We Are Here To Change The World)، در اين فيلم پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=200 alt="" src="/images/biography/video-eo2.jpg" width=120 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[پوشش فيلم كاپيتان اي.او]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=462 alt="" src="/images/biography/movies-eo_002.jpg" width=268 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=462 alt="" src="/images/biography/movies-eo_001.jpg" width=307 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در فيلم كاپيتان اي.او]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>پس از اولين نمايش فيلم «كاپيتان اي.او» در ديزنيورلد - فلوريدا، اين فيلم سه بعدي در هر چهار شهربازي ديزني در ايالات فلوريدا و كاليفرنيا و در كشورهاي ژاپن و فرانسه به نمايش گذاشته شد و موفقيت فوق العاده زيادي بدست آورد و از جاذبه هاي عمده ي شهربازي هاي ديزني به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText> </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل بعدها گفت: ”كار بر روي «كاپيتان اي.او»، تمام احساسات مثبتي را كه نسبت به فيلمسازي داشتم، در من تقويت كرد. و به من اجازه داد تا بيش از پيش، به اين موضوع بيانديشم كه شايد كار بر روي فيلمها، مسير بعدي من در آينده باشد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 12 مارس سال 1986، تنها شش ماه قبل از اولين نمايش فيلم «كاپيتان اي.او»، در يك كنفرانس مطبوعاتي، خبر عقد قراردادي جديد به مبلغ پانزده ميليون دلار بين كمپاني پپسي كولا و مايكل جكسون اعلام شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/thriller-misc_016.jpg" width=338 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[اعلاميه ي پپسي]</FONT></P>
<P align=right>به دنبال آن، نام مايكل به عنوان كسي كه بيشترين تعداد قراردادهاي كلان را با يك شركت تجارتي [پپسي كولا] به امضا رسانده است، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>پس از آهنگ «We Are The World»، مايكل تصميم گرفت تا براي مدتي خود را از ديد عموم پنهان كند. او در طول مدت دو سال و نيم، بيشتر وقتش را به كار بر روي آلبوم جديدش «بد» (Bad) اختصاص داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”چرا ساختن آلبوم «Bad» به درازا كشيد؟ جواب اين است كه كويينسي و من تصميم گرفتيم تا آنجا كه ممكن بود، اين آلبوم را بي عيب و نقص از آب در بياوريم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اين آلبوم كه تهيه كننده و دستيار تهيه كننده ي آن، كويينسي جونز و مايكل جكسون بودند، دو آهنگ نيز يكي با همخواني استيو واندر، و ديگري با همخواني سيدا گرت، وجود داشت و ديگر موسيقيدانان برجسته اي، همانند گرِگ فيلينگانز، استيو پركارو، ديويد پيچ، پائولينهو داكوستا و استيو استيونز در اين آلبوم همكاري ميكردند.</P>سالهای 1987 تا 19892006-03-12T18:07:30+03:302006-03-12T18:07:30+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1987--1989<P align=right>بالاخره در 31 آگوست سال 1987، آلبوم «Bad» در دنيا منتشر شد. [به استثناي انگلستان كه در اين روز، تعطيل عمومي است]. فروشگهاي موسيقي، سريعتر از آنكه مسئولين آن بتوانند قفسه ها را مجددا با نسخه هاي آلبوم «Bad» پر كنند، خالي ميشدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فروشگاه توير ركوردز در لندن، در اولين ساعت انتشار آلبوم «Bad»، دويست نسخه از آن را به فروش رساند. سي.بي.اس [اپيك] نيز تخمين زد كه در پاپان اولين روز انتشار اين آلبوم، يكصد و پنجاه هزار نسخه از آن به فروش رفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>از شرق (نيويورك) تا غرب (لس آنجلس) آمريكا، مردم در مقابل فروشگاهها صف بسته بودند و فروشگاهها براي آنكه بتوانند جوابگوي آنها باشند، كارمندان بيشتري به خدمت گرفتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> «Bad» به ترتيب به مدت شش و هجده هفته، در صدر جدول آلبومهاي پر فروش پاپ و سياه پوستان قرار گرفت و به مدت هشتاد و هفت هفته در جدول آهنگهاي پاپ باقي ماند كه سي و هشت هفته ي آن را جزو پنج آلبوم صدر جدول قرار داشت. و بدين ترتيب مايكل، ركورد گروه ايگلز <STRONG>را </STRONG>كه با آلبوم «هتل كاليفرنيا» به مدت بيست و شش هفته در بين رتبه هاي اول تا پنجم صدر جدول قرار داشتند، شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در بريتانيا، آلبوم «Bad» به مدت پنج هفته در صدر جدول جاي گرفت و براي مدت يكصد و نه هفته ي متوالي به حضورش در جدول ادامه داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Bad» موفقيت بسيار بزرگي محسوب ميشد و بله،... مايكل بار ديگر ركوردي تازه را در تاريخ موسيقي جهان به ثبت رساند: «Bad» دومين آلبوم پرفروش، تا آن زمان بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[رتبه ي اول نيز با آلبوم «Thriller» به خود او اختصاص دارد]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”زمانيكه حس ميكنيد در حال مسابقه دادن با خودتان هستيد، ساختن يك آلبوم بسيار مشكل ميشود. اينكه خودتان چگونه به آن نگاه ميكنيد مهم نيست، مردم هميشه آلبوم «Bad» را با «Thriller» مقايسه خواهند كرد. شما هميشه ميتوانيد به آنها بگوييد، ”«Thriller» را فراموش كنيد“، اما هيچكس اين كار را نخواهد كرد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 سپتامبر سال 1987، مايكل اولين تور يكنفره ي خود را با اجرا ي كنسرتي در استاديوم كوراكيون [مشهور به توكيودام] واقع در توكيو _ ژاپن، آغاز كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=345 alt="" src="/images/biography/bad2.JPG" width=279 border=0><IMG height=345 alt="" src="/images/biography/bad1.jpg" width=200 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور Bad]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل، دو نفر از شعبده بازان ”سيگفيرد و روي“ را براي اجراي چشم بندي به تور اش دعوت كرده بود. در مقابل، آهنگي با نام «ذهن جادو است» (Mind Is The Magic) را براي مراسم افتتاحيه ي نمايششان در هتل ميريج در لاس وگاس به آنها تقديم كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=327 alt="" src="/images/biography/bad-misc_006.jpg" width=477 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[روي ـ مايكل ـ سيگفيرد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>سيگفيرد و روي، جاذبه ي شماره يك لاس وگاس به شمار ميروند. و نمايش شعبده بازي برجسته ي آنها، از زمان افتتاح آن در سال 1981، حتي يك صندلي خالي نيز در سالن باقي نگذاشته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 1 مارس سال 1988، چهار تيزر تبليغاتي جديد پپسي با شركت مايكل، در كنفرانس مطبوعاتي اي كه به همين منظور ترتيب داده شده بود، نمايش داده شد. يك روز بعد، در طي پخش سي امين مراسم ساليانه ي گرمي از تلويزيون، تيزرهاي تبليغاتي خلاقانه ي پپسي با شركت مايكل، براي بار اول پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين تيزرهاي تبليغاتي به محبوبيت بسياري دست يافتند. و به خصوص شبكه ي تلويزيوني شوروي، اجازه ي پخش آنها <STRONG>را </STRONG>درخواست كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين تيزرها، اولين تيزرهاي تبليغاتي آمريكايي بودند كه از شبكه تلويزيوني شوروي پخش ميشدند. تخمين زده شد كه يكصد و پنجاه ميليون نفر از مردم شوروي، اين تيزرهاي تبليغاتي را تماشا كرده اند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 20 آپريل سال 1988، زندگي نامه ي مايكل جكسون به قلم خودش كه از مدتها پيش وعده داده شده بود، توسط انتشارات دابل دي منتشر شد. ويرايش كتاب مونواك (Moon Walk) را ژاكلين اناسيس بر عهده داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=349 alt="" src="/images/biography/bad-misc_004.jpg" width=239 border=0><IMG height=349 alt="" src="/images/biography/moonwalkp.jpg" width=239 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كتاب مونواك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>خواندن اين كتاب سفري است بياد ماندني، به قعر احساسات و درونيات يك نابغه ي موسيقي مدرن. در سن بيست و نه سالگي، مايكل به بيست و چهار سال تجربه ي اجرا بر روي صحنه نظر مي اندازد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>با فروش هفتاد هزار نسخه ي چاپ اول اين كتاب، در طي تنها دو هفته، مونواك پر فروش ترين كتاب در بريتانيا شد. اين كتاب براي بار دوم در دوازده هزار و پانصد نسخه به چاپ رسيد. و يك هفته بعد چاپ سوم كتاب با تيراژ سي هزار و پانصد نسخه به بازار عرضه شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> <hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ليستي از پر فروشترين كتابهاي روز آمريكا كه در روزنامه ي لس آنجلس تايمز به چاپ رسيد، مونواك در رتبه ي اول قرار داشت. و در ليستي كه در روزنامه ي نيويورك تايمز چاپ شده بود، مكان دوم را تصرف كرده بود كه در دومين هفته ي حضورش در جدول پر فروشها، به صدر ليست راه يافت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين دو ليست از كتابهاي پر فروش، در صنعت نشر و چاپ، مهمترين ليستها به شمار مي آيند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طي چند ماه، اعلام شد كه متجاوز از چهارصد و پنجاه هزار نسخه از كتاب مونواك در چهارده كشور جهان به فروش رفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل اين كتاب را به يكي از كساني كه هميشه براي او همانند يك بت بود، تقديم كرده است. ”فرد آستر، هنرپيشه ي بزرگ و قديمي.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در كتاب مونواك، مايكل بدون پرده پوشي، درباره ي دوران بلوغ، خانواده، اولين عشقش، جراحي پلاستيك، حرفه ي تماما استثنايي اش و شايعات عجيب و غريب و غير منصفانه اي كه همواره حيطه ي كاريش را محاصره كرده است، صحبت ميكند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>او در اين كتاب درباره ي دوران كودكي اش مينويسد: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”چيزي كه از دوران كودكي ام به ياد دارم، بيشترش كار است، اگرچه عاشق خواندن بودم. من مانند جودي گارلند از جانب پدر و مادرم وادار به رفتن بر روي صحنه نميشدم. من اين كار را انجام ميدادم زيرا از آن لذت ميبردم و براي من مانند نفس كشيدن، يك توانايي ذاتي بود. من اين كار را انجام ميدادم زيرا مجبور شده بودم. نه از طرف والدين يا خانواده ام. بلكه از طرف باطنم كه در دنياي موسيقي زندگي ميكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گاهي اوقات كه از مدرسه به خانه باز ميگشتم، فقط همينقدر فرصت داشتم كه كتابهايم را زمين بگذارم و براي رفتن به استوديو آماده شوم. بعضي وقتها تا آخر شب ميخواندم. تا وقتيكه از موقع خوابم ميگذشت. در آنطرف خيابان، روبروي استوديوي موتون، يك پارك قرار داشت. به خاطر مي آورم كه به بازي بچه ها در پارك نگاه ميكردم، فقط به آنها خيره ميشدم، در ذهنم نميتوانستم يك چنين آزادي و زندگي بدون دغدغه اي را براي خودم تصور كنم. و بيش از هر چيز آرزو ميكردم كه اي كاش من هم يك چنين آزادي اي داشتم كه ميتوانستم خود را از دست مشكلات خلاص كنم و مانند آن بچه ها باشم. ما در كارمان پيشرفت بسيار خوبي داشتيم اما به اندازه ي افرادي كه دو برابر خودمان سن داشتند، كار ميكرديم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>به عنوان رهبر گروه، من بيش از سايرين حس ميكردم كه نميتوانم حتي يك شب را تعطيل كنم. به ياد دارم پس از اينكه تمام روز را به خاطر بيماري در تختخواب گذرانده بودم، شب بر روي صحنه برنامه اجرا كردم. در اينطور مواقع تمركز كردن بر روي اجرا، مشكل ميشد اما من آنقدر كارهايي را كه بايد من و برادرانم بر روي صحنه انجام ميداديم، خوب به خاطر سپرده بودم كه ميتوانستم آنها را در خواب نيز انجام بدهم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>استعداد چيزي است كه خدا به انسان ميدهد، اما پدر به ما نشان داد كه چگونه آن را رشد دهيم. ما براي او اجرا ميكرديم و او از ما ايراد ميگرفت. اگر خراب كني، كتك ميخوري. بعضي وقتها با كمربند و بعضي وقتها با شلاق. پدرم واقعا به ما سخت ميگرفت، واقعا سخت ميگرفت. مارلون كسي بود كه هميشه موقع تمرينات دچار دردسر ميشد. اما من بيشتر براي اتفاقاتي كه خارج از زمان تمرين رخ ميداد، كتك ميخوردم. پدر آنقدر مرا ميزد و عصباني ام ميكرد كه من تصميم ميگرفتم تمامي آن كتكها را تلافي كنم. كفشم را از پايم بيرون مي آوردم و به سمت او پرتاب ميكردم و يا با مشتهايم با او ميجنگيدم. به همين دليل بود كه بيشتر از برادرانم، كتك ميخوردم. من متقابلا با او ميجنگيدم و پدرم هم مرا به شدت كتك ميزد. مادرم ميگويد كه وقتي خيلي كوچكتر بودم نيز همين كار را انجام ميدادم اما من چيزي به خاطر نمي آورم. يادم مي آيد كه براي فرار از دست پدر به زير ميزها پناه ميبردم و او را عصباني تر ميكردم. ما روابط متلاطمي با يكديگر داشتيم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پدرم هميشه براي من يك راز بوده است وخودش هم اين موضوع را ميداند. يكي از چيزهايي كه هميشه بيشترين افسوس را برايش خورده ام، اين است كه هيچوقت قادر نبودم رابطه ي نزديكي با او برقرار كنم. او در طي ساليان، ديواري به دور خودش ساخته بود و وقتيكه كارش را با گروه به پايان رساند، متوجه شد كه برايش مشكل است با ما رابطه برقرار كند..... تا به امروز من بابت اينكه او بر خلاف بسياري از والدين، پولي را كه ما بدست مي آورديم، براي خود برنميداشت، بسيار از او ممنون هستم. تصور كنيد كه از فرزندان خودتان بدزديد. پدرم هرگز چنين كاري با ما نكرد. اما من هنوز هم او را نميشناسم، و اين براي پسري كه تشنه ي شناختن پدرش است، غم انگيز است. او هنوز هم براي من يك مرد رمز آميز است و شايد براي هميشه باشد...</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نميدانم من و برادرانم چه چيزي را انتظار ميكشيديم، اما كلوپهاي شبانه چيز متفاوتي بودند. ما در بين كمدينهاي بد، افراد الكلي و زناني كه بر روي صحنه استريپتيز ميكردند، برنامه اجرا ميكرديم. و من تحت اعتقادات دين يهوا تربيت شده بودم. مادرم نگران بود كه من وقتم را با افراد نامناسبي ميگذرانم و با چيزهايي آشنا ميشوم كه بايد چند سال ديرتر از آنها مطلع شوم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آقاي خوش شانس بودن براي اولين بار زماني برايمان معنا پيدا كرد كه يك نمايش كامل نصيبمان شد. پنج نوبت در شب و شش شب در هفته برنامه اجرا ميكرديم. و اگر پدر ميتوانست شب هفتم را هم ما را براي اجراي برنامه به جايي خارج از شهر ببرد، اين كار را ميكرد. ما بسيار سخت كار ميكرديم. اما شلوغي كافه ها براي ما بد نبود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>ما در كافه هايي برنامه اجرا ميكرديم كه در آن زمان زنان استريپتيز كننده نيز آنجا كار ميكردند. من عادت داشتم در گوشه هاي صحنه ي يكي از اين كلوپها در شيكاگو بايستم و يكي از زنان استريپتيز كننده به نام مري رز را تماشا كنم. در آن زمان نه يا ده ساله بودم. آن دختر لباسهايش را از تنش بيرون مي آورد و به داخل جمعيت پرتاب ميكرد. و مردها آنها را بر ميداشتند و نعره ميكشيدند. من و برادرانم كل اين وقايع را تماشا ميكرديم و به ذهن ميسپرديم و پدرم هم اهميت نميداد. ما در معرض چيزهاي بسياري قرار داشتيم كه مرتبا تكرار ميشدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بعدها وقتي در سالن آپولو در نيويورك برنامه اجرا كرديم، من چيزي ديدم كه واقعا بر رويم تاثير گذاشت زيرا هرگز فكر نميكردم كه چنين چيزي وجود داشته باشد. من تا آن زمان چند تا از زنهايي را كه استريپتيز ميكردند، ديده بودم؛ اما آنشب، دختري با مژه هاي بسيار زيبا و موهاي بلند بر روي صحنه آمد و برنامه اش را اجرا كرد. او اجراي فوق العاده اي داشت. يكدفعه، در پايان نمايش، كلاه گيسش را از سر برداشت، يك جفت پرتقال بزرگ از درون لباس زيرش بيرون كشيد و معلوم شد كه آن دختر، يك مرد بوده است. اين واقعه بر روي من تاثير گذاشت. من هنوز يك بچه بودم و حتي نميتوانستم چنين چيزي را تصور كنم. من به طرف تماشاچيان نگاه كردم. آنها از اين نمايش خوششان آمده بود و با شادي و به شدت تشويق ميكردند. من فقط يك بچه بودم، در گوشه ي صحنه ايستاده بودم و تمامي اين چيزها را تماشا ميكردم. همانطور كه گفتم واقعا تحت تاثير قرار گرفتم. من به عنوان يك بچه، از اين ماجرا درس گرفتم. بيشتر از هر چيزي. شايد اين اتفاق ذهن مرا به سمت تمركز كردن بر روي جنبه هاي ديگر زندگي در بزرگسالي، آزاد ساخت.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل درباره ي احاطه شدن توسط طرفدارانش مينويسد: ”آنها منظور بدي ندارند اما من تصديق ميكنم كه اينطور احاطه شدن باعث آسيب ديدن ميشود. احساس ميكنيد كه در حال خفه شدن يا تكه تكه شدن هستيد. هزاران دست به شما چنگ ميزنند. يكي از دخترها مچ شما را ميپيچاند در حاليكه ديگري در حال باز كردن ساعتتان از دستتان است. آنها در موهايتان چنگ ميزنند و آن را محكم ميكشند و دردش مانند آتش شما را ميسوزاند. شما بر روي زمين مي افتيد و خراشهاي خيلي بدي برميداريد. من هنوز نشان بعضي از آن خراشها را بر روي پوستم دارم و ميتوانم به خاطر بياورم هر كدام از آنها در چه شهري بر روي پوستم ايجاد شده اند. اين مهم است كه با دستانتان از چشمانتان محافظت كنيد، زيرا ممكن است دخترها در طي اين هيجانات روحي، فراموش كنند كه ناخنهايشان بلند است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در اين كتاب درباره ي به شهرت رسيدنش و شايعات مينويسد:<BR>”وقتي براي اولين بار مشهور شدم، هنوز پسر بچه ي تپلي بودم و صورت گرد و تپلي داشتم. گردي صورتم تا سالها بعد با من ماند، تا زمانيكه رژيم غذايي ام را تغيير دادم و خوردن گوشت قرمز، مرغ، خوك، ماهي و چيزهاي چاق كننده را ترك كردم. فقط ميخواستم بهتر بنظر برسم، بهتر و سلامت تر زندگي كنم. بتدريج وزن كم كردم و صورتم به حالتي كه الان هست، درآمد. و روزنامه ها مرا متهم ميكردند كه ظاهرم را با جراحي پلاستيك تغيير داده ام. گذشته از جراحي بيني، كه من آزادانه تاييد كردم كه انجامش داده ام، مانند بسياري از خواننده ها و ستارگان فيلمها. آنها يكي از عكسهاي قديمي ام را كه مربوط به دوران بلوغ يا دبيرستانم بود، انتخاب ميكردند و آن را با يكي از عكسهاي جديدم مقايسه ميكردند. در عكس قديمي، صورتم گرد و تپل بود و موهاي آفريقايي داشتم و نورپردازي عكس هم خيلي بد بود. عكس جديد، صورت يك فرد بسيار بزرگتر و بالغ را نشان ميداد. مدل موهايم فرق كرده بود و بيني ام را هم عمل كرده بودم. همچنين، نورپردازي عكسها هم با گذشت زمان عالي شده بود. اينطور مقايسه كردنها واقعا منصفانه نيست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>من ميخواهم مسئله را روشن كنم. من هرگز گونه ها يا چشمانم را تغيير نداده ام. لبهايم را نازك نكرده ام و هيچگونه عمل جراحي روي پوستم نداشته ام. تمام اين ادعاها مضحك است. اگر حقيقت داشت، ميگفتم، اما حقيقت ندارند. من دو بار بيني ام را عمل كردم و اخيرا يك شكاف در چانه ام ايجاد كرده ام [كه امروزه به عنوان جراحي پلاستيك محسوب نميشود]. ولي تمامش همين است. من اهميت نميدهم كه ديگران چه ميگويند. اين صورت خودم است و خودم ميدانم.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در اين كتاب روابط خود و پدرش را طوفاني توصيف كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>او در مصاحبه اي در سال 1993 با اپرا وينفري، درباره ي اين روابط گفته است: ”ميترسيدم... خيلي ميترسيدم. او گهگاه مي آمد تا مرا ببيند. من از ترس دچار حالت تهوع ميشدم و بالا مي آوردم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>وقتي اپرا وينفري در اين مصاحبه از او پرسيد كه آيا اين حالت را در كودكي داشته است يا بزرگسالي، با يك كلمه جواب داد ”هر دو“. مايكل در آن زمان سي و پنج ساله بود.<BR><BR>مولي مولدروم، منتقد موسيقي استراليايي در رابطه با تجربيات مايكل به عنوان يك پسر بچه نوشته است:</P>
<P class=MsoBodyText align=right>”هنگاميكه من و شما مشغول بازيهاي كودكانه بوديم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. وقتي من و شما سرگرم راندن دوچرخه هايمان بوديم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. وقتي ما براي اولين بار به مدرسه ميرفتيم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. و صحنه گردانها در دنياي بسيار بسيار متفاوتي زندگي ميكنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بر طبق آنچه كه شنيده ايم، مايكل يك پدر بد زبان داشته است كه او را وادار ميكرد در استوديو بماند و تمرين كند و ضبط كند. در حاليكه بچه هاي همسن و سال او بيرون مشغول بازي كردن با دوستانشان بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گفته شده است وقتي مايكل بر اثر دلشوره اي كه براي اجرا در مقابل پنجاه هزار نفر داشت، در دستشويي بالا مي آورد، پدرش او را از آنجا بيرون ميكشيد و بر روي صحنه هل ميداد. ما از رفتن بر روي صحنه هاي نمايش مدرسه حتي در حضور تنها صد نفر دچار اضطراب ميشويم. اما مايكل جكسون به عنوان يك سوپر استار، موقعيت بسيار متفاوتي را تجربه كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در حقيقت پرينس و مدونا هنگاميكه نوجوان بودند، آلبومهاي جكسون فايو را خريداري ميكردند. آنها دوران كودكي خود را داشتند و اگر سالهاي نوجواني زود هنگامشان دردناك بود و آنها را از بسياري چيزها محروم كرد، حداقل در ديد عموم نبودند. مايكل هيچگاه اين فرصت را نداشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>هيچكدام از ستاره هاي تاريخ موسيقي، به اندازه ي مايكل در ديد عموم نبوده اند. شايد به استثناي تعداد كمي از آنها كه شامل التون جان، بوي، پل مك كارتني و ميك جگر ميشود. كه باز هم تمامي آنها موفق شدند حداقل دوران نوجواني شان را قبل از اينكه اسمشان را همه بدانند، دور از ديد عموم بگذرانند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>چيزي كه مشخص است اين است كه مايكل، دوران كودكي عادي اي نداشته است. شايد احاطه شدن توسط طرفداران و تحت فشار قرار گرفتن از جانب آنان، منجر به كمرويي و حساس بودن او در زماني كه بر روي صحنه حضور ندارد، شده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمرويي او يك حقيقت شناخته شده است. تازه در اين سالهاي اخير است كه تكه هاي معماي مايكل جكسون، يكي يكي در حال پيدا شدن است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اسموكي رابينسون، يكي از هنرمندان موتون، شرح ميدهد كه مايكل تا چه حد به همه چيز دقت ميكرده و مانند اسفنج همه چيز را به خصوص در مورد صنعت موسيقي و صحنه گرداني، در خود جذب ميكرده است و بسيار كنجكاو بوده و هنوز هم همانطور است. اسموكي رابينسون در مصاحبه اي با اپرا وينفري در سال 1993، گفت كه ” مايكل مانند روحي پير در بدن يك كودك بود. او در واقع هيچگاه بچه نبود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>تجربيات دوران نوجواني مايكل، سهم بيشتري در ساختن شخصيت پيچيده اي كه در هر كشوري از گوشه و كنار دنيا، مايكل را با آن ميشناسند، داشته است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[تكه هايي بود از نوشته هاي مولي مولدروم، منتقد موسيقي استراليايي در رابطه با تجربيات دوران كودكي مايكل]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ماه مي سال 1988، مايكل از هيونهارست [خانه ي خانوادگي انسينو]، به ويلايي در دره ي سانتا ينز واقع در يكصد مايلي شمال شهر لس آنجلس، نقل مكان كرد. ويلاي دو هزار و هفتصد جريبي (117612000 متر مربع) سايكامور، خيلي زود به «نورلند» (Neverland) تغيير نام داد. نورلند شهر «پيتر پن». شهر قهرمان كتاب مورد علاقه ي مايكل: «پيتر پن، پسري از نورلند» (Peter Pan The Boy From Never Neverland)</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=199 alt="" src="/images/biography/nstart.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=357 alt="" src="/images/biography/bio-bad_001.gif" width=450 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[نورلند]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 18 ماه مي سال 1988، اولين فيلم مايكل «مونواكر» (Moon Walker) كه در آن خودش در نقش اول ظاهر شده است، براي اولين بار در جشنواره ي فيلم كن در جنوب فرانسه، به نمايش در آمد. اين فيلم براي عرضه در كريسمس در نظر گرفته شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 2 جولاي سال 1988، زمانيكه آهنگ «داياناي كثيف» (Dirty Diana) در صدر جدول قرار گرفت، مايكل اولين هنرمندي بود كه پنج آهنگ از يك آلبومش [Bad] در صدر جدول قرار داشتند. تا آن زمان هيچكس به چنين ركوردي دست نيافته بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نام مايكل در كتاب ركوردهاي جهاني به عنوان كسي كه بيشترين تعداد آهنگهاي محبوب و شماره يك را در دهه 80 ميلادي عرضه داشته، ثبت شده است. هيچ هنرمند ديگري [چه زن و چه مرد] در اواخر دهه 80، بيشتر از سلطان پاپ، آهنگ شماره يك نداشته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اواخر ماه اكتبر سال 1988، فيلم «مونواكر» براي اولين بار بر روي پرده ي سينماهاي ژاپن ظاهر شد. و بالاخره در 26 دسامبر، در اروپا منتشر گرديد. گرچه برخي از منتقدان، از فيلم «مونواكر» تعريف كردند و برخي ديگر انتقاد، اين فيلم هم در ژاپن و هم در اروپا با استقبال عمومي روبرو شد. در انگلستان و فرانسه، مردم براي ديدن اين فيلم، جلوي سينماها صف ميكشيدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فرانك ديلو، كه مدير اجرايي مايكل بود، تصميم گرفت تا «مونواكر» را در سينماهاي ايالات متحده، به نمايش نگذارد. در 10 ژانويه سال 1989، «مونواكر» بر روي فيلمهاي ويدئويي در آمريكا عرضه شد. تنها پس از گذشت يك ماه، ششصد هزار نسخه از آن به فروش رفت. و اين تازه آغاز ماجرا بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR> <IMG height=275 alt="" src="/images/biography/moonwalk5.jpg" width=186 border=0><IMG height=216 alt="" src="/images/biography/moonwalker.jpg" width=157 border=0><IMG height=157 alt="" src="/images/biography/moonwalk4.jpg" width=162 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[فيلم مونواكر]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>«مونواكر» در صدر جدول بهترين ويدئو كاستهاي موسيقي ظاهر شد. اين فيلم، نام مايكل را به مدت بيست و دو هفته در اولين رديف جدول نگاه داشت. تا اينكه بالاخره توسط خود مايكل و با مستند «مايكل جكسون: مرد افسانه اي ادامه ميدهد» (Michael Jackson: The Legend Continues) جايگزين شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 ژانويه سال 1989، پس از گذشت تنها دو هفته از زمان انتشار «مونواكر»، اين فيلم ركورد فروش فيلم «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را پشت سر گذاشت. اينچنين شد كه مايكل ركورد خود را شكست و فيلم «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را به مكان دوم هدايت كرد. تا به امروز، «مونواكر» پر فروش ترين فيلم موزيكال بوده است و «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را در پشت سر خود دارد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل بار ديگر ركورد جديدي را ثبت كرد. دو تا از فيلمهاي موزيكال او در رتبه هاي اول و دوم پرفروش ترين فيلمهاي موزيكال تاريخ موسيقي قرار دارند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 ژانويه سال 1989، مايكل يكصد و بيست و سومين و آخرين كنسرت از تور «Bad» را در استاديوم ورزشي لس آنجلس برگزار كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=445 alt="" src="/images/biography/badtourl.JPG" width=293 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور Bad]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>تور «Bad» تمام ركوردهاي پيشين را شكست و بزرگترين توري شد كه تا آن زمان برگزار شده بود. <BR>تور جهاني «Bad» به مدت شانزده ماه [12 سپتامبر سال 1987 ـ 27 ژانويه 1989] و در پانزده كشور دنيا برگزار شد و در مجموع، چهار ميليون و چهار صد هزار نفر از مردم دنيا، در كنسرتهاي اين تور حضور يافتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> تور «Bad» همچنين با درآمدي بالغ بر يكصد و بيست و پنج ميليون دلار، پر درآمد ترين كنسرت تا آن زمان بود. تا آن هنگام، هيچ هنرمند ديگري تنها از يك تور، چنين درآمدي بدست نياورده بود. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل چند سال بعد با توري ديگر، ركوردي را كه خودش بر جا گذاشته بود، شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در مدتي كه تور «Bad» را در اروپا برگزار ميكرد، در هر دقيقه سه پوند و چهار صد و بيست و پنج سنت، درآمد داشت. مايكل قراردادي به ارزش بيست ميليون پوند امضا كرده بود كه بر طبق آن نود درصد درآمد حاصل از تمام كنسرتها را دريافت ميكرد. كه پس از پرداخت سهم همراهان يكصد و چهل نفره اش، از هر كنسرت، سود خالصي بالغ بر چهار صد هزار پوند بدست مي آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 14 فوريه سال 1989، خبر رسيد كه مايكل جكسون و مدير اجرايي اش<STRONG>، </STRONG>فرانك ديلو، در صدد هستند كه از يكديگر جدا شوند. هيچ دليلي براي اين جدايي ناگهاني ذكر نشد و به رسانه ها اين امكان را داد تا در مورد دلايل احتمالي اين قضيه نظر بدهند كه شايد فرانك ديلو سعي داشته است تا با تكنيكهاي مديريتي نمايشي خود، مايكل را تحت كنترل خود در آورده و از اين طريق خود را مطرح كند. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=247 alt="" src="/images/biography/movies-moonw_001.jpg" width=431 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ فرانك ديلو]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>فرانك ديلو از تاريخ 20 مارس سال 1984 تا 14 فوريه 1989، مدير اجرايي مايكل بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 28 جولاي سال 1989، زمانيكه انيميشن ساخته شده از روي مايكل، براي اولين بار در تبليغات تلويزيوني كارتون «خانواده ي ريزين» نمايش داده شد، مايكل به عنوان جديد ترين عضو، در اين خانواده ي كارتوني پذيرفته شد. نام اين شخصيت جديد كارتوني «مايكل ريزين» بود. از صداي مايكل در حال صحبت كردن، در اين تيزر تبليغاتي استفاده شده بود، اما آنها به خاطر قرارداد انحصاري اي كه مايكل با كمپاني پپسي امضا كرده بود، نميتوانستند از صداي او براي خواندن آهنگ «من اين را از شراب انگور شنيدم» (I Heard It Through The Grapevine) كه براي اين تبليغ ساخته شده بود، استفاده كنند. مايكل پس از همكاري با خالق اين خانواده ي كارتوني، در فيلم «مونواك»، موافقت كرد كه آنها از انيميشنش در اين تبليغات استفاده كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 13 سپتامبر سال 1989، يك كنفرانس مطبوعاتي برگزار شد تا خبر عقد قراردادي جديد را بين مايكل جكسون و پوشاك ال.اي گير (L.A.Gear) اعلام كند. اين قرارداد دو ساله، مايكل را ملزم ميكرد كه علاوه بر طراحي پوشاك و تبليغ براي فروش يك سري از كفشها و پوشاك ورزشي آنها، در تيزرهاي تبليغاتيشان نيز حضور يابد.</P><P align=right>بالاخره در 31 آگوست سال 1987، آلبوم «Bad» در دنيا منتشر شد. [به استثناي انگلستان كه در اين روز، تعطيل عمومي است]. فروشگهاي موسيقي، سريعتر از آنكه مسئولين آن بتوانند قفسه ها را مجددا با نسخه هاي آلبوم «Bad» پر كنند، خالي ميشدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فروشگاه توير ركوردز در لندن، در اولين ساعت انتشار آلبوم «Bad»، دويست نسخه از آن را به فروش رساند. سي.بي.اس [اپيك] نيز تخمين زد كه در پاپان اولين روز انتشار اين آلبوم، يكصد و پنجاه هزار نسخه از آن به فروش رفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>از شرق (نيويورك) تا غرب (لس آنجلس) آمريكا، مردم در مقابل فروشگاهها صف بسته بودند و فروشگاهها براي آنكه بتوانند جوابگوي آنها باشند، كارمندان بيشتري به خدمت گرفتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> «Bad» به ترتيب به مدت شش و هجده هفته، در صدر جدول آلبومهاي پر فروش پاپ و سياه پوستان قرار گرفت و به مدت هشتاد و هفت هفته در جدول آهنگهاي پاپ باقي ماند كه سي و هشت هفته ي آن را جزو پنج آلبوم صدر جدول قرار داشت. و بدين ترتيب مايكل، ركورد گروه ايگلز <STRONG>را </STRONG>كه با آلبوم «هتل كاليفرنيا» به مدت بيست و شش هفته در بين رتبه هاي اول تا پنجم صدر جدول قرار داشتند، شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در بريتانيا، آلبوم «Bad» به مدت پنج هفته در صدر جدول جاي گرفت و براي مدت يكصد و نه هفته ي متوالي به حضورش در جدول ادامه داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Bad» موفقيت بسيار بزرگي محسوب ميشد و بله،... مايكل بار ديگر ركوردي تازه را در تاريخ موسيقي جهان به ثبت رساند: «Bad» دومين آلبوم پرفروش، تا آن زمان بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[رتبه ي اول نيز با آلبوم «Thriller» به خود او اختصاص دارد]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”زمانيكه حس ميكنيد در حال مسابقه دادن با خودتان هستيد، ساختن يك آلبوم بسيار مشكل ميشود. اينكه خودتان چگونه به آن نگاه ميكنيد مهم نيست، مردم هميشه آلبوم «Bad» را با «Thriller» مقايسه خواهند كرد. شما هميشه ميتوانيد به آنها بگوييد، ”«Thriller» را فراموش كنيد“، اما هيچكس اين كار را نخواهد كرد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 سپتامبر سال 1987، مايكل اولين تور يكنفره ي خود را با اجرا ي كنسرتي در استاديوم كوراكيون [مشهور به توكيودام] واقع در توكيو _ ژاپن، آغاز كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=345 alt="" src="/images/biography/bad2.JPG" width=279 border=0><IMG height=345 alt="" src="/images/biography/bad1.jpg" width=200 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور Bad]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل، دو نفر از شعبده بازان ”سيگفيرد و روي“ را براي اجراي چشم بندي به تور اش دعوت كرده بود. در مقابل، آهنگي با نام «ذهن جادو است» (Mind Is The Magic) را براي مراسم افتتاحيه ي نمايششان در هتل ميريج در لاس وگاس به آنها تقديم كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=327 alt="" src="/images/biography/bad-misc_006.jpg" width=477 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[روي ـ مايكل ـ سيگفيرد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>سيگفيرد و روي، جاذبه ي شماره يك لاس وگاس به شمار ميروند. و نمايش شعبده بازي برجسته ي آنها، از زمان افتتاح آن در سال 1981، حتي يك صندلي خالي نيز در سالن باقي نگذاشته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 1 مارس سال 1988، چهار تيزر تبليغاتي جديد پپسي با شركت مايكل، در كنفرانس مطبوعاتي اي كه به همين منظور ترتيب داده شده بود، نمايش داده شد. يك روز بعد، در طي پخش سي امين مراسم ساليانه ي گرمي از تلويزيون، تيزرهاي تبليغاتي خلاقانه ي پپسي با شركت مايكل، براي بار اول پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين تيزرهاي تبليغاتي به محبوبيت بسياري دست يافتند. و به خصوص شبكه ي تلويزيوني شوروي، اجازه ي پخش آنها <STRONG>را </STRONG>درخواست كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين تيزرها، اولين تيزرهاي تبليغاتي آمريكايي بودند كه از شبكه تلويزيوني شوروي پخش ميشدند. تخمين زده شد كه يكصد و پنجاه ميليون نفر از مردم شوروي، اين تيزرهاي تبليغاتي را تماشا كرده اند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right> در 20 آپريل سال 1988، زندگي نامه ي مايكل جكسون به قلم خودش كه از مدتها پيش وعده داده شده بود، توسط انتشارات دابل دي منتشر شد. ويرايش كتاب مونواك (Moon Walk) را ژاكلين اناسيس بر عهده داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=349 alt="" src="/images/biography/bad-misc_004.jpg" width=239 border=0><IMG height=349 alt="" src="/images/biography/moonwalkp.jpg" width=239 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كتاب مونواك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>خواندن اين كتاب سفري است بياد ماندني، به قعر احساسات و درونيات يك نابغه ي موسيقي مدرن. در سن بيست و نه سالگي، مايكل به بيست و چهار سال تجربه ي اجرا بر روي صحنه نظر مي اندازد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>با فروش هفتاد هزار نسخه ي چاپ اول اين كتاب، در طي تنها دو هفته، مونواك پر فروش ترين كتاب در بريتانيا شد. اين كتاب براي بار دوم در دوازده هزار و پانصد نسخه به چاپ رسيد. و يك هفته بعد چاپ سوم كتاب با تيراژ سي هزار و پانصد نسخه به بازار عرضه شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> <hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ليستي از پر فروشترين كتابهاي روز آمريكا كه در روزنامه ي لس آنجلس تايمز به چاپ رسيد، مونواك در رتبه ي اول قرار داشت. و در ليستي كه در روزنامه ي نيويورك تايمز چاپ شده بود، مكان دوم را تصرف كرده بود كه در دومين هفته ي حضورش در جدول پر فروشها، به صدر ليست راه يافت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين دو ليست از كتابهاي پر فروش، در صنعت نشر و چاپ، مهمترين ليستها به شمار مي آيند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طي چند ماه، اعلام شد كه متجاوز از چهارصد و پنجاه هزار نسخه از كتاب مونواك در چهارده كشور جهان به فروش رفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل اين كتاب را به يكي از كساني كه هميشه براي او همانند يك بت بود، تقديم كرده است. ”فرد آستر، هنرپيشه ي بزرگ و قديمي.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در كتاب مونواك، مايكل بدون پرده پوشي، درباره ي دوران بلوغ، خانواده، اولين عشقش، جراحي پلاستيك، حرفه ي تماما استثنايي اش و شايعات عجيب و غريب و غير منصفانه اي كه همواره حيطه ي كاريش را محاصره كرده است، صحبت ميكند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>او در اين كتاب درباره ي دوران كودكي اش مينويسد: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”چيزي كه از دوران كودكي ام به ياد دارم، بيشترش كار است، اگرچه عاشق خواندن بودم. من مانند جودي گارلند از جانب پدر و مادرم وادار به رفتن بر روي صحنه نميشدم. من اين كار را انجام ميدادم زيرا از آن لذت ميبردم و براي من مانند نفس كشيدن، يك توانايي ذاتي بود. من اين كار را انجام ميدادم زيرا مجبور شده بودم. نه از طرف والدين يا خانواده ام. بلكه از طرف باطنم كه در دنياي موسيقي زندگي ميكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گاهي اوقات كه از مدرسه به خانه باز ميگشتم، فقط همينقدر فرصت داشتم كه كتابهايم را زمين بگذارم و براي رفتن به استوديو آماده شوم. بعضي وقتها تا آخر شب ميخواندم. تا وقتيكه از موقع خوابم ميگذشت. در آنطرف خيابان، روبروي استوديوي موتون، يك پارك قرار داشت. به خاطر مي آورم كه به بازي بچه ها در پارك نگاه ميكردم، فقط به آنها خيره ميشدم، در ذهنم نميتوانستم يك چنين آزادي و زندگي بدون دغدغه اي را براي خودم تصور كنم. و بيش از هر چيز آرزو ميكردم كه اي كاش من هم يك چنين آزادي اي داشتم كه ميتوانستم خود را از دست مشكلات خلاص كنم و مانند آن بچه ها باشم. ما در كارمان پيشرفت بسيار خوبي داشتيم اما به اندازه ي افرادي كه دو برابر خودمان سن داشتند، كار ميكرديم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>به عنوان رهبر گروه، من بيش از سايرين حس ميكردم كه نميتوانم حتي يك شب را تعطيل كنم. به ياد دارم پس از اينكه تمام روز را به خاطر بيماري در تختخواب گذرانده بودم، شب بر روي صحنه برنامه اجرا كردم. در اينطور مواقع تمركز كردن بر روي اجرا، مشكل ميشد اما من آنقدر كارهايي را كه بايد من و برادرانم بر روي صحنه انجام ميداديم، خوب به خاطر سپرده بودم كه ميتوانستم آنها را در خواب نيز انجام بدهم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>استعداد چيزي است كه خدا به انسان ميدهد، اما پدر به ما نشان داد كه چگونه آن را رشد دهيم. ما براي او اجرا ميكرديم و او از ما ايراد ميگرفت. اگر خراب كني، كتك ميخوري. بعضي وقتها با كمربند و بعضي وقتها با شلاق. پدرم واقعا به ما سخت ميگرفت، واقعا سخت ميگرفت. مارلون كسي بود كه هميشه موقع تمرينات دچار دردسر ميشد. اما من بيشتر براي اتفاقاتي كه خارج از زمان تمرين رخ ميداد، كتك ميخوردم. پدر آنقدر مرا ميزد و عصباني ام ميكرد كه من تصميم ميگرفتم تمامي آن كتكها را تلافي كنم. كفشم را از پايم بيرون مي آوردم و به سمت او پرتاب ميكردم و يا با مشتهايم با او ميجنگيدم. به همين دليل بود كه بيشتر از برادرانم، كتك ميخوردم. من متقابلا با او ميجنگيدم و پدرم هم مرا به شدت كتك ميزد. مادرم ميگويد كه وقتي خيلي كوچكتر بودم نيز همين كار را انجام ميدادم اما من چيزي به خاطر نمي آورم. يادم مي آيد كه براي فرار از دست پدر به زير ميزها پناه ميبردم و او را عصباني تر ميكردم. ما روابط متلاطمي با يكديگر داشتيم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پدرم هميشه براي من يك راز بوده است وخودش هم اين موضوع را ميداند. يكي از چيزهايي كه هميشه بيشترين افسوس را برايش خورده ام، اين است كه هيچوقت قادر نبودم رابطه ي نزديكي با او برقرار كنم. او در طي ساليان، ديواري به دور خودش ساخته بود و وقتيكه كارش را با گروه به پايان رساند، متوجه شد كه برايش مشكل است با ما رابطه برقرار كند..... تا به امروز من بابت اينكه او بر خلاف بسياري از والدين، پولي را كه ما بدست مي آورديم، براي خود برنميداشت، بسيار از او ممنون هستم. تصور كنيد كه از فرزندان خودتان بدزديد. پدرم هرگز چنين كاري با ما نكرد. اما من هنوز هم او را نميشناسم، و اين براي پسري كه تشنه ي شناختن پدرش است، غم انگيز است. او هنوز هم براي من يك مرد رمز آميز است و شايد براي هميشه باشد...</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نميدانم من و برادرانم چه چيزي را انتظار ميكشيديم، اما كلوپهاي شبانه چيز متفاوتي بودند. ما در بين كمدينهاي بد، افراد الكلي و زناني كه بر روي صحنه استريپتيز ميكردند، برنامه اجرا ميكرديم. و من تحت اعتقادات دين يهوا تربيت شده بودم. مادرم نگران بود كه من وقتم را با افراد نامناسبي ميگذرانم و با چيزهايي آشنا ميشوم كه بايد چند سال ديرتر از آنها مطلع شوم.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آقاي خوش شانس بودن براي اولين بار زماني برايمان معنا پيدا كرد كه يك نمايش كامل نصيبمان شد. پنج نوبت در شب و شش شب در هفته برنامه اجرا ميكرديم. و اگر پدر ميتوانست شب هفتم را هم ما را براي اجراي برنامه به جايي خارج از شهر ببرد، اين كار را ميكرد. ما بسيار سخت كار ميكرديم. اما شلوغي كافه ها براي ما بد نبود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>ما در كافه هايي برنامه اجرا ميكرديم كه در آن زمان زنان استريپتيز كننده نيز آنجا كار ميكردند. من عادت داشتم در گوشه هاي صحنه ي يكي از اين كلوپها در شيكاگو بايستم و يكي از زنان استريپتيز كننده به نام مري رز را تماشا كنم. در آن زمان نه يا ده ساله بودم. آن دختر لباسهايش را از تنش بيرون مي آورد و به داخل جمعيت پرتاب ميكرد. و مردها آنها را بر ميداشتند و نعره ميكشيدند. من و برادرانم كل اين وقايع را تماشا ميكرديم و به ذهن ميسپرديم و پدرم هم اهميت نميداد. ما در معرض چيزهاي بسياري قرار داشتيم كه مرتبا تكرار ميشدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بعدها وقتي در سالن آپولو در نيويورك برنامه اجرا كرديم، من چيزي ديدم كه واقعا بر رويم تاثير گذاشت زيرا هرگز فكر نميكردم كه چنين چيزي وجود داشته باشد. من تا آن زمان چند تا از زنهايي را كه استريپتيز ميكردند، ديده بودم؛ اما آنشب، دختري با مژه هاي بسيار زيبا و موهاي بلند بر روي صحنه آمد و برنامه اش را اجرا كرد. او اجراي فوق العاده اي داشت. يكدفعه، در پايان نمايش، كلاه گيسش را از سر برداشت، يك جفت پرتقال بزرگ از درون لباس زيرش بيرون كشيد و معلوم شد كه آن دختر، يك مرد بوده است. اين واقعه بر روي من تاثير گذاشت. من هنوز يك بچه بودم و حتي نميتوانستم چنين چيزي را تصور كنم. من به طرف تماشاچيان نگاه كردم. آنها از اين نمايش خوششان آمده بود و با شادي و به شدت تشويق ميكردند. من فقط يك بچه بودم، در گوشه ي صحنه ايستاده بودم و تمامي اين چيزها را تماشا ميكردم. همانطور كه گفتم واقعا تحت تاثير قرار گرفتم. من به عنوان يك بچه، از اين ماجرا درس گرفتم. بيشتر از هر چيزي. شايد اين اتفاق ذهن مرا به سمت تمركز كردن بر روي جنبه هاي ديگر زندگي در بزرگسالي، آزاد ساخت.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل درباره ي احاطه شدن توسط طرفدارانش مينويسد: ”آنها منظور بدي ندارند اما من تصديق ميكنم كه اينطور احاطه شدن باعث آسيب ديدن ميشود. احساس ميكنيد كه در حال خفه شدن يا تكه تكه شدن هستيد. هزاران دست به شما چنگ ميزنند. يكي از دخترها مچ شما را ميپيچاند در حاليكه ديگري در حال باز كردن ساعتتان از دستتان است. آنها در موهايتان چنگ ميزنند و آن را محكم ميكشند و دردش مانند آتش شما را ميسوزاند. شما بر روي زمين مي افتيد و خراشهاي خيلي بدي برميداريد. من هنوز نشان بعضي از آن خراشها را بر روي پوستم دارم و ميتوانم به خاطر بياورم هر كدام از آنها در چه شهري بر روي پوستم ايجاد شده اند. اين مهم است كه با دستانتان از چشمانتان محافظت كنيد، زيرا ممكن است دخترها در طي اين هيجانات روحي، فراموش كنند كه ناخنهايشان بلند است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در اين كتاب درباره ي به شهرت رسيدنش و شايعات مينويسد:<BR>”وقتي براي اولين بار مشهور شدم، هنوز پسر بچه ي تپلي بودم و صورت گرد و تپلي داشتم. گردي صورتم تا سالها بعد با من ماند، تا زمانيكه رژيم غذايي ام را تغيير دادم و خوردن گوشت قرمز، مرغ، خوك، ماهي و چيزهاي چاق كننده را ترك كردم. فقط ميخواستم بهتر بنظر برسم، بهتر و سلامت تر زندگي كنم. بتدريج وزن كم كردم و صورتم به حالتي كه الان هست، درآمد. و روزنامه ها مرا متهم ميكردند كه ظاهرم را با جراحي پلاستيك تغيير داده ام. گذشته از جراحي بيني، كه من آزادانه تاييد كردم كه انجامش داده ام، مانند بسياري از خواننده ها و ستارگان فيلمها. آنها يكي از عكسهاي قديمي ام را كه مربوط به دوران بلوغ يا دبيرستانم بود، انتخاب ميكردند و آن را با يكي از عكسهاي جديدم مقايسه ميكردند. در عكس قديمي، صورتم گرد و تپل بود و موهاي آفريقايي داشتم و نورپردازي عكس هم خيلي بد بود. عكس جديد، صورت يك فرد بسيار بزرگتر و بالغ را نشان ميداد. مدل موهايم فرق كرده بود و بيني ام را هم عمل كرده بودم. همچنين، نورپردازي عكسها هم با گذشت زمان عالي شده بود. اينطور مقايسه كردنها واقعا منصفانه نيست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>من ميخواهم مسئله را روشن كنم. من هرگز گونه ها يا چشمانم را تغيير نداده ام. لبهايم را نازك نكرده ام و هيچگونه عمل جراحي روي پوستم نداشته ام. تمام اين ادعاها مضحك است. اگر حقيقت داشت، ميگفتم، اما حقيقت ندارند. من دو بار بيني ام را عمل كردم و اخيرا يك شكاف در چانه ام ايجاد كرده ام [كه امروزه به عنوان جراحي پلاستيك محسوب نميشود]. ولي تمامش همين است. من اهميت نميدهم كه ديگران چه ميگويند. اين صورت خودم است و خودم ميدانم.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در اين كتاب روابط خود و پدرش را طوفاني توصيف كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>او در مصاحبه اي در سال 1993 با اپرا وينفري، درباره ي اين روابط گفته است: ”ميترسيدم... خيلي ميترسيدم. او گهگاه مي آمد تا مرا ببيند. من از ترس دچار حالت تهوع ميشدم و بالا مي آوردم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>وقتي اپرا وينفري در اين مصاحبه از او پرسيد كه آيا اين حالت را در كودكي داشته است يا بزرگسالي، با يك كلمه جواب داد ”هر دو“. مايكل در آن زمان سي و پنج ساله بود.<BR><BR>مولي مولدروم، منتقد موسيقي استراليايي در رابطه با تجربيات مايكل به عنوان يك پسر بچه نوشته است:</P>
<P class=MsoBodyText align=right>”هنگاميكه من و شما مشغول بازيهاي كودكانه بوديم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. وقتي من و شما سرگرم راندن دوچرخه هايمان بوديم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. وقتي ما براي اولين بار به مدرسه ميرفتيم، او در حال اجرا كردن بر روي صحنه بود. و صحنه گردانها در دنياي بسيار بسيار متفاوتي زندگي ميكنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بر طبق آنچه كه شنيده ايم، مايكل يك پدر بد زبان داشته است كه او را وادار ميكرد در استوديو بماند و تمرين كند و ضبط كند. در حاليكه بچه هاي همسن و سال او بيرون مشغول بازي كردن با دوستانشان بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گفته شده است وقتي مايكل بر اثر دلشوره اي كه براي اجرا در مقابل پنجاه هزار نفر داشت، در دستشويي بالا مي آورد، پدرش او را از آنجا بيرون ميكشيد و بر روي صحنه هل ميداد. ما از رفتن بر روي صحنه هاي نمايش مدرسه حتي در حضور تنها صد نفر دچار اضطراب ميشويم. اما مايكل جكسون به عنوان يك سوپر استار، موقعيت بسيار متفاوتي را تجربه كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در حقيقت پرينس و مدونا هنگاميكه نوجوان بودند، آلبومهاي جكسون فايو را خريداري ميكردند. آنها دوران كودكي خود را داشتند و اگر سالهاي نوجواني زود هنگامشان دردناك بود و آنها را از بسياري چيزها محروم كرد، حداقل در ديد عموم نبودند. مايكل هيچگاه اين فرصت را نداشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>هيچكدام از ستاره هاي تاريخ موسيقي، به اندازه ي مايكل در ديد عموم نبوده اند. شايد به استثناي تعداد كمي از آنها كه شامل التون جان، بوي، پل مك كارتني و ميك جگر ميشود. كه باز هم تمامي آنها موفق شدند حداقل دوران نوجواني شان را قبل از اينكه اسمشان را همه بدانند، دور از ديد عموم بگذرانند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>چيزي كه مشخص است اين است كه مايكل، دوران كودكي عادي اي نداشته است. شايد احاطه شدن توسط طرفداران و تحت فشار قرار گرفتن از جانب آنان، منجر به كمرويي و حساس بودن او در زماني كه بر روي صحنه حضور ندارد، شده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمرويي او يك حقيقت شناخته شده است. تازه در اين سالهاي اخير است كه تكه هاي معماي مايكل جكسون، يكي يكي در حال پيدا شدن است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اسموكي رابينسون، يكي از هنرمندان موتون، شرح ميدهد كه مايكل تا چه حد به همه چيز دقت ميكرده و مانند اسفنج همه چيز را به خصوص در مورد صنعت موسيقي و صحنه گرداني، در خود جذب ميكرده است و بسيار كنجكاو بوده و هنوز هم همانطور است. اسموكي رابينسون در مصاحبه اي با اپرا وينفري در سال 1993، گفت كه ” مايكل مانند روحي پير در بدن يك كودك بود. او در واقع هيچگاه بچه نبود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>تجربيات دوران نوجواني مايكل، سهم بيشتري در ساختن شخصيت پيچيده اي كه در هر كشوري از گوشه و كنار دنيا، مايكل را با آن ميشناسند، داشته است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[تكه هايي بود از نوشته هاي مولي مولدروم، منتقد موسيقي استراليايي در رابطه با تجربيات دوران كودكي مايكل]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ماه مي سال 1988، مايكل از هيونهارست [خانه ي خانوادگي انسينو]، به ويلايي در دره ي سانتا ينز واقع در يكصد مايلي شمال شهر لس آنجلس، نقل مكان كرد. ويلاي دو هزار و هفتصد جريبي (117612000 متر مربع) سايكامور، خيلي زود به «نورلند» (Neverland) تغيير نام داد. نورلند شهر «پيتر پن». شهر قهرمان كتاب مورد علاقه ي مايكل: «پيتر پن، پسري از نورلند» (Peter Pan The Boy From Never Neverland)</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=199 alt="" src="/images/biography/nstart.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=357 alt="" src="/images/biography/bio-bad_001.gif" width=450 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[نورلند]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 18 ماه مي سال 1988، اولين فيلم مايكل «مونواكر» (Moon Walker) كه در آن خودش در نقش اول ظاهر شده است، براي اولين بار در جشنواره ي فيلم كن در جنوب فرانسه، به نمايش در آمد. اين فيلم براي عرضه در كريسمس در نظر گرفته شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 2 جولاي سال 1988، زمانيكه آهنگ «داياناي كثيف» (Dirty Diana) در صدر جدول قرار گرفت، مايكل اولين هنرمندي بود كه پنج آهنگ از يك آلبومش [Bad] در صدر جدول قرار داشتند. تا آن زمان هيچكس به چنين ركوردي دست نيافته بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نام مايكل در كتاب ركوردهاي جهاني به عنوان كسي كه بيشترين تعداد آهنگهاي محبوب و شماره يك را در دهه 80 ميلادي عرضه داشته، ثبت شده است. هيچ هنرمند ديگري [چه زن و چه مرد] در اواخر دهه 80، بيشتر از سلطان پاپ، آهنگ شماره يك نداشته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اواخر ماه اكتبر سال 1988، فيلم «مونواكر» براي اولين بار بر روي پرده ي سينماهاي ژاپن ظاهر شد. و بالاخره در 26 دسامبر، در اروپا منتشر گرديد. گرچه برخي از منتقدان، از فيلم «مونواكر» تعريف كردند و برخي ديگر انتقاد، اين فيلم هم در ژاپن و هم در اروپا با استقبال عمومي روبرو شد. در انگلستان و فرانسه، مردم براي ديدن اين فيلم، جلوي سينماها صف ميكشيدند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فرانك ديلو، كه مدير اجرايي مايكل بود، تصميم گرفت تا «مونواكر» را در سينماهاي ايالات متحده، به نمايش نگذارد. در 10 ژانويه سال 1989، «مونواكر» بر روي فيلمهاي ويدئويي در آمريكا عرضه شد. تنها پس از گذشت يك ماه، ششصد هزار نسخه از آن به فروش رفت. و اين تازه آغاز ماجرا بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR> <IMG height=275 alt="" src="/images/biography/moonwalk5.jpg" width=186 border=0><IMG height=216 alt="" src="/images/biography/moonwalker.jpg" width=157 border=0><IMG height=157 alt="" src="/images/biography/moonwalk4.jpg" width=162 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[فيلم مونواكر]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>«مونواكر» در صدر جدول بهترين ويدئو كاستهاي موسيقي ظاهر شد. اين فيلم، نام مايكل را به مدت بيست و دو هفته در اولين رديف جدول نگاه داشت. تا اينكه بالاخره توسط خود مايكل و با مستند «مايكل جكسون: مرد افسانه اي ادامه ميدهد» (Michael Jackson: The Legend Continues) جايگزين شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 ژانويه سال 1989، پس از گذشت تنها دو هفته از زمان انتشار «مونواكر»، اين فيلم ركورد فروش فيلم «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را پشت سر گذاشت. اينچنين شد كه مايكل ركورد خود را شكست و فيلم «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را به مكان دوم هدايت كرد. تا به امروز، «مونواكر» پر فروش ترين فيلم موزيكال بوده است و «پشت صحنه ي كليپ Thriller» را در پشت سر خود دارد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل بار ديگر ركورد جديدي را ثبت كرد. دو تا از فيلمهاي موزيكال او در رتبه هاي اول و دوم پرفروش ترين فيلمهاي موزيكال تاريخ موسيقي قرار دارند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 ژانويه سال 1989، مايكل يكصد و بيست و سومين و آخرين كنسرت از تور «Bad» را در استاديوم ورزشي لس آنجلس برگزار كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=445 alt="" src="/images/biography/badtourl.JPG" width=293 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور Bad]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>تور «Bad» تمام ركوردهاي پيشين را شكست و بزرگترين توري شد كه تا آن زمان برگزار شده بود. <BR>تور جهاني «Bad» به مدت شانزده ماه [12 سپتامبر سال 1987 ـ 27 ژانويه 1989] و در پانزده كشور دنيا برگزار شد و در مجموع، چهار ميليون و چهار صد هزار نفر از مردم دنيا، در كنسرتهاي اين تور حضور يافتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> تور «Bad» همچنين با درآمدي بالغ بر يكصد و بيست و پنج ميليون دلار، پر درآمد ترين كنسرت تا آن زمان بود. تا آن هنگام، هيچ هنرمند ديگري تنها از يك تور، چنين درآمدي بدست نياورده بود. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل چند سال بعد با توري ديگر، ركوردي را كه خودش بر جا گذاشته بود، شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل در مدتي كه تور «Bad» را در اروپا برگزار ميكرد، در هر دقيقه سه پوند و چهار صد و بيست و پنج سنت، درآمد داشت. مايكل قراردادي به ارزش بيست ميليون پوند امضا كرده بود كه بر طبق آن نود درصد درآمد حاصل از تمام كنسرتها را دريافت ميكرد. كه پس از پرداخت سهم همراهان يكصد و چهل نفره اش، از هر كنسرت، سود خالصي بالغ بر چهار صد هزار پوند بدست مي آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 14 فوريه سال 1989، خبر رسيد كه مايكل جكسون و مدير اجرايي اش<STRONG>، </STRONG>فرانك ديلو، در صدد هستند كه از يكديگر جدا شوند. هيچ دليلي براي اين جدايي ناگهاني ذكر نشد و به رسانه ها اين امكان را داد تا در مورد دلايل احتمالي اين قضيه نظر بدهند كه شايد فرانك ديلو سعي داشته است تا با تكنيكهاي مديريتي نمايشي خود، مايكل را تحت كنترل خود در آورده و از اين طريق خود را مطرح كند. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=247 alt="" src="/images/biography/movies-moonw_001.jpg" width=431 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ فرانك ديلو]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>فرانك ديلو از تاريخ 20 مارس سال 1984 تا 14 فوريه 1989، مدير اجرايي مايكل بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 28 جولاي سال 1989، زمانيكه انيميشن ساخته شده از روي مايكل، براي اولين بار در تبليغات تلويزيوني كارتون «خانواده ي ريزين» نمايش داده شد، مايكل به عنوان جديد ترين عضو، در اين خانواده ي كارتوني پذيرفته شد. نام اين شخصيت جديد كارتوني «مايكل ريزين» بود. از صداي مايكل در حال صحبت كردن، در اين تيزر تبليغاتي استفاده شده بود، اما آنها به خاطر قرارداد انحصاري اي كه مايكل با كمپاني پپسي امضا كرده بود، نميتوانستند از صداي او براي خواندن آهنگ «من اين را از شراب انگور شنيدم» (I Heard It Through The Grapevine) كه براي اين تبليغ ساخته شده بود، استفاده كنند. مايكل پس از همكاري با خالق اين خانواده ي كارتوني، در فيلم «مونواك»، موافقت كرد كه آنها از انيميشنش در اين تبليغات استفاده كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 13 سپتامبر سال 1989، يك كنفرانس مطبوعاتي برگزار شد تا خبر عقد قراردادي جديد را بين مايكل جكسون و پوشاك ال.اي گير (L.A.Gear) اعلام كند. اين قرارداد دو ساله، مايكل را ملزم ميكرد كه علاوه بر طراحي پوشاك و تبليغ براي فروش يك سري از كفشها و پوشاك ورزشي آنها، در تيزرهاي تبليغاتيشان نيز حضور يابد.</P>سالهای 1989 تا 19942006-03-12T18:09:12+03:302006-03-12T18:09:12+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1989--1994<P class=MsoBodyText align=right>در 18 دسامبر سال 1989، خبرگزاري ها اعلام كردند كه مايكل كار بر روي آلبوم «دهه» (Decade) را كه قرار بود شامل برترين آهنگهاي او باشد، متوقف كرده است. زيرا با خلق آثاري جديد، در فكر ارائه ي آلبوم ديگري براي خوشايند طرفدارانش است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در بهار سال 1990، آگهي تبليغاتي ال.اي گير، كه در آن از آهنگ مايكل با نام «ميخواهي دردسر درست كني» (Wanna Be Startin\' Somthin\') استفاده شده بود، در سينماها نمايش داده ميشد. اما خود مايكل در اين آگهي تبليغاتي حضور نداشت. اين تيزر تبليغاتي بعدها از تلويزيون نيز پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR> <IMG height=473 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_009.jpg" width=334 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=473 alt="" src="/images/biography/24.jpg" width=236 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تيزر تبليغاتي ال.اي گير]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در جولاي سال 1990، اولين عكس تبليغاتي مايكل جكسون براي محصولات ال.اي گير در مجلات به چاپ رسيد. برندي، دختر هشت ساله ي جكي، برادر مايكل نيز در اين آگهي تبليغاتي حضور داشت. اين تيزر از تلويزيون پخش شد.</P>
<P align=right>اولين آگهي تلويزيوني مايكل پس از گذشت چهار سال، از طرف صنعت تبليغات، يك آگهي خلاقانه توصيف شد كه مسير تازه اي را در اين صنعت به وجود آورده است.</P>
<P align=right>يك ماه بعد، در آگوست سال 1990، تيزرهاي تبليغاتي ال.اي گير با حضور مايكل در سينماها به نمايش گذاشته شد.</P>
<P align=right>در 18 آگوست سال 1990، خبر داده شد كه مايكل، سندي گالين را به سمت برنامه ريز خصوصي خود منصوب كرده است.</P>
<P align=right>در 20 مارس 1991، در شهر نيويورك، بزرگترين قرارداد تاريخ موسيقي بين مايكل و كمپاني سوني [كه در سال 1988 شبكه سي.بي.اس را خريداري كرده بود] بسته شد. سازمان ژاپني چند مليتي، قراردادي پانزده ساله براي انتشار شش آلبوم و فيلم، با مايكل منعقد كرد. </P>
<P align=right>نام مايكل به عنوان پر درآمد ترين خواننده ي تاريخ موسيقي، در كتاب ركوردهاي جهاني گينس ثبت شده است و تا به امروز نيز اين ركورد را حفظ كرده است. در اين كتاب، ارزش اين قرارداد، هشتصد و نود ميليون دلار ذكر گرديده اما ارزش واقعي آن يك ميليارد دلار تخمين زده شده است.</P>
<P align=right>بنابراين قرارداد، مايكل براي هر آلبوم، نقدا هجده ميليون دلار به عنوان پيش پرداخت و پنج ميليون دلار به عنوان دستمزد دريافت ميكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل كه اكنون پر درآمد ترين خواننده در تمام طول تاريخ موسيقي است، بيست و پنج درصد درآمد حاصل از فروش هر آلبوم را دريافت ميكند. او همچنين مدير كل كمپاني خود، نيشن ركوردز (Nation Records) است كه بعدها به ام.جي.جي (MJJ) تغيير نام داد. او براي اين سمت، ساليانه يك ميليون دلار دريافت ميكند. گزارش اين معامله ي پر سود بعدها در مطبوعات منتشر گرديد چرا كه استانداردهاي تازه اي را در حوزه ي قيمتها بوجود آورده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 17 آپريل سال 1991، يك شركت كوچك موسيقي رقص هندي با نام نيشن ركوردز، مايكل را تهديد كرد كه اگر از نام آنها براي محصولات خود استفاده كند، او را به دادگاه ميكشانند. كاترين كانويل، ادعا كرد كه آنها براي مدت سه سال، محصولات خود را با نام نيشن ركوردز به فروش ميرسانده اند و به اعتبار جهاني دست يافته اند. بنابراين مايكل، نام محصولات خود را به ام.جي.جي پروداكشنز (MJJ Productions) تغيير داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در سپتامبر سال 1991، در مراسم جوايز كليپهاي موسيقي ام.تي.وي، اعلام شد كه جايزه ي «طلايه دار كليپ موسيقي»، مهمترين جايزه ي ام.تي.وي، از اين پس با نام ”مايكل جكسون“ به برندگان اهدا خواهد شد. بن جوي، اولين كسي بود كه جايزه ي «طلايه دار كليپ موسيقي مايكل جكسون» را دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نوامبر سال 1991، تيزر تبليغاتي آلبوم جديد و مدتها وعده داده شده ي مايكل، به مدت سي ثانيه، و به كارگرداني ديويد لينچ از تلويزيون پخش شد. اين آلبوم «خطرناك» (Dangerous) نام داشت. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>بالاخره در 14 نوامبر سال 1991، اولين كليپ موسيقي از آلبوم «Dangerous» با نام «سياه يا سفيد» (Black or White) بطور همزمان در بيست و هفت كشور جهان از تلويزيون پخش شد. تعداد بينندگان آن، پانصد ميليون نفر تخمين زده شد و اين بالاترين آماري بود كه تا آن زمان براي پخش تلويزيوني يك كليپ موسيقي بدست آمده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=281 alt="" src="/images/biography/bowkd.jpg" width=226 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><IMG height=282 alt="" src="/images/biography/v190.JPG" width=226 border=0></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كليپ Black Or White]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در اين كليپ افرادي همچون مكالي كالكين [بازيگر نقش كوين در فيلم تنها در خانه]، برندي [دختر جكي، برادر مايكل]، بارت سيمپسون، جورج ونت و هوي دي [خواننده ي رپ] حضور داشتند. كليپ «Black Or White» توسط جان لنديس [كارگردان كليپ «Thriller»]، كارگرداني شده بود.</P>
<P align=right>پس از اولين نمايش اين كليپ، مطبوعات از شدت هيجان ديوانه شدند. كليپ جديد مايكل با خود يك رويداد بزرگ به همراه داشت! پس از چهار سال انتظار، بازگشت مايكل با موفقيت فوق العاده اي همراه بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>تنها چند ساعت پس از نمايش «Black Or White»، اين كليپ از تمام شبكه هاي خبري سرتاسر دنيا در حال پخش بود و بلافاصله غوغايي بر سر قسمت پاياني اين كليپ كه تا اندازه اي خشونت آميز بود [قسمت مربوط به پلنگ سياه]، بر پا شد و به جنجالي جهاني منجر گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>به ويژه مادران و پدران از آنچه كه رسانه ها، صحنه هاي خشونت آميز و جنسي مربوط به شكستن شيشه و تظاهر مايكل جكسون به استمنا ناميدند، آشفته شده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=435 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_003.jpg" width=296 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[قسمت مروبط به پلنگ سياه از كليپ Black Or White]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>ناشر مايكل در رابطه با اين موضوع عنوان كرد كه مدل رقص مايكل در اين قسمت، تعبير او را از رفتار وحشي و حيواني پلنگ نمايش ميدهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>مايكل موافقت كرد كه اين قسمت چهار دقيقه اي را از كليپ حذف كند و بيانيه اي در اين باره منتشر كرد:</P>
<P align=right>”فكر كردن راجع به اين مسئله كه كليپ «Black Or White» ميتوانست بر روي رفتار كودكان يا بزرگسالان تاثيرات مخربي بر جاي بگذارد، آزارم ميدهد. من همواره كوشيده ام تا الگوي خوبي باشم. بنابراين تغييراتي در اين كليپ ايجاد كردم تا از هرگونه تاثير منفي بر رفتار هر شخص جلوگيري كرده باشم. من عميقا بابت هر لطمه اي كه در نتيجه ي تماشاي قسمت آخر كليپ «Black Or White»، متوجه ي كودكان، والدينشان يا سايرين شد، متاسفم.“</P>
<P align=right>اما اين تنها قسمت پاياني «Black Or White» نبود كه آن را تماشايي و درخور توجه ميكرد. اين اولين باري بود كه در يك كليپ موسيقي از جلوه هاي ويژه معروف به مورفينگ استفاده ميشد. اين تكنيك انقلابي، تنها در دو فيلم[ويلو ـ ترميناتور 2] استفاده شده بود. اما هرگز در يك كليپ موسيقي به كار نرفته بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل براي بار ديگر بنيانگذار روشي نوين در صنعت موسيقي شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين كليپ به موفقيت فوق العاده اي دست يافت و در صدر جدول پر فروشها قرار گرفت. آهنگ «Black Or White» كه گيتار آن را اسلش، گيتاريست گروه تفنگها و گلهاي رز (Guns and Roses) مينواخت، كامل شده ي آهنگي است كه براي قسمت آغازين آلبوم «Bad» در نظر گرفته شده بود.</P>
<P align=right>در سال 1989، زمانيكه مايكل كار بر روي آلبوم «Dangerous» را آغاز كرد، از بيل بترل كه غزليات رپ آهنگ «Black Or White» را نوشته و همچنين دستيار توليد اين آهنگ بود، خواست تا آن آهنگ را كه بدست فراموشي سپرده شده بود، دوباره زنده كند. </P>
<P align=right>در بيست و پنجمين سالگرد مراسم جوايز موسيقي ان.اي.اي.سي.پي (NAACP)، مايكل براي آهنگ «Black Or White» جايزه اي را دريافت كرد.</P>
<P align=right>در 21 نوامبر سال 1991، چيزي كه دنياي موسيقي چهار سال تمام در انتظارش به سر برده بود، اتفاق افتاد: آلبوم «Dangerous» منتشر شد. و رسم بيست ساله را در هم شكست. براي اولين بار در طول مدت بيست سال، يك آلبوم به جاي روز دوشنبه، در روز سه شنبه عرضه شده بود.</P>
<P align=right>از آنجا كه ممكن بود محصولاتي نظير در روز دوشنبه وارد خاك آمريكا شوند، تصميم گرفته شد كه عمده فروشان آمريكا، نسخه هاي آلبوم «Dangerous» را در روز سه شنبه، 21 نوامبر دريافت كنند. يعني پنج روز زودتر از روزي كه رسما براي انتشار آن برنامه ريزي شده بود. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Dangerous» در مكان اول جدول هفتاد و پنج آلبوم پر فروش بريتانيا وارد شد و به مدت يك هفته در صدر باقي ماند. و نود و شش هفته به حضورش در اين جدول ادامه داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين آلبوم، از تمام آلبومهاي شماره يكي كه تا به حال عرضه شده اند، سريعتر به فروش رفته است. «Dangerous» تنها سه روز پس از انتشارش، در مكان اول جدول جاي گرفت. [مايكل با آلبوم بعدي ركورد خود را ميشكند.]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Dangerous» به مدت شش هفته در صدر جدول پر فروش ترين آلبومهاي ايالات متحده قرار داشت. اين آلبوم در مكان يازدهم جدول آلبومهاي برتر سياه پوستان وارد شد و در هفته ي چهارم در صدر جدول قرار گرفت و به مدت دوازده هفته مكانش را حفظ كرد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نيمه شب 24 نوامبر، درهاي توير ركوردز واقع در بلوار سانست در آمريكا، براي عرضه ي آلبوم «Dangerous» به روي متقاضيان گشوده شد. در حاليكه قسمتهايي از آلبوم بر روي صفحه ي غول پيكر بيست و پنج فوتي كه بر بالاي برج نصب شده بود، نمايش داده ميشد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پوشش سي دي «Dangerous» كه آماده شدنش شش ماه به طول انجاميد، توسط مارك رايدن طراحي شده بود. او براي تكميل اين اثر سمبليك كه با استفاده از اكريل براق شده بود، با نانسي دونالد، برجسته ترين كارگردان هنري كمپاني موسيقي سوني و مايكل همكاري كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=113 alt="" src="/images/biography/Dangerous1.jpg" width=113 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=274 alt="" src="/images/biography/bio-dangerous_002.jpg" width=278 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[پوشش آلبوم Dangerous]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>مايكل ميخواست اين طرح رمز آميز باشد و هر كس بتواند تعبيري از آن براي خود ارائه دهد.</P>
<P align=right>براي اولين بار از زمان انتشار آلبوم «Off The Wall»، مايكل با كويينسي جونز به عنوان تهيه كننده همكاري نكرد. در عوض محبوبترين تهيه كنندگان صنعت موسيقي و بدعت گذاران فني دهه 90 را انتخاب كرد: ”تدي رايلي، برايان لورن و باز هم بروس سوئدن“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل همراه با تدي رايلي، پدرخوانده ي سبك «New Jack Swing» و كسي كه آهنگهاي تند هيپ هاپ (Hip-Hop) را با آوازهاي ملايم سول (Soul)، تركيب كرده و در سالهاي اخير بر جدول موسيقي «R&B» حكم رانده بود؛ به راهش ادامه داد.</P>
<P align=right>آلبوم «Dangerous» در سرتاسر جهان موفقيت فوق العاده اي بدست آورد.</P>
<P align=right>در سال 1991، مايكل جكسون، مدونا را در مراسم جوايز اسكار همراهي كرد.</P>
<P align=right>مدونا به خاطر آهنگ دير يا زود (soon or Later) از فيلم «ديك تريسي»، برنده ي جايزه ي بهترين آهنگ فيلم از جوايز اسكار شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=286 alt="" src="/images/biography/mjandmad1.jpg" width=192 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=286 alt="" src="/images/biography/mjandmad2.jpg" width=228 border=0></P>
<P class=MsoBodyText>در 3 فوريه سال 1992، مايكل در طي يك كنفرانس مطبوعاتي در تالار موسيقي راديويي شهر نيويورك، اعلام كرد كه قصد دارد يك تور جهاني ديگر را اين بار بمنظور جمع آوري پول براي موسسه ي خيريه ي تازه تاسيس اش، «دنيا را شفا بده» (Heal The World)، برگزار نمايد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=267 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_012.jpg" width=178 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=268 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_013.jpg" width=367 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[ايستگاه راديويي موسيقي شهر نيويورك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در پي آن، مايكل در مقابل دوربينهاي خبرنگاران، قراردادي را با كمپاني پپسي كولا به امضا رساند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 18 جوئن سال 1992، كتاب «رقصاندن آرزوها» (Dancing The Dream)، كه حاوي شعرها و مقالات مايكل بود، توسط انتشارات دابل دي منتشر شد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=344 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_005.jpg" width=306 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كتاب Dancing The Dream]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در 23 جوئن سال 1992، مايكل در يك كنفرانس مطبوعاتي در مورد موسسه ي خيريه اش «Heal The World»، گفت: ”من موسسه ي خيريه ي «Heal The World» را براي آن تاسيس كرده ام تا صدايي باشد براي بيصداها (بچه ها)“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 جوئن سال 1992، استاديوم المپيك واقع در مونيخ _ آلمان، ميزبان اولين كنسرت از تور جهاني «Dangerous» بود. در استاديوم هفتاد و دو هزار نفره ي مونيخ، جاي سوزن انداختن نبود. طرفداران به وجد آمده، شاهد اجراي هجده آهنگ بودند كه چهار تاي آنها از آلبوم جديد مايكل انتخاب شده بود. رويداد پايان كنسرت، تيتر روزنامه هاي سرتاسر جهان شد: ”مايكل به وسيله ي موتوري كه به پشتش بسته بود، بر بالاي سر طرفدارانش در استاديوم به پرواز درآمد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در آگوست سال 1992، مايكل حق فيلمبرداري از كنسرتهاي تور «Dangerous» را به مبلغ دوازده ميليون پوند به شبكه ي آمريكايي اچ.بي.او فروخت. بالاترين قيمتي كه تا آن زمان براي ضبط يك كنسرت زنده، پرداخت شده بود. تيزر تبليغاتي اچ.بي.او با عنوان «او به آمريكا نمي آيد، به اچ.بي.او مي آيد» منتشر شد. اين تيزر تبليغاتي بالاترين امتياز را در تاريخ اين شبكه ي تلويزيوني بدست آورد.</P>
<P align=right>در 31 ژانويه سال 1993، در بيست و هفتمين سوپر بال (Super Bowl)، شوي بين دو نيمه ي بازي فوتبال در استاديوم رز باول واقع در پاسادنا ـ كاليفرنيا، و در برابر جمعيت يكصد هزار نفري داخل استاديوم و يكصد و سي و سه ميليون و چهارصد هزار نفري كه از تلويزيون شاهد ماجرا بودند، مايكل يك قطعه موسيقي مختلط از آهنگهاي «Jam، Billie Jean، Black Or White، Heal The World» را اجرا كرد.<BR> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=207 alt="" src="/images/biography/dan60.jpg" width=271 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Super Bowl]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=402 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_014.jpg" width=298 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Super Bowl]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>و بار ديگر، مايكل ركوردي تازه از خود در تاريخ موسيقي به يادگار گذاشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اجراي تماشايي مايكل در شوي بين دونيمه ي سوپر بال، بطور زنده از تلويزيون پخش شد و ركورد داشتن بالاترين تعداد تماشاگر تلويزيوني را به ثبت رساند. اين ركورد يكصد و سي و سه ميليون و چهارصد هزار نفري، كه تا به امروز شكسته نشده است، نام مايكل جكسون را بار ديگر وارد كتاب ركوردهاي جهاني كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 28 جوئن سال 2000، درست پس از سي و چهارمين شوي سوپر بال؛ اجراي سال 1993 مايكل جكسون، از طرف گوردن فوربز از روزنامه ي يو.اس.اي. تودي، به عنوان بهترين اجرا در طول تاريخ برگزاري شوي سوپر بال برگزيده شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>ده روز بعد، يك برنامه ي تلويزيوني ديگر، مردم را غافلگير كرد. ـ ”مايكل جكسون با اپرا صحبت ميكند“ ـ اولين مصاحبه ي تلويزيوني مايكل پس از ده سال كه بطور زنده از نورلند پخش ميشد، يكصد ميليون نفر در سرتاسر جهان را به خود جلب كرد. اين مصاحبه پر بيننده ترين مصاحبه ي تلويزيوني در تمام دورانها شد و هنوز هم اين ركورد را حفظ كرده است، و همچنين در طول عمر تلويزيون، چهارمين برنامه ي پر بيننده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين مصاحبه، رويداد سال 1993 بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اين مصاحبه، نمايي زيبا از نورلند، به همراه شهربازي، سينما ي خصوصي، و تختخوابهاي مخصوص كودكان بيمار كه براي تفريح به آنجا ميرفتند، نشان داده شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=237 alt="" src="/images/biography/oprah.jpg" width=302 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه ي اپرا وينفري با مايكل]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در طي اين مصاحبه، مايكل فاش كرد كه از بيماري پوستي ويتيليگو (Vitiligo) رنج ميبرد. اين بيماري باعث از بين رفتن رنگدانه هاي پوست ميشود و رنگ پوست را به تدريج روشن ميكند. اين اولين بار بود كه مايكل در مورد تغيير رنگ پوستش صحبت ميكرد. اما علاوه بر آن چيزهايي نيز در مورد روابطش بيان كرد. در زير قسمت كوتاهي از اين مصاحبه آمده است:</P>
<P align=right>اپرا: آيا بيرون ميروي، با كسي قرار ميگذاري؟</P>
<P align=right>مايكل: بله</P>
<P align=right>اپرا: با چه كساني قرار ميگذاري؟</P>
<P align=right>مايكل: خوب در حال حاضر با بروكي شيلدز. ما سعي ميكنيم به هرجايي نرويم. بيشتر اوقات در خانه هستيم. او به خانه ي من مي آيد و يا من به خانه ي او ميروم. زيرا من دوست ندارم زياد در ديد عموم به اينطرف و آنطرف بروم.</P>
<P align=right>اپرا: آيا تا به حال عاشق شده اي؟</P>
<P align=right>مايكل: بله</P>
<P align=right>اپرا: عاشق بروكي شيلدز بودي؟</P>
<P align=right>مايكل: بله و يك دختر ديگر.</P>
<P align=right>اپرا: و يك دختر ديگر؟ اجازه بده چيزي از تو بپرسم. و خيلي هم دست پاچه هستم كه چگونه اين سوال را مطرح كنم. اما به هر حال ميخواهم بپرسم، آيا تو تا به حال رابطه ي جنسي را تجربه نكرده اي؟ </P>
<P align=right>مايكل: بله .......؟؟؟؟؟ چطور توانستي چنين سوالي بپرسي؟ </P>
<P align=right>اپرا: فقط ميخواهم بدانم.</P>
<P align=right>مايكل: من يك مرد موقر و خوش رفتار هستم.</P>
<P align=right>اپرا: من اين حرفت را اينطور تعبير ميكنم كه، معتقد هستي يك خانم، يك خانم است و بنابراين... </P>
<P align=right>مايكل: اين مسئله شخصي است. منظورم اين است كه نبايد در مورد اين قبيل چيزها بي پرده صحبت كرد... شما ميتوانيد بگوييد كه من قديمي مسلك هستم. اما، ميدانيد، ميخواهم بگويم اين موضوع كاملا خصوصي است.</P>
<P align=right>اپرا: پس به اين سوال جواب نميدهي؟ </P>
<P align=right>مايكل: من دست پاچه شدم. </P>
<P align=right>در اين مصاحبه ي تلويزيوني، كليپ «تسليم من شو» (Give In To Me) براي اولين بار پخش شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 فوريه سال 1993، مايكل به همراه بروكي شيلدز در سي و پنجمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز موسيقي گرمي حضور يافت. در طي اين مراسم، مايكل جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي را دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=309 alt="" src="/images/biography/brooke_003.jpg" width=295 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ بروكي]</FONT><BR> </P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي، مهمترين جايزه در صنعت موسيقي و بالاترين افتخاري است كه هنرمندي كه در عرصه ي ضبط موسيقي فعاليت ميكند، ميتواند بدست آورد. اين جايزه به هنرمنداني تعلق ميگيرد كه در زمينه ي ضبط موسيقي تاثيراتي از خود بر جا گذاشته و به توسعه و پيشرفت آن كمك كرده اند.</P>
<P align=center><IMG height=303 alt="" src="/images/biography/grammy93_3.jpg" width=368 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در حال ايراد سخنراني پس از دريافت جايزه ي افسانه اي گرمي]</FONT><BR></P>
<P class=MsoBodyText align=right>جانت جكسون، خواهر مايكل كه خود در زمينه ي موسيقي، موفقيتهاي بسياري كسب كرده است، اين جايزه ي افسانه اي را به مايكل اعطا كرد.</P>
<P align=center><IMG height=302 alt="" src="/images/biography/grammy93_2.jpg" width=357 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در 24 آگوست سال 1993، مايكل دومين قسمت از تور «Dangerous» را در استاديوم ملي بانكوك ـ تايلند اجرا كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>صحنه ي اين استاديوم با طول دويست و هفتاد فوت (82.296 متر)، از وسيعترين صحنه ي ايالات متحده واقع در تالار موسيقي راديويي شهر نيويورك، با طول يكصد و نود فوت (57.912 متر)، بزرگتر است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در همين روز [24 آگوست]، خبر تكان دهنده اي در رسانه هاي سرتاسر دنيا منتشر شد: ”مايكل جكسون به اتهام آزار و اذيت جنسي يك پسر بچه، از طرف اداره ي پليس جنايي لس آنجلس، تحت تعقيب قرار گرفته است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در پي طرح اتهام عليه مايكل، پليس فدرال آمريكا به خانه ي او (نورلند) هجوم برد. آنها تمام خانه را زير و رو كردند تا شايد مدركي بدست آوردند، اما چيزي كه بتواند گناهكاري مايكل را به اثبات برساند، نصيبشان نشد. مايكل در اين زمان درگير برگزاري تور در آسياي شرقي بود و در خانه حضور نداشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آنتوني پليكانو، مامور تحقيق اين پرونده گفت كه اين اتهامات در پي رد درخواست شاكي از مايكل، مبني بر گرفتن پول از وي، مطرح شده است.</P>
<P align=right>ايوان چاندلر پدر شاكي، در منطقه ي بورلي هيلز از شهر نيويورك، به شغل دندانپزشكي اشتغال داشت اما فيلمنامه نويسي كاري بود كه هميشه آرزويش را در سر ميپروراند. او از مايكل خواسته بود چندين پروژه ي فيلم در اختيار او قرار دهد، تا وي بتواند فيلمنامه نويسي را به عنوان شغل تمام وقت خود انتخاب كند. هنگاميكه اين خواسته از جانب مايكل رد شد، چاندلر تهديد كرد كه اتهام سو استفاده ي جنسي مايكل از پسرش را بطور علني مطرح ميكند.</P>
<P align=right>هاوارد ويزمن، بيانيه اي را از جانب مايكل در يك كنفرانس مطبوعاتي خواند. در آن بيانيه آمده بود كه هيچ خطايي از مايكل سر نزده است و او قصد دارد به تور «Dangerous» ادامه دهد.</P>
<P align=right>داستان اين اتهامات براي چندين ماه؛ روزنامه ها، مجلات و شوهاي تلويزيوني اي كه در آنها از رسواييات اخلاقي بحث ميشود را تحت سلطه ي خود در آورده بود.</P>
<P align=right>در 9 نوامبر سال 1993، اليزابت تيلور و شوهر آينده اش، لري فورتنسكي به مكزيكو سيتي پرواز كردند تا به مايكل ملحق شوند. در همان زمان، رسانه ها شديد ترين حملات خود را بر ضد مايكل آغاز كرده بودند. </P>
<P align=right>در 11 نوامبر، مايكل پنجمين كنسرتش از تور «Dangerous» را در مكزيكو سيتي و در مقابل جمعيت يكصد هزار نفري برگزار كرد. متاسفانه بعدها مشخص شد كه اين كنسرت، آخرين كنسرت از تور «Dangerous» بوده است.</P>
<P align=right>پس از پايان يافتن كنسرت، مايكل همراه با اليزابت تيلور و لري فورتنسكي، مكزيكو سيتي را ترك كرد. او در كانادا و ايسلند توقفهاي كوتاهي داشت و از آنجا به ايرلند تغيير مسير داد و در نهايت در فرودگاه لوتن در انگلستان فرود آمد. اليزلبت تيلور به سوئيس پرواز كرد. و بار ديگر رسانه ها حملات خود را از سر گرفتند.</P>
<P align=right>يك روز بعد، در 12 نوامبر سال 1993، مايكل اعلام كرد كه ساير كنسرتهايش از تور «Dangerous» را كنسل ميكند و به خاطر اعتيادش به قرصهاي آرام بخش، تحت مراقبت قرار گرفته است. او توضيح داد كه فشار ناشي از اتهامات دروغين عليه وي، باعث گرديده است تا او براي اينكه بتواند تور خود را به انجام برساند، از قرصهاي آرام بخش استفاده كند. </P>
<P align=right>محل اسقرار مايكل فاش نشد و اين موضوع خوبي براي رسانه هاي سرتاسر دنيا به شمار ميرفت تا پيرامون آن به بحث و تبادل نظر بپردازند.</P>
<P align=right>در همين زمان بود كه كمپاني پپسي، اسپانسر قديمي مايكل، به دليل اتهامات مطرح شده عليه او و اعتراف مايكل به استفاده از قرصهاي آرام بخش، قراردادش را با وي بر هم زد.</P>
<P align=right>«Dangerous» يك موفقيت فوق العاده به شمار ميرفت. اين تور، بزرگترين توري بود كه تا آن زمان برگزار شده بود. بدين ترتيب، مايكل ركورد خود را كه پيش از اين با برگزاري تور «Bad» بدست آورده بود، شكست. </P>
<P align=center><IMG height=563 alt="" src="/images/biography/d19.jpg" width=431 border=0> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني Dangerous]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در تور «Dangerous»، مايكل بر روي وسيعترين صحنه هاي آن زمان [متشكل از دو كف]، برنامه اجرا كرد. همچنين او در اين تور از شعبده بازي هاي سيگفيرد، روي و ديويد كاپرفيلد استفاده ميكرد. به خصوص براي قسمت آغازين كنسرتها [توستر]، زمانيكه مايكل يكدفعه بر روي صحنه پرتاب ميشد و همينطور هنگاميكه مايكل براي حسن ختام برنامه، به وسيله ي موتوري كه بر پشتش بسته شده بود، در استاديوم و بر بالاي سر تماشاچيان، به پرواز درمي آمد. اين تور نشان داد كه چرا مايكل جكسون، بزرگترين صحنه گردان تمام دورانهاست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 نوامبر سال 1993، اداره ي كاتالوگهاي موسيقي مايكل جكسون، اي.تي.وي ميوزيك، از انتشارات موسيقي ام.سي.اي به اي.ام.آي منتقل شد. اين بزرگترين معامله در تاريخ نشر موسيقي بود و براي مايكل جكسون، دويست ميليون دلار به همراه داشت كه يكصد ميليون دلار آن را به عنوان پيش پرداخت، دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 10 دسامبر سال 1993، مايكل با برگشتن به ايالات متحده، به تمام كساني كه به بازگشتش شك داشتند، ثابت كرد كه اشتباه ميكرده اند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 22 دسامبر، مايكل براي دفاع از خودش، برنامه اي را بر روي امواج راديويي فرستاد. اين اولين باري بود كه او شخصا، بيانيه اي را از طريق تلويزيون منتشر ميكرد.<BR>شبكه هاي سي.ان.ان، سي.بي.اس، ان.بي.سي و اي.بي.سي، بيانيه ي او را بطور زنده از نورلند پخش كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”من<STRONG> </STRONG>اوايل اين هفته وادار شدم تا به معاينه ي غير انساني و توهين آميز اداره ي قضايي سانتا باربارا و اداره ي پليس لس آنجلس، تن بدهم.<STRONG> </STRONG>آنها حكم كتبي معاينه ي بدن مرا به من تحويل دادند، كه به آنها اجازه داد تا بدنم را به اضافه ي عضو تناسلي، نشيمنگاه، پايين تنه، رانها و هر قسمتي كه آنها ميخواستند، معاينه كنند و از آن عكس بگيرند... اين حكم، همچنين مرا مجبور كرد كه در تمام معايناتي كه پزشك مخصوص آنها لازم ميدانست، با او همكاري كنم. تا بتواند وضع پوستم را به خوبي بررسي كند و ببيند آيا من ويتيليگو يا هر بيماري پوستي ديگري دارم يا خير. [مايكل پيشتر در طي مصاحبه اي با اپرا وينفري، در مورد بيماري پوستيش صحبت كرده بود. پس از انجام معاينات توسط پزشكي قانوني، ابتلاء مايكل به اين بيماري رسما تاييد شد. شاكي ادعا كرده بود كه نشانه هاي اين بيماري بر روي عضو تناسلي مايكل نيز وجود دارد]... در طول حياتم، تنها سعي كرده ام به هزاران هزار كودك كمك كنم تا زندگي شادي داشته باشند. هنگاميكه كودكي را در حال رنج كشيدن ميبينم، به گريه مي افتم... با من همانند يك جنايتكار، رفتار نكنيد. زيرا من بيگناهم.“</P>
<P align=center><IMG height=137 alt="" src="/images/biography/neverland_discours93.jpg" width=105 border=0> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل جكسون در نورلند]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 26 ژانويه سال 1994، پس از گذشت پنج ماه مذاكره ي نفس گير، وكلاي مدافع هر دو طرف به توافقاتي دست يافتند. سازش خارج از دادگاهي كه هر دو طرف براي تحقق آن تلاش ميكردند، به مبلغي كه هيچوقت فاش نشد، انجام گرفت. </P>
<P align=right>كابوس مايكل پايان يافت!</P>
<P align=right>روز بعد در 27 ژانويه، خبر گزاري رويترز فاش ساخت كه عكسهاي گرفته شده از عضو تناسلي مايكل، با مشخصاتي كه شاكي به پليس ارائه داده بود، همخواني ندارد.</P>
<P align=right>اين خبر بسيار مهم، در رسانه ها انعكاس بسيار ناچيزي داشت. حال آنكه آنها، ماهها در جهت تخريب وجهه ي بين المللي مايكل، از هيچ كوششي فرو گذار نكرده بودند. </P>
<P align=right>ليزا دي.كمپل، در رابطه با اين اتهامات، در كتابي با عنوان ”مايكل جكسون: تاريكترين ساعات سلطان پاپ“ كه در سال 1994 منتشر گرديد، نوشته است:</P>
<P align=right>[... در سال 1993، مايكل جكسون تلاشش را براي تغيير دادن وجهه اي كه رسانه ها از او ساخته بودند، آغاز كرده بود و بيش از پيش در ديد عموم ظاهر ميشد. او در شوي بين دو نيمه ي «سوپر بال» برنامه اجرا كرد و در يك مصاحبه ي نود دقيقه اي بي سابقه با اپرا وينفري حاضر شد و در همين سال جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي معاصر را دريافت نمود. در واقع مردم بيش از آنچه كه مايكل در طي ساليان گذشته از خود به نمايش گذاشته بود، از او شاهد بودند.</P>
<P align=right>اما آواي گنگ رسانه ها به تدريج به صداي حيوانات درنده اي كه بوي خون به مشامشان رسيده است، مانند ميشد.</P>
<P align=right>17 آگوست سال 1993.... [پس از زير و رو كردن خانه ي جكسون و برداشتن چندين جعبه ي حاوي عكس و نوارهاي ويدئويي]... يكي از منابع اداره ي پليس به خبرنگار روزنامه ي لس آنجلس تايمز گفت: ”هيچ مدرك پزشكي يا نوار ضبط شده اي وجود ندارد. اين جستجو، يافتن مدركي را كه نشان دهنده ي وقوع يك جنايت باشد، در بر نداشت.“</P>
<P align=right>از آنجا كه با جستجوي خانه ي جكسون هيچ مدركي به دست نيامد، مامورين تحقيق دايره ي پليسي مبارزه با سو استفاده ي جنسي از كودكان كه رهبري تحقيقات در مورد اين پرونده را عهده دار شده بودند، بر روي بازپرسي از ساير پسر بچه هايي كه گفته ميشد با مايكل رابطه ي دوستي داشتند، تمركز كردند تا شايد يكي از آنها داستان شاكي را تاييد كند. شاكي سيزده ساله نام چهار پسر ديگر را كه اعتقاد داشت توسط جكسون مورد آزار و اذيت جنسي قرار گرفته اند، در اختيار مامورين پليس قرار داد. اين چهار پسر كه مكالي كالكين نيز يكي از آنها بود، دوستان شناخته شده ي مايكل بودند. اين چهار پسر در طي بازجويي ها انجام هرگونه عمل خلاف از جانب مايكل جكسون را رد كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>جي.رندي تارابورلي، كسي كه كتاب بيوگرافي جكسون، جادو و جنون (Magic and Madness) را نوشته است، پيوسته و بطور شگفت انگيزي از مايكل حمايت ميكرد و اين اتهامات را اخاذي ميخواند. او در مصاحبه اي با مجله ي تايم گفت: ”من شاهد اخاذي هاي بسياري از تيم جكسون بوده ام و آنها هيچوقت نتيجه اي در بر نداشتند. هنگاميكه سرگرم نوشتن كتاب بيوگرافي مايكل بودم، هر كدام از پيشخدمتهاي لعنتي، نوكرها، شوفرها و سرآشپزهايش، به من ميگفتند كه اگر بخواهم اطلاعاتي از زندگي خصوصي مايكل بدست آورم، آنها ميتوانند كمكم كنند به شرط آنكه يكصد هزار دلار پول به آنها بپردازم. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>من در باره ي دايانا راس، شر، كارل بارنت و رازين آرنلد كتاب نوشته ام، اما چنين تجربه اي را در مورد هيچكدام از اين كتابها نداشتم. من تنها يك نويسنده بودم و آنها از من پول ميخواستند. حالا شما تصور كنيد براي مايكل با دلارهاي ميليوني اش، وضع به چه صورت است...]</P>
<P align=right>ليزا دي.كمپل در اين كتاب در باره ي خانواده ي شاكي و نحوه ي طرح اتهامات مينويسد:</P>
<P align=right>[... پدر شاكي (ايوان چاندلر) در منطقه ي بورلي هيلز، به دندانپزشكي مشغول بود، اما آرزوي فيلمنامه نويسي را در سر داشت. در آن زمان به تازگي فيلمي از روي يكي از فيلمنامه هايش كه آن را بر مبناي ايده اي از پسرش نوشته بود، ساخته شده بود. </P>
<P align=right>پدر و مادر شاكي در سال 1974 ازدواج كرده و در سال 1985 از يكديگر جدا شده بودند. حاصل اين ازدواج يك دختر و يك پسر (جردي چاندلر _ شاكي) بود كه سرپرستي هر دوي آنها را مادرشان بر عهده داشت. در زمان طرح اتهامات عليه جكسون، هر دوي آنها دوباره ازدواج كرده بودند و بر سر حضانت پسرشان، با يكديگر ميجنگيدند. ايوان چاندلر نيز نتوانسته بود از عهده ي پرداخت مقرري ماهيانه ي شصت و هشت هزار و چهار صد دلاري پسرش برآيد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مادر شاكي كه در تمامي ملاقاتهاي پسرش با مايكل همراهش بود، اولين بار از طريق پليس در جريان اتهامات قرار گرفت و نه از طريق شوهر سابق و پسرش. او كه كاملا شوكه شده بود، گفت كه هيچگونه اطلاعي از امكان وقوع چنين اتفاق نامساعدي نداشته است. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>كارشناسان متعددي در زمينه ي سو استفاده از كودكان و مسائل حقوقي خانوادگي، به اين مسأله اشاره كرده اند كه در جنگهاي خانوادگي از اين دست، يكي از طرفين براي اينكه بتواند به نتيجه برسد، غالبا اتهام سو استفاده ي جنسي از كودك را مطرح ميكند. در مورد پرونده ي جردي چاندلر، پدر او سعي داشته است با طرح اين اتهامات، مادر را كه حضانت پسرش را بر عهده داشته است، بي كفايت جلوه دهد و از اين طريق، حق حضانت فرزندش را از آن خود كند.... جردي براي اينكه بتواند وقت بيشتري را در نورلند [منزل مايكل] بگذراند، قرار ملاقاتهاي هفتگي با پدرش را بر هم ميزده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>يكي از كارشناسان در اين زمينه اعتقاد دارد كه بعضي از فيزيوتراپها در مصاحبه هايشان با بچه هايي كه ادعا ميشود مورد سو استفاده ي جنسي قرار گرفته اند، خودشان به مواردي اشاره ميكنند؛ بطوريكه ذهن بچه ها به سمت آن موضوع خاص هدايت ميشود و آنها در حقيقت چيزي را ميگويند كه شنيده اند. همچنين به گفته ي يك وكيل، شاكي يك پسر بچه ي سيزده ساله است كه در يك جنگ خانوادگي به دام افتاده است. اين دسته از بچه ها، غير قابل اعتماد ترين انسانها هستند. زيرا آنها مجبورند طوري رفتار كنند كه هم مادر راضي باشد و هم پدر. آنها سعي ميكنند از خودشان محافظت كنند. گاهي اوقات جانب يكي از والدينشان را ميگيرند و چيزهايي را ميگويند كه او ميخواهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اما چيزي كه در اينجا همخواني ندارد اين است كه شاكي در طي ملاقاتهاي خود با پدرش، مرتبا رفتن به نورلند را انتخاب ميكرده است. </P>
<P align=right>جردي در مصاحبه اي با آنتوني پليكانو، مامور تحقيق پرونده، شكايت ميكند كه پدرش همواره او را وادار ميكرده است در خانه بماند و براي او فيلمنامه بنويسد و تنها چيزي كه او ميخواسته، پول بوده است.</P>
<P align=right>گفته شد كه ايوان چاندلر، پدر شاكي از مايكل خواسته بود تا كاري كند كه وي بتواند در مدت چهار سال با در اختيار گرفتن چندين پروژه ي فيلم با درآمد سالانه ي پنج ميليون دلار، بيست ميليون دلار به جيب بزند. در غير اينصورت اتهام سو استفاده ي جنسي را مطرح ميكند. هنگامي كه مايكل درخواست چاندلر را رد كرد، او بسيار عصباني شد.</P>
<P align=right>چاندلر از مايكل خواسته بود تا اجازه دهد پسرش در روز 11 جولاي با او ملاقات داشته باشد. در آخر همان هفته، چاندلر از تحويل دادن پسر به مادرش خودداري كرد. وكيل مادر از جانب وي دادخواستي براي بازگرداندن پسرش تنظيم كرد. قاضي به چاندلر دستور داد تا پسر را در ساعت شش عصر روز 17 آگوست به مادرش بازگرداند.</P>
<P align=right>صبح همان روزي كه قرار شده بود پسر به مادرش تحويل داده شود، پدر او را نزد يك فيزيوتراپ برد. در آنجا ادعا كرد كه جكسون پسرش را مورد سو استفاده ي جنسي قرار داده است. او همچنين جزئيات اين رابطه را شرح داد. اما او اصلا قصد شكايت از مايكل و علني كردن اين اتهامات را نداشت. بلكه ميخواست با ترساندن مايكل و وادار كردن او به سازش خصوصي بر سر اين مسئله، به پولش برسد. او هنوز معامله ي خود با سو استفاده گر جنسي پسرش را به سر انجام نرسانده بود.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>اما فيزيوتراپ در تبعيت از قوانين ايالت كاليفرنيا، اين ادعاها را به مركز خدمات خانواده و كودكان گزارش داد....]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمپل حمايت هنرمندان و افراد سرشناس از مايكل را در كتابش اينگونه به تصوير ميكشد.</P>
<P align=right>[... پس از طرح اتهامات، حمايتي كه در دفاع از بيگناهي مايكل به عمل آمد، حقيقتا همه را تحت تاثير قرار داد. افراد بسياري در رسانه ها حمايت شديد خود را از او نشان دادند. افرادي كه براي سالها با او كار كرده بودند، توسط بيانيه هايي عمومي، شناخت خود را از مايكل اظهار كردند و گفتند كه مايكل هيچوقت نمي تواند به بچه ها آسيب برساند. جري كرامر كه در ساخت پشت صحنه ي كليپ «Thriller» و فيلم «مونواكر» با مايكل همكاري كرده بود، اظهار كرد كه باور نميكند مايكل اين كار را انجام داده باشد. او گفت كه رفتار مايكل با بچه ها همواره طبيعي بوده است. شلدن پلت، وكيل ويتني هيوستون نيز گفت كه ستاره ها هميشه مورد اخاذي قرار ميگيرند. او همچنين بيان كرد كه وقتي براي اولين بار اتهامات عليه آنها بطور علني اعلام ميشود، تيتر اول روزنامه ها ميشوند. اما هنگاميكه اتهامات پس گرفته ميشود يا ثابت ميشود كه بي اساس بوده است، از جانب رسانه ها خبر مهمي به حساب نمي آيد و در صفحات مياني روزنامه ها دفن ميشود.</P>
<P align=right>آلفونسو ريبيرو كه اولين بار مايكل را هنگامي كه دوازده سال داشت، ملاقات كرده بود، حمايت خود را از مايكل اعلام داشت. </P>
<P align=right>مادران بچه هايي كه اوقاتي را با مايكل گذرانده بودند و همچنين مادر رايان وايت، اظهار كردند كه به مايكل اعتماد دارند و فرزندانشان را با او تنها ميگذاشته اند.</P>
<P align=right>پل مك كارتني [عضو سابق گروه بيتلز] در طي يك مصاحبه با روزنامه ي آرژانتيني كلارين در حمايت از مايكل گفت: ”ليندا (همسرش) و من، مادر و پدر هستيم و اين براي ما روشن است كه مايكل چنين آدمي نيست.“</P>
<P align=right>فرانك ديلو در اولين بيانيه ي عمومي اش پس از بركنار شدن از سمت مديريت اجرايي مايكل در سال 1990، در مصاحبه اي با مجله ي رولينگ استون گفت: ”من فرزندانم را به مايكل مي سپرده ام تا از آنها مراقبت كند. او مدت هفت ماه در خانه ي من در انسينو زندگي كرد. امكان ندارد او اين كار را انجام داده باشد. اين در طبيعت او نيست.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بروس سوئدن، مهندس ضبط و تهيه كننده اي كه به مدت هفده سال با مايكل كار كرده بود، در مصاحبه با همان مجله عنوان كرد: ”من از شايعاتي كه بدون وجود ذره اي مدرك در همه جا پخش شده اند، بيزار و جريحه دار شده ام. مايكل يكي از درستكار ترين انسانهايي هست كه من در زندگي ام ديده ام. اين اتهامات چرند هستند.“</P>
<P align=right>تدي رايلي گفت: ”مايكل برميگردد. من به عنوان يك دوست به او ميگويم كه همه ي ما پشت تو هستيم.“</P>
<P align=right>كويينسي جونز افزود: ”همه چيز به نحو وحشتناكي بزرگ جلوه داده شده است. او قبل از اينكه فرصتي براي دفاع از خود داشته باشد، مورد تعقيب فانوني قرار گرفته است.“...]</P>
<P align=right>جي.رندي تارابورلي و ليزا كمپل، نويسنده ي اين كتاب نيز در خبرهاي تلويزيوني حضور يافتند و با استناد به شناختي كه در طول ساليان از مايكل كسب كرده بودند، عنوان كردند كه مايكل قادر به ارتكاب جرمي كه به آن متهم شده است، نمي باشد.</P>
<P align=right>تارابورلي گفت كه مايكل در طول عمرش بارها و بارها مورد اتهاماتي قرار گرفته است كه هيچكدام از آنها حقيقت نداشته و هرگز ثابت نشده اند.</P>
<P align=right>نام افرادي كه بطور علني از مايكل حمايت كردند، به قرار زير است:</P>
<P align=right>[اعضاي خانواده (والدين، جانت، جكي، مارلون، ربي، تيتو) اليزابت تيلور، التون جان، جين فوندا، لاري فلدمن، ماريا كري، بروس ويلز، بروكي شيلدز، شارون استون، هاوارد كارپدا، كي.دي لنگ، ماكسيميليان اسكل، كويينسي جونز، استيو واندر، جي.رندي تارابورلي، فلو آنتوني، گرت بروكس، پل مك كارتني، توني تونيتن، ليزا ماري پريسلي، مكالي كالكين و مادرش، مادر رايان وايت، يوكو دينو، توين كمپل، كويين لاتيفا، كيمفيلد، سندباد، برايان گامبل، فرانك ديلو، تدي رايلي، داني والبرگ، ان.اي.اي.سي.پي، جو مكينتاير، اسموكي رابينسون، لين گلدبيكين، بروس سوئدن، لارن شلر، فيل كولينز، ماريا فيشر، بيل بلامي، باربارا ادن، مايكل پيتر، شانيز، كارل بارنت، گروه تري تي، آلفونسو ريبيرو]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمپل در كتاب خود در رابطه با موج حمله ي وحشيانه عليه مايكل مينويسد:</P>
<P align=right>[... گلوريا آلرد، وكيلي كه در 31 آگوست براي دفاع از شاكي استخدام شده بود، در روز 2 سپتامبر، در يك كنفرانس مطبوعاتي كه خود برگزار كرده بود، گفت: ”موكل من (جردي چاندلر) قصد دارد در دادگاه حاضر شود.“</P>
<P align=right>تنها چند روز پس از اين اظهارات، ” او آماده است. او به اين كار تمايل دارد. او توانايي شهادت دادن در دادگاه را دارد“؛ آلرد از سمت خود بركنار شد و از افشاي علت آن خودداري كرد...</P>
<P align=right>بلافاصله پس از بركنار شدن آلرد، لري فلدمن جانشين وي شد. او با تنظيم دادخواستي حقوقي عليه جكسون در يك دادگاه عالي رتبه، او را متهم به فريب شاكي، اعمال خشونت جسمي و ايجاد ناراحتي روحي كرد. در اين دادخواست، تقاضاي جريمه ي نقدي مايكل مطرح شده بود. برخي از وكلايي كه در اين پرونده درگير نبودند، اعتقاد داشتند كه ارائه ي دادخواست حقوقي، جنبه ي جنايي پرونده را از بين ميبرد و هيئت منصفه متقاعد ميشود كه خواهان، تنها در صدد بدست آوردن پول است. عليرغم اينكه هيچ نشانه اي از اعمال خشونت جسمي عليه شاكي وجود نداشت و هيچ پسر ديگري نيز داستان او را تاييد نكرده بود، رسيدگي جنايي به اين مسئله، چند ماه به طول انجاميد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>... در اين بين، مارك و في كوييندوي كه يكسال پيش در مصاحبه اي با جرالدو ريورا، مجري شبكه ي فاكس، مايكل را انساني بسيار خوب توصيف كرده بودند؛ به يكباره نظر خود را در مورد او تغيير دادند و ادعا كردند زمانيكه در نورلند كار ميكرده اند، رفتارهاي سؤال برانگيز بسياري از مايكل مشاهده كرده بودند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>نكته ي بسيار مهمي كه بايد به آن اشاره كرد اين است كه اين خواهر و برادر مانند بسياري ديگر، ابتدا داستانشان را مطرح كردند و به جرايد فروختند. اما حاضر نشدند اطلاعاتشان را در اختيار پليس قرار دهند. زماني هم كه پليس به سراغشان رفت، حاضر به همكاري و در اختيار قرار دادن اطلاعاتي كه براي اين پرونده حياتي بنظر ميرسيد، نشدند. دو كاراگاه خصوصي با نامهاي فدريكو سيكارد و دبورا ليندن براي بازپرسي از آن دو به مانيل رفتند و به اين نتيجه رسيدند كه آنها اصلا شاهدان خوبي نيستند.<BR>گلن ونراشن، دانشجوي رشته ي حقوق و خواهر زاده ي مارك و في كوييندوي، در مصاحبه هاي خود، خاله و دايي اش را فرصت طلب و دردسر ساز توصيف كرد و گفت كه مايل است همين مطالب را در دادگاه نيز شهادت دهد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>باني مازلين، دكتر روانشناس در مصاحبه اي با جرالدو ريورا گفت: ”شما قبل از اينكه بتوانيد قضاوت كنيد كه آيا كسي ميتواند چنين جرمي مرتكب شود يا نه، بايد او را خوب بشناسيد. اگر يك متخصص به اين سوال پاسخ بدهد، مرا بسيار عصباني ميكند. زيرا آنچه كه شما انجام ميدهيد، مورد روانشناسي قرار دادن فردي است كه هيچ شناختي از وي نداريد. شما شايعات را ميگيريد و آن را حقيقت جلوه ميدهيد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين پرونده، اواسط ماه اكتبر را نيز پشت سر گذاشت، اگرچه پليس وعده داده بود كه رسيدگي به اين مورد جنايي به زودي خاتمه خواهد يافت. آنها از پسرهاي بيشتري بازجويي كردند، به اين اميد كه يكي از آنها داستان شاكي را تاييد كند. از چهل تا شصت پسر بچه اي كه مورد بازجويي قرار گرفتند، حتي يك نفرشان صحبتهاي جردي (شاكي) را تاييد نكرد. فاش شد كه پليس براي اينكه از پسرها اطلاعاتي بدست آورد، حتي به آنها دورغ نيز ميگفته است. برت فيلدز، وكيل مايكل از اين موضوع آگاهي يافت و در 28 اكتبر، نامه اي خطاب به ويلي ويليامز، رئيس پليس ناحيه ي لس آنجلس نوشت: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”من باخبر شده ام كه مامورين شما، دروغهاي وقيحي به پسر بچه هايي كه ترسانده شده بودند، گفته اند. آنها به پسر بچه ها گفته اند كه از آنها تصاوير برهنه در دست دارند، تا بدين وسيله آنها را وادار كنند اتهاماتي را بر آقاي جكسون وارد نمايند. البته هيچ عكس برهنه اي از اين پسر بچه ها وجود ندارد و آنها هيچ ادعايي براي مطرح ساختن ندارند. اما به نظر ميرسد مامورين شما آماده هستند تا از هر نقشه اي براي توليد مدرك عليه آقاي جكسون استفاده كنند.“</P>
<P align=right>... هر دو طرف درگير در پرونده، تاكيد كردند كه توافقات به عمل آمده بر سر دادخواست حقوقي شاكي، مانعي براي پيگيري جنايي پرونده به حساب نمي آيد و حق السكوتي پرداخت نشده است. چاندلر ميتوانست پس از گرفتن پول، باز هم در دادگاه عليه مايكل شهادت دهد، اما اين كار را نكرد. قوانين روز كاليفرنيا نيز نميتوانست او را وادار به اين كار كند.</P>
<P align=right>اما حتي پس از اين سازش نيز، ماموران تحقيق پرونده دست از كار نكشيدند و همچنان بر روي پرونده اي كه پنج ماه بدون هيچ مدركي دوام آورده بود، به كار ميپرداختند.</P>
<P align=right>چاندلر بلافاصله پس از دريافت پول از مايكل، شغل دندانپزشكي خود را رها كرد. حالا كه به منظور خود دست يافته بود، لازم نميديد كه اين ماجرا را بيش از اين ادامه دهد.</P>
<P align=right>چاندلر هيچگاه علاقه ي خود را نسبت به مجازات مايكل براي كاري كه او ادعا ميكرد در حق پسرش انجام داده است، ابراز نداشت. او نه تنها مدافع زندگي پسرش نبود، بلكه حتي درخواست اجراي عدالت را نيز نكرد. پول تنها چيزي بود كه نظرش را تامين ميكرد.</P>
<P align=right>پس از علني شدن اتهامات عليه مايكل، چاندلر تمام اميدهايش براي سازش با وي را از دست داده بود. درست در همان زمان، ملاقاتي را با وكلاي مايكل ترتيب داد تا بلكه بتواند با آنها به توافق برسد. او اين اتهامات را شخصأ بطور علني مطرح نكرد. هيچ دادخواست جنايي از جانب او عليه مايكل تنظيم نشد. تنها خواسته ي او پول بود.</P>
<P align=right>بسياري عقيده دارند كه مايكل براي منصرف كردن شاكي از شهادت دادن در دادگاه با او سازش كرده بود. در حاليكه چاندلر از ابتدا قصد نداشت مايكل را به دادگاه بكشاند. همانطور كه ذكر شد، هيچ چيز نميتوانست مانع شهادت دادن شاكي در دادگاه شود. چاندلر ميتوانست پس از گرفتن پول، باز هم مايكل را به دادگاه بكشاند.</P>
<P align=right>سؤالي كه در اينجا مطرح ميشود اين است كه چرا مايكل پس از اينكه به پليس اجازه داد از بدن برهنه ي او عكس بگيرند و با توجه به اينكه هيچ مدركي براي اثبات گناهكاري وي وجود نداشت، باز تصميم گرفت در دادگاه حاضر نشود و با شاكي سازش كند؟</P>
<P class=MsoBodyText align=right>چاندلر به دنبال پول بود. پس براي رسيدن به هدفش، دست به هر كاري ميزد. اگر مايكل پيشنهاد او را قبول نميكرد، بطور قطع براي حفظ آبرو نيز كه شده، او را به دادگاه ميكشاند. درست است كه در نهايت، دادگاه مايكل را بي گناه تشخيص ميداد، اما به چه قيمتي؟</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين دادگاه ميتوانست تا چند سال به طول بيانجامد. در اين سالها، اتهامات مايكل تيتر هميشگي روزنامه ها ميشد. دادگاه ميتوانست بدترين و بيمارگونه ترين نوع توجه را براي مايكل به همراه داشته باشد. كوچكترين جزئيات زندگي خصوصي مايكل، شرح عكسهاي گرفته شده از بدن برهنه اش توسط پليس، بيماري پوستي او، روابطش و خدا ميداند چه مسائل جزئي ديگري هر شب در اطاقهاي نشيمن خانه ها، ممكن بود اسباب سرگرمي مردم را فراهم آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>استيون بريل، مدير شبكه ي كورت تي.وي، حتي علاقه ي خود را براي پخش زنده ي تلويزيوني جلسات دادگاه اعلام كرد. در صورت تشكيل دادگاه، روزنامه هاي محلي سرتاسر جهان تا مدتها خوراك تازه اي براي خود بدست مي آوردند. اما بدترين نتيجه اي كه ميشد براي چاندلر متصور شد، نرسيدن وي به پولش بود. پس سخت نيست كه بفهميم چرا مايكل تصميم گرفت به خواسته ي چاندلر تن دهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>جداي از اين مسئله، 95% شكايات خصوصي در خارج از دادگاه، فيصله ميابند. در حقيقت خود قانون، طرفين درگير در چنين پرونده هاي حقوقي را به سازش فرا ميخواند. بنابراين سازش بر سر اين پرونده نيز امر غير معمولي نبوده است...]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[خلاصه اي بود از كتاب ليزا دي.كمپل، مايكل جكسون: تاريكترين ساعات سلطان پاپ، انتشارات براندن، سال 1994]</P><P class=MsoBodyText align=right>در 18 دسامبر سال 1989، خبرگزاري ها اعلام كردند كه مايكل كار بر روي آلبوم «دهه» (Decade) را كه قرار بود شامل برترين آهنگهاي او باشد، متوقف كرده است. زيرا با خلق آثاري جديد، در فكر ارائه ي آلبوم ديگري براي خوشايند طرفدارانش است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در بهار سال 1990، آگهي تبليغاتي ال.اي گير، كه در آن از آهنگ مايكل با نام «ميخواهي دردسر درست كني» (Wanna Be Startin\' Somthin\') استفاده شده بود، در سينماها نمايش داده ميشد. اما خود مايكل در اين آگهي تبليغاتي حضور نداشت. اين تيزر تبليغاتي بعدها از تلويزيون نيز پخش گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR> <IMG height=473 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_009.jpg" width=334 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=473 alt="" src="/images/biography/24.jpg" width=236 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تيزر تبليغاتي ال.اي گير]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در جولاي سال 1990، اولين عكس تبليغاتي مايكل جكسون براي محصولات ال.اي گير در مجلات به چاپ رسيد. برندي، دختر هشت ساله ي جكي، برادر مايكل نيز در اين آگهي تبليغاتي حضور داشت. اين تيزر از تلويزيون پخش شد.</P>
<P align=right>اولين آگهي تلويزيوني مايكل پس از گذشت چهار سال، از طرف صنعت تبليغات، يك آگهي خلاقانه توصيف شد كه مسير تازه اي را در اين صنعت به وجود آورده است.</P>
<P align=right>يك ماه بعد، در آگوست سال 1990، تيزرهاي تبليغاتي ال.اي گير با حضور مايكل در سينماها به نمايش گذاشته شد.</P>
<P align=right>در 18 آگوست سال 1990، خبر داده شد كه مايكل، سندي گالين را به سمت برنامه ريز خصوصي خود منصوب كرده است.</P>
<P align=right>در 20 مارس 1991، در شهر نيويورك، بزرگترين قرارداد تاريخ موسيقي بين مايكل و كمپاني سوني [كه در سال 1988 شبكه سي.بي.اس را خريداري كرده بود] بسته شد. سازمان ژاپني چند مليتي، قراردادي پانزده ساله براي انتشار شش آلبوم و فيلم، با مايكل منعقد كرد. </P>
<P align=right>نام مايكل به عنوان پر درآمد ترين خواننده ي تاريخ موسيقي، در كتاب ركوردهاي جهاني گينس ثبت شده است و تا به امروز نيز اين ركورد را حفظ كرده است. در اين كتاب، ارزش اين قرارداد، هشتصد و نود ميليون دلار ذكر گرديده اما ارزش واقعي آن يك ميليارد دلار تخمين زده شده است.</P>
<P align=right>بنابراين قرارداد، مايكل براي هر آلبوم، نقدا هجده ميليون دلار به عنوان پيش پرداخت و پنج ميليون دلار به عنوان دستمزد دريافت ميكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل كه اكنون پر درآمد ترين خواننده در تمام طول تاريخ موسيقي است، بيست و پنج درصد درآمد حاصل از فروش هر آلبوم را دريافت ميكند. او همچنين مدير كل كمپاني خود، نيشن ركوردز (Nation Records) است كه بعدها به ام.جي.جي (MJJ) تغيير نام داد. او براي اين سمت، ساليانه يك ميليون دلار دريافت ميكند. گزارش اين معامله ي پر سود بعدها در مطبوعات منتشر گرديد چرا كه استانداردهاي تازه اي را در حوزه ي قيمتها بوجود آورده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 17 آپريل سال 1991، يك شركت كوچك موسيقي رقص هندي با نام نيشن ركوردز، مايكل را تهديد كرد كه اگر از نام آنها براي محصولات خود استفاده كند، او را به دادگاه ميكشانند. كاترين كانويل، ادعا كرد كه آنها براي مدت سه سال، محصولات خود را با نام نيشن ركوردز به فروش ميرسانده اند و به اعتبار جهاني دست يافته اند. بنابراين مايكل، نام محصولات خود را به ام.جي.جي پروداكشنز (MJJ Productions) تغيير داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در سپتامبر سال 1991، در مراسم جوايز كليپهاي موسيقي ام.تي.وي، اعلام شد كه جايزه ي «طلايه دار كليپ موسيقي»، مهمترين جايزه ي ام.تي.وي، از اين پس با نام ”مايكل جكسون“ به برندگان اهدا خواهد شد. بن جوي، اولين كسي بود كه جايزه ي «طلايه دار كليپ موسيقي مايكل جكسون» را دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نوامبر سال 1991، تيزر تبليغاتي آلبوم جديد و مدتها وعده داده شده ي مايكل، به مدت سي ثانيه، و به كارگرداني ديويد لينچ از تلويزيون پخش شد. اين آلبوم «خطرناك» (Dangerous) نام داشت. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>بالاخره در 14 نوامبر سال 1991، اولين كليپ موسيقي از آلبوم «Dangerous» با نام «سياه يا سفيد» (Black or White) بطور همزمان در بيست و هفت كشور جهان از تلويزيون پخش شد. تعداد بينندگان آن، پانصد ميليون نفر تخمين زده شد و اين بالاترين آماري بود كه تا آن زمان براي پخش تلويزيوني يك كليپ موسيقي بدست آمده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=281 alt="" src="/images/biography/bowkd.jpg" width=226 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><IMG height=282 alt="" src="/images/biography/v190.JPG" width=226 border=0></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كليپ Black Or White]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در اين كليپ افرادي همچون مكالي كالكين [بازيگر نقش كوين در فيلم تنها در خانه]، برندي [دختر جكي، برادر مايكل]، بارت سيمپسون، جورج ونت و هوي دي [خواننده ي رپ] حضور داشتند. كليپ «Black Or White» توسط جان لنديس [كارگردان كليپ «Thriller»]، كارگرداني شده بود.</P>
<P align=right>پس از اولين نمايش اين كليپ، مطبوعات از شدت هيجان ديوانه شدند. كليپ جديد مايكل با خود يك رويداد بزرگ به همراه داشت! پس از چهار سال انتظار، بازگشت مايكل با موفقيت فوق العاده اي همراه بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>تنها چند ساعت پس از نمايش «Black Or White»، اين كليپ از تمام شبكه هاي خبري سرتاسر دنيا در حال پخش بود و بلافاصله غوغايي بر سر قسمت پاياني اين كليپ كه تا اندازه اي خشونت آميز بود [قسمت مربوط به پلنگ سياه]، بر پا شد و به جنجالي جهاني منجر گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>به ويژه مادران و پدران از آنچه كه رسانه ها، صحنه هاي خشونت آميز و جنسي مربوط به شكستن شيشه و تظاهر مايكل جكسون به استمنا ناميدند، آشفته شده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=435 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_003.jpg" width=296 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[قسمت مروبط به پلنگ سياه از كليپ Black Or White]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>ناشر مايكل در رابطه با اين موضوع عنوان كرد كه مدل رقص مايكل در اين قسمت، تعبير او را از رفتار وحشي و حيواني پلنگ نمايش ميدهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>مايكل موافقت كرد كه اين قسمت چهار دقيقه اي را از كليپ حذف كند و بيانيه اي در اين باره منتشر كرد:</P>
<P align=right>”فكر كردن راجع به اين مسئله كه كليپ «Black Or White» ميتوانست بر روي رفتار كودكان يا بزرگسالان تاثيرات مخربي بر جاي بگذارد، آزارم ميدهد. من همواره كوشيده ام تا الگوي خوبي باشم. بنابراين تغييراتي در اين كليپ ايجاد كردم تا از هرگونه تاثير منفي بر رفتار هر شخص جلوگيري كرده باشم. من عميقا بابت هر لطمه اي كه در نتيجه ي تماشاي قسمت آخر كليپ «Black Or White»، متوجه ي كودكان، والدينشان يا سايرين شد، متاسفم.“</P>
<P align=right>اما اين تنها قسمت پاياني «Black Or White» نبود كه آن را تماشايي و درخور توجه ميكرد. اين اولين باري بود كه در يك كليپ موسيقي از جلوه هاي ويژه معروف به مورفينگ استفاده ميشد. اين تكنيك انقلابي، تنها در دو فيلم[ويلو ـ ترميناتور 2] استفاده شده بود. اما هرگز در يك كليپ موسيقي به كار نرفته بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل براي بار ديگر بنيانگذار روشي نوين در صنعت موسيقي شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين كليپ به موفقيت فوق العاده اي دست يافت و در صدر جدول پر فروشها قرار گرفت. آهنگ «Black Or White» كه گيتار آن را اسلش، گيتاريست گروه تفنگها و گلهاي رز (Guns and Roses) مينواخت، كامل شده ي آهنگي است كه براي قسمت آغازين آلبوم «Bad» در نظر گرفته شده بود.</P>
<P align=right>در سال 1989، زمانيكه مايكل كار بر روي آلبوم «Dangerous» را آغاز كرد، از بيل بترل كه غزليات رپ آهنگ «Black Or White» را نوشته و همچنين دستيار توليد اين آهنگ بود، خواست تا آن آهنگ را كه بدست فراموشي سپرده شده بود، دوباره زنده كند. </P>
<P align=right>در بيست و پنجمين سالگرد مراسم جوايز موسيقي ان.اي.اي.سي.پي (NAACP)، مايكل براي آهنگ «Black Or White» جايزه اي را دريافت كرد.</P>
<P align=right>در 21 نوامبر سال 1991، چيزي كه دنياي موسيقي چهار سال تمام در انتظارش به سر برده بود، اتفاق افتاد: آلبوم «Dangerous» منتشر شد. و رسم بيست ساله را در هم شكست. براي اولين بار در طول مدت بيست سال، يك آلبوم به جاي روز دوشنبه، در روز سه شنبه عرضه شده بود.</P>
<P align=right>از آنجا كه ممكن بود محصولاتي نظير در روز دوشنبه وارد خاك آمريكا شوند، تصميم گرفته شد كه عمده فروشان آمريكا، نسخه هاي آلبوم «Dangerous» را در روز سه شنبه، 21 نوامبر دريافت كنند. يعني پنج روز زودتر از روزي كه رسما براي انتشار آن برنامه ريزي شده بود. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Dangerous» در مكان اول جدول هفتاد و پنج آلبوم پر فروش بريتانيا وارد شد و به مدت يك هفته در صدر باقي ماند. و نود و شش هفته به حضورش در اين جدول ادامه داد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين آلبوم، از تمام آلبومهاي شماره يكي كه تا به حال عرضه شده اند، سريعتر به فروش رفته است. «Dangerous» تنها سه روز پس از انتشارش، در مكان اول جدول جاي گرفت. [مايكل با آلبوم بعدي ركورد خود را ميشكند.]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Dangerous» به مدت شش هفته در صدر جدول پر فروش ترين آلبومهاي ايالات متحده قرار داشت. اين آلبوم در مكان يازدهم جدول آلبومهاي برتر سياه پوستان وارد شد و در هفته ي چهارم در صدر جدول قرار گرفت و به مدت دوازده هفته مكانش را حفظ كرد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نيمه شب 24 نوامبر، درهاي توير ركوردز واقع در بلوار سانست در آمريكا، براي عرضه ي آلبوم «Dangerous» به روي متقاضيان گشوده شد. در حاليكه قسمتهايي از آلبوم بر روي صفحه ي غول پيكر بيست و پنج فوتي كه بر بالاي برج نصب شده بود، نمايش داده ميشد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پوشش سي دي «Dangerous» كه آماده شدنش شش ماه به طول انجاميد، توسط مارك رايدن طراحي شده بود. او براي تكميل اين اثر سمبليك كه با استفاده از اكريل براق شده بود، با نانسي دونالد، برجسته ترين كارگردان هنري كمپاني موسيقي سوني و مايكل همكاري كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=113 alt="" src="/images/biography/Dangerous1.jpg" width=113 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=274 alt="" src="/images/biography/bio-dangerous_002.jpg" width=278 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[پوشش آلبوم Dangerous]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>مايكل ميخواست اين طرح رمز آميز باشد و هر كس بتواند تعبيري از آن براي خود ارائه دهد.</P>
<P align=right>براي اولين بار از زمان انتشار آلبوم «Off The Wall»، مايكل با كويينسي جونز به عنوان تهيه كننده همكاري نكرد. در عوض محبوبترين تهيه كنندگان صنعت موسيقي و بدعت گذاران فني دهه 90 را انتخاب كرد: ”تدي رايلي، برايان لورن و باز هم بروس سوئدن“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل همراه با تدي رايلي، پدرخوانده ي سبك «New Jack Swing» و كسي كه آهنگهاي تند هيپ هاپ (Hip-Hop) را با آوازهاي ملايم سول (Soul)، تركيب كرده و در سالهاي اخير بر جدول موسيقي «R&B» حكم رانده بود؛ به راهش ادامه داد.</P>
<P align=right>آلبوم «Dangerous» در سرتاسر جهان موفقيت فوق العاده اي بدست آورد.</P>
<P align=right>در سال 1991، مايكل جكسون، مدونا را در مراسم جوايز اسكار همراهي كرد.</P>
<P align=right>مدونا به خاطر آهنگ دير يا زود (soon or Later) از فيلم «ديك تريسي»، برنده ي جايزه ي بهترين آهنگ فيلم از جوايز اسكار شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=286 alt="" src="/images/biography/mjandmad1.jpg" width=192 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=286 alt="" src="/images/biography/mjandmad2.jpg" width=228 border=0></P>
<P class=MsoBodyText>در 3 فوريه سال 1992، مايكل در طي يك كنفرانس مطبوعاتي در تالار موسيقي راديويي شهر نيويورك، اعلام كرد كه قصد دارد يك تور جهاني ديگر را اين بار بمنظور جمع آوري پول براي موسسه ي خيريه ي تازه تاسيس اش، «دنيا را شفا بده» (Heal The World)، برگزار نمايد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=267 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_012.jpg" width=178 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=268 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_013.jpg" width=367 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[ايستگاه راديويي موسيقي شهر نيويورك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در پي آن، مايكل در مقابل دوربينهاي خبرنگاران، قراردادي را با كمپاني پپسي كولا به امضا رساند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 18 جوئن سال 1992، كتاب «رقصاندن آرزوها» (Dancing The Dream)، كه حاوي شعرها و مقالات مايكل بود، توسط انتشارات دابل دي منتشر شد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=344 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_005.jpg" width=306 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كتاب Dancing The Dream]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در 23 جوئن سال 1992، مايكل در يك كنفرانس مطبوعاتي در مورد موسسه ي خيريه اش «Heal The World»، گفت: ”من موسسه ي خيريه ي «Heal The World» را براي آن تاسيس كرده ام تا صدايي باشد براي بيصداها (بچه ها)“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 جوئن سال 1992، استاديوم المپيك واقع در مونيخ _ آلمان، ميزبان اولين كنسرت از تور جهاني «Dangerous» بود. در استاديوم هفتاد و دو هزار نفره ي مونيخ، جاي سوزن انداختن نبود. طرفداران به وجد آمده، شاهد اجراي هجده آهنگ بودند كه چهار تاي آنها از آلبوم جديد مايكل انتخاب شده بود. رويداد پايان كنسرت، تيتر روزنامه هاي سرتاسر جهان شد: ”مايكل به وسيله ي موتوري كه به پشتش بسته بود، بر بالاي سر طرفدارانش در استاديوم به پرواز درآمد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در آگوست سال 1992، مايكل حق فيلمبرداري از كنسرتهاي تور «Dangerous» را به مبلغ دوازده ميليون پوند به شبكه ي آمريكايي اچ.بي.او فروخت. بالاترين قيمتي كه تا آن زمان براي ضبط يك كنسرت زنده، پرداخت شده بود. تيزر تبليغاتي اچ.بي.او با عنوان «او به آمريكا نمي آيد، به اچ.بي.او مي آيد» منتشر شد. اين تيزر تبليغاتي بالاترين امتياز را در تاريخ اين شبكه ي تلويزيوني بدست آورد.</P>
<P align=right>در 31 ژانويه سال 1993، در بيست و هفتمين سوپر بال (Super Bowl)، شوي بين دو نيمه ي بازي فوتبال در استاديوم رز باول واقع در پاسادنا ـ كاليفرنيا، و در برابر جمعيت يكصد هزار نفري داخل استاديوم و يكصد و سي و سه ميليون و چهارصد هزار نفري كه از تلويزيون شاهد ماجرا بودند، مايكل يك قطعه موسيقي مختلط از آهنگهاي «Jam، Billie Jean، Black Or White، Heal The World» را اجرا كرد.<BR> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=207 alt="" src="/images/biography/dan60.jpg" width=271 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Super Bowl]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=402 alt="" src="/images/biography/dangerous-misc_014.jpg" width=298 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Super Bowl]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>و بار ديگر، مايكل ركوردي تازه از خود در تاريخ موسيقي به يادگار گذاشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اجراي تماشايي مايكل در شوي بين دونيمه ي سوپر بال، بطور زنده از تلويزيون پخش شد و ركورد داشتن بالاترين تعداد تماشاگر تلويزيوني را به ثبت رساند. اين ركورد يكصد و سي و سه ميليون و چهارصد هزار نفري، كه تا به امروز شكسته نشده است، نام مايكل جكسون را بار ديگر وارد كتاب ركوردهاي جهاني كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 28 جوئن سال 2000، درست پس از سي و چهارمين شوي سوپر بال؛ اجراي سال 1993 مايكل جكسون، از طرف گوردن فوربز از روزنامه ي يو.اس.اي. تودي، به عنوان بهترين اجرا در طول تاريخ برگزاري شوي سوپر بال برگزيده شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>ده روز بعد، يك برنامه ي تلويزيوني ديگر، مردم را غافلگير كرد. ـ ”مايكل جكسون با اپرا صحبت ميكند“ ـ اولين مصاحبه ي تلويزيوني مايكل پس از ده سال كه بطور زنده از نورلند پخش ميشد، يكصد ميليون نفر در سرتاسر جهان را به خود جلب كرد. اين مصاحبه پر بيننده ترين مصاحبه ي تلويزيوني در تمام دورانها شد و هنوز هم اين ركورد را حفظ كرده است، و همچنين در طول عمر تلويزيون، چهارمين برنامه ي پر بيننده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين مصاحبه، رويداد سال 1993 بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در اين مصاحبه، نمايي زيبا از نورلند، به همراه شهربازي، سينما ي خصوصي، و تختخوابهاي مخصوص كودكان بيمار كه براي تفريح به آنجا ميرفتند، نشان داده شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=237 alt="" src="/images/biography/oprah.jpg" width=302 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه ي اپرا وينفري با مايكل]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در طي اين مصاحبه، مايكل فاش كرد كه از بيماري پوستي ويتيليگو (Vitiligo) رنج ميبرد. اين بيماري باعث از بين رفتن رنگدانه هاي پوست ميشود و رنگ پوست را به تدريج روشن ميكند. اين اولين بار بود كه مايكل در مورد تغيير رنگ پوستش صحبت ميكرد. اما علاوه بر آن چيزهايي نيز در مورد روابطش بيان كرد. در زير قسمت كوتاهي از اين مصاحبه آمده است:</P>
<P align=right>اپرا: آيا بيرون ميروي، با كسي قرار ميگذاري؟</P>
<P align=right>مايكل: بله</P>
<P align=right>اپرا: با چه كساني قرار ميگذاري؟</P>
<P align=right>مايكل: خوب در حال حاضر با بروكي شيلدز. ما سعي ميكنيم به هرجايي نرويم. بيشتر اوقات در خانه هستيم. او به خانه ي من مي آيد و يا من به خانه ي او ميروم. زيرا من دوست ندارم زياد در ديد عموم به اينطرف و آنطرف بروم.</P>
<P align=right>اپرا: آيا تا به حال عاشق شده اي؟</P>
<P align=right>مايكل: بله</P>
<P align=right>اپرا: عاشق بروكي شيلدز بودي؟</P>
<P align=right>مايكل: بله و يك دختر ديگر.</P>
<P align=right>اپرا: و يك دختر ديگر؟ اجازه بده چيزي از تو بپرسم. و خيلي هم دست پاچه هستم كه چگونه اين سوال را مطرح كنم. اما به هر حال ميخواهم بپرسم، آيا تو تا به حال رابطه ي جنسي را تجربه نكرده اي؟ </P>
<P align=right>مايكل: بله .......؟؟؟؟؟ چطور توانستي چنين سوالي بپرسي؟ </P>
<P align=right>اپرا: فقط ميخواهم بدانم.</P>
<P align=right>مايكل: من يك مرد موقر و خوش رفتار هستم.</P>
<P align=right>اپرا: من اين حرفت را اينطور تعبير ميكنم كه، معتقد هستي يك خانم، يك خانم است و بنابراين... </P>
<P align=right>مايكل: اين مسئله شخصي است. منظورم اين است كه نبايد در مورد اين قبيل چيزها بي پرده صحبت كرد... شما ميتوانيد بگوييد كه من قديمي مسلك هستم. اما، ميدانيد، ميخواهم بگويم اين موضوع كاملا خصوصي است.</P>
<P align=right>اپرا: پس به اين سوال جواب نميدهي؟ </P>
<P align=right>مايكل: من دست پاچه شدم. </P>
<P align=right>در اين مصاحبه ي تلويزيوني، كليپ «تسليم من شو» (Give In To Me) براي اولين بار پخش شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 فوريه سال 1993، مايكل به همراه بروكي شيلدز در سي و پنجمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز موسيقي گرمي حضور يافت. در طي اين مراسم، مايكل جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي را دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><BR><IMG height=309 alt="" src="/images/biography/brooke_003.jpg" width=295 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ بروكي]</FONT><BR> </P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي، مهمترين جايزه در صنعت موسيقي و بالاترين افتخاري است كه هنرمندي كه در عرصه ي ضبط موسيقي فعاليت ميكند، ميتواند بدست آورد. اين جايزه به هنرمنداني تعلق ميگيرد كه در زمينه ي ضبط موسيقي تاثيراتي از خود بر جا گذاشته و به توسعه و پيشرفت آن كمك كرده اند.</P>
<P align=center><IMG height=303 alt="" src="/images/biography/grammy93_3.jpg" width=368 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در حال ايراد سخنراني پس از دريافت جايزه ي افسانه اي گرمي]</FONT><BR></P>
<P class=MsoBodyText align=right>جانت جكسون، خواهر مايكل كه خود در زمينه ي موسيقي، موفقيتهاي بسياري كسب كرده است، اين جايزه ي افسانه اي را به مايكل اعطا كرد.</P>
<P align=center><IMG height=302 alt="" src="/images/biography/grammy93_2.jpg" width=357 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=right><BR>در 24 آگوست سال 1993، مايكل دومين قسمت از تور «Dangerous» را در استاديوم ملي بانكوك ـ تايلند اجرا كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>صحنه ي اين استاديوم با طول دويست و هفتاد فوت (82.296 متر)، از وسيعترين صحنه ي ايالات متحده واقع در تالار موسيقي راديويي شهر نيويورك، با طول يكصد و نود فوت (57.912 متر)، بزرگتر است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در همين روز [24 آگوست]، خبر تكان دهنده اي در رسانه هاي سرتاسر دنيا منتشر شد: ”مايكل جكسون به اتهام آزار و اذيت جنسي يك پسر بچه، از طرف اداره ي پليس جنايي لس آنجلس، تحت تعقيب قرار گرفته است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در پي طرح اتهام عليه مايكل، پليس فدرال آمريكا به خانه ي او (نورلند) هجوم برد. آنها تمام خانه را زير و رو كردند تا شايد مدركي بدست آوردند، اما چيزي كه بتواند گناهكاري مايكل را به اثبات برساند، نصيبشان نشد. مايكل در اين زمان درگير برگزاري تور در آسياي شرقي بود و در خانه حضور نداشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آنتوني پليكانو، مامور تحقيق اين پرونده گفت كه اين اتهامات در پي رد درخواست شاكي از مايكل، مبني بر گرفتن پول از وي، مطرح شده است.</P>
<P align=right>ايوان چاندلر پدر شاكي، در منطقه ي بورلي هيلز از شهر نيويورك، به شغل دندانپزشكي اشتغال داشت اما فيلمنامه نويسي كاري بود كه هميشه آرزويش را در سر ميپروراند. او از مايكل خواسته بود چندين پروژه ي فيلم در اختيار او قرار دهد، تا وي بتواند فيلمنامه نويسي را به عنوان شغل تمام وقت خود انتخاب كند. هنگاميكه اين خواسته از جانب مايكل رد شد، چاندلر تهديد كرد كه اتهام سو استفاده ي جنسي مايكل از پسرش را بطور علني مطرح ميكند.</P>
<P align=right>هاوارد ويزمن، بيانيه اي را از جانب مايكل در يك كنفرانس مطبوعاتي خواند. در آن بيانيه آمده بود كه هيچ خطايي از مايكل سر نزده است و او قصد دارد به تور «Dangerous» ادامه دهد.</P>
<P align=right>داستان اين اتهامات براي چندين ماه؛ روزنامه ها، مجلات و شوهاي تلويزيوني اي كه در آنها از رسواييات اخلاقي بحث ميشود را تحت سلطه ي خود در آورده بود.</P>
<P align=right>در 9 نوامبر سال 1993، اليزابت تيلور و شوهر آينده اش، لري فورتنسكي به مكزيكو سيتي پرواز كردند تا به مايكل ملحق شوند. در همان زمان، رسانه ها شديد ترين حملات خود را بر ضد مايكل آغاز كرده بودند. </P>
<P align=right>در 11 نوامبر، مايكل پنجمين كنسرتش از تور «Dangerous» را در مكزيكو سيتي و در مقابل جمعيت يكصد هزار نفري برگزار كرد. متاسفانه بعدها مشخص شد كه اين كنسرت، آخرين كنسرت از تور «Dangerous» بوده است.</P>
<P align=right>پس از پايان يافتن كنسرت، مايكل همراه با اليزابت تيلور و لري فورتنسكي، مكزيكو سيتي را ترك كرد. او در كانادا و ايسلند توقفهاي كوتاهي داشت و از آنجا به ايرلند تغيير مسير داد و در نهايت در فرودگاه لوتن در انگلستان فرود آمد. اليزلبت تيلور به سوئيس پرواز كرد. و بار ديگر رسانه ها حملات خود را از سر گرفتند.</P>
<P align=right>يك روز بعد، در 12 نوامبر سال 1993، مايكل اعلام كرد كه ساير كنسرتهايش از تور «Dangerous» را كنسل ميكند و به خاطر اعتيادش به قرصهاي آرام بخش، تحت مراقبت قرار گرفته است. او توضيح داد كه فشار ناشي از اتهامات دروغين عليه وي، باعث گرديده است تا او براي اينكه بتواند تور خود را به انجام برساند، از قرصهاي آرام بخش استفاده كند. </P>
<P align=right>محل اسقرار مايكل فاش نشد و اين موضوع خوبي براي رسانه هاي سرتاسر دنيا به شمار ميرفت تا پيرامون آن به بحث و تبادل نظر بپردازند.</P>
<P align=right>در همين زمان بود كه كمپاني پپسي، اسپانسر قديمي مايكل، به دليل اتهامات مطرح شده عليه او و اعتراف مايكل به استفاده از قرصهاي آرام بخش، قراردادش را با وي بر هم زد.</P>
<P align=right>«Dangerous» يك موفقيت فوق العاده به شمار ميرفت. اين تور، بزرگترين توري بود كه تا آن زمان برگزار شده بود. بدين ترتيب، مايكل ركورد خود را كه پيش از اين با برگزاري تور «Bad» بدست آورده بود، شكست. </P>
<P align=center><IMG height=563 alt="" src="/images/biography/d19.jpg" width=431 border=0> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني Dangerous]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در تور «Dangerous»، مايكل بر روي وسيعترين صحنه هاي آن زمان [متشكل از دو كف]، برنامه اجرا كرد. همچنين او در اين تور از شعبده بازي هاي سيگفيرد، روي و ديويد كاپرفيلد استفاده ميكرد. به خصوص براي قسمت آغازين كنسرتها [توستر]، زمانيكه مايكل يكدفعه بر روي صحنه پرتاب ميشد و همينطور هنگاميكه مايكل براي حسن ختام برنامه، به وسيله ي موتوري كه بر پشتش بسته شده بود، در استاديوم و بر بالاي سر تماشاچيان، به پرواز درمي آمد. اين تور نشان داد كه چرا مايكل جكسون، بزرگترين صحنه گردان تمام دورانهاست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 24 نوامبر سال 1993، اداره ي كاتالوگهاي موسيقي مايكل جكسون، اي.تي.وي ميوزيك، از انتشارات موسيقي ام.سي.اي به اي.ام.آي منتقل شد. اين بزرگترين معامله در تاريخ نشر موسيقي بود و براي مايكل جكسون، دويست ميليون دلار به همراه داشت كه يكصد ميليون دلار آن را به عنوان پيش پرداخت، دريافت كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 10 دسامبر سال 1993، مايكل با برگشتن به ايالات متحده، به تمام كساني كه به بازگشتش شك داشتند، ثابت كرد كه اشتباه ميكرده اند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 22 دسامبر، مايكل براي دفاع از خودش، برنامه اي را بر روي امواج راديويي فرستاد. اين اولين باري بود كه او شخصا، بيانيه اي را از طريق تلويزيون منتشر ميكرد.<BR>شبكه هاي سي.ان.ان، سي.بي.اس، ان.بي.سي و اي.بي.سي، بيانيه ي او را بطور زنده از نورلند پخش كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل: ”من<STRONG> </STRONG>اوايل اين هفته وادار شدم تا به معاينه ي غير انساني و توهين آميز اداره ي قضايي سانتا باربارا و اداره ي پليس لس آنجلس، تن بدهم.<STRONG> </STRONG>آنها حكم كتبي معاينه ي بدن مرا به من تحويل دادند، كه به آنها اجازه داد تا بدنم را به اضافه ي عضو تناسلي، نشيمنگاه، پايين تنه، رانها و هر قسمتي كه آنها ميخواستند، معاينه كنند و از آن عكس بگيرند... اين حكم، همچنين مرا مجبور كرد كه در تمام معايناتي كه پزشك مخصوص آنها لازم ميدانست، با او همكاري كنم. تا بتواند وضع پوستم را به خوبي بررسي كند و ببيند آيا من ويتيليگو يا هر بيماري پوستي ديگري دارم يا خير. [مايكل پيشتر در طي مصاحبه اي با اپرا وينفري، در مورد بيماري پوستيش صحبت كرده بود. پس از انجام معاينات توسط پزشكي قانوني، ابتلاء مايكل به اين بيماري رسما تاييد شد. شاكي ادعا كرده بود كه نشانه هاي اين بيماري بر روي عضو تناسلي مايكل نيز وجود دارد]... در طول حياتم، تنها سعي كرده ام به هزاران هزار كودك كمك كنم تا زندگي شادي داشته باشند. هنگاميكه كودكي را در حال رنج كشيدن ميبينم، به گريه مي افتم... با من همانند يك جنايتكار، رفتار نكنيد. زيرا من بيگناهم.“</P>
<P align=center><IMG height=137 alt="" src="/images/biography/neverland_discours93.jpg" width=105 border=0> </P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل جكسون در نورلند]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 26 ژانويه سال 1994، پس از گذشت پنج ماه مذاكره ي نفس گير، وكلاي مدافع هر دو طرف به توافقاتي دست يافتند. سازش خارج از دادگاهي كه هر دو طرف براي تحقق آن تلاش ميكردند، به مبلغي كه هيچوقت فاش نشد، انجام گرفت. </P>
<P align=right>كابوس مايكل پايان يافت!</P>
<P align=right>روز بعد در 27 ژانويه، خبر گزاري رويترز فاش ساخت كه عكسهاي گرفته شده از عضو تناسلي مايكل، با مشخصاتي كه شاكي به پليس ارائه داده بود، همخواني ندارد.</P>
<P align=right>اين خبر بسيار مهم، در رسانه ها انعكاس بسيار ناچيزي داشت. حال آنكه آنها، ماهها در جهت تخريب وجهه ي بين المللي مايكل، از هيچ كوششي فرو گذار نكرده بودند. </P>
<P align=right>ليزا دي.كمپل، در رابطه با اين اتهامات، در كتابي با عنوان ”مايكل جكسون: تاريكترين ساعات سلطان پاپ“ كه در سال 1994 منتشر گرديد، نوشته است:</P>
<P align=right>[... در سال 1993، مايكل جكسون تلاشش را براي تغيير دادن وجهه اي كه رسانه ها از او ساخته بودند، آغاز كرده بود و بيش از پيش در ديد عموم ظاهر ميشد. او در شوي بين دو نيمه ي «سوپر بال» برنامه اجرا كرد و در يك مصاحبه ي نود دقيقه اي بي سابقه با اپرا وينفري حاضر شد و در همين سال جايزه ي گرمي هنرمند افسانه اي معاصر را دريافت نمود. در واقع مردم بيش از آنچه كه مايكل در طي ساليان گذشته از خود به نمايش گذاشته بود، از او شاهد بودند.</P>
<P align=right>اما آواي گنگ رسانه ها به تدريج به صداي حيوانات درنده اي كه بوي خون به مشامشان رسيده است، مانند ميشد.</P>
<P align=right>17 آگوست سال 1993.... [پس از زير و رو كردن خانه ي جكسون و برداشتن چندين جعبه ي حاوي عكس و نوارهاي ويدئويي]... يكي از منابع اداره ي پليس به خبرنگار روزنامه ي لس آنجلس تايمز گفت: ”هيچ مدرك پزشكي يا نوار ضبط شده اي وجود ندارد. اين جستجو، يافتن مدركي را كه نشان دهنده ي وقوع يك جنايت باشد، در بر نداشت.“</P>
<P align=right>از آنجا كه با جستجوي خانه ي جكسون هيچ مدركي به دست نيامد، مامورين تحقيق دايره ي پليسي مبارزه با سو استفاده ي جنسي از كودكان كه رهبري تحقيقات در مورد اين پرونده را عهده دار شده بودند، بر روي بازپرسي از ساير پسر بچه هايي كه گفته ميشد با مايكل رابطه ي دوستي داشتند، تمركز كردند تا شايد يكي از آنها داستان شاكي را تاييد كند. شاكي سيزده ساله نام چهار پسر ديگر را كه اعتقاد داشت توسط جكسون مورد آزار و اذيت جنسي قرار گرفته اند، در اختيار مامورين پليس قرار داد. اين چهار پسر كه مكالي كالكين نيز يكي از آنها بود، دوستان شناخته شده ي مايكل بودند. اين چهار پسر در طي بازجويي ها انجام هرگونه عمل خلاف از جانب مايكل جكسون را رد كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>جي.رندي تارابورلي، كسي كه كتاب بيوگرافي جكسون، جادو و جنون (Magic and Madness) را نوشته است، پيوسته و بطور شگفت انگيزي از مايكل حمايت ميكرد و اين اتهامات را اخاذي ميخواند. او در مصاحبه اي با مجله ي تايم گفت: ”من شاهد اخاذي هاي بسياري از تيم جكسون بوده ام و آنها هيچوقت نتيجه اي در بر نداشتند. هنگاميكه سرگرم نوشتن كتاب بيوگرافي مايكل بودم، هر كدام از پيشخدمتهاي لعنتي، نوكرها، شوفرها و سرآشپزهايش، به من ميگفتند كه اگر بخواهم اطلاعاتي از زندگي خصوصي مايكل بدست آورم، آنها ميتوانند كمكم كنند به شرط آنكه يكصد هزار دلار پول به آنها بپردازم. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>من در باره ي دايانا راس، شر، كارل بارنت و رازين آرنلد كتاب نوشته ام، اما چنين تجربه اي را در مورد هيچكدام از اين كتابها نداشتم. من تنها يك نويسنده بودم و آنها از من پول ميخواستند. حالا شما تصور كنيد براي مايكل با دلارهاي ميليوني اش، وضع به چه صورت است...]</P>
<P align=right>ليزا دي.كمپل در اين كتاب در باره ي خانواده ي شاكي و نحوه ي طرح اتهامات مينويسد:</P>
<P align=right>[... پدر شاكي (ايوان چاندلر) در منطقه ي بورلي هيلز، به دندانپزشكي مشغول بود، اما آرزوي فيلمنامه نويسي را در سر داشت. در آن زمان به تازگي فيلمي از روي يكي از فيلمنامه هايش كه آن را بر مبناي ايده اي از پسرش نوشته بود، ساخته شده بود. </P>
<P align=right>پدر و مادر شاكي در سال 1974 ازدواج كرده و در سال 1985 از يكديگر جدا شده بودند. حاصل اين ازدواج يك دختر و يك پسر (جردي چاندلر _ شاكي) بود كه سرپرستي هر دوي آنها را مادرشان بر عهده داشت. در زمان طرح اتهامات عليه جكسون، هر دوي آنها دوباره ازدواج كرده بودند و بر سر حضانت پسرشان، با يكديگر ميجنگيدند. ايوان چاندلر نيز نتوانسته بود از عهده ي پرداخت مقرري ماهيانه ي شصت و هشت هزار و چهار صد دلاري پسرش برآيد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مادر شاكي كه در تمامي ملاقاتهاي پسرش با مايكل همراهش بود، اولين بار از طريق پليس در جريان اتهامات قرار گرفت و نه از طريق شوهر سابق و پسرش. او كه كاملا شوكه شده بود، گفت كه هيچگونه اطلاعي از امكان وقوع چنين اتفاق نامساعدي نداشته است. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>كارشناسان متعددي در زمينه ي سو استفاده از كودكان و مسائل حقوقي خانوادگي، به اين مسأله اشاره كرده اند كه در جنگهاي خانوادگي از اين دست، يكي از طرفين براي اينكه بتواند به نتيجه برسد، غالبا اتهام سو استفاده ي جنسي از كودك را مطرح ميكند. در مورد پرونده ي جردي چاندلر، پدر او سعي داشته است با طرح اين اتهامات، مادر را كه حضانت پسرش را بر عهده داشته است، بي كفايت جلوه دهد و از اين طريق، حق حضانت فرزندش را از آن خود كند.... جردي براي اينكه بتواند وقت بيشتري را در نورلند [منزل مايكل] بگذراند، قرار ملاقاتهاي هفتگي با پدرش را بر هم ميزده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>يكي از كارشناسان در اين زمينه اعتقاد دارد كه بعضي از فيزيوتراپها در مصاحبه هايشان با بچه هايي كه ادعا ميشود مورد سو استفاده ي جنسي قرار گرفته اند، خودشان به مواردي اشاره ميكنند؛ بطوريكه ذهن بچه ها به سمت آن موضوع خاص هدايت ميشود و آنها در حقيقت چيزي را ميگويند كه شنيده اند. همچنين به گفته ي يك وكيل، شاكي يك پسر بچه ي سيزده ساله است كه در يك جنگ خانوادگي به دام افتاده است. اين دسته از بچه ها، غير قابل اعتماد ترين انسانها هستند. زيرا آنها مجبورند طوري رفتار كنند كه هم مادر راضي باشد و هم پدر. آنها سعي ميكنند از خودشان محافظت كنند. گاهي اوقات جانب يكي از والدينشان را ميگيرند و چيزهايي را ميگويند كه او ميخواهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اما چيزي كه در اينجا همخواني ندارد اين است كه شاكي در طي ملاقاتهاي خود با پدرش، مرتبا رفتن به نورلند را انتخاب ميكرده است. </P>
<P align=right>جردي در مصاحبه اي با آنتوني پليكانو، مامور تحقيق پرونده، شكايت ميكند كه پدرش همواره او را وادار ميكرده است در خانه بماند و براي او فيلمنامه بنويسد و تنها چيزي كه او ميخواسته، پول بوده است.</P>
<P align=right>گفته شد كه ايوان چاندلر، پدر شاكي از مايكل خواسته بود تا كاري كند كه وي بتواند در مدت چهار سال با در اختيار گرفتن چندين پروژه ي فيلم با درآمد سالانه ي پنج ميليون دلار، بيست ميليون دلار به جيب بزند. در غير اينصورت اتهام سو استفاده ي جنسي را مطرح ميكند. هنگامي كه مايكل درخواست چاندلر را رد كرد، او بسيار عصباني شد.</P>
<P align=right>چاندلر از مايكل خواسته بود تا اجازه دهد پسرش در روز 11 جولاي با او ملاقات داشته باشد. در آخر همان هفته، چاندلر از تحويل دادن پسر به مادرش خودداري كرد. وكيل مادر از جانب وي دادخواستي براي بازگرداندن پسرش تنظيم كرد. قاضي به چاندلر دستور داد تا پسر را در ساعت شش عصر روز 17 آگوست به مادرش بازگرداند.</P>
<P align=right>صبح همان روزي كه قرار شده بود پسر به مادرش تحويل داده شود، پدر او را نزد يك فيزيوتراپ برد. در آنجا ادعا كرد كه جكسون پسرش را مورد سو استفاده ي جنسي قرار داده است. او همچنين جزئيات اين رابطه را شرح داد. اما او اصلا قصد شكايت از مايكل و علني كردن اين اتهامات را نداشت. بلكه ميخواست با ترساندن مايكل و وادار كردن او به سازش خصوصي بر سر اين مسئله، به پولش برسد. او هنوز معامله ي خود با سو استفاده گر جنسي پسرش را به سر انجام نرسانده بود.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText align=right>اما فيزيوتراپ در تبعيت از قوانين ايالت كاليفرنيا، اين ادعاها را به مركز خدمات خانواده و كودكان گزارش داد....]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمپل حمايت هنرمندان و افراد سرشناس از مايكل را در كتابش اينگونه به تصوير ميكشد.</P>
<P align=right>[... پس از طرح اتهامات، حمايتي كه در دفاع از بيگناهي مايكل به عمل آمد، حقيقتا همه را تحت تاثير قرار داد. افراد بسياري در رسانه ها حمايت شديد خود را از او نشان دادند. افرادي كه براي سالها با او كار كرده بودند، توسط بيانيه هايي عمومي، شناخت خود را از مايكل اظهار كردند و گفتند كه مايكل هيچوقت نمي تواند به بچه ها آسيب برساند. جري كرامر كه در ساخت پشت صحنه ي كليپ «Thriller» و فيلم «مونواكر» با مايكل همكاري كرده بود، اظهار كرد كه باور نميكند مايكل اين كار را انجام داده باشد. او گفت كه رفتار مايكل با بچه ها همواره طبيعي بوده است. شلدن پلت، وكيل ويتني هيوستون نيز گفت كه ستاره ها هميشه مورد اخاذي قرار ميگيرند. او همچنين بيان كرد كه وقتي براي اولين بار اتهامات عليه آنها بطور علني اعلام ميشود، تيتر اول روزنامه ها ميشوند. اما هنگاميكه اتهامات پس گرفته ميشود يا ثابت ميشود كه بي اساس بوده است، از جانب رسانه ها خبر مهمي به حساب نمي آيد و در صفحات مياني روزنامه ها دفن ميشود.</P>
<P align=right>آلفونسو ريبيرو كه اولين بار مايكل را هنگامي كه دوازده سال داشت، ملاقات كرده بود، حمايت خود را از مايكل اعلام داشت. </P>
<P align=right>مادران بچه هايي كه اوقاتي را با مايكل گذرانده بودند و همچنين مادر رايان وايت، اظهار كردند كه به مايكل اعتماد دارند و فرزندانشان را با او تنها ميگذاشته اند.</P>
<P align=right>پل مك كارتني [عضو سابق گروه بيتلز] در طي يك مصاحبه با روزنامه ي آرژانتيني كلارين در حمايت از مايكل گفت: ”ليندا (همسرش) و من، مادر و پدر هستيم و اين براي ما روشن است كه مايكل چنين آدمي نيست.“</P>
<P align=right>فرانك ديلو در اولين بيانيه ي عمومي اش پس از بركنار شدن از سمت مديريت اجرايي مايكل در سال 1990، در مصاحبه اي با مجله ي رولينگ استون گفت: ”من فرزندانم را به مايكل مي سپرده ام تا از آنها مراقبت كند. او مدت هفت ماه در خانه ي من در انسينو زندگي كرد. امكان ندارد او اين كار را انجام داده باشد. اين در طبيعت او نيست.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بروس سوئدن، مهندس ضبط و تهيه كننده اي كه به مدت هفده سال با مايكل كار كرده بود، در مصاحبه با همان مجله عنوان كرد: ”من از شايعاتي كه بدون وجود ذره اي مدرك در همه جا پخش شده اند، بيزار و جريحه دار شده ام. مايكل يكي از درستكار ترين انسانهايي هست كه من در زندگي ام ديده ام. اين اتهامات چرند هستند.“</P>
<P align=right>تدي رايلي گفت: ”مايكل برميگردد. من به عنوان يك دوست به او ميگويم كه همه ي ما پشت تو هستيم.“</P>
<P align=right>كويينسي جونز افزود: ”همه چيز به نحو وحشتناكي بزرگ جلوه داده شده است. او قبل از اينكه فرصتي براي دفاع از خود داشته باشد، مورد تعقيب فانوني قرار گرفته است.“...]</P>
<P align=right>جي.رندي تارابورلي و ليزا كمپل، نويسنده ي اين كتاب نيز در خبرهاي تلويزيوني حضور يافتند و با استناد به شناختي كه در طول ساليان از مايكل كسب كرده بودند، عنوان كردند كه مايكل قادر به ارتكاب جرمي كه به آن متهم شده است، نمي باشد.</P>
<P align=right>تارابورلي گفت كه مايكل در طول عمرش بارها و بارها مورد اتهاماتي قرار گرفته است كه هيچكدام از آنها حقيقت نداشته و هرگز ثابت نشده اند.</P>
<P align=right>نام افرادي كه بطور علني از مايكل حمايت كردند، به قرار زير است:</P>
<P align=right>[اعضاي خانواده (والدين، جانت، جكي، مارلون، ربي، تيتو) اليزابت تيلور، التون جان، جين فوندا، لاري فلدمن، ماريا كري، بروس ويلز، بروكي شيلدز، شارون استون، هاوارد كارپدا، كي.دي لنگ، ماكسيميليان اسكل، كويينسي جونز، استيو واندر، جي.رندي تارابورلي، فلو آنتوني، گرت بروكس، پل مك كارتني، توني تونيتن، ليزا ماري پريسلي، مكالي كالكين و مادرش، مادر رايان وايت، يوكو دينو، توين كمپل، كويين لاتيفا، كيمفيلد، سندباد، برايان گامبل، فرانك ديلو، تدي رايلي، داني والبرگ، ان.اي.اي.سي.پي، جو مكينتاير، اسموكي رابينسون، لين گلدبيكين، بروس سوئدن، لارن شلر، فيل كولينز، ماريا فيشر، بيل بلامي، باربارا ادن، مايكل پيتر، شانيز، كارل بارنت، گروه تري تي، آلفونسو ريبيرو]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>كمپل در كتاب خود در رابطه با موج حمله ي وحشيانه عليه مايكل مينويسد:</P>
<P align=right>[... گلوريا آلرد، وكيلي كه در 31 آگوست براي دفاع از شاكي استخدام شده بود، در روز 2 سپتامبر، در يك كنفرانس مطبوعاتي كه خود برگزار كرده بود، گفت: ”موكل من (جردي چاندلر) قصد دارد در دادگاه حاضر شود.“</P>
<P align=right>تنها چند روز پس از اين اظهارات، ” او آماده است. او به اين كار تمايل دارد. او توانايي شهادت دادن در دادگاه را دارد“؛ آلرد از سمت خود بركنار شد و از افشاي علت آن خودداري كرد...</P>
<P align=right>بلافاصله پس از بركنار شدن آلرد، لري فلدمن جانشين وي شد. او با تنظيم دادخواستي حقوقي عليه جكسون در يك دادگاه عالي رتبه، او را متهم به فريب شاكي، اعمال خشونت جسمي و ايجاد ناراحتي روحي كرد. در اين دادخواست، تقاضاي جريمه ي نقدي مايكل مطرح شده بود. برخي از وكلايي كه در اين پرونده درگير نبودند، اعتقاد داشتند كه ارائه ي دادخواست حقوقي، جنبه ي جنايي پرونده را از بين ميبرد و هيئت منصفه متقاعد ميشود كه خواهان، تنها در صدد بدست آوردن پول است. عليرغم اينكه هيچ نشانه اي از اعمال خشونت جسمي عليه شاكي وجود نداشت و هيچ پسر ديگري نيز داستان او را تاييد نكرده بود، رسيدگي جنايي به اين مسئله، چند ماه به طول انجاميد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>... در اين بين، مارك و في كوييندوي كه يكسال پيش در مصاحبه اي با جرالدو ريورا، مجري شبكه ي فاكس، مايكل را انساني بسيار خوب توصيف كرده بودند؛ به يكباره نظر خود را در مورد او تغيير دادند و ادعا كردند زمانيكه در نورلند كار ميكرده اند، رفتارهاي سؤال برانگيز بسياري از مايكل مشاهده كرده بودند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>نكته ي بسيار مهمي كه بايد به آن اشاره كرد اين است كه اين خواهر و برادر مانند بسياري ديگر، ابتدا داستانشان را مطرح كردند و به جرايد فروختند. اما حاضر نشدند اطلاعاتشان را در اختيار پليس قرار دهند. زماني هم كه پليس به سراغشان رفت، حاضر به همكاري و در اختيار قرار دادن اطلاعاتي كه براي اين پرونده حياتي بنظر ميرسيد، نشدند. دو كاراگاه خصوصي با نامهاي فدريكو سيكارد و دبورا ليندن براي بازپرسي از آن دو به مانيل رفتند و به اين نتيجه رسيدند كه آنها اصلا شاهدان خوبي نيستند.<BR>گلن ونراشن، دانشجوي رشته ي حقوق و خواهر زاده ي مارك و في كوييندوي، در مصاحبه هاي خود، خاله و دايي اش را فرصت طلب و دردسر ساز توصيف كرد و گفت كه مايل است همين مطالب را در دادگاه نيز شهادت دهد. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>باني مازلين، دكتر روانشناس در مصاحبه اي با جرالدو ريورا گفت: ”شما قبل از اينكه بتوانيد قضاوت كنيد كه آيا كسي ميتواند چنين جرمي مرتكب شود يا نه، بايد او را خوب بشناسيد. اگر يك متخصص به اين سوال پاسخ بدهد، مرا بسيار عصباني ميكند. زيرا آنچه كه شما انجام ميدهيد، مورد روانشناسي قرار دادن فردي است كه هيچ شناختي از وي نداريد. شما شايعات را ميگيريد و آن را حقيقت جلوه ميدهيد.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين پرونده، اواسط ماه اكتبر را نيز پشت سر گذاشت، اگرچه پليس وعده داده بود كه رسيدگي به اين مورد جنايي به زودي خاتمه خواهد يافت. آنها از پسرهاي بيشتري بازجويي كردند، به اين اميد كه يكي از آنها داستان شاكي را تاييد كند. از چهل تا شصت پسر بچه اي كه مورد بازجويي قرار گرفتند، حتي يك نفرشان صحبتهاي جردي (شاكي) را تاييد نكرد. فاش شد كه پليس براي اينكه از پسرها اطلاعاتي بدست آورد، حتي به آنها دورغ نيز ميگفته است. برت فيلدز، وكيل مايكل از اين موضوع آگاهي يافت و در 28 اكتبر، نامه اي خطاب به ويلي ويليامز، رئيس پليس ناحيه ي لس آنجلس نوشت: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”من باخبر شده ام كه مامورين شما، دروغهاي وقيحي به پسر بچه هايي كه ترسانده شده بودند، گفته اند. آنها به پسر بچه ها گفته اند كه از آنها تصاوير برهنه در دست دارند، تا بدين وسيله آنها را وادار كنند اتهاماتي را بر آقاي جكسون وارد نمايند. البته هيچ عكس برهنه اي از اين پسر بچه ها وجود ندارد و آنها هيچ ادعايي براي مطرح ساختن ندارند. اما به نظر ميرسد مامورين شما آماده هستند تا از هر نقشه اي براي توليد مدرك عليه آقاي جكسون استفاده كنند.“</P>
<P align=right>... هر دو طرف درگير در پرونده، تاكيد كردند كه توافقات به عمل آمده بر سر دادخواست حقوقي شاكي، مانعي براي پيگيري جنايي پرونده به حساب نمي آيد و حق السكوتي پرداخت نشده است. چاندلر ميتوانست پس از گرفتن پول، باز هم در دادگاه عليه مايكل شهادت دهد، اما اين كار را نكرد. قوانين روز كاليفرنيا نيز نميتوانست او را وادار به اين كار كند.</P>
<P align=right>اما حتي پس از اين سازش نيز، ماموران تحقيق پرونده دست از كار نكشيدند و همچنان بر روي پرونده اي كه پنج ماه بدون هيچ مدركي دوام آورده بود، به كار ميپرداختند.</P>
<P align=right>چاندلر بلافاصله پس از دريافت پول از مايكل، شغل دندانپزشكي خود را رها كرد. حالا كه به منظور خود دست يافته بود، لازم نميديد كه اين ماجرا را بيش از اين ادامه دهد.</P>
<P align=right>چاندلر هيچگاه علاقه ي خود را نسبت به مجازات مايكل براي كاري كه او ادعا ميكرد در حق پسرش انجام داده است، ابراز نداشت. او نه تنها مدافع زندگي پسرش نبود، بلكه حتي درخواست اجراي عدالت را نيز نكرد. پول تنها چيزي بود كه نظرش را تامين ميكرد.</P>
<P align=right>پس از علني شدن اتهامات عليه مايكل، چاندلر تمام اميدهايش براي سازش با وي را از دست داده بود. درست در همان زمان، ملاقاتي را با وكلاي مايكل ترتيب داد تا بلكه بتواند با آنها به توافق برسد. او اين اتهامات را شخصأ بطور علني مطرح نكرد. هيچ دادخواست جنايي از جانب او عليه مايكل تنظيم نشد. تنها خواسته ي او پول بود.</P>
<P align=right>بسياري عقيده دارند كه مايكل براي منصرف كردن شاكي از شهادت دادن در دادگاه با او سازش كرده بود. در حاليكه چاندلر از ابتدا قصد نداشت مايكل را به دادگاه بكشاند. همانطور كه ذكر شد، هيچ چيز نميتوانست مانع شهادت دادن شاكي در دادگاه شود. چاندلر ميتوانست پس از گرفتن پول، باز هم مايكل را به دادگاه بكشاند.</P>
<P align=right>سؤالي كه در اينجا مطرح ميشود اين است كه چرا مايكل پس از اينكه به پليس اجازه داد از بدن برهنه ي او عكس بگيرند و با توجه به اينكه هيچ مدركي براي اثبات گناهكاري وي وجود نداشت، باز تصميم گرفت در دادگاه حاضر نشود و با شاكي سازش كند؟</P>
<P class=MsoBodyText align=right>چاندلر به دنبال پول بود. پس براي رسيدن به هدفش، دست به هر كاري ميزد. اگر مايكل پيشنهاد او را قبول نميكرد، بطور قطع براي حفظ آبرو نيز كه شده، او را به دادگاه ميكشاند. درست است كه در نهايت، دادگاه مايكل را بي گناه تشخيص ميداد، اما به چه قيمتي؟</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين دادگاه ميتوانست تا چند سال به طول بيانجامد. در اين سالها، اتهامات مايكل تيتر هميشگي روزنامه ها ميشد. دادگاه ميتوانست بدترين و بيمارگونه ترين نوع توجه را براي مايكل به همراه داشته باشد. كوچكترين جزئيات زندگي خصوصي مايكل، شرح عكسهاي گرفته شده از بدن برهنه اش توسط پليس، بيماري پوستي او، روابطش و خدا ميداند چه مسائل جزئي ديگري هر شب در اطاقهاي نشيمن خانه ها، ممكن بود اسباب سرگرمي مردم را فراهم آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>استيون بريل، مدير شبكه ي كورت تي.وي، حتي علاقه ي خود را براي پخش زنده ي تلويزيوني جلسات دادگاه اعلام كرد. در صورت تشكيل دادگاه، روزنامه هاي محلي سرتاسر جهان تا مدتها خوراك تازه اي براي خود بدست مي آوردند. اما بدترين نتيجه اي كه ميشد براي چاندلر متصور شد، نرسيدن وي به پولش بود. پس سخت نيست كه بفهميم چرا مايكل تصميم گرفت به خواسته ي چاندلر تن دهد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>جداي از اين مسئله، 95% شكايات خصوصي در خارج از دادگاه، فيصله ميابند. در حقيقت خود قانون، طرفين درگير در چنين پرونده هاي حقوقي را به سازش فرا ميخواند. بنابراين سازش بر سر اين پرونده نيز امر غير معمولي نبوده است...]</P>
<P class=MsoBodyText align=right>[خلاصه اي بود از كتاب ليزا دي.كمپل، مايكل جكسون: تاريكترين ساعات سلطان پاپ، انتشارات براندن، سال 1994]</P>سالهای 1994 تا 19972006-03-12T18:10:37+03:302006-03-12T18:10:37+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1994--1997<P align=right>در 5 ژانويه سال 1994، مايكل جكسون در طي حضوري غافلگير كننده در بيست و ششمين مراسم ساليانه ي <BR>جوايز ان.اي.اي.سي.پي [NAACP _ انجمن ملي دستاوردهاي رنگين پوستان] كه در پاسادنا ـ كاليفرنيا برگزار ميشد، جايزه ي طراحي فوق العاده ي حركات رقص را به دبي آلن اعطا كرد.</P>
<P align=right>پيش از اهداي جايزه، مايكل با سخنراني خود، حاضرين را به وجد آورد. آنها مايكل را در حاليكه ايستاده بودند، به شدت تشويق ميكردند.</P>
<P align=right>مايكل: من هم شما را دوست دارم... [ميخندد]... براي حمايت دوستانه و سخاوتمندانه تان از شما سپاسگزارم. بسيار دوستتان دارم.</P>
<P align=right>[تشويقهاي بي امان از طرف حضار. يكصدا نام مايكل را صدا ميزنند.]<STRONG><BR> </STRONG></P>
<P align=center><STRONG><IMG height=176 alt="" src="/images/biography/image94-1.jpg" width=198 border=0></STRONG></P>
<P> </P>
<P align=right>براي چندين دهه، ان.اي.اي.سي.پي پرچمدار مبارزات قانوني به منظور دست يابي به عدالتي هم عرض براي تمامي مردمان سرزمينمان بوده است. آنها در اطاقهاي غذا خوري، سالنهاي ديوان عالي و اطاقهاي تشكيل جلسه ي آمريكا، براي عدالت، برابري و تمام چيزهايي كه مربوط به شان و مقام نوع بشر است، جنگيده اند. اعضاي ان.اي.اي.سي.پي در پي دستيابي به اين ايده آلهاي والا، كه كشور ما بر اساس آنها پايه گذاري شده است، زنداني شده و حتي به قتل رسيده اند.<BR>در اين برحه از زندگي ام، هيچكدام از اين اهداف برايم پر معنا تر از اين عقيده نيست كه تمامي افراد، بايد بيگناه و كاملأ بيگناه فرض شوند.</P>
<P align=right>[تشويق جمعيت]</P>
<P align=right>تا زماني كه گناهكار شناخته شده و از جانب اعضاي هيئت منصفه محكوم گردند. </P>
<P align=right>[تشويقهاي ايستاده از طرف حضار]</P>
<P align=right>من حقيقتأ تا به امروز، هرگز براي درك اهميت اين ايده آلها وقت صرف نكردم. تا زمانيكه خود قرباني اتهامات دروغين شدم.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>قرباني ميل ديگران به باور كردن و بهره برداري از بدترين موقعيتها، قبل از اينكه فرصت شنيدن حقيقت را داشته باشند.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار. يكي از آنها فرياد ميكشد: مايكل دوستت دارم]</P>
<P align=right>من شما را بيشتر دوست دارم... من نه تنها بيگناه فرض شده ام، بلكه بيگناه هستم. [تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>و ميدانم كه حقيقت راه نجات من است.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>هنگاميكه ديگران نبودند، شما براي حمايت كردن از من حاضر بوديد. من با اعتقاد به خدا و دانستن اين موضوع كه در راه اين مبارزه تنها نيستم، در تلاشم براي به اثبات رسانيدن بيگناهيم استوارتر شده ام.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار. مايكل براي آنها بوسه ميفرستد.]</P>
<P align=right>همه با هم، پايان پذيرفتن اين اتهامات را خوهيم ديد... [كمي مكث]... و به بودن در اينجا افتخار ميكنم.</P>
<P align=right> [مايكل، دبي آلن را بر روي صحنه فرا ميخواند. آلن از چند نفر، از جمله مايكل پيترز، ميخواهد تا وي را همراهي كنند. جكسون، مايكل پيترز را در آغوش ميگيرد. مايكل حركات رقص كليپ موسيقي «Thriller» را همراه با پيترز طراحي كرده بود.]</P>
<P> </P>
<P align=center><IMG height=232 alt="" src="/images/biography/image94-2.jpg" width=161 border=0></P>
<P> </P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل جايزه را به دبي آلن ميدهد.]</FONT></P>
<P align=right>دبي آلن پس از دريافت اين جايزه گفت: ”خدا به همراهت مايكل. ما همگي طرف تو هستيم.“</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>در 19 فوريه سال 1994، مراسم بزرگداشت خانواده ي جكسون در لاس وگاس برگزار شد. مايكل در اين مراسم، برنامه اجرا نكرد اما دو جايزه را به برندگانشان اعطا كرد. ليزا ماري پريسلي، مايكل را در اين مراسم همراهي ميكرد.</P>
<P> </P>
<P align=center><IMG height=250 alt="" src="/images/biography/LM28.JPG" width=492 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[ مايكل جكسون ـ ليزا ماري پريسلي]</FONT></P>
<P> </P>
<P align=right>مايكل پيش از آن در 2 فوريه، همراه با ليزا ماري پريسلي در كنسرتي از گروه تمپتيشنز، كه در لاس وگاس برگزار ميشد، حضور يافته بود.</P>
<P align=right>مايكل بيشتر وقتش را به كار بر روي آلبوم جديدش در نيويورك ميگذراند. او يك آپارتمان دوبلكس سه اطاقه در ترامپ توير اجاره كرده بود. </P>
<P align=right>در 26 مي سال 1994، مايكل جكسون در طي مراسمي در جمهوري دومينيكن كه دوازده دقيقه به طول انجاميد، با ليزا ماري پريسلي، دختر الويس پريسلي، ازدواج كرد. </P>
<P align=right>كشيش اين مراسم هوگو فرانسيسكو آلوارز پرز و شاهدان ازدواج، اوا دارلينگ يكي از دوستان ليزا ماري و توماس كيوف همسر دارلينگ و برادر شوهر سابق ليزا ماري، بودند. در اين مراسم هيچكدام از اعضاي خانواده ي مايكل حضور نداشتند. خبر اين ازدواج تا 11 جولاي همان سال، فاش نشد. </P>
<P align=center><IMG height=150 alt="" src="/images/biography/mj-lisa_005.jpg" width=227 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مراسم ازدواج]</FONT></P>
<P align=right>در 11 جولاي، رسانه ها خبر از ازدواج مايكل جكسون با ليزا ماري پريسلي دادند. شبكه ي خبري سي.ان.ان در گزارشي عنوان كرد كه سه سخنگوي مايكل جكسون، اين خبر را به شدت تكذيب كرده اند. اما سخنگوي ليزا ماري پريسلي در اين باره چيزي نميگفت، زيرا به ليزا دسترسي نداشت.</P>
<P align=right>در 1 آگوست سال 1994، پس از ماهها شايعه، اين خبر تاييد شد. مايكل با ليزا ماري ازدواج كرده بود. عروس در بيانيه اي كه از طريق ام.جي.جي. پروداكشنز منتشر گرديد، اعلام كرد كه اكنون نامش ليزا ماري پريسلي ـ جكسون است. در اين بيانيه آمده بود: </P>
<P align=right>”من بسيار زياد عاشق مايكل هستم و زندگيم را به همسر او بودن، اختصاص ميدهم. من او را درك و از او حمايت ميكنم. ما هر دو انتظار روزي را ميكشيم كه يك خانواده تشكيل بدهيم و زندگي شاد و موفقي را با هم داشته باشيم.“</P>
<P align=right>اين بيانيه ي رسمي، در مورد جزئيات ازدواج و يا محل برگزاري آن، چيزي فاش نكرد.</P>
<P align=right>با اين ازدواج، مطرحترين دو نام در صنعت اجراي موسيقي، به يكديگر پيوستند: جكسون و پريسلي.</P>
<P align=right>رسانه ها، ازدواج مايكل جكسون، سلطان پاپ و ليزا ماري پريسلي، دختر سلطان راك اَند رول را، ”ازدواج قرن“ ناميدند.</P>
<P align=right>جنجالي كه رسانه ها پيرامون اين ازدواج به راه انداختند، باور نكردني بود. آنها ادعا كردند كه مايكل از ازدواج با پريسلي براي ترميم وجهه اش كه پس از اتهامات به گفته ي آنان، مخدوش شده بود، استفاده ميكند.</P>
<P align=right>در پاسخ به اين ادعاها، مايكل و ليزا در مصاحبه اي عنوان كردند كه با عشق با يكديگر ازدواج كرده اند. </P>
<P align=right>در 8 سپتامبر سال 1994، مايكل يازدهمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز ويدئو موسيقي ام.تي.وي را همراه با همسرش افتتاح كرد. حضور يكصد و بيست ثانيه اي آنها بر روي صحنه، براي حاضرين در سالن جذابترين قسمت اين مراسم بود. مايكل براي اولين بار در ملا عام، ليزا ماري را در آغوش فشرد و او را عاشقانه و به ملايمت بوسيد. </P>
<P align=center><IMG height=534 alt="" src="/images/biography/bio-history_004.jpg" width=228 border=0> </P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مراسم ام.تي.وي]</FONT></P>
<P align=right>روز بعد، اين بوسه مهمترين رويداد خبري در رسانه ها ي سرتاسر دنيا بود. برخي از آنها، آن را بوسه ي قرن ناميدند و برخي ديگر آن را با صحنه ي مشهوري از فيلم بلند بر باد رفته، آنجا كه اسكارلت اُهارا و رت باتلر يكديگر را ميبوسند، مقايسه كردند.</P>
<P align=right>در 26 ژانويه سال 1995، مايكل با امضاي بيش از هفتاد هزار نفر از طرفدارانش، نامزد دريافت جايزه ي صلح نوبل شد اما اين خبر در مطبوعات انعكاسي نداشت. اين جايزه به مايكل تعلق نگرفت.</P>
<P align=right>در مي همان سال، عكسي از مايكل جكسون با ظاهري جديد همراه با كويينسي جونز، بر روي جلد مجله ي وايب، منتشر شد.</P>
<P align=center><IMG height=360 alt="" src="/images/biography/bio-history_005.jpg" width=300 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مجله ي وايب]</FONT></P>
<P align=right>در 29 مي سال 1995، «جيغ» (Scream) اولين تك آهنگ از آلبوم جديد مايكل «تاريخ» (History) در سرتاسر دنيا منتشر شد. مايكل اين آهنگ را همراه با خواهرش، جانت اجرا كرده بود.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>اين آهنگ از همان ابتدا در رتبه ي پنجم جدول پر فروش ترينهاي ايالات متحده ظاهر شد. در طول تاريخ سي و هفت ساله ي جدول يكصد آهنگ پر فروش، اين اولين بار بود كه يك آهنگ در بدو ورود به جدول در چنين جايگاه بالايي قرار ميگرفت. پيش از اين در ماه مارس سال 1970، آهنگ «Let It Be» از گروه بيتلز، در رتبه ي ششم جدول وارد شده بود. و حالا «Scream» مكاني بالاتر از آن را بدست آورده بود. مايكل بعدها ركورد خود را ميشكند. </P>
<P align=right>در 14 جوئن، مايكل و ليزا، اولين مصاحبه ي خود را به عنوان يك زوج در برنامه ي پرايم تايم از شبكه ي تلويزيوني اِي.بي.سي انجام دادند. اين مصاحبه كه اجراي آن را دايان ساير بر عهده داشت، در سرتاسر دنيا بطور زنده پخش گرديد و دومين مصاحبه ي پربيننده تا آن زمان شد. [پر بيننده ترين مصاحبه تا به امروز، مصاحبه ي سال 1993 اپرا وينفري با مايكل جكسون است.]</P>
<P align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/bio-history_002.jpg" width=343 border=0></P>
<P align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/bio-history_003.jpg" width=218 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه]</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>در سال 1997، مصاحبه ي باربارا والترز با مونيكا لويينسكي در رتبه ي دومين مصاحبه ي پر بيننده جاي گرفت و مصاحبه ي ليزا و مايكل را به مكان سوم هدايت كرد.</P>
<P align=right>در طي مصاحبه ي پرايم تايم، كليپ موسيقي «Scream» به كارگرداني مارك رومانِك براي اولين بار نمايش داده شد. اين كليپ، فوق العاده مدرن ساخته شده بود و ركورد ديگري را براي مايكل به ارمغان آورد. «Scream» با هفت ميليون دلاري كه صرف ساختش شد، به عنوان پر خرج ترين كليپ تاريخ موسيقي در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيده است.</P>
<P align=center><IMG height=238 alt="" src="/images/biography/fist.JPG" width=318 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ Scream]</FONT></P>
<P align=right>مايكل با كليپ «Scream»، هنر ساخت كليپهاي موسيقي را وارد مرحله ي تازه ي كرد. اين كليپ مسير تازه اي را براي خلق كليپهاي كامپوتري متحرك، به ارمغان آورد.</P>
<P align=right>چيزي كه دنيا چهار سال تمام انتظارش را ميكشيد، در 15 جوئن سال 1995 به وقوع پيوست. «History»، آلبوم جديدي كه مدت زيادي همه را منتظر گذاشته بود، در سرتاسر دنيا منتشر شد. صد و پنجاه دقيقه موسيقي بر روي آلبومي متشكل از دو عدد CD. يكي از آنها شامل پانزده آهنگ جديد، و ديگري شامل پانزده تا از بهترين آهنگهاي قبلي مايكل بود. </P>
<P align=right>مجسمه ي مايكل جكسون كه توسط كمپاني ضبط موسيقي او ساخته شده بود، در بسياري از شهرهاي اروپايي در طي مراسمي پرده برداري شد تا با طرح روي جلد آلبوم جور شود.</P>
<P align=right>پنج روز بعد، در 20 جوئن، آلبوم «History» در صدر جدول آلبومهاي پر فروش ايالات متحده و بسياري از كشورهاي دنيا جاي گرفت. </P>
<P align=right>با توجه به تمامي اتفاقاتي كه مايكل در سال 1993 پشت سر گذاشته بود، آلبوم «History» بدون شك مهمترين آلبوم مايكل به شمار ميرود و همچنين شخصي ترين آلبوم اوست. مايكل در آلبوم «History»، تاريخ زندگي خود را بازگو ميكند. او در اين آلبوم از اتفاقات گذشته ميگويد، از اتهامات كذب، دروغها، انسانهاي طماع، روزنامه هاي محلي(تبلويدز) و موقعيتي كه در آن قرار گرفته بود. </P>
<P align=right>در حاليكه منتقدان آمريكايي، اين آلبوم را يك تلاش ناموفق از يك هنرمند تمام شده خواندند، «History» نامزد دريافت شش جايزه ي گرمي شد. و از طرف كميته ي تصميم گيرنده ي جوايز، يك آلبوم فوق العاده به شمار ميرفت. آن هنرمند تمام شده، در مراسم جوايز موسيقي آمريكا، در روز 29 ژانويه سال 1996، برنده ي جايزه ي بهترين هنرمند مرد در زمينه ي موسيقي پاپ و راك گرديد. اين جايزه ثابت كرد كه گفته هاي منتقدان يا روزنامه نگاران، هيچگاه نبايد وحي منزل تلقي شود. </P>
<P align=right>اين آلبوم در سرتاسر جهان، موفقيتهاي فوق العاده اي بدست آورد. و به اين سؤال كه ”آيا او دوباره تاريخ را رقم خواهد زد، يا اينكه به تاريخ پيوسته است؟“ آشكارا پاسخ داد. «<EM>HIS</EM>TORY» بار ديگر به همه ثابت كرد كه چرا مايكل جكسون بزرگترين صحنه گردان جهان و سلطان مسلَم پاپ است.</P>
<P align=right>مايكل براستي تاريخ را رقم زد. شبكه ي آمريكايي اِم.تي.وي، خبر داد كه آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» پر فروش ترين آلبوم دوتايي [شامل دو CD] تمام دورانها شده است. همچنين اين آلبوم، از ساير آلبومهاي مايكل، سريعتر به فروش رفت. هفت ميليون نسخه از آلبوم به طرز بي سابقه اي، تنها در هفته ي اول انتشارش در سرتاسر جهان به فروش رسيد.</P>
<P align=right>مايكل در اين آلبوم با تهيه كنندگان مطرحي همچون ديويد فاستر [كه در آلبوم «Off The Wall» نيز با مايكل كار كرده بود]، جيمي جم، تري لوئيس، دالاس آستين و آر.كلي همكاري كرد. در اواخر دهه 90، ديويد فاستر به عنوان موفق ترين تهيه كننده ي دهه برگزيده شد. او همچنين تهيه كنندگي آهنگهايي را براي ويتني هيوستون، مدونا و ماريا كري بر عهده داشته است. در آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» افراد برجسته اي چون جانت جكسون، شكيل اُنيل، اِسلش، استيو لوكادر، استيو پركارو و گروهاي نوتوريس بيگ و بويز تو من حضور داشتند.</P>
<P align=right>در 22 جوئن سال 1995، مايكل در برنامه اي افتخاري از شبكه ي وي.اِچ.وان كه در سالن شراين واقع در لس آنجلس برگزار ميشد، حضور يافت تا جايزه اي را در تقدير از فعاليتهاي بشر دوستانه اش، از دستان مورگان فريمن دريافت كند. از آن پس، اين جايزه به ”جايزه ي ويژه ي مايكل جكسون“ تغيير نام يافت.</P>
<P align=right>پيش از اهداي جايزه، گروه بويز تو من، قطعه ي مختلطي از دو تا از آهنگهاي مايكل، با نامهاي «Heal The World» و «We Are The World» را كه مضاميني انسان دوستانه دارند، اجرا كردند و مايكل نيز در قسمت پاياني اين اجرا، به آنان ملحق شد. </P>
<P align=center><IMG height=119 alt="" src="/images/biography/human01.jpg" width=177 border=0></P>
<P align=right>مايكل در سخنراني خود پس از دريافت جايزه گفت: ”به خاطر عشق و حمايتتان از شما متشكرم. شما چيزهاي بسياري به من بخشيده ايد. و اين به من فرصت داد تا بخشي از اين عشق را به كساني تقديم كنم كه مشكلاتشان، توجه و كمك ما را ميطلبد. اعلاميه اي كه سازمان ملل متحد اخيرأ منتشر كرده است، نمونه اي بارز از اين مدعاست. اگر سه بار در سال، به كودكان جهان سوم قرص ويتامين بدهيم، يك تا سه ميليون نفر از آنها، از مرگ نجات مي يابند. هزينه ي آن براي هر كودك، تنها شش سنت است. همين. بنابراين ما بايد براي التيام بخشيدن به زمين، متحد شويم تا اين زمين زيبا را در عشق و لذت، تقسيم كنيم. بسيار زياد دوستتان دارم.“</P>
<P align=center><IMG height=266 alt="" src="/images/biography/human03.jpg" width=152 border=0></P>
<P align=right>[مايكل با انگشتانش علامت پيروزي را نشان ميدهد. به طرف حضار بوسه ميفرستد. تعظيم ميكند و از صحنه خارج ميشود.]</P>
<P align=center><IMG style="WIDTH: 441px; HEIGHT: 392px" height=392 alt="" src="/images/biography/human02.jpg" width=441 border=0></P>
<P align=right>در 28 جولاي 1995 شبكه ي ام.تي.وي مصاحبه اي با مايكل ترتيب داد. مجري اين مصاحبه بيل بلامي بود. اين مصاحبه قسمتي از يك برنامه ي ويژه ي سي دقيقه اي با نام ”مايكل جكسون تاريخ را تغيير ميدهد“ بود كه توسط ام.تي.وي تهيه و همزمان از كانالهاي اي.بي.سي و ام.تي.وي پخش شد. كليپ «You Are Not Alone» براي اولين بار پس از مصاحبه نمايش داده شد.</P>
<P align=center><FONT color=#666666><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=37&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>در 15 آگوست سال 1995، «تو تنها نيستي» (You Are Not Alone) دومين تك آهنگ از آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» در آمريكا عرضه شد. «You Are Not Alone» اولين تك آهنگي بود كه بلافاصه پس از انتشار، درست در صدر جدول يكصد آهنگ برتر آمريكا جاي ميگرفت. اين اتفاق در تاريخ جدول تك آهنگها، سابقه نداشت.</P>
<P align=center><IMG height=281 alt="" src="/images/biography/bio-history_001.jpg" width=323 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[پوشش سي دي You Are Not Alone]</FONT></P>
<P align=right>بدين ترتيب، مايكل ركوردي را كه سه ماه پيش با آهنگ «Scream» بدست آورده بود، شكست. [Scream در مكان پنجم جدول وارد شده بود. پيش از آن سابقه نداشت كه آهنگي در چنين مكان بالايي از جدول وارد شود.]</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>مكان اول در جدول تك آهنگها، بالاترين مكاني است كه يك آهنگ ميتواند در آن جاي بگيرد. اين ركورد ممكن است بعدها توسط سايرين نيز تكرار شود. اما هرگز شكسته نخواهد شد.</P>
<P align=right>مايكل جايزه ي ”دستاورد صد آهنگ برتر“ را براي آهنگ «You Are Not Alone» كه براي اولين بار در تاريخ موسيقي، در صدر جدول يكصد تك آهنگ برتر آمريكا وارد شده بود، دريافت كرد.</P>
<P align=right>در 7 سپتامبر سال 1995، مايكل در مراسم افتتاحيه ي دوازدهمين سالگرد جوايز ساليانه ي كليپ موسيقي اِم.تي.وي، اجراي فوق العاده جذاب و تأثير گذاري را به نمايش گذاشت.</P>
<P align=right>اجراي مايكل و تشويق ايستاده اي كه از طرف حاضرين در سالن دريافت كرد، بدون شك محبوبيت مداوم او در ميان عامه ي مردم و تواناييش را براي هيجان زده و خرسند ساختن تماشاچيان، به اثبات رساند.</P>
<P align=right>ساير خوانندگان اين مراسم، از گروه ويزر گرفته تا نوتوريوس بيگ، همگي از مايكل ستايش ميكردند.</P>
<P align=right>كريس كانلي از اِم.تي.وي، گفت كه پشت صحنه پر از افراد مشهوري بود كه سعي ميكردند مكاني در گوشه هاي صحنه به دست آورند و اجراي مايكل را تماشا كنند.</P>
<P align=right>در اين مراسم، مايكل بر روي صحنه رفت تا سه جايزه ي بهترين كليپ رقص، بهترين طراحي رقص و بهترين كارگردان هنري را براي كليپ «Scream»، از دستان خواهرش جانت دريافت كند.</P>
<P align=center> <IMG height=352 alt="" src="/images/biography/ja-mj.jpg" width=450 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[دريافت جايزه ي اِم.تي.وي]</FONT></P>
<P align=right>در 4 نوامبر سال 1995، مايكل براي اولين بار در محبوبترين شوي تلويزيوني آلمان، وتن داس (Wetten Dass) برنامه اجرا كرد. اين برنامه، پر بيننده ترين برنامه ي تلويزيوني در تمام اروپا شد. در آلمان هجده ميليون و در ساير كشورهاي اروپايي، بيست و پنج ميليون نفر اين برنامه را تماشا كردند. اين برنامه با حضور مايكل، رويداد سال 1995 در اروپا بود.</P>
<P align=center><IMG height=287 alt="" src="/images/biography/history-misc_007.jpg" width=295 border=0></P>
<P align=center><IMG height=287 alt="" src="/images/biography/history-misc_006.jpg" width=278 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[وتن داس]</FONT></P>
<P align=right>در 6 دسامبر سال 1995، مايكل در هنگام تمرين براي اجرا در برنامه ي وان نايت اُنلي كه از شبكه ي اِچ.بي.او پخش ميشود، از هوش رفت و سريعأ به كلينيك اسرائيلي بت در نيويورك انتقال يافت. خبرهاي بدست آمده، نشان ميداد كه مايكل مبتلا به بيماري رودوي، كم آبي و نا متوازن بودن غلظت مايع الكتروليتي دستگاه هاي بدن است.</P>
<P>مايكل قرار بود در روزهاي هشتم و نهم همان ماه، بر روي صحنه ي بيكن، برنامه اجرا كند كه اين شوها بدليل بيماري او لغو گرديد.</P>
<P align=right>در 19 ژانويه سال 1996، روزنامه ي آمريكايي يو.اِس.اِي.تودي خبر داد كه ليزا ماري پريسلي روز قبل از مايكل جدا شده و بدين ترتيب به زندگي مشترك نوزده ماهه ي خود با مايكل پايان داده است.</P>
<P align=right>در بيانيه اي كه از طرف لي سولترز سخنگوي مايكل منتشر شد، آمده بود: ”مايكل و ليزا توافق كردند كه از يكديگر جدا شوند. هرچند كه آنها به دوستيشان ادامه ميدهند.“</P>
<P align=right>اختلافات غير قابل حل، علت اتخاذ اين تصميم ذكر شده بود. مايكل و ليزا در 26 جوئن سال 1994، در جمهوري دومينيكن با يكديگر پيمان ازدواج بسته بودند.</P>
<P align=right>در 19 فوريه سال 1996، در مراسم جوايز بريت در لندن، مايكل آهنگ تازه منتشر شده ي خود، «آواز زمين» (Earth Song) را اجرا كرد.</P>
<P align=right>اين آهنگ كه به مدت شش هفته در صدر جدول آهنگهاي پرفروش انگلستان قرار داشت، از طرف روزنامه نگاران مورد انتقاد و حتي توهين قرار گرفت.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>يكي از خبرنگاران شبكه ي اِم.تي.وي اروپا، اين آهنگ را ”يك مشت چرند“ خواند. او در مورد كليپ اين آهنگ ادامه داد: ”كليپ حتي از خود آهنگ بدتر است. مايكل در اين كليپ، زندگي را به درختان باز ميگرداند. مردگان را زنده ميكند. خاك از بين رفته را آباد ميكند. آيا او خداست؟ “ </P>
<P align=right>در مراسم بريت، مايكل جايزه ي ”هنرمند دهه“ را از دستان باب گلدوف، خواننده و موسس انجمن خيريه ي مبارزه با قحطي در آفريقا، دريافت كرد و اجرايي تماشايي از آهنگ «Earth Song» را به نمايش گذاشت. مايكل بر روي صحنه در بين حدودأ چهل كودك كه نمايندگان كودكان محروم جهان بودند، احاطه شده بود. در قسمتي از اجراي اين آهنگ مايكل بر روي يك جرثقيل بر بالاي سر حاضرين در سالن به پرواز درآمد، تشويقهاي بي امان دو هزار تماشاچي، كر كننده بود. در مدتي كه مايكل بر روي جرثقثل بود، جارويس كاكر به طرف صحنه هجوم آورد. دو انگشتش را به حالت توهين آميز به سمت مايكل در هوا تكان ميداد و صف خوانندگان بر روي صحنه را بر هم زد.</P>
<P align=right>بتاني گارنر، دختر بچه ي هفت ساله كه بر روي صحنه حضور داشت، بعدأ در مصاحبه اي با دو روزنامه ي محلي انگليس، سان و ميرر، گفت: ”كاكر به من گفت تو دختر كوچولوي خوشگلي هستي. و بعد پايم را لگد كرد.“</P>
<P align=right>در پي اين آشوب، نيروهاي امنيتي بر روي صحنه آمدند تا كاكر را پايين ببرند. كاكر دور صحنه ميدويد و از اثاثيه اي كه بر روي صحنه قرار داشت، بالا ميرفت، و هنگاميكه يكي از رقاصان به سمت او رفت، پايش لغزيد و به چند نفر از كودكان برخورد كرد و آنها را از بالاي صحنه به پايين پرتاب كرد. سرانجام نيروهاي امنيتي موفق شدند او را دستگير كنند و از سالن بيرون ببرند.</P>
<P align=right>كاكر به دليل ايجاد صدمات بدني دستگير و به اداره ي پليس چلسي انتقال داده شد. پليس فاش ساخت كه يك پسر بچه ي يازده ساله ادعا كرده بود كه كاكر به او مشت زده است. يكي ديگر از بچه ها، از ناحيه ي گوش صدمه ديده و ديگري بر روي زمين پرتاب شده بود.</P>
<P align=right>والدين اين بچه ها به شدت عصباني شده بودند و خشم خودشان را در روزنامه هاي سان و ميرر، ابراز داشتند.</P>
<P align=right>جانت مور، مادر يكي از بچه ها: ”آن مرد (كاكر) بزرگترين شب زندگي دخترم را خراب كرد. من ديدم يك نفر دخترم را از زمين بلند كرده و سعي داشت او را به پايين پرتاب كند. من فكر كردم يك آدم ديوانه وارد صحنه شده است و ميخواهد خودش را به مايكل برساند. كدام آدم عاقلي چنين كاري با يك بچه ميكند؟ من نميدانم او كيست يا فكر ميكند كه چه كسيست. اما من دوست دارم همين كار را با او بكنم و يا كاري بسيار بدتر از آن را. دخترم اشلي، هفته ها خودش را براي اين شب رويايي آماده ميكرد و اين ديوانه تمام زحمتهايش را در عرض چند لحظه بر باد داد. اگر ميتوانستم او را با دستانم خفه ميكردم.“</P>
<P align=right>راشل گارنر مادر بتاني گارنر هفت ساله، افزود: ”كل اين حادثه، يك نمايش وقيح بود. دختر من و ساير بچه ها نمي توانستند آنچه را كه اتفاق مي افتاد، باور كنند. بعضي از آنها با گريه از صحنه پايين آمدند و يكديگر را در آغوش گرفتند.“</P>
<P align=right>تري وب پدر استفن گفت: ”پس از اين ماجرا، استفن بر روي صحنه ماند و به خواندن ادامه داد. و من از اين بابت به او افتخار ميكنم. اما حس ميكنم لحظه اي كه مدتها در انتظارش بود، خراب شد. او خيلي ناراحت است.“</P>
<P align=right>مايكل در بيانيه اي كه از طرف كمپاني موسيقي اپيك منتشر شد، كاكر را به انجام رفتار نفرت برانگيز و شرم آور متهم كرد.</P>
<P align=right>در اين بيانيه آمده بود كه مايكل نميتواند بي حرمتي او را نسبت به افراد حاضر در صحنه درك كند. او از اين واقعه، بيزار، غمگين، شوكه، ناراحت و عصباني شده است اما در عين حال از اينكه اعضاي گروه، عليرغم رفتار نفرت برانگيز و شرم آور فردي كه قصد داشت اين نمايش را بر هم بزند، توانستند به اجراي اين آهنگ ادامه دهند، بي اندازه احساس غرور ميكند. نگراني اصلي مايكل بابت افرادي است كه براي اين اجرا زحمت كشيده بودند و همچنين بچه هايي كه در اين حادثه صدمه ديدند.</P>
<P align=right>كاكر نيز در بيانيه اي كه در روزنامه انتشار داد، ارتكاب هر گونه جرمي را رد كرد: ”من هيچ كار خلافي انجام ندادم. من از مايكل جكسون خوشم نمي آيد، اما به كسي صدمه نزدم. من به كسي حمله نكردم. آنچه انجام دادم اعتراضي بود نسبت به اعمال و رفتار جكسون كه خودش را مسيح ميبيند و ميخواهد دنيا را شفا بدهد. من ديگر نمي توانستم آن را تحمل كنم. صنعت موسيقي به خاطر ثروت و قدرتي كه جكسون در اختيار دارد به او اجازه ميدهد تا خيالات و اوهامش را پرورش دهد.“ </P>
<P align=right>سخنگوي او گفت كه كاكر قصد دارد عليه مايكل به خاطر افترايي كه به او زده است، شكايت كند. او همچنين ادعا كرد كه يك نوار ويدئويي از يكي از محافظان مايكل در حال زدن بچه ها، در دست دارد.</P>
<P align=right>در پي اين حادثه، مطبوعات انگليس كاكر را به باد طعنه و استهزاء گرفتند. سردبير روزنامه ي سان، كه معمولأ ميانه ي خوبي با مايكل ندارد، نوشت: ”مايكل جكسون يك مگا ستاره و يك هنرمند حرفه اي است. چيزي كه جارويس كاكر هرگز نخواهد شد. ترتيب دهندگان اين برنامه، قول دادند كه ما شاهد يك اجراي بي نظير از جكو [لقب مطبوعات براي مايكل] خواهيم بود. و او با آهنگ «Earth Song» اين گفته را ثابت كرد. كاكر نتوانست مانع اجراي سلطان پاپ بشود.“ </P>
<P align=right>او با دادن نه امتياز از ده امتياز به مايكل، رضايت بسياري ديگر از منتقدان را از اجراي او منعكس كرد.</P>
<P align=right>بيل كاردول، كاريكاتوريست روزنامه ي استار گفت: ”جارويس كاكر دلقك، احمق و آدم خسته كننده ي سال بود.“</P>
<P align=right>اما هيچ كس نفهميد چطور رسانه ها يكباره به دفاع از جارويس برخاستند.</P>
<P align=right>در مراسم بريت، مايكل با لباس سياه وارد صحنه شد و سپس آن را از تن بيرون آورد. او در زير اين جامه ي سياه، لباس سفيدي به تن داشت. و در پايان كودكان و ساير افراد حاضر در صحنه را به سمت نوري كه بر روي صحنه ميتابيد هدايت كرد.</P>
<P align=right>رسانه ها مايكل را براي اين حركت سرزنش و او را متهم كردند كه خود را مسيح ميپندارد و تصور ميكند حامل پيامي براي زمينيان است.</P>
<P align=right>جارويس كاكر اكنون خود را قهرماني ميديد كه موفق شده است توجه رسانه ها را به سمت مقصود خود هدايت كند.</P>
<P align=right>او در مصاحبه اي با يك شبكه ي تلويزيوني انگليسي، گفت: ”من از حركات او بر روي صحنه بدم آمد و حس كردم كه اطرافيانم هم همين احساس را دارند. فكر كردم كه بايد كاري انجام دهم، بلند شدم و بر روي صحنه رفتم. نميدانستم چه بكنم. فكر كردم شايد بهتر باشد حركات او را تقليد بكنم. دور صحنه بدوم و از وسايل روي صحنه بالا بروم و مانند او خم بشوم.“</P>
<P align=right>پس از مدتي رسانه هاي آمريكا نيز با شيوه اي نفرت انگيز وارد ماجرا شدند. آنها اجراي مايكل را ضد يهود خواندند.</P>
<P align=right>در صحنه ي پاياني اين اجرا، مايكل در لباس سفيد ظاهر ميشود و همه را در آغوش ميگيرد. از جمله فردي را كه لباس يهودي بر تن داشت. رسانه ها تعبيرشان اين بود كه فرد يهود (نماينده ي دين يهود) مايكل (نماينده ي دين مسيح) را مورد پرستش قرار ميدهد. [به معناي برتريت دين مسيح بر يهود] </P>
<P align=right>آنها حتي در اين مورد اقدام به نظر سنجي كردند و مصاحبه اي را كه با چند نفر از مردم آمريكا انجام شده بود، از تلويزيون پخش نمودند. مصاحبه شوندگان، مايكل جكسون را ضد يهود، ضد مسيح و ضد دين خواندند و اين در حالي بود كه اجراي آهنگ «Earth Song» در مراسم بريت، از تلويزيون آمريكا پخش نشده بود و مطمئنأ آنها نميتوانستند آن برنامه را ديده باشند.</P>
<P align=right>رسانه ها از عمل كاكر حمايت كردند. كاكر گفته بود كه براي اعتراض به ظاهر مسيح گونه ي مايكل بر روي صحنه رفته است. در صورتي كه وقتي او به صحنه هجوم برد، مايكل بر روي جرثقيل آهنگ «Earth Song» را اجرا ميكرد و هنوز لباس سياه به تن داشت و هيچ نشانه اي از مسيح ديده نميشد.</P>
<P align=right>چيزي كه حائز اهميت است، اينست كه هنگاميكه نيروهاي امنيتي، كاكر را از صحنه بيرون بردند، تماشاچيان يكصدا نام مايكل را فرياد ميزدند. پس يقينأ همانند كاكر از حركات مايكل احساس بدي پيدا نكرده بودند.</P>
<P align=right>شايد كاكر اين عمل را در نتيجه ي حسادت و يا بمنظور تبليغ آلبوم خود، انجام داده باشد و ادعاي او مبني بر اعتراض به اعمال مايكل، بهانه اي بيش، براي تبرئه ي خود نبوده است.</P>
<P align=right>مايكل در واكنش به جنجال رسانه ها بيانيه اي در سايت سوني منتشر كرد و دلايلش را از نوشتن اين آهنگ اعلام كرد:</P>
<P align=right>”من غم و رنج بسياري حس ميكردم. «Earth Song» براي من، آواز زمين است. چرا كه حس ميكنم طبيعت با سختي بسيار تلاش ميكند تا خسارتهايي را كه بشر بر زمين و محيط زيست وارد نموده است، جبران كند. فكر ميكنم زمين رنج ميكشد. و اين آهنگ براي من فرصتي بود تا صداي زمين را به گوش مردم برسانم.“</P>
<P align=right>آيا او با اين آهنگ سعي نداشته است تا زمين را به تصوير بكشد؟</P>
<P align=right>هنگاميكه مايكل در مراسم بريت، بر روي صحنه حاضر شد، لباس سياه بر تن داشت كه نمادي از آلودگي زمين و ويراني حاصل از جنگ بود. وقتي بر روي جرثقيل بر بالاي سر تماشاچيان پرواز ميكرد، از جانب زمين مردمي را كه پايين حضور داشتند، مورد خطاب قرار ميداد تا بيدار شوند و زمين را پيش از آنكه دير شود نجات دهند. او سپس از روي جرثقيل پايين آمد. حاضرين بر روي صحنه، نمايندگان تمام افراد بشر بودند. مايكل لباس سياهش را از تن بيرون آورد درحاليكه در زير آن، لباس سفيدي پوشيده بود كه نماينده ي پاك شدن زمين از آلودگي ها، به پايان رسيدن جنگها، آباد سازي زمين و بازگشت آن به وضع پيشينش بود. تمام مردم (افرادي كه بر روي صحنه بودند) زمين (مايكل) را در آغوش گرفتند و زمين هم آنان را در آغوش كشيد.</P>
<P align=right>بازوان از هم گشوده شده ي مايكل، صليب مسيح را به تصوير نمي كشيد. و فرد يهودي نيز زمين را در آغوش گرفته بود، نه مسيح را. </P>
<P align=center><IMG style="WIDTH: 387px; HEIGHT: 391px" height=391 alt="" src="/images/biography/image0001.jpg" width=387 border=0></P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>پيام مهمي كه در آهنگ «Earth Song» نهفته بود، بر اثر جنجال بي موردي كه رسانه ها باعثش بودند، نا شنيده باقي ماند.</P>
<P align=center><IMG height=315 alt="" src="/images/biography/image0003.jpg" width=455 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ Earth Song]</FONT></P>
<P align=right>در 28 فوريه سال 1996، در مراسم سي و هشتمين سالگرد جوايز ساليانه ي گرمي، مايكل برنده ي جايزه ي بهترين كليپ موسيقي براي كليپ «Scream» شد. </P>
<P align=right>در مارس سال 1996، شبكه ي تلويزيوني اِم.تي.وي.يو اِس.آ گزارش داد كه «History» پر فروش ترين آلبوم دوتايي تاريخ موسيقي است.</P>
<P align=right>در 19 ماه مارس سال 1996، در يك كنفرانس مطبوعاتي در پاريس، مايكل اعلام كرد كه قصد تأسيس يك كمپاني جديد با نام كينگدام اينترتينمنت (Kingdom Entertainment) را دارد. كينگدام اينترتينمنت يك شركت چند رسانه اي است كه در پاريس فعاليت ميكند و مايكل و الوليد بن طلال بن عبدالعزيز السعود، پرنس عربستان سعودي، بطور مشترك در آن سهيم هستند.</P>
<P align=right>در 22 مارس، كليپ «آنها به ما اهميت نميدهند» (They Don\'t Care About Us) از شبكه هاي تلويزيوني سراسر دنيا به استثناي آمريكا، پخش شد.</P>
<P align=right>اين كليپ در دونا مارتين، يك شهر فقير نشين در جنوب ريو دو ژانيرو (برزيل) فيلمبرداري شده بود، و گروه Olodum متشكل از دويست نفر از طبل زنان اين منطقه، در آن حضور داشتند.</P>
<P align=right>گريم مايكل را در اين كليپ، كارن في، آرايشگر مخصوص وي بر عهده داشت.</P>
<P align=right>حتي پيش از اينكه فيلمبرداري آغاز شود، اين كليپ تيتر اول خبرها بود. بعضي سياستمداران اعتقاد داشتند كه اين كليپ، با نشان دادن واقعيت فقر و تنگدستي اي كه در دونا مارتين حمكفرماست، باعث مخدوش شدن چهره ي شهر كه نامزد ميزباني مسابقات المپيك 2004 بود، خواهد شد.</P>
<P align=right>فرماندار ريو دو ژانيرو با مشاهده ي تهديدي كه اين كليپ براي وجهه ي شهر به همراه داشت، بسادگي تصميم گرفت تا مانع از هر گونه فيلمبرداري در اين شهر شود. اين تصميم فورأ از طرف يك مأمور دولتي لغو شد زيرا به گفته ي او: ”در افكار عمومي بين المللي، منع فيلمبرداري در دونا مارتين، مخربتر از نشان دادن واقعيت اين شهر است.“</P>
<P align=right>بيش از يكصد و پنجاه پليس امنيتي، در طي فيلمبرداري، از آن منطقه محافظت ميكردند.</P>
<P align=right>دو نسخه كليپ متفاوت از آهنگ «They Don\'t Care About us» وجود دارد. و هر دو توسط اسپايك لي كارگرداني شده اند. يك نسخه از آن در برزيل فيلمبرداري شده است و نسخه ي ديگر يك زندان را به تصوير ميكشد. اين نسخه پس از نسخه ي برزيلي آن عرضه شد زيرا مايكل از نتيجه ي نسخه ي برزيلي كاملأ راضي نبود.</P>
<P align=center><IMG height=303 alt="" src="/images/biography/image0005.jpg" width=405 border=0></P>
<P align=right>[كليپ They Don\'t Care About us در برزيل] اين آهنگ از شبكه هاي اِم.تي.وي و وي.اِچ.وان پخش نشد. آنها اين آهنگ را كنايه آميز، ريا كارانه و ضد يهود خواندند. در صورتيكه هيچ نشانه اي از ضديت با يهود در اين كليپ ديده نميشود.</P>
<P align=center><IMG height=255 alt="" src="/images/biography/image0007.jpg" width=392 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ They Don\'t Care About us در زندان]</FONT></P>
<P align=right>باعث تأسف است كه اِم.تي.وي كليپهايي كه در آنها، حيوانات قطعه قطعه ميشوند، از زنان براي منظور جنسي استفاده ميشود، خشونت رواج داده ميشود و ... را فورأ پخش ميكند. اما از پخش كليپ آهنگي كه سعي دارد تمايل ما براي برچسب زدن و پذيرفتن يك عقيده ي غالب در مورد قشر خاصي از خواهران و برادرانمان را تقبيح كند، خودداري ميكند. مايكل با اين كليپ قصد داشت تا رفتارهاي غير انساني بشر را بر ضد همنوعانش به تصوير بكشد.</P>
<P align=right>اما پس از مدتي نظر اين دو شبكه تغيير كرد و كليپ «They Don\'t Care About us» را به نمايش گذاشتند. در آغاز كليپ، نوشته اي بر روي آن ظاهر ميشد مبني بر اينكه، شبكه هاي مذكور مسئوليتي در قبال پخش اين كليپ ندارند و آن را تنها براي دفاع از آزادي هنر نمايش ميدهند.</P>
<P align=right>شبكه ي وي.اِچ.وان با افتخار ادعا ميكند كه مدافع آزادي بيان است. موسيقي وسيله اي براي ابراز عقيده است و بايد آزاد باشد.اين حرف كاملأ صحيح است اما چرا در مورد موسيقي مايكل صدق نميكند؟</P>
<P align=right>اسپايك لي كارگردان كليپهاي «They Don\'t Care About us»، درباره ي جنجالي كه بر سر اين كليپها به جريان افتاده بود، گفت: ”مايكل يك هنرمند است و بايد آزاد باشد تا عقيده اش را بيان كند.“</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>در 8 مي سال 1996، مايكل پس از اجراي فوق العاده ي آهنگ «Earth Song» در مراسم ”جوايز جهاني موسيقي“، با دريافت پنج جايزه ي معتبر، ركورد قبلي اين جوايز را شكست.</P>
<P align=center><IMG height=333 alt="" src="/images/biography/history-misc_008.jpg" width=252 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم جوايز جهاني موسيقي]</FONT></P>
<P align=right>در مراسم ساليانه ي ”جوايز جهاني موسيقي“ به پر فروش ترين هنرمند سال در دنيا، در زمينه هاي مختلف جوايزي اعطا ميشود. همچنين جوايزي نيز به پر فروش ترين هنرمندان كشورهايي كه در آنها صفحات موسيقي از فروش بالايي برخوردار هستند، تعلق ميگيرد. اين جوايز از آنجا كه فقط بر طبق آمار فروش صفحات موسيقي هنرمندان، به آنها اعطا ميگردند، منحصر به فرد هستند. از اينرو، اين خريداران صفحات موسيقي هستند كه برنده را تعيين ميكنند.</P>
<P align=right>در جولاي 1996، مايكل از طرف نلسون ماندلا براي شركت در جشن تولدش، دعوت شد.</P>
<P align=center><IMG height=258 alt="" src="/images/biography/mandelamj.jpg" width=381 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[ مايكل - ماندلا ]</FONT></P>
<P align=right>همچنين در جولاي 1996 مايكل مصاحبه اي در آسياي ميانه، براي پاسخ به پرسشهاي برخي از كودكان انجام داد .</P>
<P align=center><IMG height=279 alt="" src="/images/biography/healtheworld.jpg" width=271 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#666666><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=36&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>بيشتر سؤالات به زبان عربي مطرح ميشدند. مايكل به زبان انگليسي به سؤالات پاسخ مي داد و ترجمه ي عربي آن بر روي تابلو به نمايش در مي آمد.</P>
<P align=right>براي بيشترين مدت مصاحبه، مايكل تنها كسي است كه در فيلم نشان داده ميشود.</P>
<P align=right>در قسمتي از مصاحبه، مايكل روبروي بچه ها مي ايستد، و برخي از آنها سؤالاتي به زبان انگليسي از او ميپرسند.</P>
<P align=right>در طول مصاحبه، مايكل بر روي يك كاناپه نشسته است. يك ژاكت بيسبال به رنگ قرمز و سياه به تن دارد و كلاه سياهي بر سرش گذاشته است. بدون عينك آفتابي و آرايش.</P>
<P align=right>مايكل در اين مصاحبه خيلي راحت و آرام به نظر ميرسد و با دستانش صحبت ميكند و حالات و حركاتش بر موضوعاتي كه درباره ي آنها حرف ميزند، دلالت ميكند. و حالات صورتش نيز نشان دهنده ي احساسات و افكارش است.</P>
<P align=right>در 7 سپتامبر سال 1996، مايكل تور «<EM>HIS</EM>TORY» را كه از تكنولوژي پيشرفته اي در آن استفاده شده بود، با اجراي كنسرتي در پاراگوئه و در حضور يكصد و بيست و پنج هزار نفر تماشاچي آغاز كرد.</P>
<P align=right>پليس امنيتي، مايكل را در طول مدت اقامتش در پايتخت كشور چك، در سرتاسر شهر همراهي ميكرد و با او همانند يك اشراف زاده رفتار ميشد. اين كنسرت تماشايي، و به خصوص قسمت آغازين آن كه مايكل از درون يك سفينه ي فضايي با نام اِم.جي2040 بر روي صحنه ظاهر ميشود، اخبار سرتاسر جهان را به خود اختصاص داد.</P>
<P align=center><IMG height=218 alt="" src="/images/biography/historytour.jpg" width=269 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني <EM>HIS</EM>TORY]</FONT></P>
<P align=right>در 2 اكتبر سال 1996، محصول جديد كمپاني اِم.جي.جي كه يك نوشيدني ميوه اي گازدار غيرالكلي با نام ”Mystery - راز“ بود، عرضه شد. روي قوطيهاي اين نوشيدني، عبارت ”تازه ـ خنك ـ جادويي“ نوشته شده بود. اين نوشيدني كه براي عرضه در كنسرتهاي تور «<EM>HIS</EM>TORY» در نظر گرفته شده بود، يك نوشيدني انرژي زا به حساب ميرفت كه از عصاره ي ميوه ها و گياهان، ويتامين ها و مواد معدني درست شده بود.</P>
<P align=right>در 4 نوامبر سال 1996، در خبرها اعلام شد كه دبورا رو، اولين فرزند مايكل را در شكم دارد.</P>
<P align=right>ليز اسميت در ستون مخصوص به خود در روزنامه ي سان فرانسيسكو كرونيكل نوشت: ”به مايكل جكسون و دبي رو، مادر اولين فرزند مايكل، تبريك ميگويم و براي آنها آرزوي موفقيت ميكنم.“</P>
<P align=right>در 11 نوامبر، تئاتر موزيكال سيسترلا كه نسخه اي از سيندرلا و با بازي بازيگران سياه پوست بود، در مراسم جوايز تئاتر اِن.اِي.اِي.سي.پي كه در هتل روزولت واقع در هاليوود برگزار ميشد، هشت جايزه ي عالي اِن.اِي.اِي.سي.پي را از آن خود كرد. مايكل جكسون و جري گرين برگ تهيه كنندگان اين تئاتر بودند. در اوايل همان سال، اين تئاتر در خانه ي نمايش پاسادنا موفقيت چشمگيري بدست آورده بود و براي نمايش در نيويورك آماده ميشد.</P>
<P align=right>در 14 نوامبر سال 1996، تنها چند ساعت پس از شروع تور «<EM>HIS</EM>TORY» در استراليا، مايكل در مراسمي خصوصي كه در هتل شرايتون در سيدني برگزار ميشد، رسما با دبي رو ازدواج كرد. در اين مراسم، تني چند از دوستان آنها حضور داشتند.</P>
<P align=center><IMG height=321 alt="" src="/images/biography/family-debbie_004.jpg" width=246 border=0><IMG height=321 alt="" src="/images/biography/family-debbie_003.jpg" width=277 border=0></P>
<P dir=ltr align=center><FONT color=#808080>[مراسم ازدواج]</FONT></P>
<P align=right>برايان والش سخنگوي هتل، خبر دومين ازدواج مايكل را به خبرنگاران داد. او گفت كه مايكل سي و هشت ساله با دبي رو سي و هفت ساله ازدواج كرده است.</P>
<P align=right>برايان والش: ”در اين مراسم تعدادي از دوستان و اعضاي تيمي كه در اين تور مايكل را همراهي ميكنند، حضور داشتند. دبي مدت زيادي است كه با مايكل آشنايي دارد و مدتي هم همراه تيم بوده است. آنها دوستان مشترك زيادي دارند.“</P>
<P align=right>اين ازدواج تنها ده روز پس از اعلام خبر پدر شدن مايكل، انجام گرفت. مايكل اعلام كرده بود كه دبي رو، زني كه از وي هنگاميه براي بيماري پوستي نادرش موسوم به ويتيليگو (Vitiligo) تحت مراقبت قرار داشته، پرستاري ميكرده است، در اوايل سال 1997، از او بچه دار ميشود.</P>
<P align=right>مايكل در متني كه بر روي اينترنت پخش شده بود، عنوان كرده بود: ”لطفأ ملاحضه ي خلوت ما را بكنيد و به ما اجازه بدهيد تا از اين دوران فوق العاده و هيجان انگيز لذت ببريم.“ </P>
<P align=right>در 4 ژانويه سال 1997، مايكل با اجراي دو كنسرت در هانولولو ـ هاوايي، اولين قسمت از تور جهاني «<EM>HIS</EM>TORY» را به پايان رساند. اين دو كنسرت در روزهاي سوم و چهارم ژانويه و در استاديوم سي و پنج هزار نفري آلوها برگزار شدند. مايكل با به فروش رساندن تمام بليطهاي هر دو كنسرت، در كمتر از بيست و چهار ساعت، ركوردي را در تاريخ اين استاديوم كه تا آن زمان براي هيچ كنسرتي مالامال از جمعيت نشده بود، به ثبت رساند. پس از سال 1989، اين اولين بار بود كه مايكل يكي از كنسرتهاي تور خود را در آمريكا اجرا ميكرد. </P>
<P align=center><IMG height=482 alt="" src="/images/biography/Wtour6.jpg" width=378 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني History]</FONT></P>
<P align=right>تام موفات، ترتيب دهنده ي اين كنسرتها، درباره ي جمعيت حاضر در استاديوم گفت: ”من هرگز چنين چيزي نديده بودم. تعداد نفراتي كه براي تماشاي كنسرتهاي رولينگ استونز، التون جان، جوليو ايگلسياس، ايگلز و... مي آمدند، حتي نزديك به تعداد تماشاچيان اين دو كنسرت نبوده است.“</P>
<P align=right>در ساعت 1:07 دقيقه ي صبح 13 فوريه سال 1997، دبي رو همسر مايكل، نوزاد پسر سالمي را در كلينيك سدار سايناي واقع در لس آنجلس به دنيا آورد. مايكل در زمان به دنيا آمدن پسرش، حضور داشت. مادر خوانده ي اين پسر كه ”پرينس مايكل جونيور“ نام دارد، اليزلبت تيلور است.</P>
<P align=right>مايكل: ”كلمات نميتوانند احساس مرا توصيف كنند. من خارج از حد تصور احساس خوشبختي ميكنم و نهايت سعي ام را ميكنم تا بهترين پدري باشم كه ميتوانم. من ميدانم كه طرفدارانم از اين اتفاق بسيار خوشحال و هيجان زده هستند، اما اميدوارم همه ملاحضه ي خلوتي را كه دبي و من ميخواهيم و براي پسرمان نياز داريم بكنند. من در تنگ ماهي بزرگ شدم و اجازه نميدهم كه اين اتفاق براي فرزندم رخ دهد . لطفأ به خواسته ي ما احترام بگذاريد و اجازه بدهيد پسرم خلوت خود را داشته باشد.</P>
<P align=center><IMG height=547 alt="" src="/images/biography/c3.jpg" width=398 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل و پسرش ”پرينس“]</FONT></P>
<P align=right>درست پس از اينكه پرينس متولد شد، رسانه ها جنجال ساختند كه چطور ممكن است مايكل كه يك سياه پوست است، صاحب فرزندي سفيد پوست شود. آنها حتي ادعا كردند كه پرينس پسر مايكل نيست و او را به فرزندي پذيرفته است.</P>
<P align=right>اين باور نكردني است كه رسانه ها و مردم تا اين حد از علم ژنتيك بي خبر باشند. جي.رندي تارابورلي در كتاب بيوگرافي مايكل ”جادو و جنون“ (The Magic and The Madness) مينويسد كه خانواده ي پدري مادر مايكل، دورگه ي سفيد و سياه بوده اند. باتوجه به اينكه دبي هم يك سفيد پوست است، بنابراين امكان سفيد پوست بودن فرزند مايكل وجود دارد. اين مسئله هنوز هم براي بسياري حل نشده باقي مانده است.</P>
<P align=right>سه روز بعد، در 16 فوريه، مايكل به همراه اليزابت تيلور در جشن ”تولدت مبارك اليزابت ـ جشن زندگي“ كه به مناسبت شصت و پنجمين سال تولد او در سالن پنتجز واقع در هاليوود و در جمع بسياري از افراد مشهور ترتيب داده شده بود، حضور يافت. اين اولين حضور مايكل در يك جمع عمومي، پس از تولد پسرش بود. او در اين جشن، آهنگ «اليزابت دوستت دارم» (Elizabeth I Love You) را كه مخصوص اين مراسم نوشته بود، اجرا كرد. مايكل در تمام مدت جشن، در كنار اليزابت نشسته بود.</P>
<P align=center><IMG height=205 alt="" src="/images/biography/elizabeth-love-you_001.jpg" width=270 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل و اليزابت]</FONT></P>
<P align=right>در 21 مارس سال 1997، كمپاني سوني جايزه ي ويژه اي را به پاس فروش يكصد ميليون آلبوم و تك آهنگ در خارج از ايالات متحده، از زمان انتشار اولين آلبوم مايكل «Off The Wall» توسط كمپاني اِپيك در سال 1979، به مايكل اعطا كرد.</P><P align=right>در 5 ژانويه سال 1994، مايكل جكسون در طي حضوري غافلگير كننده در بيست و ششمين مراسم ساليانه ي <BR>جوايز ان.اي.اي.سي.پي [NAACP _ انجمن ملي دستاوردهاي رنگين پوستان] كه در پاسادنا ـ كاليفرنيا برگزار ميشد، جايزه ي طراحي فوق العاده ي حركات رقص را به دبي آلن اعطا كرد.</P>
<P align=right>پيش از اهداي جايزه، مايكل با سخنراني خود، حاضرين را به وجد آورد. آنها مايكل را در حاليكه ايستاده بودند، به شدت تشويق ميكردند.</P>
<P align=right>مايكل: من هم شما را دوست دارم... [ميخندد]... براي حمايت دوستانه و سخاوتمندانه تان از شما سپاسگزارم. بسيار دوستتان دارم.</P>
<P align=right>[تشويقهاي بي امان از طرف حضار. يكصدا نام مايكل را صدا ميزنند.]<STRONG><BR> </STRONG></P>
<P align=center><STRONG><IMG height=176 alt="" src="/images/biography/image94-1.jpg" width=198 border=0></STRONG></P>
<P> </P>
<P align=right>براي چندين دهه، ان.اي.اي.سي.پي پرچمدار مبارزات قانوني به منظور دست يابي به عدالتي هم عرض براي تمامي مردمان سرزمينمان بوده است. آنها در اطاقهاي غذا خوري، سالنهاي ديوان عالي و اطاقهاي تشكيل جلسه ي آمريكا، براي عدالت، برابري و تمام چيزهايي كه مربوط به شان و مقام نوع بشر است، جنگيده اند. اعضاي ان.اي.اي.سي.پي در پي دستيابي به اين ايده آلهاي والا، كه كشور ما بر اساس آنها پايه گذاري شده است، زنداني شده و حتي به قتل رسيده اند.<BR>در اين برحه از زندگي ام، هيچكدام از اين اهداف برايم پر معنا تر از اين عقيده نيست كه تمامي افراد، بايد بيگناه و كاملأ بيگناه فرض شوند.</P>
<P align=right>[تشويق جمعيت]</P>
<P align=right>تا زماني كه گناهكار شناخته شده و از جانب اعضاي هيئت منصفه محكوم گردند. </P>
<P align=right>[تشويقهاي ايستاده از طرف حضار]</P>
<P align=right>من حقيقتأ تا به امروز، هرگز براي درك اهميت اين ايده آلها وقت صرف نكردم. تا زمانيكه خود قرباني اتهامات دروغين شدم.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>قرباني ميل ديگران به باور كردن و بهره برداري از بدترين موقعيتها، قبل از اينكه فرصت شنيدن حقيقت را داشته باشند.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار. يكي از آنها فرياد ميكشد: مايكل دوستت دارم]</P>
<P align=right>من شما را بيشتر دوست دارم... من نه تنها بيگناه فرض شده ام، بلكه بيگناه هستم. [تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>و ميدانم كه حقيقت راه نجات من است.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار]</P>
<P align=right>هنگاميكه ديگران نبودند، شما براي حمايت كردن از من حاضر بوديد. من با اعتقاد به خدا و دانستن اين موضوع كه در راه اين مبارزه تنها نيستم، در تلاشم براي به اثبات رسانيدن بيگناهيم استوارتر شده ام.</P>
<P align=right>[تشويقهاي حضار. مايكل براي آنها بوسه ميفرستد.]</P>
<P align=right>همه با هم، پايان پذيرفتن اين اتهامات را خوهيم ديد... [كمي مكث]... و به بودن در اينجا افتخار ميكنم.</P>
<P align=right> [مايكل، دبي آلن را بر روي صحنه فرا ميخواند. آلن از چند نفر، از جمله مايكل پيترز، ميخواهد تا وي را همراهي كنند. جكسون، مايكل پيترز را در آغوش ميگيرد. مايكل حركات رقص كليپ موسيقي «Thriller» را همراه با پيترز طراحي كرده بود.]</P>
<P> </P>
<P align=center><IMG height=232 alt="" src="/images/biography/image94-2.jpg" width=161 border=0></P>
<P> </P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل جايزه را به دبي آلن ميدهد.]</FONT></P>
<P align=right>دبي آلن پس از دريافت اين جايزه گفت: ”خدا به همراهت مايكل. ما همگي طرف تو هستيم.“</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>در 19 فوريه سال 1994، مراسم بزرگداشت خانواده ي جكسون در لاس وگاس برگزار شد. مايكل در اين مراسم، برنامه اجرا نكرد اما دو جايزه را به برندگانشان اعطا كرد. ليزا ماري پريسلي، مايكل را در اين مراسم همراهي ميكرد.</P>
<P> </P>
<P align=center><IMG height=250 alt="" src="/images/biography/LM28.JPG" width=492 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[ مايكل جكسون ـ ليزا ماري پريسلي]</FONT></P>
<P> </P>
<P align=right>مايكل پيش از آن در 2 فوريه، همراه با ليزا ماري پريسلي در كنسرتي از گروه تمپتيشنز، كه در لاس وگاس برگزار ميشد، حضور يافته بود.</P>
<P align=right>مايكل بيشتر وقتش را به كار بر روي آلبوم جديدش در نيويورك ميگذراند. او يك آپارتمان دوبلكس سه اطاقه در ترامپ توير اجاره كرده بود. </P>
<P align=right>در 26 مي سال 1994، مايكل جكسون در طي مراسمي در جمهوري دومينيكن كه دوازده دقيقه به طول انجاميد، با ليزا ماري پريسلي، دختر الويس پريسلي، ازدواج كرد. </P>
<P align=right>كشيش اين مراسم هوگو فرانسيسكو آلوارز پرز و شاهدان ازدواج، اوا دارلينگ يكي از دوستان ليزا ماري و توماس كيوف همسر دارلينگ و برادر شوهر سابق ليزا ماري، بودند. در اين مراسم هيچكدام از اعضاي خانواده ي مايكل حضور نداشتند. خبر اين ازدواج تا 11 جولاي همان سال، فاش نشد. </P>
<P align=center><IMG height=150 alt="" src="/images/biography/mj-lisa_005.jpg" width=227 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مراسم ازدواج]</FONT></P>
<P align=right>در 11 جولاي، رسانه ها خبر از ازدواج مايكل جكسون با ليزا ماري پريسلي دادند. شبكه ي خبري سي.ان.ان در گزارشي عنوان كرد كه سه سخنگوي مايكل جكسون، اين خبر را به شدت تكذيب كرده اند. اما سخنگوي ليزا ماري پريسلي در اين باره چيزي نميگفت، زيرا به ليزا دسترسي نداشت.</P>
<P align=right>در 1 آگوست سال 1994، پس از ماهها شايعه، اين خبر تاييد شد. مايكل با ليزا ماري ازدواج كرده بود. عروس در بيانيه اي كه از طريق ام.جي.جي. پروداكشنز منتشر گرديد، اعلام كرد كه اكنون نامش ليزا ماري پريسلي ـ جكسون است. در اين بيانيه آمده بود: </P>
<P align=right>”من بسيار زياد عاشق مايكل هستم و زندگيم را به همسر او بودن، اختصاص ميدهم. من او را درك و از او حمايت ميكنم. ما هر دو انتظار روزي را ميكشيم كه يك خانواده تشكيل بدهيم و زندگي شاد و موفقي را با هم داشته باشيم.“</P>
<P align=right>اين بيانيه ي رسمي، در مورد جزئيات ازدواج و يا محل برگزاري آن، چيزي فاش نكرد.</P>
<P align=right>با اين ازدواج، مطرحترين دو نام در صنعت اجراي موسيقي، به يكديگر پيوستند: جكسون و پريسلي.</P>
<P align=right>رسانه ها، ازدواج مايكل جكسون، سلطان پاپ و ليزا ماري پريسلي، دختر سلطان راك اَند رول را، ”ازدواج قرن“ ناميدند.</P>
<P align=right>جنجالي كه رسانه ها پيرامون اين ازدواج به راه انداختند، باور نكردني بود. آنها ادعا كردند كه مايكل از ازدواج با پريسلي براي ترميم وجهه اش كه پس از اتهامات به گفته ي آنان، مخدوش شده بود، استفاده ميكند.</P>
<P align=right>در پاسخ به اين ادعاها، مايكل و ليزا در مصاحبه اي عنوان كردند كه با عشق با يكديگر ازدواج كرده اند. </P>
<P align=right>در 8 سپتامبر سال 1994، مايكل يازدهمين مراسم ساليانه ي اهداي جوايز ويدئو موسيقي ام.تي.وي را همراه با همسرش افتتاح كرد. حضور يكصد و بيست ثانيه اي آنها بر روي صحنه، براي حاضرين در سالن جذابترين قسمت اين مراسم بود. مايكل براي اولين بار در ملا عام، ليزا ماري را در آغوش فشرد و او را عاشقانه و به ملايمت بوسيد. </P>
<P align=center><IMG height=534 alt="" src="/images/biography/bio-history_004.jpg" width=228 border=0> </P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مراسم ام.تي.وي]</FONT></P>
<P align=right>روز بعد، اين بوسه مهمترين رويداد خبري در رسانه ها ي سرتاسر دنيا بود. برخي از آنها، آن را بوسه ي قرن ناميدند و برخي ديگر آن را با صحنه ي مشهوري از فيلم بلند بر باد رفته، آنجا كه اسكارلت اُهارا و رت باتلر يكديگر را ميبوسند، مقايسه كردند.</P>
<P align=right>در 26 ژانويه سال 1995، مايكل با امضاي بيش از هفتاد هزار نفر از طرفدارانش، نامزد دريافت جايزه ي صلح نوبل شد اما اين خبر در مطبوعات انعكاسي نداشت. اين جايزه به مايكل تعلق نگرفت.</P>
<P align=right>در مي همان سال، عكسي از مايكل جكسون با ظاهري جديد همراه با كويينسي جونز، بر روي جلد مجله ي وايب، منتشر شد.</P>
<P align=center><IMG height=360 alt="" src="/images/biography/bio-history_005.jpg" width=300 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مجله ي وايب]</FONT></P>
<P align=right>در 29 مي سال 1995، «جيغ» (Scream) اولين تك آهنگ از آلبوم جديد مايكل «تاريخ» (History) در سرتاسر دنيا منتشر شد. مايكل اين آهنگ را همراه با خواهرش، جانت اجرا كرده بود.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>اين آهنگ از همان ابتدا در رتبه ي پنجم جدول پر فروش ترينهاي ايالات متحده ظاهر شد. در طول تاريخ سي و هفت ساله ي جدول يكصد آهنگ پر فروش، اين اولين بار بود كه يك آهنگ در بدو ورود به جدول در چنين جايگاه بالايي قرار ميگرفت. پيش از اين در ماه مارس سال 1970، آهنگ «Let It Be» از گروه بيتلز، در رتبه ي ششم جدول وارد شده بود. و حالا «Scream» مكاني بالاتر از آن را بدست آورده بود. مايكل بعدها ركورد خود را ميشكند. </P>
<P align=right>در 14 جوئن، مايكل و ليزا، اولين مصاحبه ي خود را به عنوان يك زوج در برنامه ي پرايم تايم از شبكه ي تلويزيوني اِي.بي.سي انجام دادند. اين مصاحبه كه اجراي آن را دايان ساير بر عهده داشت، در سرتاسر دنيا بطور زنده پخش گرديد و دومين مصاحبه ي پربيننده تا آن زمان شد. [پر بيننده ترين مصاحبه تا به امروز، مصاحبه ي سال 1993 اپرا وينفري با مايكل جكسون است.]</P>
<P align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/bio-history_002.jpg" width=343 border=0></P>
<P align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/bio-history_003.jpg" width=218 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه]</FONT></P>
<P align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=39&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>در سال 1997، مصاحبه ي باربارا والترز با مونيكا لويينسكي در رتبه ي دومين مصاحبه ي پر بيننده جاي گرفت و مصاحبه ي ليزا و مايكل را به مكان سوم هدايت كرد.</P>
<P align=right>در طي مصاحبه ي پرايم تايم، كليپ موسيقي «Scream» به كارگرداني مارك رومانِك براي اولين بار نمايش داده شد. اين كليپ، فوق العاده مدرن ساخته شده بود و ركورد ديگري را براي مايكل به ارمغان آورد. «Scream» با هفت ميليون دلاري كه صرف ساختش شد، به عنوان پر خرج ترين كليپ تاريخ موسيقي در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيده است.</P>
<P align=center><IMG height=238 alt="" src="/images/biography/fist.JPG" width=318 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ Scream]</FONT></P>
<P align=right>مايكل با كليپ «Scream»، هنر ساخت كليپهاي موسيقي را وارد مرحله ي تازه ي كرد. اين كليپ مسير تازه اي را براي خلق كليپهاي كامپوتري متحرك، به ارمغان آورد.</P>
<P align=right>چيزي كه دنيا چهار سال تمام انتظارش را ميكشيد، در 15 جوئن سال 1995 به وقوع پيوست. «History»، آلبوم جديدي كه مدت زيادي همه را منتظر گذاشته بود، در سرتاسر دنيا منتشر شد. صد و پنجاه دقيقه موسيقي بر روي آلبومي متشكل از دو عدد CD. يكي از آنها شامل پانزده آهنگ جديد، و ديگري شامل پانزده تا از بهترين آهنگهاي قبلي مايكل بود. </P>
<P align=right>مجسمه ي مايكل جكسون كه توسط كمپاني ضبط موسيقي او ساخته شده بود، در بسياري از شهرهاي اروپايي در طي مراسمي پرده برداري شد تا با طرح روي جلد آلبوم جور شود.</P>
<P align=right>پنج روز بعد، در 20 جوئن، آلبوم «History» در صدر جدول آلبومهاي پر فروش ايالات متحده و بسياري از كشورهاي دنيا جاي گرفت. </P>
<P align=right>با توجه به تمامي اتفاقاتي كه مايكل در سال 1993 پشت سر گذاشته بود، آلبوم «History» بدون شك مهمترين آلبوم مايكل به شمار ميرود و همچنين شخصي ترين آلبوم اوست. مايكل در آلبوم «History»، تاريخ زندگي خود را بازگو ميكند. او در اين آلبوم از اتفاقات گذشته ميگويد، از اتهامات كذب، دروغها، انسانهاي طماع، روزنامه هاي محلي(تبلويدز) و موقعيتي كه در آن قرار گرفته بود. </P>
<P align=right>در حاليكه منتقدان آمريكايي، اين آلبوم را يك تلاش ناموفق از يك هنرمند تمام شده خواندند، «History» نامزد دريافت شش جايزه ي گرمي شد. و از طرف كميته ي تصميم گيرنده ي جوايز، يك آلبوم فوق العاده به شمار ميرفت. آن هنرمند تمام شده، در مراسم جوايز موسيقي آمريكا، در روز 29 ژانويه سال 1996، برنده ي جايزه ي بهترين هنرمند مرد در زمينه ي موسيقي پاپ و راك گرديد. اين جايزه ثابت كرد كه گفته هاي منتقدان يا روزنامه نگاران، هيچگاه نبايد وحي منزل تلقي شود. </P>
<P align=right>اين آلبوم در سرتاسر جهان، موفقيتهاي فوق العاده اي بدست آورد. و به اين سؤال كه ”آيا او دوباره تاريخ را رقم خواهد زد، يا اينكه به تاريخ پيوسته است؟“ آشكارا پاسخ داد. «<EM>HIS</EM>TORY» بار ديگر به همه ثابت كرد كه چرا مايكل جكسون بزرگترين صحنه گردان جهان و سلطان مسلَم پاپ است.</P>
<P align=right>مايكل براستي تاريخ را رقم زد. شبكه ي آمريكايي اِم.تي.وي، خبر داد كه آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» پر فروش ترين آلبوم دوتايي [شامل دو CD] تمام دورانها شده است. همچنين اين آلبوم، از ساير آلبومهاي مايكل، سريعتر به فروش رفت. هفت ميليون نسخه از آلبوم به طرز بي سابقه اي، تنها در هفته ي اول انتشارش در سرتاسر جهان به فروش رسيد.</P>
<P align=right>مايكل در اين آلبوم با تهيه كنندگان مطرحي همچون ديويد فاستر [كه در آلبوم «Off The Wall» نيز با مايكل كار كرده بود]، جيمي جم، تري لوئيس، دالاس آستين و آر.كلي همكاري كرد. در اواخر دهه 90، ديويد فاستر به عنوان موفق ترين تهيه كننده ي دهه برگزيده شد. او همچنين تهيه كنندگي آهنگهايي را براي ويتني هيوستون، مدونا و ماريا كري بر عهده داشته است. در آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» افراد برجسته اي چون جانت جكسون، شكيل اُنيل، اِسلش، استيو لوكادر، استيو پركارو و گروهاي نوتوريس بيگ و بويز تو من حضور داشتند.</P>
<P align=right>در 22 جوئن سال 1995، مايكل در برنامه اي افتخاري از شبكه ي وي.اِچ.وان كه در سالن شراين واقع در لس آنجلس برگزار ميشد، حضور يافت تا جايزه اي را در تقدير از فعاليتهاي بشر دوستانه اش، از دستان مورگان فريمن دريافت كند. از آن پس، اين جايزه به ”جايزه ي ويژه ي مايكل جكسون“ تغيير نام يافت.</P>
<P align=right>پيش از اهداي جايزه، گروه بويز تو من، قطعه ي مختلطي از دو تا از آهنگهاي مايكل، با نامهاي «Heal The World» و «We Are The World» را كه مضاميني انسان دوستانه دارند، اجرا كردند و مايكل نيز در قسمت پاياني اين اجرا، به آنان ملحق شد. </P>
<P align=center><IMG height=119 alt="" src="/images/biography/human01.jpg" width=177 border=0></P>
<P align=right>مايكل در سخنراني خود پس از دريافت جايزه گفت: ”به خاطر عشق و حمايتتان از شما متشكرم. شما چيزهاي بسياري به من بخشيده ايد. و اين به من فرصت داد تا بخشي از اين عشق را به كساني تقديم كنم كه مشكلاتشان، توجه و كمك ما را ميطلبد. اعلاميه اي كه سازمان ملل متحد اخيرأ منتشر كرده است، نمونه اي بارز از اين مدعاست. اگر سه بار در سال، به كودكان جهان سوم قرص ويتامين بدهيم، يك تا سه ميليون نفر از آنها، از مرگ نجات مي يابند. هزينه ي آن براي هر كودك، تنها شش سنت است. همين. بنابراين ما بايد براي التيام بخشيدن به زمين، متحد شويم تا اين زمين زيبا را در عشق و لذت، تقسيم كنيم. بسيار زياد دوستتان دارم.“</P>
<P align=center><IMG height=266 alt="" src="/images/biography/human03.jpg" width=152 border=0></P>
<P align=right>[مايكل با انگشتانش علامت پيروزي را نشان ميدهد. به طرف حضار بوسه ميفرستد. تعظيم ميكند و از صحنه خارج ميشود.]</P>
<P align=center><IMG style="WIDTH: 441px; HEIGHT: 392px" height=392 alt="" src="/images/biography/human02.jpg" width=441 border=0></P>
<P align=right>در 28 جولاي 1995 شبكه ي ام.تي.وي مصاحبه اي با مايكل ترتيب داد. مجري اين مصاحبه بيل بلامي بود. اين مصاحبه قسمتي از يك برنامه ي ويژه ي سي دقيقه اي با نام ”مايكل جكسون تاريخ را تغيير ميدهد“ بود كه توسط ام.تي.وي تهيه و همزمان از كانالهاي اي.بي.سي و ام.تي.وي پخش شد. كليپ «You Are Not Alone» براي اولين بار پس از مصاحبه نمايش داده شد.</P>
<P align=center><FONT color=#666666><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=37&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>در 15 آگوست سال 1995، «تو تنها نيستي» (You Are Not Alone) دومين تك آهنگ از آلبوم «<EM>HIS</EM>TORY» در آمريكا عرضه شد. «You Are Not Alone» اولين تك آهنگي بود كه بلافاصه پس از انتشار، درست در صدر جدول يكصد آهنگ برتر آمريكا جاي ميگرفت. اين اتفاق در تاريخ جدول تك آهنگها، سابقه نداشت.</P>
<P align=center><IMG height=281 alt="" src="/images/biography/bio-history_001.jpg" width=323 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[پوشش سي دي You Are Not Alone]</FONT></P>
<P align=right>بدين ترتيب، مايكل ركوردي را كه سه ماه پيش با آهنگ «Scream» بدست آورده بود، شكست. [Scream در مكان پنجم جدول وارد شده بود. پيش از آن سابقه نداشت كه آهنگي در چنين مكان بالايي از جدول وارد شود.]</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>مكان اول در جدول تك آهنگها، بالاترين مكاني است كه يك آهنگ ميتواند در آن جاي بگيرد. اين ركورد ممكن است بعدها توسط سايرين نيز تكرار شود. اما هرگز شكسته نخواهد شد.</P>
<P align=right>مايكل جايزه ي ”دستاورد صد آهنگ برتر“ را براي آهنگ «You Are Not Alone» كه براي اولين بار در تاريخ موسيقي، در صدر جدول يكصد تك آهنگ برتر آمريكا وارد شده بود، دريافت كرد.</P>
<P align=right>در 7 سپتامبر سال 1995، مايكل در مراسم افتتاحيه ي دوازدهمين سالگرد جوايز ساليانه ي كليپ موسيقي اِم.تي.وي، اجراي فوق العاده جذاب و تأثير گذاري را به نمايش گذاشت.</P>
<P align=right>اجراي مايكل و تشويق ايستاده اي كه از طرف حاضرين در سالن دريافت كرد، بدون شك محبوبيت مداوم او در ميان عامه ي مردم و تواناييش را براي هيجان زده و خرسند ساختن تماشاچيان، به اثبات رساند.</P>
<P align=right>ساير خوانندگان اين مراسم، از گروه ويزر گرفته تا نوتوريوس بيگ، همگي از مايكل ستايش ميكردند.</P>
<P align=right>كريس كانلي از اِم.تي.وي، گفت كه پشت صحنه پر از افراد مشهوري بود كه سعي ميكردند مكاني در گوشه هاي صحنه به دست آورند و اجراي مايكل را تماشا كنند.</P>
<P align=right>در اين مراسم، مايكل بر روي صحنه رفت تا سه جايزه ي بهترين كليپ رقص، بهترين طراحي رقص و بهترين كارگردان هنري را براي كليپ «Scream»، از دستان خواهرش جانت دريافت كند.</P>
<P align=center> <IMG height=352 alt="" src="/images/biography/ja-mj.jpg" width=450 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[دريافت جايزه ي اِم.تي.وي]</FONT></P>
<P align=right>در 4 نوامبر سال 1995، مايكل براي اولين بار در محبوبترين شوي تلويزيوني آلمان، وتن داس (Wetten Dass) برنامه اجرا كرد. اين برنامه، پر بيننده ترين برنامه ي تلويزيوني در تمام اروپا شد. در آلمان هجده ميليون و در ساير كشورهاي اروپايي، بيست و پنج ميليون نفر اين برنامه را تماشا كردند. اين برنامه با حضور مايكل، رويداد سال 1995 در اروپا بود.</P>
<P align=center><IMG height=287 alt="" src="/images/biography/history-misc_007.jpg" width=295 border=0></P>
<P align=center><IMG height=287 alt="" src="/images/biography/history-misc_006.jpg" width=278 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[وتن داس]</FONT></P>
<P align=right>در 6 دسامبر سال 1995، مايكل در هنگام تمرين براي اجرا در برنامه ي وان نايت اُنلي كه از شبكه ي اِچ.بي.او پخش ميشود، از هوش رفت و سريعأ به كلينيك اسرائيلي بت در نيويورك انتقال يافت. خبرهاي بدست آمده، نشان ميداد كه مايكل مبتلا به بيماري رودوي، كم آبي و نا متوازن بودن غلظت مايع الكتروليتي دستگاه هاي بدن است.</P>
<P>مايكل قرار بود در روزهاي هشتم و نهم همان ماه، بر روي صحنه ي بيكن، برنامه اجرا كند كه اين شوها بدليل بيماري او لغو گرديد.</P>
<P align=right>در 19 ژانويه سال 1996، روزنامه ي آمريكايي يو.اِس.اِي.تودي خبر داد كه ليزا ماري پريسلي روز قبل از مايكل جدا شده و بدين ترتيب به زندگي مشترك نوزده ماهه ي خود با مايكل پايان داده است.</P>
<P align=right>در بيانيه اي كه از طرف لي سولترز سخنگوي مايكل منتشر شد، آمده بود: ”مايكل و ليزا توافق كردند كه از يكديگر جدا شوند. هرچند كه آنها به دوستيشان ادامه ميدهند.“</P>
<P align=right>اختلافات غير قابل حل، علت اتخاذ اين تصميم ذكر شده بود. مايكل و ليزا در 26 جوئن سال 1994، در جمهوري دومينيكن با يكديگر پيمان ازدواج بسته بودند.</P>
<P align=right>در 19 فوريه سال 1996، در مراسم جوايز بريت در لندن، مايكل آهنگ تازه منتشر شده ي خود، «آواز زمين» (Earth Song) را اجرا كرد.</P>
<P align=right>اين آهنگ كه به مدت شش هفته در صدر جدول آهنگهاي پرفروش انگلستان قرار داشت، از طرف روزنامه نگاران مورد انتقاد و حتي توهين قرار گرفت.</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>يكي از خبرنگاران شبكه ي اِم.تي.وي اروپا، اين آهنگ را ”يك مشت چرند“ خواند. او در مورد كليپ اين آهنگ ادامه داد: ”كليپ حتي از خود آهنگ بدتر است. مايكل در اين كليپ، زندگي را به درختان باز ميگرداند. مردگان را زنده ميكند. خاك از بين رفته را آباد ميكند. آيا او خداست؟ “ </P>
<P align=right>در مراسم بريت، مايكل جايزه ي ”هنرمند دهه“ را از دستان باب گلدوف، خواننده و موسس انجمن خيريه ي مبارزه با قحطي در آفريقا، دريافت كرد و اجرايي تماشايي از آهنگ «Earth Song» را به نمايش گذاشت. مايكل بر روي صحنه در بين حدودأ چهل كودك كه نمايندگان كودكان محروم جهان بودند، احاطه شده بود. در قسمتي از اجراي اين آهنگ مايكل بر روي يك جرثقيل بر بالاي سر حاضرين در سالن به پرواز درآمد، تشويقهاي بي امان دو هزار تماشاچي، كر كننده بود. در مدتي كه مايكل بر روي جرثقثل بود، جارويس كاكر به طرف صحنه هجوم آورد. دو انگشتش را به حالت توهين آميز به سمت مايكل در هوا تكان ميداد و صف خوانندگان بر روي صحنه را بر هم زد.</P>
<P align=right>بتاني گارنر، دختر بچه ي هفت ساله كه بر روي صحنه حضور داشت، بعدأ در مصاحبه اي با دو روزنامه ي محلي انگليس، سان و ميرر، گفت: ”كاكر به من گفت تو دختر كوچولوي خوشگلي هستي. و بعد پايم را لگد كرد.“</P>
<P align=right>در پي اين آشوب، نيروهاي امنيتي بر روي صحنه آمدند تا كاكر را پايين ببرند. كاكر دور صحنه ميدويد و از اثاثيه اي كه بر روي صحنه قرار داشت، بالا ميرفت، و هنگاميكه يكي از رقاصان به سمت او رفت، پايش لغزيد و به چند نفر از كودكان برخورد كرد و آنها را از بالاي صحنه به پايين پرتاب كرد. سرانجام نيروهاي امنيتي موفق شدند او را دستگير كنند و از سالن بيرون ببرند.</P>
<P align=right>كاكر به دليل ايجاد صدمات بدني دستگير و به اداره ي پليس چلسي انتقال داده شد. پليس فاش ساخت كه يك پسر بچه ي يازده ساله ادعا كرده بود كه كاكر به او مشت زده است. يكي ديگر از بچه ها، از ناحيه ي گوش صدمه ديده و ديگري بر روي زمين پرتاب شده بود.</P>
<P align=right>والدين اين بچه ها به شدت عصباني شده بودند و خشم خودشان را در روزنامه هاي سان و ميرر، ابراز داشتند.</P>
<P align=right>جانت مور، مادر يكي از بچه ها: ”آن مرد (كاكر) بزرگترين شب زندگي دخترم را خراب كرد. من ديدم يك نفر دخترم را از زمين بلند كرده و سعي داشت او را به پايين پرتاب كند. من فكر كردم يك آدم ديوانه وارد صحنه شده است و ميخواهد خودش را به مايكل برساند. كدام آدم عاقلي چنين كاري با يك بچه ميكند؟ من نميدانم او كيست يا فكر ميكند كه چه كسيست. اما من دوست دارم همين كار را با او بكنم و يا كاري بسيار بدتر از آن را. دخترم اشلي، هفته ها خودش را براي اين شب رويايي آماده ميكرد و اين ديوانه تمام زحمتهايش را در عرض چند لحظه بر باد داد. اگر ميتوانستم او را با دستانم خفه ميكردم.“</P>
<P align=right>راشل گارنر مادر بتاني گارنر هفت ساله، افزود: ”كل اين حادثه، يك نمايش وقيح بود. دختر من و ساير بچه ها نمي توانستند آنچه را كه اتفاق مي افتاد، باور كنند. بعضي از آنها با گريه از صحنه پايين آمدند و يكديگر را در آغوش گرفتند.“</P>
<P align=right>تري وب پدر استفن گفت: ”پس از اين ماجرا، استفن بر روي صحنه ماند و به خواندن ادامه داد. و من از اين بابت به او افتخار ميكنم. اما حس ميكنم لحظه اي كه مدتها در انتظارش بود، خراب شد. او خيلي ناراحت است.“</P>
<P align=right>مايكل در بيانيه اي كه از طرف كمپاني موسيقي اپيك منتشر شد، كاكر را به انجام رفتار نفرت برانگيز و شرم آور متهم كرد.</P>
<P align=right>در اين بيانيه آمده بود كه مايكل نميتواند بي حرمتي او را نسبت به افراد حاضر در صحنه درك كند. او از اين واقعه، بيزار، غمگين، شوكه، ناراحت و عصباني شده است اما در عين حال از اينكه اعضاي گروه، عليرغم رفتار نفرت برانگيز و شرم آور فردي كه قصد داشت اين نمايش را بر هم بزند، توانستند به اجراي اين آهنگ ادامه دهند، بي اندازه احساس غرور ميكند. نگراني اصلي مايكل بابت افرادي است كه براي اين اجرا زحمت كشيده بودند و همچنين بچه هايي كه در اين حادثه صدمه ديدند.</P>
<P align=right>كاكر نيز در بيانيه اي كه در روزنامه انتشار داد، ارتكاب هر گونه جرمي را رد كرد: ”من هيچ كار خلافي انجام ندادم. من از مايكل جكسون خوشم نمي آيد، اما به كسي صدمه نزدم. من به كسي حمله نكردم. آنچه انجام دادم اعتراضي بود نسبت به اعمال و رفتار جكسون كه خودش را مسيح ميبيند و ميخواهد دنيا را شفا بدهد. من ديگر نمي توانستم آن را تحمل كنم. صنعت موسيقي به خاطر ثروت و قدرتي كه جكسون در اختيار دارد به او اجازه ميدهد تا خيالات و اوهامش را پرورش دهد.“ </P>
<P align=right>سخنگوي او گفت كه كاكر قصد دارد عليه مايكل به خاطر افترايي كه به او زده است، شكايت كند. او همچنين ادعا كرد كه يك نوار ويدئويي از يكي از محافظان مايكل در حال زدن بچه ها، در دست دارد.</P>
<P align=right>در پي اين حادثه، مطبوعات انگليس كاكر را به باد طعنه و استهزاء گرفتند. سردبير روزنامه ي سان، كه معمولأ ميانه ي خوبي با مايكل ندارد، نوشت: ”مايكل جكسون يك مگا ستاره و يك هنرمند حرفه اي است. چيزي كه جارويس كاكر هرگز نخواهد شد. ترتيب دهندگان اين برنامه، قول دادند كه ما شاهد يك اجراي بي نظير از جكو [لقب مطبوعات براي مايكل] خواهيم بود. و او با آهنگ «Earth Song» اين گفته را ثابت كرد. كاكر نتوانست مانع اجراي سلطان پاپ بشود.“ </P>
<P align=right>او با دادن نه امتياز از ده امتياز به مايكل، رضايت بسياري ديگر از منتقدان را از اجراي او منعكس كرد.</P>
<P align=right>بيل كاردول، كاريكاتوريست روزنامه ي استار گفت: ”جارويس كاكر دلقك، احمق و آدم خسته كننده ي سال بود.“</P>
<P align=right>اما هيچ كس نفهميد چطور رسانه ها يكباره به دفاع از جارويس برخاستند.</P>
<P align=right>در مراسم بريت، مايكل با لباس سياه وارد صحنه شد و سپس آن را از تن بيرون آورد. او در زير اين جامه ي سياه، لباس سفيدي به تن داشت. و در پايان كودكان و ساير افراد حاضر در صحنه را به سمت نوري كه بر روي صحنه ميتابيد هدايت كرد.</P>
<P align=right>رسانه ها مايكل را براي اين حركت سرزنش و او را متهم كردند كه خود را مسيح ميپندارد و تصور ميكند حامل پيامي براي زمينيان است.</P>
<P align=right>جارويس كاكر اكنون خود را قهرماني ميديد كه موفق شده است توجه رسانه ها را به سمت مقصود خود هدايت كند.</P>
<P align=right>او در مصاحبه اي با يك شبكه ي تلويزيوني انگليسي، گفت: ”من از حركات او بر روي صحنه بدم آمد و حس كردم كه اطرافيانم هم همين احساس را دارند. فكر كردم كه بايد كاري انجام دهم، بلند شدم و بر روي صحنه رفتم. نميدانستم چه بكنم. فكر كردم شايد بهتر باشد حركات او را تقليد بكنم. دور صحنه بدوم و از وسايل روي صحنه بالا بروم و مانند او خم بشوم.“</P>
<P align=right>پس از مدتي رسانه هاي آمريكا نيز با شيوه اي نفرت انگيز وارد ماجرا شدند. آنها اجراي مايكل را ضد يهود خواندند.</P>
<P align=right>در صحنه ي پاياني اين اجرا، مايكل در لباس سفيد ظاهر ميشود و همه را در آغوش ميگيرد. از جمله فردي را كه لباس يهودي بر تن داشت. رسانه ها تعبيرشان اين بود كه فرد يهود (نماينده ي دين يهود) مايكل (نماينده ي دين مسيح) را مورد پرستش قرار ميدهد. [به معناي برتريت دين مسيح بر يهود] </P>
<P align=right>آنها حتي در اين مورد اقدام به نظر سنجي كردند و مصاحبه اي را كه با چند نفر از مردم آمريكا انجام شده بود، از تلويزيون پخش نمودند. مصاحبه شوندگان، مايكل جكسون را ضد يهود، ضد مسيح و ضد دين خواندند و اين در حالي بود كه اجراي آهنگ «Earth Song» در مراسم بريت، از تلويزيون آمريكا پخش نشده بود و مطمئنأ آنها نميتوانستند آن برنامه را ديده باشند.</P>
<P align=right>رسانه ها از عمل كاكر حمايت كردند. كاكر گفته بود كه براي اعتراض به ظاهر مسيح گونه ي مايكل بر روي صحنه رفته است. در صورتي كه وقتي او به صحنه هجوم برد، مايكل بر روي جرثقيل آهنگ «Earth Song» را اجرا ميكرد و هنوز لباس سياه به تن داشت و هيچ نشانه اي از مسيح ديده نميشد.</P>
<P align=right>چيزي كه حائز اهميت است، اينست كه هنگاميكه نيروهاي امنيتي، كاكر را از صحنه بيرون بردند، تماشاچيان يكصدا نام مايكل را فرياد ميزدند. پس يقينأ همانند كاكر از حركات مايكل احساس بدي پيدا نكرده بودند.</P>
<P align=right>شايد كاكر اين عمل را در نتيجه ي حسادت و يا بمنظور تبليغ آلبوم خود، انجام داده باشد و ادعاي او مبني بر اعتراض به اعمال مايكل، بهانه اي بيش، براي تبرئه ي خود نبوده است.</P>
<P align=right>مايكل در واكنش به جنجال رسانه ها بيانيه اي در سايت سوني منتشر كرد و دلايلش را از نوشتن اين آهنگ اعلام كرد:</P>
<P align=right>”من غم و رنج بسياري حس ميكردم. «Earth Song» براي من، آواز زمين است. چرا كه حس ميكنم طبيعت با سختي بسيار تلاش ميكند تا خسارتهايي را كه بشر بر زمين و محيط زيست وارد نموده است، جبران كند. فكر ميكنم زمين رنج ميكشد. و اين آهنگ براي من فرصتي بود تا صداي زمين را به گوش مردم برسانم.“</P>
<P align=right>آيا او با اين آهنگ سعي نداشته است تا زمين را به تصوير بكشد؟</P>
<P align=right>هنگاميكه مايكل در مراسم بريت، بر روي صحنه حاضر شد، لباس سياه بر تن داشت كه نمادي از آلودگي زمين و ويراني حاصل از جنگ بود. وقتي بر روي جرثقيل بر بالاي سر تماشاچيان پرواز ميكرد، از جانب زمين مردمي را كه پايين حضور داشتند، مورد خطاب قرار ميداد تا بيدار شوند و زمين را پيش از آنكه دير شود نجات دهند. او سپس از روي جرثقيل پايين آمد. حاضرين بر روي صحنه، نمايندگان تمام افراد بشر بودند. مايكل لباس سياهش را از تن بيرون آورد درحاليكه در زير آن، لباس سفيدي پوشيده بود كه نماينده ي پاك شدن زمين از آلودگي ها، به پايان رسيدن جنگها، آباد سازي زمين و بازگشت آن به وضع پيشينش بود. تمام مردم (افرادي كه بر روي صحنه بودند) زمين (مايكل) را در آغوش گرفتند و زمين هم آنان را در آغوش كشيد.</P>
<P align=right>بازوان از هم گشوده شده ي مايكل، صليب مسيح را به تصوير نمي كشيد. و فرد يهودي نيز زمين را در آغوش گرفته بود، نه مسيح را. </P>
<P align=center><IMG style="WIDTH: 387px; HEIGHT: 391px" height=391 alt="" src="/images/biography/image0001.jpg" width=387 border=0></P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>پيام مهمي كه در آهنگ «Earth Song» نهفته بود، بر اثر جنجال بي موردي كه رسانه ها باعثش بودند، نا شنيده باقي ماند.</P>
<P align=center><IMG height=315 alt="" src="/images/biography/image0003.jpg" width=455 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ Earth Song]</FONT></P>
<P align=right>در 28 فوريه سال 1996، در مراسم سي و هشتمين سالگرد جوايز ساليانه ي گرمي، مايكل برنده ي جايزه ي بهترين كليپ موسيقي براي كليپ «Scream» شد. </P>
<P align=right>در مارس سال 1996، شبكه ي تلويزيوني اِم.تي.وي.يو اِس.آ گزارش داد كه «History» پر فروش ترين آلبوم دوتايي تاريخ موسيقي است.</P>
<P align=right>در 19 ماه مارس سال 1996، در يك كنفرانس مطبوعاتي در پاريس، مايكل اعلام كرد كه قصد تأسيس يك كمپاني جديد با نام كينگدام اينترتينمنت (Kingdom Entertainment) را دارد. كينگدام اينترتينمنت يك شركت چند رسانه اي است كه در پاريس فعاليت ميكند و مايكل و الوليد بن طلال بن عبدالعزيز السعود، پرنس عربستان سعودي، بطور مشترك در آن سهيم هستند.</P>
<P align=right>در 22 مارس، كليپ «آنها به ما اهميت نميدهند» (They Don\'t Care About Us) از شبكه هاي تلويزيوني سراسر دنيا به استثناي آمريكا، پخش شد.</P>
<P align=right>اين كليپ در دونا مارتين، يك شهر فقير نشين در جنوب ريو دو ژانيرو (برزيل) فيلمبرداري شده بود، و گروه Olodum متشكل از دويست نفر از طبل زنان اين منطقه، در آن حضور داشتند.</P>
<P align=right>گريم مايكل را در اين كليپ، كارن في، آرايشگر مخصوص وي بر عهده داشت.</P>
<P align=right>حتي پيش از اينكه فيلمبرداري آغاز شود، اين كليپ تيتر اول خبرها بود. بعضي سياستمداران اعتقاد داشتند كه اين كليپ، با نشان دادن واقعيت فقر و تنگدستي اي كه در دونا مارتين حمكفرماست، باعث مخدوش شدن چهره ي شهر كه نامزد ميزباني مسابقات المپيك 2004 بود، خواهد شد.</P>
<P align=right>فرماندار ريو دو ژانيرو با مشاهده ي تهديدي كه اين كليپ براي وجهه ي شهر به همراه داشت، بسادگي تصميم گرفت تا مانع از هر گونه فيلمبرداري در اين شهر شود. اين تصميم فورأ از طرف يك مأمور دولتي لغو شد زيرا به گفته ي او: ”در افكار عمومي بين المللي، منع فيلمبرداري در دونا مارتين، مخربتر از نشان دادن واقعيت اين شهر است.“</P>
<P align=right>بيش از يكصد و پنجاه پليس امنيتي، در طي فيلمبرداري، از آن منطقه محافظت ميكردند.</P>
<P align=right>دو نسخه كليپ متفاوت از آهنگ «They Don\'t Care About us» وجود دارد. و هر دو توسط اسپايك لي كارگرداني شده اند. يك نسخه از آن در برزيل فيلمبرداري شده است و نسخه ي ديگر يك زندان را به تصوير ميكشد. اين نسخه پس از نسخه ي برزيلي آن عرضه شد زيرا مايكل از نتيجه ي نسخه ي برزيلي كاملأ راضي نبود.</P>
<P align=center><IMG height=303 alt="" src="/images/biography/image0005.jpg" width=405 border=0></P>
<P align=right>[كليپ They Don\'t Care About us در برزيل] اين آهنگ از شبكه هاي اِم.تي.وي و وي.اِچ.وان پخش نشد. آنها اين آهنگ را كنايه آميز، ريا كارانه و ضد يهود خواندند. در صورتيكه هيچ نشانه اي از ضديت با يهود در اين كليپ ديده نميشود.</P>
<P align=center><IMG height=255 alt="" src="/images/biography/image0007.jpg" width=392 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[كليپ They Don\'t Care About us در زندان]</FONT></P>
<P align=right>باعث تأسف است كه اِم.تي.وي كليپهايي كه در آنها، حيوانات قطعه قطعه ميشوند، از زنان براي منظور جنسي استفاده ميشود، خشونت رواج داده ميشود و ... را فورأ پخش ميكند. اما از پخش كليپ آهنگي كه سعي دارد تمايل ما براي برچسب زدن و پذيرفتن يك عقيده ي غالب در مورد قشر خاصي از خواهران و برادرانمان را تقبيح كند، خودداري ميكند. مايكل با اين كليپ قصد داشت تا رفتارهاي غير انساني بشر را بر ضد همنوعانش به تصوير بكشد.</P>
<P align=right>اما پس از مدتي نظر اين دو شبكه تغيير كرد و كليپ «They Don\'t Care About us» را به نمايش گذاشتند. در آغاز كليپ، نوشته اي بر روي آن ظاهر ميشد مبني بر اينكه، شبكه هاي مذكور مسئوليتي در قبال پخش اين كليپ ندارند و آن را تنها براي دفاع از آزادي هنر نمايش ميدهند.</P>
<P align=right>شبكه ي وي.اِچ.وان با افتخار ادعا ميكند كه مدافع آزادي بيان است. موسيقي وسيله اي براي ابراز عقيده است و بايد آزاد باشد.اين حرف كاملأ صحيح است اما چرا در مورد موسيقي مايكل صدق نميكند؟</P>
<P align=right>اسپايك لي كارگردان كليپهاي «They Don\'t Care About us»، درباره ي جنجالي كه بر سر اين كليپها به جريان افتاده بود، گفت: ”مايكل يك هنرمند است و بايد آزاد باشد تا عقيده اش را بيان كند.“</P>
<P align=right><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P align=right>در 8 مي سال 1996، مايكل پس از اجراي فوق العاده ي آهنگ «Earth Song» در مراسم ”جوايز جهاني موسيقي“، با دريافت پنج جايزه ي معتبر، ركورد قبلي اين جوايز را شكست.</P>
<P align=center><IMG height=333 alt="" src="/images/biography/history-misc_008.jpg" width=252 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم جوايز جهاني موسيقي]</FONT></P>
<P align=right>در مراسم ساليانه ي ”جوايز جهاني موسيقي“ به پر فروش ترين هنرمند سال در دنيا، در زمينه هاي مختلف جوايزي اعطا ميشود. همچنين جوايزي نيز به پر فروش ترين هنرمندان كشورهايي كه در آنها صفحات موسيقي از فروش بالايي برخوردار هستند، تعلق ميگيرد. اين جوايز از آنجا كه فقط بر طبق آمار فروش صفحات موسيقي هنرمندان، به آنها اعطا ميگردند، منحصر به فرد هستند. از اينرو، اين خريداران صفحات موسيقي هستند كه برنده را تعيين ميكنند.</P>
<P align=right>در جولاي 1996، مايكل از طرف نلسون ماندلا براي شركت در جشن تولدش، دعوت شد.</P>
<P align=center><IMG height=258 alt="" src="/images/biography/mandelamj.jpg" width=381 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[ مايكل - ماندلا ]</FONT></P>
<P align=right>همچنين در جولاي 1996 مايكل مصاحبه اي در آسياي ميانه، براي پاسخ به پرسشهاي برخي از كودكان انجام داد .</P>
<P align=center><IMG height=279 alt="" src="/images/biography/healtheworld.jpg" width=271 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#666666><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=36&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P align=right>بيشتر سؤالات به زبان عربي مطرح ميشدند. مايكل به زبان انگليسي به سؤالات پاسخ مي داد و ترجمه ي عربي آن بر روي تابلو به نمايش در مي آمد.</P>
<P align=right>براي بيشترين مدت مصاحبه، مايكل تنها كسي است كه در فيلم نشان داده ميشود.</P>
<P align=right>در قسمتي از مصاحبه، مايكل روبروي بچه ها مي ايستد، و برخي از آنها سؤالاتي به زبان انگليسي از او ميپرسند.</P>
<P align=right>در طول مصاحبه، مايكل بر روي يك كاناپه نشسته است. يك ژاكت بيسبال به رنگ قرمز و سياه به تن دارد و كلاه سياهي بر سرش گذاشته است. بدون عينك آفتابي و آرايش.</P>
<P align=right>مايكل در اين مصاحبه خيلي راحت و آرام به نظر ميرسد و با دستانش صحبت ميكند و حالات و حركاتش بر موضوعاتي كه درباره ي آنها حرف ميزند، دلالت ميكند. و حالات صورتش نيز نشان دهنده ي احساسات و افكارش است.</P>
<P align=right>در 7 سپتامبر سال 1996، مايكل تور «<EM>HIS</EM>TORY» را كه از تكنولوژي پيشرفته اي در آن استفاده شده بود، با اجراي كنسرتي در پاراگوئه و در حضور يكصد و بيست و پنج هزار نفر تماشاچي آغاز كرد.</P>
<P align=right>پليس امنيتي، مايكل را در طول مدت اقامتش در پايتخت كشور چك، در سرتاسر شهر همراهي ميكرد و با او همانند يك اشراف زاده رفتار ميشد. اين كنسرت تماشايي، و به خصوص قسمت آغازين آن كه مايكل از درون يك سفينه ي فضايي با نام اِم.جي2040 بر روي صحنه ظاهر ميشود، اخبار سرتاسر جهان را به خود اختصاص داد.</P>
<P align=center><IMG height=218 alt="" src="/images/biography/historytour.jpg" width=269 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني <EM>HIS</EM>TORY]</FONT></P>
<P align=right>در 2 اكتبر سال 1996، محصول جديد كمپاني اِم.جي.جي كه يك نوشيدني ميوه اي گازدار غيرالكلي با نام ”Mystery - راز“ بود، عرضه شد. روي قوطيهاي اين نوشيدني، عبارت ”تازه ـ خنك ـ جادويي“ نوشته شده بود. اين نوشيدني كه براي عرضه در كنسرتهاي تور «<EM>HIS</EM>TORY» در نظر گرفته شده بود، يك نوشيدني انرژي زا به حساب ميرفت كه از عصاره ي ميوه ها و گياهان، ويتامين ها و مواد معدني درست شده بود.</P>
<P align=right>در 4 نوامبر سال 1996، در خبرها اعلام شد كه دبورا رو، اولين فرزند مايكل را در شكم دارد.</P>
<P align=right>ليز اسميت در ستون مخصوص به خود در روزنامه ي سان فرانسيسكو كرونيكل نوشت: ”به مايكل جكسون و دبي رو، مادر اولين فرزند مايكل، تبريك ميگويم و براي آنها آرزوي موفقيت ميكنم.“</P>
<P align=right>در 11 نوامبر، تئاتر موزيكال سيسترلا كه نسخه اي از سيندرلا و با بازي بازيگران سياه پوست بود، در مراسم جوايز تئاتر اِن.اِي.اِي.سي.پي كه در هتل روزولت واقع در هاليوود برگزار ميشد، هشت جايزه ي عالي اِن.اِي.اِي.سي.پي را از آن خود كرد. مايكل جكسون و جري گرين برگ تهيه كنندگان اين تئاتر بودند. در اوايل همان سال، اين تئاتر در خانه ي نمايش پاسادنا موفقيت چشمگيري بدست آورده بود و براي نمايش در نيويورك آماده ميشد.</P>
<P align=right>در 14 نوامبر سال 1996، تنها چند ساعت پس از شروع تور «<EM>HIS</EM>TORY» در استراليا، مايكل در مراسمي خصوصي كه در هتل شرايتون در سيدني برگزار ميشد، رسما با دبي رو ازدواج كرد. در اين مراسم، تني چند از دوستان آنها حضور داشتند.</P>
<P align=center><IMG height=321 alt="" src="/images/biography/family-debbie_004.jpg" width=246 border=0><IMG height=321 alt="" src="/images/biography/family-debbie_003.jpg" width=277 border=0></P>
<P dir=ltr align=center><FONT color=#808080>[مراسم ازدواج]</FONT></P>
<P align=right>برايان والش سخنگوي هتل، خبر دومين ازدواج مايكل را به خبرنگاران داد. او گفت كه مايكل سي و هشت ساله با دبي رو سي و هفت ساله ازدواج كرده است.</P>
<P align=right>برايان والش: ”در اين مراسم تعدادي از دوستان و اعضاي تيمي كه در اين تور مايكل را همراهي ميكنند، حضور داشتند. دبي مدت زيادي است كه با مايكل آشنايي دارد و مدتي هم همراه تيم بوده است. آنها دوستان مشترك زيادي دارند.“</P>
<P align=right>اين ازدواج تنها ده روز پس از اعلام خبر پدر شدن مايكل، انجام گرفت. مايكل اعلام كرده بود كه دبي رو، زني كه از وي هنگاميه براي بيماري پوستي نادرش موسوم به ويتيليگو (Vitiligo) تحت مراقبت قرار داشته، پرستاري ميكرده است، در اوايل سال 1997، از او بچه دار ميشود.</P>
<P align=right>مايكل در متني كه بر روي اينترنت پخش شده بود، عنوان كرده بود: ”لطفأ ملاحضه ي خلوت ما را بكنيد و به ما اجازه بدهيد تا از اين دوران فوق العاده و هيجان انگيز لذت ببريم.“ </P>
<P align=right>در 4 ژانويه سال 1997، مايكل با اجراي دو كنسرت در هانولولو ـ هاوايي، اولين قسمت از تور جهاني «<EM>HIS</EM>TORY» را به پايان رساند. اين دو كنسرت در روزهاي سوم و چهارم ژانويه و در استاديوم سي و پنج هزار نفري آلوها برگزار شدند. مايكل با به فروش رساندن تمام بليطهاي هر دو كنسرت، در كمتر از بيست و چهار ساعت، ركوردي را در تاريخ اين استاديوم كه تا آن زمان براي هيچ كنسرتي مالامال از جمعيت نشده بود، به ثبت رساند. پس از سال 1989، اين اولين بار بود كه مايكل يكي از كنسرتهاي تور خود را در آمريكا اجرا ميكرد. </P>
<P align=center><IMG height=482 alt="" src="/images/biography/Wtour6.jpg" width=378 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني History]</FONT></P>
<P align=right>تام موفات، ترتيب دهنده ي اين كنسرتها، درباره ي جمعيت حاضر در استاديوم گفت: ”من هرگز چنين چيزي نديده بودم. تعداد نفراتي كه براي تماشاي كنسرتهاي رولينگ استونز، التون جان، جوليو ايگلسياس، ايگلز و... مي آمدند، حتي نزديك به تعداد تماشاچيان اين دو كنسرت نبوده است.“</P>
<P align=right>در ساعت 1:07 دقيقه ي صبح 13 فوريه سال 1997، دبي رو همسر مايكل، نوزاد پسر سالمي را در كلينيك سدار سايناي واقع در لس آنجلس به دنيا آورد. مايكل در زمان به دنيا آمدن پسرش، حضور داشت. مادر خوانده ي اين پسر كه ”پرينس مايكل جونيور“ نام دارد، اليزلبت تيلور است.</P>
<P align=right>مايكل: ”كلمات نميتوانند احساس مرا توصيف كنند. من خارج از حد تصور احساس خوشبختي ميكنم و نهايت سعي ام را ميكنم تا بهترين پدري باشم كه ميتوانم. من ميدانم كه طرفدارانم از اين اتفاق بسيار خوشحال و هيجان زده هستند، اما اميدوارم همه ملاحضه ي خلوتي را كه دبي و من ميخواهيم و براي پسرمان نياز داريم بكنند. من در تنگ ماهي بزرگ شدم و اجازه نميدهم كه اين اتفاق براي فرزندم رخ دهد . لطفأ به خواسته ي ما احترام بگذاريد و اجازه بدهيد پسرم خلوت خود را داشته باشد.</P>
<P align=center><IMG height=547 alt="" src="/images/biography/c3.jpg" width=398 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل و پسرش ”پرينس“]</FONT></P>
<P align=right>درست پس از اينكه پرينس متولد شد، رسانه ها جنجال ساختند كه چطور ممكن است مايكل كه يك سياه پوست است، صاحب فرزندي سفيد پوست شود. آنها حتي ادعا كردند كه پرينس پسر مايكل نيست و او را به فرزندي پذيرفته است.</P>
<P align=right>اين باور نكردني است كه رسانه ها و مردم تا اين حد از علم ژنتيك بي خبر باشند. جي.رندي تارابورلي در كتاب بيوگرافي مايكل ”جادو و جنون“ (The Magic and The Madness) مينويسد كه خانواده ي پدري مادر مايكل، دورگه ي سفيد و سياه بوده اند. باتوجه به اينكه دبي هم يك سفيد پوست است، بنابراين امكان سفيد پوست بودن فرزند مايكل وجود دارد. اين مسئله هنوز هم براي بسياري حل نشده باقي مانده است.</P>
<P align=right>سه روز بعد، در 16 فوريه، مايكل به همراه اليزابت تيلور در جشن ”تولدت مبارك اليزابت ـ جشن زندگي“ كه به مناسبت شصت و پنجمين سال تولد او در سالن پنتجز واقع در هاليوود و در جمع بسياري از افراد مشهور ترتيب داده شده بود، حضور يافت. اين اولين حضور مايكل در يك جمع عمومي، پس از تولد پسرش بود. او در اين جشن، آهنگ «اليزابت دوستت دارم» (Elizabeth I Love You) را كه مخصوص اين مراسم نوشته بود، اجرا كرد. مايكل در تمام مدت جشن، در كنار اليزابت نشسته بود.</P>
<P align=center><IMG height=205 alt="" src="/images/biography/elizabeth-love-you_001.jpg" width=270 border=0></P>
<P align=center><FONT color=#808080>[مايكل و اليزابت]</FONT></P>
<P align=right>در 21 مارس سال 1997، كمپاني سوني جايزه ي ويژه اي را به پاس فروش يكصد ميليون آلبوم و تك آهنگ در خارج از ايالات متحده، از زمان انتشار اولين آلبوم مايكل «Off The Wall» توسط كمپاني اِپيك در سال 1979، به مايكل اعطا كرد.</P>سالهاي 1997 تا 19992006-03-12T18:11:29+03:302006-03-12T18:11:29+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1997--1999<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=500 alt="" src="/images/biography/goodq6.jpg" width=365 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كليپ «Blood On The Dance floor»]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 2 آپريل سال 1997، كليپ جديد مايكل با نام«خون بر روي زمين رقص» (Blood On The Dance floor) از آلبوم جديدش «Blood On The Dance floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix» كه شامل آهنگهاي ميكس شده ي آلبوم ««<EM>HIS</EM>TORY»» بود، براي اولين بار از شبكه وي.اِچ.وان پخش شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>همان روز در آلمان، صندوق حامل جديد ترين تك آهنگها، از راه دريا به پايگاههاي راديويي در نقاط مختلف آلمان فرستاده شد. اين صندوق در يك زمان مشخص باز ميشد و آهنگها براي پخش در اختيار پايگاههاي راديويي قرار ميگرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين روز، فقط روز كشتي ها نبود. چندين هواپيما با پرچمهايي كه رويشان نوشته شده بود ”Michael Jackson ـ Blood On The Dance floor» سرتاسر خاك آلمان را درنورديدند تا مردم را به خريد اين آلبوم و تك آهنگ «Blood On The Dance floor» ترغيب كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 11 آپريل، مايكل به مجله ي انگليسي اوكي اجازه داد تا عكسهائي را از اولين پسرش، پرينس مايكل جكسون جونيور منتشر كند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>يك مصاحبه با مايكل و دبي همراه با عكسها به چاپ رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=330 alt="" src="/images/biography/ok!mag19.jpg" width=227 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مجله اوكي!]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=38&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 آپريل، نام مايكل جكسون با تك آهنگ «Blood On The Dance floor» در صدر جدول بهترينهاي انگلستان، ظاهر شد. جديد ترين تك آهنگ مايكل، در بسياري از كشورها، رتبه ي اول را در جدول بدست آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 6 ماه مي سال 1997، گروه جكسون فايو در تالار راك اَند رول هال آف فِيم، در هتل رنسانس در جنوب شهر كليولند - اهايو، براي دريافت جايزه اي، به روي صحنه فرا خوانده شد. [اين جايزه از اهميت بسيار زيادي برخوردار است]. مايكل روي صحنه به برادرانش پيوست. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=468 alt="" src="/images/biography/blood-misc_004.jpg" width=362 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[در تالار هال آف فِيم]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>دايانا راس جايزه را به جكسون فايو اهدا كرد و گفت: ”از همان زمان كه آنها كارشان را شروع كردند، من بسيار احساس ميكردم كه آنها مانند بچه هاي خودم هستند.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گروه جكسون فايو برنامه اي اجرا نكردند، اما بري گردي مؤسس كمپاني موتون و مشاور قابل اطمينانشان را بر روي صحنه فرا خواندند تا او را در اين لحظات بسيار مهم، سيهم كرده باشند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل خطاب به بري گردي گفت: ”بري، تو به ما چهار آهنگ قول دادي كه پي در پي، شماره يك شوند. تو آنها را به ما تحويل دادي. من هرگز اين را فراموش نخواهم كرد. من فقط ميخواهم بداني كه فكر نميكنم بدون تو و مادر و پدرم، اكنون اينجا حضور داشتيم... و البته خدا“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل همچنين از والدينش كه در بين تماشاچي ها نشته بودند، تشكر كرد. ”مادر و پدر، شما هميشه براي ما حاضر بوديد تا با عشق و از خود گذشتگي از ما محافظت كنيد. چون شما بوديد، حالا ما اينجا هستيم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل ادامه داد: ”حالا ما در تالار راك اَند رول هال آف فِيم هستيم...پس... با هر نامي كه ما را صدا بزنيد... من قول ميدهم كه تمامي شما را دوست دارم. ما آنجا خواهيم بود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بري گردي: ”گروه جكسون فايو به بچه هايي كه در محله هاي شلوغ و فقير نشين شهر و به دور از ساير افراد جامعه زندگي ميكردند، نشان داد كه چگونه به آرزوهايشان فكر كنند و بسياري از آن بچه ها به آرزوهايشان رسيدند. جكسون فايو چيزي براي دادن به همه داشت.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پارك پيتربا از مجله ي رولينگ استون، اين رويداد را اين چنين توصيف كرد: ”بري و مايكل در حال تعريف و ستايش كردن از يكديگر هستند. تقريبا بيشتر از زماني كه در جشن بيست و پنجمين سالگرد موتون، در حال حل اختلافات گذشته بودند. لحظات واقعأ تماشايي و خاصي است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 8 ماه مي سال 1997، فيلم كوتاه جديد مايكل، «ارواح» (Ghosts) در پنجاهمين جشنواره ي فيلم كن به نمايش درآمد. مايكل در مراسم نمايش اين فيلم كه در نيمه شب و در تالار اصلي مخصوص تماشاچيان، برگزار ميشد، شركت داشت. هر وقت كه چهره ي مايكل بر روي پرده نمايش داده ميشد، طرفداران به شدت تشويق ميكردند. در پايان فيلم، آنجا كه مايكل ميپرسد كه ”آيا ميخواهند او خانه را ترك كند؟“ تمام طرفدارانش يكصدا جواب دادند ”نه“...</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل به خاطر بازيش در اين فيلم، جلوه هاي ويژه ي نوآورانه و داستان فيلم، مورد تعريف و تمجيد منتقدان قرار گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فيلم كوتاه «Ghosts» با ستايشي كه منتقدان از آن به عمل آوردند، موفقيتي بسيار بزرگ براي مايكل به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center> <IMG height=280 alt="" src="/images/biography/blood-misc_003.jpg" width=181 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[در جشنواره ي فيلم كن]</FONT></P><hr class="system-pagebreak" />
<P class=MsoBodyText align=right>اين فيلم توسط استن وينستون كارگرداني شده بود و داستان آن را استفن كينگ [نويسنده ي داستانهاي ترسناك] و مايكل نوشته بودند.طرح فيلم «Ghosts» در ماه مي سال 1994، تأييد شده بود. رسانه ها، خبر همكاري استن وينستون [كه در سال 1978،به عنوان طراح جلوه هاي ويژه ي فيلم ويز با مايكل كار كرده بود] و مايكل را در ساخت نسخه اي موزيكال از روي فيلم تخيلي ”هفت چهره از دكتر استرنج لاو“ منتشر كردند. اما نتيجه ي همكاري آن دو، فيلم «Ghosts» بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=291 alt="" src="/images/biography/movies-ghosts_001.jpg" width=452 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[استن وينستون ـ مايكل ـ استيون اسپيلبرگ]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 14 ماه مي، فيلم «Ghosts» براي اولين بار در انگلستان اكران شد. اين فيلم همچنين در بسياري از شهرهاي اروپايي نمايش داده شد و بسيار موفق عمل كرد. اين فيلم پيشتر در 5 نوامبر سال 1996 در يازده سينماي برگزيده ي سوني در ايالات متحده، و در 19 دسامبر سال 1996 در توكيو ـ ژاپن، براي اولين بار اكران شده بود. مايكل در اولين اكران فيلم سي و پنج دقيقه اي خود در توكيو حضور داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=199 alt="" src="/images/biography/GHOST41.JPG" width=236 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Ghosts]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>همچنين در 14 ماه مي سال 1997، اولين آلبوم ميكس مايكل «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، منتشر شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين آلبوم شامل سيزده آهنگ بود. پنج تا از اين آهنگ ها جديد بود و هشت تاي ديگر، آهنگهاي ميكس شده ي آلبوم ««<EM>HIS</EM>TORY»» بودند كه قبلأ عرضه نشده بودند. از آنجا كه مايكل سرگرم برگزاري تور جهاني ««<EM>HIS</EM>TORY»» بود، توليد اين آلبوم نيز در نقاط مختلف دنيا صورت گرفت. ميكس آهنگها توسط بسياري از تهيه كنندگان و سازندگاني كه در اين زمينه فعاليت داشتند، انجام گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، موفقيتهاي چشمگيري در سرتاسر دنيا بدست آورد و به تمام منتقدان مايكل ثابت كرد كه آنها اشتباه ميكردند. اين آلبوم، ركوردي ديگر براي مايكل به ارمغان آورد. آلبوم «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، ركورد پر فروش ترين آلبوم ميكس شده ي تمام دورانها را از آن خود كرد و تا به امروز هم اين ركورد را حفظ كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 31 ماه مي سال 1997، مايكل قسمت دوم تور ««<EM>HIS</EM>TORY»» را با اجراي كنسرتي كه تمام بليط هايش به فروش رفته بود، در شهر برمن در آلمان، از نو شروع كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در سال 1997، در يك نظر خواهي معلوم شد كه 99% مردم پنج تا شصت و پنج ساله ي جهان، مايكل جكسون را ميشناسند. بنابراين مايكل جكسون به عنوان ”مشهورترين“ انسان كره ي خاكي در تمام دورانها شناخته شد. در دومين رتبه، پاپ ژان پل دوم قرار دارد و رتبه ي سوم از آن الويس پريسلي [ سلطان راك.اَند.رول] است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 6 آگوست، فيلم «Ghosts» در مراسم شب افتتاحيه ي جشنواره ي بين المللي فيلم كوتاه پالم اسپرينگز در كاليفرنيا، نمايش داده شد. بروس فسير، جشنواره را در مقاله اي كه روز بعد در دزرت سان، به چاپ رسيد، اينگونه توصيف كرد:”اين جشنواره، استعداد نهاني مايكل جكسون را براي ساختن فيلمهاي كوتاه، به همه نشان داد. قريب به چهار صد و پنجاه نفر در سالن پالم اسپرينگ جمع شده بودند تا يك فيلم دو ساعت و نيمه به اضافه ي فيلم موزيكال چهل دقيقه اي مايكل جكسون را ببينند و به اظهارات كارگردان آن، استن وينستون گوش دهند. مراسم آن شب با تمجيد و ستايش از مايكل جكسون به پايان رسيد. جلوه هاي ويژه ي فيلم و مهارتي كه مايكل با بازي كردن در نقشهاي اصلي و با ظواهر و صداهاي متفاوت به نمايش گذاشته بود، در جمعيت همهمه به پا كرد. وينستون گفت: اين فيلم در اروپا بسيار موفق بوده است اما نميتوان در ايالات متحده براي آن تبليغ كرد. زيرا مردم اينجا هر چه را كه درباره ي مايكل ميخوانند، باور ميكنند. من اينجا مي ايستم و به همه ميگويم كه مايكل جكسون واقعا مرد بسيار بزرگي است.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 سپتامبر 1997 شبكه اي.بي.سي مصاحبه اي را به بهانه ي درگذشت پرنسس دايانا، با مايكل ترتيب داد.</P>
<P class=MsoNormal align=right>اين مصاحبه در هتل جورج وي در پاريس ضبط و در ساير كشورها مانند آلمان ، كانادا و استراليا پخش شد. در اين مصاحبه مايكل با آرامش بيشتر و احتياط كمتري نسبت به مصاحبه هاي قبلي حاضر شد. </P>
<P align=center><STRONG><IMG height=319 alt="" src="/images/biography/barbaraabc.jpg" width=397 border=0></STRONG></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=35&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoNormal align=right>او بشاش بود و در طي مدت زمان كوتاه بيست دقيقه اي اين مصاحبه، طيف كاملي از حالات و احساسات را به نمايش گذاشت و با استفاده از لحن صدا و زير و بم ساختن آن، حركات بدن و حالات چهره؛ غم، ترس، نفرت، عصبانيت، شوخي، قطعييت، دست پاچگي، جديت، شادي، عشق، لذت و شعف را نشان مي داد.</P>
<P class=MsoNormal align=right>يك قسمت بامزه و غافلگير كننده ي ديگر نيز وجود داشت ـ استفاده از تقليد صدا براي هرچه بيشتر تأثير بخشيدن به صحبتهايش ـ</P>
<P class=MsoNormal align=right>مايكل با استفاده از جعبه ي صداي خودش، بطور تصادفي اما تأثير گذار، صداهاي اجسامي را براي تأكيد در صحبتهايش، تقليد ميكرد.صداهايي ماننند دوربين اتوماتيكي كه پشت سر هم و بدون وقفه در حال عكسبرداري است، صداي موتور اسكوتر در حال مسابقه دادن و صداي زدن كليد چراغ برق.</P>
<P class=MsoNormal align=right>باربارا والترز پس از مصاحبه مايكل را جذاب و مليح توصيف كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 15 اكتبر سال 1997، تور ««<EM>HIS</EM>TORY»» با كنسرتي كه تمام بليطهايش به فروش رفته بود، در دوربان - آفريقاي جنوبي به پايان رسيد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=335 alt="" src="/images/biography/h51.jpg" width=500 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني <EM>HIS</EM>TORY]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>تور«History» مايكل جكسون به دور دنيا، تمام ركوردهاي گذشته را شكست. اين تور، بزرگ ترين توري است كه يك صحنه گردان به تنهايي برگزار كرده است. اين تور همچنين ركورد افسانه اي گروه رولينگ استون را شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> چهار و نيم ميليون طرفدار مشتاق، تور «<EM>HIS</EM>TORY» را در هر پنج قاره ي جهان، در پنجاه و شش شهر و در هشتاد و دو كنسرت همراهي كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل با تور «<EM>HIS</EM>TORY»، ركورد خود را كه براي تور «Dangerous» بدست آورده بود، شكست. مايكل تور «<EM>HIS</EM>TORY» را بر روي بزرگترين صحنه هايي كه تا آن زمان كسي بر روي آنها برنامه اجرا نكرده بود، برگزار كرد. اين ”مگا شوها“، دربردارنده ي جلوه هاي ويژه نيز بودند كه توسط شعبده بازان نامي، ديويد كاپرفيلد ، سيگريد و روي ترتيب داده شده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طول مدتي كه قسمت دوم تور «<EM>HIS</EM>TORY» برگزار ميشد، مايكل چهل كنسرت اجرا كرد. درآمد كلي حاصل از اين كنسرتها، بالغ بر هشتاد و سه و نيم ميليون دلار آمريكا بود و بيشتر از 2.035.189 نفر در آن حضور داشتند. بطور ميانگين ميتوان درآمد ناخالص هر كنسرت را 2.087.853 دلار آمريكا برآورد كرد. و متوسط تعداد تماشاچيان را پنجاه هزار و هشتصد و هشتاد نفر در هر كنسرت تخمين زد. اين آمار تنها مربوط به قسمت دوم تور «<EM>HIS</EM>TORY» است!</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل، در مصاحبه اي با مجله ي لايف كه در 24 نوامبر 1997 وارد دكه هاي روزنامه فروشي شد، خبر هيجان انگيزي را فاش كرد. مايكل گفت كه او و دبي در انتظار تولد فرزند دومشان هستند. او همچنين در اين مصاحبه عنوان كرد كه پدر خوانده و مادر خوانده ي پسرش ”پرينس“، مكالي كالكين و اليزابت تيلور هستند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 11 فوريه سال 1998، خبر نامزدي مايكل براي دريافت جايزه ي صلح نوبل سال 1998، منتشر شد. مايكل به همراه پاپ ژان پل دوم و بيل كلينتون در بين يكصد و سي نامزد دريافت اين جايزه قرار داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نامزدهاي دريافت جايزه ي صلح نوبل، ميتوانند توسط اعضاي كميته ي نروژي نوبل، اعضاي مجلس و دولت، برندگان قبلي اين جايزه و پروفسورهاي تاريخ، فلسفه و علوم سياسي، شاغل در دانشگاهها، معرفي شوند. جايزه ي صلح نوبل در روز 10 دسامبر، سالروز درگذشت آلفرد نوبل، مخترع ديناميت و در اسلو اهدا ميشود. نوبل وصيت كرده بود كه پس از مرگش، سرمايه ي او را صرف اعطاي جوايز كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين جايزه به مايكل جكسون اعطا نشد. اما نامزد دريافت جايزه ي صلح نوبل شدن هم افتخار بسيار بزرگي است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=305 alt="" src="https://emjey.com/pictures/bio-blood_001.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[خانواده ي سيمپسون]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طي برگزاري دومين جشن بين المللي سالانه ي انيميشن، در فوريه سال 1998 در پاسادنا - كاليفرنيا، مت گوريننگ، خالق كارتون ”خانواده ي سيمپسون“، فاش كرد كه در سال 1991، از صداي مايكل در قسمتي از اين كارتون به نام ”بابا ي خشك بد اخلاق“ استفاده شده بود. اما در تيتراژ اسم مستعار ”جان جي اسميت“ ذكر شده و نام اصلي فردي كه به جاي شخصيت كارتوني صحبت ميكرد، تا آن زمان مخفي مانده بود. مت گوريننگ همچنين افشا كرد كه آهنگ «Do The Bartman» توسط مايكل ساخته شده بود. اين آهنگ در سال 1991، همراه با ديگر آهنگهاي كارتون ”خانواده ي سيمپسون“ بر روي آلبومي با نام ”خانواده ي سيمپسون آهنگهاي بلوز ميخواند“ عرضه شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مت گوريننگ: ”اين هميشه براي من شگفت آور بود كه هيچ كس نفهميد كه مايكل آن آهنگ را نوشته است. او يكي از طرفداران پروپا قرص اين نمايش بود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>برايان لورن، تهيه كننده ي اين آهنگ، در مصاحبه اي گفت كه مايكل همچنين آواز پس زمينه ي اين كارتون، «Do The Bartman»، را همراه با او خوانده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مجله ي تايم در تاريخ 9 مارس سال 1998، هفتاد و پنجمين سالگرد تأسيسش را با انتشار شماره اي تركيبي از مطالبي كه در هفتاد و پنج سال گذشته در مجله منتشر شده بود، جشن گرفت. طرح روي جلد اين شماره، مجموعه اي از طرحهاي شماره هاي پيشين بود. در ميان آنها، طرحي كه در 19 مارس سال 1984، از مايكل جكسون با عنوان ”چرا او هيجان انگيز است“ (Why He\'s A Thriller)، بر روي جلد مجله چاپ شده بود، نيز به چشم ميخورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آن شماره با طرحي كه از مايكل بر روي جلدش داشت، به پنجمين شماره ي پر فروش مجله ي تايم در تاريخ انتشارش مبدل شد. شماره اي كه پس از مرگ پرنسس دايانا منتشر گرديد، در رتبه ي اول قرار دارد. به عقيده ي بسياري از مردم، طرح روي جلد مجله ي تايم بودن، دستاورد بسيار مهمي است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center> <IMG height=292 alt="" src="https://emjey.com/pictures/9,murc,98.jpg" width=207 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[مجله ي تايم]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ساعت 6:26 دقيقه ي صبح روز 3 آپريل سال 1998، ”پاريس مايكل كاترين جكسون“، فرزند دوم مايكل و دبي، با وزن هفت پوند و هفت اونس، معادل 3.374 كيلو گرم و قد بيست اينچ و نيم، معادل 53.3 سانتيمتر، به دنيا آمد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>دبي در مصاحبه اي گفت: ”من ميخواستم اسم مايكل را بر روي او بگذارم، اما مايكل مخالفت كرد. بنابراين تصميم گرفتيم نام او را ”پاريس“ بگذاريم، زيرا من در پاريس باردار شده بودم. و بعد ”مايكل“ زيرا من واقعأ ميخواستم كه اسم مايكل رويش باشد. و ”كاترين“ زيرا نام مادر مايكل است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 17 ماه مي، مايكل در نشست اقتصادي بيش از شصت كشور آفريقاي جنوبي، درباره ي حقوق كودكان سخنراني كرد. او گفت: ”ما با آسيب پذير ترين قشر جامعه، همانند انسانهايي بدون رحم و شفقت و عشق رفتار ميكنيم. كودكان جهان كسي را ندارند كه از جانب آنان سخن بگويد. آنها بي صدا هستند. ما با بيرحمي هايي كه در حق بچه ها انجام ميگيرد، آشناييم. سو استفاده هاي جنسي و جسمي، بهره كشي و كار كودكان، نداشتن امكان تحصيل. ما احساس شرم، عصبانيت و ترس ميكنيم. اما هيچ كاري انجام نميدهيم. هيچ كاري. هم اكنون بيش از يكصد ميليون كودك در جهان بي سرپناه هستند. در شرايطي كه اقتصاد جهاني در حال پيشرفت است، شما سران كشوري تصميم داريد چگونه با اين معضلات كنار بياييد و آنها را حل كنيد؟ من و شريكم، دن باردن، بازرگان آمريكايي، تصميم داريم كه مردان عمل باشيم و براي توانمند سازي مردم كه در نهايت به نفع زندگي كودكان است، بر روي سرمايه گذاري جهاني حساب ميكنيم، و از سران كشورهايي كه امروز در اينجا حضور دارند، درخواست ميكنيم كه از اين ابتكار عمل مهم، حمايت كرده و به آن ياري برسانند.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نوامبر سال 1998، روزنامه ي انگليسي ميرر، در شماره اي از مايكل جكسون به دليل چاپ مطالب واهي در مقاله اي به نام ”آينه“ در سال 1992، عذر خواهي كرد. توافق خارج از دادگاهي در رابطه با شكايت مايكل از روزنامه ي ميرر به عمل آمد و موضوع فيصله يافت. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>متن عذر خواهي به قرار زير بود: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”در سال 1992، پيش از آغاز تور «Dangerous» ما عكسهايي را از مايكل جكسون در روزنامه به چاپ رسانديم، به خصوص عكسهايي كه مربوط به نماي نزديك از صورت و بيني او بود. ما به اين موضوع اشاره كرديم كه اين عكسها صورت او را از شكل افتاده نشان ميدادند. او سريعا عليه ما شكايت كرد و اين ادعاها را به شدت رد نمود. در جريان مذاكرات، ما به تازگي به همراه يك متخصص برجسته ي جراحي پلاستيك، به لس آنجلس رفتيم تا صورت او را از نزديك مشاهده كنيم. معاينات ثابت كرد كه صورت او در حقيقت از شكل نيافتاده است. در نتيجه وكيل ما با وكيل آقاي جكسون ملاقات كرد و با بحث و گفتگوي بسيار، در نهايت توافقنامه ي محرمانه اي، خارج از دادگاه، بين طرفين امضا شد كه به مذاكرات قانوني، با تاخير، پايان داد. و هر دو طرف از اين بابت خوشنود هستند.ما نيز از ادعاهاي مطرح شده در روزنامه مبني بر از شكل افتادن صورت وي، عذر خواهي كرديم. ما با چشم خودمان ديديم كه چنين چيزي به هيچ وجه حقيقت ندارد. شب گذشته، هر دو طرف از سازش در مورد اين دادخواهي، اظهار رضايت كردند.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 دسامبر سال 1998، مايكل در مراسم باشكوه افتتاحيه ي برجهاي سلطنتي چهار صد و پنجاه ميليون دلاري آتلانتيس، واقع در جزيره ي پارادايز در باهاماس حضور يافت. <BR>مايكل آهنگ «Heal The World» را اجرا كرد. استيو واندر، ناتالي كل، انتايس، توين كمبل، جيمز اينگرام و استفاني ميلز، از ديگر اجرا كنندگان بودند. لئوناردو ديكاپريو، جوليا رابرتز، اپرا وينفري، سيدني پويتير، دونالد ترامپ، دنزل واشنگتن و كويينسي جونز در ميان يك هزار و ششصد مهمان دعوت شده به جشن ”طلوع آتلانتيس” حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=284 alt="" src="https://emjey.com/pictures/blood-misc_001.jpg" width=458 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[مايكل در باهاماس]</FONT></P><P class=MsoBodyText align=center><IMG height=500 alt="" src="/images/biography/goodq6.jpg" width=365 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كليپ «Blood On The Dance floor»]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 2 آپريل سال 1997، كليپ جديد مايكل با نام«خون بر روي زمين رقص» (Blood On The Dance floor) از آلبوم جديدش «Blood On The Dance floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix» كه شامل آهنگهاي ميكس شده ي آلبوم ««<EM>HIS</EM>TORY»» بود، براي اولين بار از شبكه وي.اِچ.وان پخش شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>همان روز در آلمان، صندوق حامل جديد ترين تك آهنگها، از راه دريا به پايگاههاي راديويي در نقاط مختلف آلمان فرستاده شد. اين صندوق در يك زمان مشخص باز ميشد و آهنگها براي پخش در اختيار پايگاههاي راديويي قرار ميگرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين روز، فقط روز كشتي ها نبود. چندين هواپيما با پرچمهايي كه رويشان نوشته شده بود ”Michael Jackson ـ Blood On The Dance floor» سرتاسر خاك آلمان را درنورديدند تا مردم را به خريد اين آلبوم و تك آهنگ «Blood On The Dance floor» ترغيب كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 11 آپريل، مايكل به مجله ي انگليسي اوكي اجازه داد تا عكسهائي را از اولين پسرش، پرينس مايكل جكسون جونيور منتشر كند. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>يك مصاحبه با مايكل و دبي همراه با عكسها به چاپ رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=330 alt="" src="/images/biography/ok!mag19.jpg" width=227 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مجله اوكي!]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=38&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 27 آپريل، نام مايكل جكسون با تك آهنگ «Blood On The Dance floor» در صدر جدول بهترينهاي انگلستان، ظاهر شد. جديد ترين تك آهنگ مايكل، در بسياري از كشورها، رتبه ي اول را در جدول بدست آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 6 ماه مي سال 1997، گروه جكسون فايو در تالار راك اَند رول هال آف فِيم، در هتل رنسانس در جنوب شهر كليولند - اهايو، براي دريافت جايزه اي، به روي صحنه فرا خوانده شد. [اين جايزه از اهميت بسيار زيادي برخوردار است]. مايكل روي صحنه به برادرانش پيوست. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=468 alt="" src="/images/biography/blood-misc_004.jpg" width=362 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[در تالار هال آف فِيم]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>دايانا راس جايزه را به جكسون فايو اهدا كرد و گفت: ”از همان زمان كه آنها كارشان را شروع كردند، من بسيار احساس ميكردم كه آنها مانند بچه هاي خودم هستند.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>گروه جكسون فايو برنامه اي اجرا نكردند، اما بري گردي مؤسس كمپاني موتون و مشاور قابل اطمينانشان را بر روي صحنه فرا خواندند تا او را در اين لحظات بسيار مهم، سيهم كرده باشند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل خطاب به بري گردي گفت: ”بري، تو به ما چهار آهنگ قول دادي كه پي در پي، شماره يك شوند. تو آنها را به ما تحويل دادي. من هرگز اين را فراموش نخواهم كرد. من فقط ميخواهم بداني كه فكر نميكنم بدون تو و مادر و پدرم، اكنون اينجا حضور داشتيم... و البته خدا“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل همچنين از والدينش كه در بين تماشاچي ها نشته بودند، تشكر كرد. ”مادر و پدر، شما هميشه براي ما حاضر بوديد تا با عشق و از خود گذشتگي از ما محافظت كنيد. چون شما بوديد، حالا ما اينجا هستيم.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل ادامه داد: ”حالا ما در تالار راك اَند رول هال آف فِيم هستيم...پس... با هر نامي كه ما را صدا بزنيد... من قول ميدهم كه تمامي شما را دوست دارم. ما آنجا خواهيم بود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>بري گردي: ”گروه جكسون فايو به بچه هايي كه در محله هاي شلوغ و فقير نشين شهر و به دور از ساير افراد جامعه زندگي ميكردند، نشان داد كه چگونه به آرزوهايشان فكر كنند و بسياري از آن بچه ها به آرزوهايشان رسيدند. جكسون فايو چيزي براي دادن به همه داشت.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>پارك پيتربا از مجله ي رولينگ استون، اين رويداد را اين چنين توصيف كرد: ”بري و مايكل در حال تعريف و ستايش كردن از يكديگر هستند. تقريبا بيشتر از زماني كه در جشن بيست و پنجمين سالگرد موتون، در حال حل اختلافات گذشته بودند. لحظات واقعأ تماشايي و خاصي است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 8 ماه مي سال 1997، فيلم كوتاه جديد مايكل، «ارواح» (Ghosts) در پنجاهمين جشنواره ي فيلم كن به نمايش درآمد. مايكل در مراسم نمايش اين فيلم كه در نيمه شب و در تالار اصلي مخصوص تماشاچيان، برگزار ميشد، شركت داشت. هر وقت كه چهره ي مايكل بر روي پرده نمايش داده ميشد، طرفداران به شدت تشويق ميكردند. در پايان فيلم، آنجا كه مايكل ميپرسد كه ”آيا ميخواهند او خانه را ترك كند؟“ تمام طرفدارانش يكصدا جواب دادند ”نه“...</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل به خاطر بازيش در اين فيلم، جلوه هاي ويژه ي نوآورانه و داستان فيلم، مورد تعريف و تمجيد منتقدان قرار گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>فيلم كوتاه «Ghosts» با ستايشي كه منتقدان از آن به عمل آوردند، موفقيتي بسيار بزرگ براي مايكل به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center> <IMG height=280 alt="" src="/images/biography/blood-misc_003.jpg" width=181 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[در جشنواره ي فيلم كن]</FONT></P><hr class="system-pagebreak" />
<P class=MsoBodyText align=right>اين فيلم توسط استن وينستون كارگرداني شده بود و داستان آن را استفن كينگ [نويسنده ي داستانهاي ترسناك] و مايكل نوشته بودند.طرح فيلم «Ghosts» در ماه مي سال 1994، تأييد شده بود. رسانه ها، خبر همكاري استن وينستون [كه در سال 1978،به عنوان طراح جلوه هاي ويژه ي فيلم ويز با مايكل كار كرده بود] و مايكل را در ساخت نسخه اي موزيكال از روي فيلم تخيلي ”هفت چهره از دكتر استرنج لاو“ منتشر كردند. اما نتيجه ي همكاري آن دو، فيلم «Ghosts» بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=291 alt="" src="/images/biography/movies-ghosts_001.jpg" width=452 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[استن وينستون ـ مايكل ـ استيون اسپيلبرگ]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 14 ماه مي، فيلم «Ghosts» براي اولين بار در انگلستان اكران شد. اين فيلم همچنين در بسياري از شهرهاي اروپايي نمايش داده شد و بسيار موفق عمل كرد. اين فيلم پيشتر در 5 نوامبر سال 1996 در يازده سينماي برگزيده ي سوني در ايالات متحده، و در 19 دسامبر سال 1996 در توكيو ـ ژاپن، براي اولين بار اكران شده بود. مايكل در اولين اكران فيلم سي و پنج دقيقه اي خود در توكيو حضور داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=199 alt="" src="/images/biography/GHOST41.JPG" width=236 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[Ghosts]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>همچنين در 14 ماه مي سال 1997، اولين آلبوم ميكس مايكل «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، منتشر شد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين آلبوم شامل سيزده آهنگ بود. پنج تا از اين آهنگ ها جديد بود و هشت تاي ديگر، آهنگهاي ميكس شده ي آلبوم ««<EM>HIS</EM>TORY»» بودند كه قبلأ عرضه نشده بودند. از آنجا كه مايكل سرگرم برگزاري تور جهاني ««<EM>HIS</EM>TORY»» بود، توليد اين آلبوم نيز در نقاط مختلف دنيا صورت گرفت. ميكس آهنگها توسط بسياري از تهيه كنندگان و سازندگاني كه در اين زمينه فعاليت داشتند، انجام گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آلبوم «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، موفقيتهاي چشمگيري در سرتاسر دنيا بدست آورد و به تمام منتقدان مايكل ثابت كرد كه آنها اشتباه ميكردند. اين آلبوم، ركوردي ديگر براي مايكل به ارمغان آورد. آلبوم «Blood On The Dance Floor/«<EM>HIS</EM>TORY» In The Mix»، ركورد پر فروش ترين آلبوم ميكس شده ي تمام دورانها را از آن خود كرد و تا به امروز هم اين ركورد را حفظ كرده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 31 ماه مي سال 1997، مايكل قسمت دوم تور ««<EM>HIS</EM>TORY»» را با اجراي كنسرتي كه تمام بليط هايش به فروش رفته بود، در شهر برمن در آلمان، از نو شروع كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در سال 1997، در يك نظر خواهي معلوم شد كه 99% مردم پنج تا شصت و پنج ساله ي جهان، مايكل جكسون را ميشناسند. بنابراين مايكل جكسون به عنوان ”مشهورترين“ انسان كره ي خاكي در تمام دورانها شناخته شد. در دومين رتبه، پاپ ژان پل دوم قرار دارد و رتبه ي سوم از آن الويس پريسلي [ سلطان راك.اَند.رول] است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 6 آگوست، فيلم «Ghosts» در مراسم شب افتتاحيه ي جشنواره ي بين المللي فيلم كوتاه پالم اسپرينگز در كاليفرنيا، نمايش داده شد. بروس فسير، جشنواره را در مقاله اي كه روز بعد در دزرت سان، به چاپ رسيد، اينگونه توصيف كرد:”اين جشنواره، استعداد نهاني مايكل جكسون را براي ساختن فيلمهاي كوتاه، به همه نشان داد. قريب به چهار صد و پنجاه نفر در سالن پالم اسپرينگ جمع شده بودند تا يك فيلم دو ساعت و نيمه به اضافه ي فيلم موزيكال چهل دقيقه اي مايكل جكسون را ببينند و به اظهارات كارگردان آن، استن وينستون گوش دهند. مراسم آن شب با تمجيد و ستايش از مايكل جكسون به پايان رسيد. جلوه هاي ويژه ي فيلم و مهارتي كه مايكل با بازي كردن در نقشهاي اصلي و با ظواهر و صداهاي متفاوت به نمايش گذاشته بود، در جمعيت همهمه به پا كرد. وينستون گفت: اين فيلم در اروپا بسيار موفق بوده است اما نميتوان در ايالات متحده براي آن تبليغ كرد. زيرا مردم اينجا هر چه را كه درباره ي مايكل ميخوانند، باور ميكنند. من اينجا مي ايستم و به همه ميگويم كه مايكل جكسون واقعا مرد بسيار بزرگي است.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 سپتامبر 1997 شبكه اي.بي.سي مصاحبه اي را به بهانه ي درگذشت پرنسس دايانا، با مايكل ترتيب داد.</P>
<P class=MsoNormal align=right>اين مصاحبه در هتل جورج وي در پاريس ضبط و در ساير كشورها مانند آلمان ، كانادا و استراليا پخش شد. در اين مصاحبه مايكل با آرامش بيشتر و احتياط كمتري نسبت به مصاحبه هاي قبلي حاضر شد. </P>
<P align=center><STRONG><IMG height=319 alt="" src="/images/biography/barbaraabc.jpg" width=397 border=0></STRONG></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=35&Itemid=4">اطلاعات بيشتر از اين مصاحبه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoNormal align=right>او بشاش بود و در طي مدت زمان كوتاه بيست دقيقه اي اين مصاحبه، طيف كاملي از حالات و احساسات را به نمايش گذاشت و با استفاده از لحن صدا و زير و بم ساختن آن، حركات بدن و حالات چهره؛ غم، ترس، نفرت، عصبانيت، شوخي، قطعييت، دست پاچگي، جديت، شادي، عشق، لذت و شعف را نشان مي داد.</P>
<P class=MsoNormal align=right>يك قسمت بامزه و غافلگير كننده ي ديگر نيز وجود داشت ـ استفاده از تقليد صدا براي هرچه بيشتر تأثير بخشيدن به صحبتهايش ـ</P>
<P class=MsoNormal align=right>مايكل با استفاده از جعبه ي صداي خودش، بطور تصادفي اما تأثير گذار، صداهاي اجسامي را براي تأكيد در صحبتهايش، تقليد ميكرد.صداهايي ماننند دوربين اتوماتيكي كه پشت سر هم و بدون وقفه در حال عكسبرداري است، صداي موتور اسكوتر در حال مسابقه دادن و صداي زدن كليد چراغ برق.</P>
<P class=MsoNormal align=right>باربارا والترز پس از مصاحبه مايكل را جذاب و مليح توصيف كرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 15 اكتبر سال 1997، تور ««<EM>HIS</EM>TORY»» با كنسرتي كه تمام بليطهايش به فروش رفته بود، در دوربان - آفريقاي جنوبي به پايان رسيد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=335 alt="" src="/images/biography/h51.jpg" width=500 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[تور جهاني <EM>HIS</EM>TORY]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>تور«History» مايكل جكسون به دور دنيا، تمام ركوردهاي گذشته را شكست. اين تور، بزرگ ترين توري است كه يك صحنه گردان به تنهايي برگزار كرده است. اين تور همچنين ركورد افسانه اي گروه رولينگ استون را شكست.</P>
<P class=MsoBodyText align=right> چهار و نيم ميليون طرفدار مشتاق، تور «<EM>HIS</EM>TORY» را در هر پنج قاره ي جهان، در پنجاه و شش شهر و در هشتاد و دو كنسرت همراهي كردند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل با تور «<EM>HIS</EM>TORY»، ركورد خود را كه براي تور «Dangerous» بدست آورده بود، شكست. مايكل تور «<EM>HIS</EM>TORY» را بر روي بزرگترين صحنه هايي كه تا آن زمان كسي بر روي آنها برنامه اجرا نكرده بود، برگزار كرد. اين ”مگا شوها“، دربردارنده ي جلوه هاي ويژه نيز بودند كه توسط شعبده بازان نامي، ديويد كاپرفيلد ، سيگريد و روي ترتيب داده شده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طول مدتي كه قسمت دوم تور «<EM>HIS</EM>TORY» برگزار ميشد، مايكل چهل كنسرت اجرا كرد. درآمد كلي حاصل از اين كنسرتها، بالغ بر هشتاد و سه و نيم ميليون دلار آمريكا بود و بيشتر از 2.035.189 نفر در آن حضور داشتند. بطور ميانگين ميتوان درآمد ناخالص هر كنسرت را 2.087.853 دلار آمريكا برآورد كرد. و متوسط تعداد تماشاچيان را پنجاه هزار و هشتصد و هشتاد نفر در هر كنسرت تخمين زد. اين آمار تنها مربوط به قسمت دوم تور «<EM>HIS</EM>TORY» است!</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مايكل، در مصاحبه اي با مجله ي لايف كه در 24 نوامبر 1997 وارد دكه هاي روزنامه فروشي شد، خبر هيجان انگيزي را فاش كرد. مايكل گفت كه او و دبي در انتظار تولد فرزند دومشان هستند. او همچنين در اين مصاحبه عنوان كرد كه پدر خوانده و مادر خوانده ي پسرش ”پرينس“، مكالي كالكين و اليزابت تيلور هستند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 11 فوريه سال 1998، خبر نامزدي مايكل براي دريافت جايزه ي صلح نوبل سال 1998، منتشر شد. مايكل به همراه پاپ ژان پل دوم و بيل كلينتون در بين يكصد و سي نامزد دريافت اين جايزه قرار داشت.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>نامزدهاي دريافت جايزه ي صلح نوبل، ميتوانند توسط اعضاي كميته ي نروژي نوبل، اعضاي مجلس و دولت، برندگان قبلي اين جايزه و پروفسورهاي تاريخ، فلسفه و علوم سياسي، شاغل در دانشگاهها، معرفي شوند. جايزه ي صلح نوبل در روز 10 دسامبر، سالروز درگذشت آلفرد نوبل، مخترع ديناميت و در اسلو اهدا ميشود. نوبل وصيت كرده بود كه پس از مرگش، سرمايه ي او را صرف اعطاي جوايز كنند.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>اين جايزه به مايكل جكسون اعطا نشد. اما نامزد دريافت جايزه ي صلح نوبل شدن هم افتخار بسيار بزرگي است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=305 alt="" src="https://emjey.com/pictures/bio-blood_001.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[خانواده ي سيمپسون]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در طي برگزاري دومين جشن بين المللي سالانه ي انيميشن، در فوريه سال 1998 در پاسادنا - كاليفرنيا، مت گوريننگ، خالق كارتون ”خانواده ي سيمپسون“، فاش كرد كه در سال 1991، از صداي مايكل در قسمتي از اين كارتون به نام ”بابا ي خشك بد اخلاق“ استفاده شده بود. اما در تيتراژ اسم مستعار ”جان جي اسميت“ ذكر شده و نام اصلي فردي كه به جاي شخصيت كارتوني صحبت ميكرد، تا آن زمان مخفي مانده بود. مت گوريننگ همچنين افشا كرد كه آهنگ «Do The Bartman» توسط مايكل ساخته شده بود. اين آهنگ در سال 1991، همراه با ديگر آهنگهاي كارتون ”خانواده ي سيمپسون“ بر روي آلبومي با نام ”خانواده ي سيمپسون آهنگهاي بلوز ميخواند“ عرضه شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مت گوريننگ: ”اين هميشه براي من شگفت آور بود كه هيچ كس نفهميد كه مايكل آن آهنگ را نوشته است. او يكي از طرفداران پروپا قرص اين نمايش بود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>برايان لورن، تهيه كننده ي اين آهنگ، در مصاحبه اي گفت كه مايكل همچنين آواز پس زمينه ي اين كارتون، «Do The Bartman»، را همراه با او خوانده است.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>مجله ي تايم در تاريخ 9 مارس سال 1998، هفتاد و پنجمين سالگرد تأسيسش را با انتشار شماره اي تركيبي از مطالبي كه در هفتاد و پنج سال گذشته در مجله منتشر شده بود، جشن گرفت. طرح روي جلد اين شماره، مجموعه اي از طرحهاي شماره هاي پيشين بود. در ميان آنها، طرحي كه در 19 مارس سال 1984، از مايكل جكسون با عنوان ”چرا او هيجان انگيز است“ (Why He\'s A Thriller)، بر روي جلد مجله چاپ شده بود، نيز به چشم ميخورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>آن شماره با طرحي كه از مايكل بر روي جلدش داشت، به پنجمين شماره ي پر فروش مجله ي تايم در تاريخ انتشارش مبدل شد. شماره اي كه پس از مرگ پرنسس دايانا منتشر گرديد، در رتبه ي اول قرار دارد. به عقيده ي بسياري از مردم، طرح روي جلد مجله ي تايم بودن، دستاورد بسيار مهمي است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center> <IMG height=292 alt="" src="https://emjey.com/pictures/9,murc,98.jpg" width=207 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[مجله ي تايم]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=right>در ساعت 6:26 دقيقه ي صبح روز 3 آپريل سال 1998، ”پاريس مايكل كاترين جكسون“، فرزند دوم مايكل و دبي، با وزن هفت پوند و هفت اونس، معادل 3.374 كيلو گرم و قد بيست اينچ و نيم، معادل 53.3 سانتيمتر، به دنيا آمد.</P>
<P class=MsoBodyText align=right>دبي در مصاحبه اي گفت: ”من ميخواستم اسم مايكل را بر روي او بگذارم، اما مايكل مخالفت كرد. بنابراين تصميم گرفتيم نام او را ”پاريس“ بگذاريم، زيرا من در پاريس باردار شده بودم. و بعد ”مايكل“ زيرا من واقعأ ميخواستم كه اسم مايكل رويش باشد. و ”كاترين“ زيرا نام مادر مايكل است.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 17 ماه مي، مايكل در نشست اقتصادي بيش از شصت كشور آفريقاي جنوبي، درباره ي حقوق كودكان سخنراني كرد. او گفت: ”ما با آسيب پذير ترين قشر جامعه، همانند انسانهايي بدون رحم و شفقت و عشق رفتار ميكنيم. كودكان جهان كسي را ندارند كه از جانب آنان سخن بگويد. آنها بي صدا هستند. ما با بيرحمي هايي كه در حق بچه ها انجام ميگيرد، آشناييم. سو استفاده هاي جنسي و جسمي، بهره كشي و كار كودكان، نداشتن امكان تحصيل. ما احساس شرم، عصبانيت و ترس ميكنيم. اما هيچ كاري انجام نميدهيم. هيچ كاري. هم اكنون بيش از يكصد ميليون كودك در جهان بي سرپناه هستند. در شرايطي كه اقتصاد جهاني در حال پيشرفت است، شما سران كشوري تصميم داريد چگونه با اين معضلات كنار بياييد و آنها را حل كنيد؟ من و شريكم، دن باردن، بازرگان آمريكايي، تصميم داريم كه مردان عمل باشيم و براي توانمند سازي مردم كه در نهايت به نفع زندگي كودكان است، بر روي سرمايه گذاري جهاني حساب ميكنيم، و از سران كشورهايي كه امروز در اينجا حضور دارند، درخواست ميكنيم كه از اين ابتكار عمل مهم، حمايت كرده و به آن ياري برسانند.“ </P>
<P class=MsoBodyText align=right>در نوامبر سال 1998، روزنامه ي انگليسي ميرر، در شماره اي از مايكل جكسون به دليل چاپ مطالب واهي در مقاله اي به نام ”آينه“ در سال 1992، عذر خواهي كرد. توافق خارج از دادگاهي در رابطه با شكايت مايكل از روزنامه ي ميرر به عمل آمد و موضوع فيصله يافت. </P>
<P class=MsoBodyText align=right>متن عذر خواهي به قرار زير بود: </P>
<P class=MsoBodyText align=right>”در سال 1992، پيش از آغاز تور «Dangerous» ما عكسهايي را از مايكل جكسون در روزنامه به چاپ رسانديم، به خصوص عكسهايي كه مربوط به نماي نزديك از صورت و بيني او بود. ما به اين موضوع اشاره كرديم كه اين عكسها صورت او را از شكل افتاده نشان ميدادند. او سريعا عليه ما شكايت كرد و اين ادعاها را به شدت رد نمود. در جريان مذاكرات، ما به تازگي به همراه يك متخصص برجسته ي جراحي پلاستيك، به لس آنجلس رفتيم تا صورت او را از نزديك مشاهده كنيم. معاينات ثابت كرد كه صورت او در حقيقت از شكل نيافتاده است. در نتيجه وكيل ما با وكيل آقاي جكسون ملاقات كرد و با بحث و گفتگوي بسيار، در نهايت توافقنامه ي محرمانه اي، خارج از دادگاه، بين طرفين امضا شد كه به مذاكرات قانوني، با تاخير، پايان داد. و هر دو طرف از اين بابت خوشنود هستند.ما نيز از ادعاهاي مطرح شده در روزنامه مبني بر از شكل افتادن صورت وي، عذر خواهي كرديم. ما با چشم خودمان ديديم كه چنين چيزي به هيچ وجه حقيقت ندارد. شب گذشته، هر دو طرف از سازش در مورد اين دادخواهي، اظهار رضايت كردند.“</P>
<P class=MsoBodyText align=right>در 12 دسامبر سال 1998، مايكل در مراسم باشكوه افتتاحيه ي برجهاي سلطنتي چهار صد و پنجاه ميليون دلاري آتلانتيس، واقع در جزيره ي پارادايز در باهاماس حضور يافت. <BR>مايكل آهنگ «Heal The World» را اجرا كرد. استيو واندر، ناتالي كل، انتايس، توين كمبل، جيمز اينگرام و استفاني ميلز، از ديگر اجرا كنندگان بودند. لئوناردو ديكاپريو، جوليا رابرتز، اپرا وينفري، سيدني پويتير، دونالد ترامپ، دنزل واشنگتن و كويينسي جونز در ميان يك هزار و ششصد مهمان دعوت شده به جشن ”طلوع آتلانتيس” حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=284 alt="" src="https://emjey.com/pictures/blood-misc_001.jpg" width=458 border=0></P>
<P class=MsoBodyText style="TEXT-ALIGN: center" align=center><FONT color=#808080>[مايكل در باهاماس]</FONT></P>سالهای 1999 تا 20012006-03-12T18:13:39+03:302006-03-12T18:13:39+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-1999--2001در 20 مارس سال 199۹، مايكل براي دومين بار در شوي تلويزيوني آلماني وتن داس، حضور يافت تا تصميم خود را براي اجراي دو كنسرت خيريه، اعلام كند.
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/wetten-dass-99_012.jpg" width=164 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/wetten-dass-99_011.jpg" width=380 border=0></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در شوي وتن داس]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=40&Itemid=4"> اطلاعات بيشتر از جزئيات اين برنامه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين برنامه اعلام شد كه اين دو كنسرت خيريه با نام ”مايكل جكسون و دوستان“، يكي در 25 جوئن 1999 درسئول ـ كره ي جنوبي، و ديگري در تاريخ 27 جوئن 1999 در مونيخ ـ آلمان برگزار ميشود.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل با حاضر شدن در اين برنامه، مانند اولين حضورش در 4 نوامبر سال 1995، بار ديگر ركورد شكني كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>حضور او در اين برنامه، هم براي طرفداران و هم براي مطبوعات، رويداد بسيار مهمي بود و همانند بار اول، تنها در آلمان، هجده ميليون نفر را در پاي گيرنده هاي تلويزيونيشان نشاند.</P>
<P class=MsoBodyText>در آخرين جلسه ي دادگاهي كه در سال 1995 آغاز شده بود، سرانجام مايكل از اتهامات دزدي ادبي، كه توسط ترانه سراي ايتاليايي به نام آل بانو، در سال 1992 بر او وارد شده بود، به كلي مبرا شناخته شد. دادگاه شهر رم، اعلام كرد كه مايكل از آهنگ آل بانو، با نام «I Cigni Di Balaka» كه در سال 1987 عرضه شده بود، در ساخت آهنگ خودش «Will You Be There» استفاده نكرده است.</P>
<P class=MsoBodyText>در مي سال 1999، يك دادگاه پايين مرتبه، مايكل را براي دزدي ادبي مقصر دانست و براي او جريمه ي نقدي در نظر گرفت. وكلاي مايكل تقاضاي تجديد نظر كردند. سرانجام دادگاه ميلان نيز مايكل را بي گناه تشخيص داد.</P>
<P class=MsoBodyText>در همين سال مايكل از طرف نلسون ماندلا براي شركت در مراسم ازدواجش، به آفريقاي جنوبي دعوت شد.</P>
<P dir=rtl align=center> <IMG height=249 alt="" src="/images/biography/wpe3.jpg" width=232 border=0></P>
<P class=MsoBodyText>در 10 جوئن سال 1999، اولين استوديوي رقص مايكل جكسون كه در خبرها از آن با نام ”مدرسه ي تفريحي مايكل جكسون“ ياد ميشد، در توكيو ـ ژاپن افتتاح گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText>دو روز بعد، در 12 جوئن، مايكل مجسمه ي كوچك اسكار را كه در جوايز اسكار سال 1939 به فيلم كلاسيك بر باد رفته، به عنوان بهترين فيلم كلاسيك تمام دورانها، اهدا گرديده بود، به مبلغ 1.542.500 دلار آمريكا، در مزايده ي ساتبيز در شهر نيويورك خريداري نمود.</P>
<P class=MsoBodyText>اين جايزه ي اسكار، به ديويد اُ.سلزنيك، تهيه كننده ي فيلم بر باد رفته (محصول سال 1939) اعطا شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText>مسئول برگزاري مزايده ي ساتبيز، به نقل از مايكل كه از طريق تلفن مبلغ پيشنهادي خود را اعلام كرده بود، گفت كه وي هميشه ميخواسته است كه اين جايزه ي اسكار را داشته باشد.</P>
<P class=MsoBodyText>به همين دليل مايكل در مزايده، بالاترين قيمتي را كه تا به حال براي يادگاري هاي هاليوود، پرداخت شده بود، پيشنهاد داد. </P>
<P class=MsoBodyText>[ركورد قبلي مربوط به سال 1996 ميشود. مبلغ 607.500 دلار آمريكا براي جايزه ي اسكاري كه به كلارك گيبل براي فيلم يك شب اتفاق افتاد، اعطا شده بود، پرداخت گرديد.]</P>
<P class=MsoBodyText>كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“ ـ [قدرت انسانيت/بيش از اين چه ميتوانم بدهم ـ قسمت دوم] ـ استاديومهاي طلسم شده را مالامال از جمعيت كرد. تمام بليطهاي اولين كنسرت در سئول [25 جوئن] و دومين كنسرت در مونيخ [27 جوئن]، همانطور كه انتظار ميرفت به فروش رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=291 alt="" src="/images/biography/f3.jpg" width=400 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كنسرت مايكل جكسون و دوستان در سئول ـ كره ي جنوبي]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در مونيخ، مايكل در برابر جمعيتي شصت هزار نفري، برابر با حداكثر ظرفيت استاديوم مونيخ، و در استاديوم سئول در برابر حداكثر ظرفيت چهل و پنج هزار نفري، برنامه اجرا كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ماريا كري، ونسا ماي، اسلش، رينگو استار، بويز تو من و آندره بوچلي، از افرادي بودند كه در اين كنسرت، برنامه اجرا كردند.</P>
<P class=MsoBodyText>و اين كنسرت خيريه ي سال 1999 بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG style="WIDTH: 514px; HEIGHT: 364px" height=399 alt="" src="/images/biography/f4.jpg" width=574 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=226 alt="" src="/images/biography/mjfriends4.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كنسرت مايكل جكسون و دوستان در مونيخ ـ آلمان]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>بسياري از ستاره هاي ملي و بين المللي، نظير اپرا وينفري، در ميان تماشاچيان حضور داشتند و همچنين بسياري از ستارگاني كه در اين كنسرت برنامه اجرا كرده بودند. و همگي ورود مايكل جكسون ”سلطان پاپ“ را بر روي صحنه انتظار ميكشيدند.</P>
<P class=MsoBodyText>اين كنسرت خيريه، توانست سه ميليون و سيصد هزار دلار آمريكا، براي كمك به كودكان نيازمند دنيا جمع آوري كند. اين پول به سازمانهاي يونسكو، صندوق كودكان نلسون ماندلا، صليب سرخ جهاني و هلال احمر تحويل داده شد.</P>
<P class=MsoBodyText>با پخش اينترنتي فيلم كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“، مايكل بار ديگر ركورد جديدي را در تاريخ به ثبت رساند.</P>
<P class=MsoBodyText>سايت اِم.سي.واي، كمپاني اي كه حق پخش انحصاري اينترنتي كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“ در آلمان را بدست آورده بود، در مطبوعات اعلام كرد كه پخش اينترنتي اين كنسرت، بيش از ده ميليون بيننده داشته است و ركورد جهاني را كه به پخش يك تك آهنگ تعلق داشته، شكسته است.</P>
<P class=MsoBodyText>در مطبوعات نقل شده بود: ”تا به حال سابقه نداشته است كه پخش اينترنتي برنامه اي تا اين حد بيننده به خود جذب كند.“ </P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>سايت اِم.سي.واي، بمنظور سهيم شدن در نيات خير خواهانه ي اين كنسرت، به سازمانهاي يونسكو، صليب سرخ و صندوق حمايت از كودكان نلسون ماندلا، [سازمانهاي ذينفع اين كنسرت خيريه]، كمك مالي اهدا نمود. </P>
<P class=MsoBodyText>در 9 اكتبر سال 1999، هاوارد روبنستين سخنگوي مايكل جكسون، اعلام كرد كه مايكل و دبي از يكديگر جدا شده اند.</P>
<P class=MsoBodyText>روبنستين: ”مايكل و دبي به دوستي خودشان ادامه ميدهند و از مردم ميخواهند كه به خواهش آنها مبني بر عدم وجود اظهار نظرهاي بيشتر يا جو سازي در مورد علت اتخاذ اين تصميم احترام بگذارند.“ </P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون و دبي رو، در 14 نوامبر سال 1996، در سيدني ـ استراليا ازدواج كردند. و حاصل اين ازدواج يك پسر به نام پرينس مايكل جونيور و يك دختر به نام پاريس مايكل كاترين است.</P>
<P class=MsoBodyText>در اواخر قرن بيستم، اِم.تي.وي و تي وي گايد، مهمترين شبكه ي موسيقي تلويزيوني و پر فروش ترين مجله ي ايالات متحده، از بين يكصد كليپ برتر از ميان نوزده هزار كليپ پخش شده از شبكه ي اِم.تي.وي در مدت هجده سال، «Thriller» ساخته ي مايكل جكسون را به عنوان عالي ترين كليپ موسيقي ي تمام دورانها برگزيدند. </P>
<P class=MsoBodyText>ملاك هاي انتخاب اين كليپ عبارت بودند از خلاقيت و نوآوري، مدت زمان حضور در ميان ده آهنگ اول جدول بهترينها، اجرا، موسيقي و تاثير گذاري فرهنگي.</P>
<P class=MsoBodyText>ليزا برنهارد، سردبير مجله ي تي وي گايد، كه با مايكل نيز مصاحبه كرده بود، علت انتخاب «Thriller» را چنين برشمرد كه اين كليپ ”براي زمان خودش، نوآورانه و بلند پروازانه بوده است.“</P>
<P class=MsoBodyText>”مايكل تصاوير بسياري در كليپها مشاهده ميكرد كه هيچ معني اي نميشد براي آنها تصور كرد. او كليپهاي موسيقي را وارد مرحله ي تازه اي كرد. مسير ساخت كليپها را تغيير داد و حاصل كارش، از فيلم B، تا داستانهاي ترسناك و رقص را دربرداشت و در نهايت به سبك مرسوم بازگشت. او درها را براي كليپهاي موسيقي گشود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=300 alt="" src="/images/biography/tvguide1.jpg" width=204 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مجله ي تي وي گايد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل پذيرفت كه در رابطه با انعكاس خبر مهم برگزيده شدن «Thriller» به عنوان عاليترين كليپ موسيقي تمام دورانها، با تي وي گايد و اِم.تي.وي مصاحبه اي داشته باشد. به علاوه، او در اين مصاحبه با چهره اي جديد حاضر شد. شبكهي اِم.تي.وي، اين مصاحبه ي اختصاصي را به عنوان تكه اي از برنامه ي اعلام برترين كليپ از ميان يكصد كليپ برگزيده ي تمام دورانها، پخش كرد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=163 alt="" src="/images/biography/tv-guide-mtv_008.jpg" width=217 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه ي شبكه آمريكايي اِم.تي.وي با مايكل]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>و براي مايكل، اين شيوه اي عالي براي پايان بخشيدن به سال 1999 و آغاز كردن قرن جديد بود.</P>
<P class=MsoBodyText>خبر مهم در 4 ژانويه سال 2000 اين بود:</P>
<P class=MsoBodyText>شبكه ي اِم.تي.وي آسيا، پايان قرن بيستم را با انتخاب دو هزار كليپ موسيقي برتر، به نحو با شكوهي جشن گرفت و «Thriller» را به عنوان برترين كليپ موسيقي انتخاب كرد. تمامي اين دو هزار كليپ، كه شماره يكشان «Thriller» بود، از اين شبكه، به نمايش درآمدند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 10 فوريه 2000، خبر داده شد كه مايكل،”فيرم“ را به عنوان كمپاني مديريتي جديد خود، انتخاب كرده است. </P>
<P class=MsoBodyText>كمپاني فيرم به رياست جف وانتينز و مايكل گرين، در حالي كه دو سال از فعاليتش مي گذشت، يكي از محبوبترين تيمهاي مديريتي موسيقي در دنيا به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText>جان مك لين، متحد خانوادگي و عضو اجرايي عالي رتبه ي سابق اِي اند اِم، در تيم مديريتي مايكل جكسون باقي ماند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 10مي سال 2000، در مراسم بين المللي جوايز موسيقي در موناكو، جايزه ي ”پر فروش ترين هنرمند قرن“ به مايكل اعطا گرديد.اين جايزه از آن جهت كه تنها بر مبناي ميزان فروش قطعه هاي موسيقي اهدا مي شود، منحصر بفرد است.</P>
<P class=MsoBodyText>و حالا اين خبر ديگر بطور رسمي تاييد شده است. تا به امروز، قطعه هاي موسيقي هيچ هنرمندي [چه زن و چه مرد] در طول تاريخ، بيشتر از مايكل جكسون، سلطان پاپ، به فروش نرفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=265 alt="" src="/images/biography/monaco7.jpg" width=172 border=0><IMG height=265 alt="" src="/images/biography/monaco4.jpg" width=299 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><EM><FONT color=#808080>[WMA\'s \'00]</FONT></EM></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل، در سخناني كه هنگام دريافت اين جايزه بيان داشت، از پرينس آلبرت از موناكو، و به خصوص از طرفدارانش تشكر كرد و به مردم دنيا وعده داد: ”شما هنوز چيزي نديده ايد!“</P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>و حالا دنيا انتظار انتشار آلبوم جديد مايكل را ميكشد، كه مدت طولاني است وعده داده شده و شايد آخرين آلبوم وي باشد. مايكل، آلبوم جديدش را كه هنوز نامي براي آن انتخاب نكرده است، شاد، حاوي آهنگهاي رقص و داراي مضامين اجتماعي توصيف ميكند.</P>
<P class=MsoBodyText>برخي از اعضاي رسانه ها و يا مردمي كه بعضي از آهنگهاي اين آلبوم را شنيده بودند، از آن ستايش ميكردند.</P>
<P class=MsoBodyText>هم صنعت موسيقي و هم هواداران، بازگشت سلطان پاپ را انتظار ميكشند.</P>
<P class=MsoBodyText>رسانه ها هرچه كه درباره ي مايكل جكسون بگويند، همگي در يك مورد اتفاق نظر دارند: ”هرگز ستاره اي بزرگتر از مايكل نبوده، نيست و شايد هم هيچوقت نباشد. بدون ذره اي ترديد، مايكل جكسون بزرگترين ستاره ي جهان است.“</P>
<P class=MsoBodyText>تي وي گايد، پر فروش ترين مجله ي ايالات متحده، در مقاله اي كه در اواخر قرن بيستم به چاپ رساند، همين مسئله را به بهترين شكل عنوان كرد: ”اين آدم افسانه اي تقريبأ غير قابل فهم است. اما هرگز در مجذوب كردن ديگران در نميماند. مايكل جكسون، سلطاني است كه تنها يك بار در تاريخ مي آيد و تا ابد مي ماند.“</P>
<P class=MsoBodyText>در 4 اكتبر سال 2000، خبر رسيد كه مايكل كار ضبط آلبوم را به پايان رسانده و آلبوم در مرحله ي ميكس است. مايكل جكسون و بروس سوادن، مهندس ضبط، اميدوارند كه كار اين مرحله ي مهم و نهايي در اواخر ژانويه 2001 به پايان برسد. مشروط بر اينكه همه چيز بر طبق اين برنامه ي كاري پيش برود، مراحل ضبط از روي نسخه ي اصلي در بهار 2001 به پايان ميرسد و آلبوم براي عرضه شدن در تابستان 2001 آماده ميگردد.</P>
<P class=MsoBodyText>در 28 اكتبر 2000، مايكل به همراه دوستش اليزابت تيلور و با ظاهري جديد، در جشن خيريه ي ”گردونه ي اميد“ كه در هتلي در بورلي هيلز ـ كاليفرنيا برگزار ميشد، حضور يافت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=325 alt="" src="/images/biography/carousel.jpg" width=449 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[جشن خيريه ي گردونه ي اميد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين جشن كه ميزباني آن بر عهده ي كمدين معروف، جي لنو، بود؛ بيش از پنجاه بشقاب طراحي شده توسط افراد مشهور كه يكي از آنها نيز مايكل بود، به حراج گذاشته شد. </P>
<P class=MsoBodyText>جشن گردونه ي اميد، بيش از شش ميليون دلار آمريكا براي كمك به سازمان حمايت از كودكان ديابتي، جمع آوري كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ماروين و باربارا ديويس، بنيانگذاران اين جشن خيريه، ناهار پر خرجي را براي مهمانان و شركت كنندگان در اين مراسم تهيه ديده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText>باربارا ديويس به مايكل گفته بود كه ريكي مارتين ميخواهد او را ببيند. در پايان مراسم، مايكل بر روي صحنه حاضر شد و پيش از آنكه مورد تشويق تماشاچيان قرار بگيرد، به ريكي مارتين به خاطر اجراي زنده اش، تبريك گفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/carousel3.jpg" width=222 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در حال تبريك گفتن به ريكي مارتين]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در ميان افرادي كه براي در آغوش كشيدن مايكل، ايستاده بودند، چهره هايي همچون بري گردي جونيور، كاشف مايكل، و سوزان دي پاس، معلم دوران كودكي وي، به چشم ميخوردند.</P>
<P class=MsoBodyText>شرلي مك لين، كري فيشر، جوآن كولينز، ديويد فاستر، توني بركستون، سيدني پويتير، گرگوري پك، نيل دايموند، داستين هافمن، مورگان فريمن، پيرز برازنان، گلدي هان، كورت راسل، جنيفر لاوهيوت، سيلوستر استالونه و شارلوت چرچ، از ديگر افراد مشهوري بودند كه در اين جشن خيريه حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 31 اكتبر سال 2000، خبرهاي بيشتري درباره ي فيلم ”كابوس اِدگار آلن پو“ كه مايكل جكسون ساخت آن را در نظر داشت، منتشر شد. گري پادني، در گفتگويي با ”كلمبوس ديسپچ“ اظهار كرد: ”مايكل جكسون در اوايل سال 2001 همراه با دو فرزندش به مونترال ميرود تا براي فيلم برداري فيلمي كه مدتهاست نقشه ي آن را در سر دارد، آماده شود.“</P>
<P class=MsoBodyText>اعلام شده بود كه توليد اين فيلم در مارس 2001 آغاز ميگردد. و مايكل در نقش اول اين فيلم بازي خواهد كرد و همراه با گري پادني و جيم گرين، از توليد كنندگان اجرايي اين فيلم است.</P>
<P class=MsoBodyText>گري پادني در گفتگو با مارلين بك، [مقاله نويس] بيان داشت: ”مايكل در اين فيلم دقيقأ مانند آلن پو بنظر نميرسد. اما شما قادر نخواهيد بود تفاوت بين آن دو را تشخيص بدهيد. واقعأ تماشايي ميشود. اين فيلم پر از صحنه هاي جذاب و ترسناك است. به اضافه ي ارواحي كه آلن پو، در موردشان نوشته است، هنگام مرگش باز ميگردند تا او را شكار كنند.</P>
<P class=MsoBodyText>ما از شش تا هشت بازيگر حرفه اي ديگر نيز استفاده خواهيم كرد تا به مايكل كمك كنند. او در طي مراحل فيلمبرداري و توليد فيلم، يك مربي بازيگري خواهد داشت.“</P>
<P class=MsoBodyText>در خبرها آمده بود كه مايكل در حال حاضر مشغول نوشتن موسيقي متن اين فيلم است و خود او هم اين آهنگ را ميخواند.</P>
<P class=MsoBodyText>گري پادني: ”مايكل ميخواهد بر روي فيلمها تمركز كند، ما در حال حاضر در صدد ساخت فيلمهاي بيشتري از ”ادگار آلن پو“ هستيم. و در مورد چند فيلم ديگر نيز در حال انجام صحبتهايي مي باشيم.مايكل علاقمند است كه با افرادي نظير مارلون براندو و اليزابت تيلور كار كند و آنها نيز به اين كار تمايل دارند.“ </P>خبر هيجان انگيز ظاهر شدن مايكل در نقش ”اِدگار آلن پو“ براي اولين بار در مصاحبه اي با مجله ي تي وي گياد، و<EM> از تاريخ 4 تا 10 دسامبر 1999، به چاپ رسيد.
<P class=MsoBodyText>در 20 نوامبر سال 2000، مايكل جكسون در جشن تولد رابي شويلي باتيچ، كه در اينگل وود ـ نيوجرسي ـ ايالات متحده بر پا شده بود، حضور يافت. براي اليسا منگينو، دختري هفت ساله كه از بيماري سرطان خون رنج ميبرد؛ ملاقات با خواننده ي محبوبش، مايكل جكسون، رويايي بود كه تحقق ميافت.</P>
<P class=MsoBodyText>ده روز بعد در 30 نوامبر سال 2000، مايكل جايزه ي ”فرشته ي اميد“ (Angel of Hope) را در مراسم ”جشن فرشته“ كه در نيويورك برگزار ميشد، دريافت كرد. در طي مراسم شامي كه افراد مشهور بسياري در آن حضور داشتند؛ بيل كلينتون، رئيس جمهور وقت آمريكا، مايكل جكسون و انور السادات، ملكه ي اُردن، هر سه به خاطر تلاشهايي كه در زمينه ي مبارزه با بيماري سرطان انجام داده بودند، مورد تقدير قرار گرفتند. در اين مراسم، چهار ميليون دلار براي كمك به بيماران سرطاني، جمع آوري گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=409 alt="" src="/images/biography/angelBall_neverlandsite.jpg" width=331 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم جشن فرشته]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=450 alt="" src="/images/biography/angel_ball5.jpg" width=319 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ دنيس ريچ]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين مراسم، مايكل از طرف لانس و جي سي، اعضاي گروه موسيقي انسينك، به حضار معرفي شد.</P>
<P class=MsoBodyText>”هيچ هنرمندي به اندازه ي مايكل در بهتر ساختن جهان نكوشيده است و هيچ انسان مشهوري بيشتر از مايكل، در موردكارهايي كه انجام داده است، متواضع نيست. من چه چيز ديگري ميتوانم درباره ي او بگويم، او بد است، او تريلر است. و حالا او اينجاست.</P>
<P class=MsoBodyText>بزرگترين هنرمند زنده ي موسيقي در دنيا. سوپر استار شماره يك. سلطان پاپ. از طرف سازمان خيريه ي جي.پي اين افتخار به ما داده شده است تا جايزه ي ”فرشته ي اميد“ را به آقاي مايكل جكسون تقديم كنيم.“</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون: ” آقاي رئيس جمهور، براي من افتخار است كه اين جايزه را در حضور شما دريافت ميكنم. و ميخواهم از شما به خاطر تمام خدماتي كه به مردم آمريكا ارائه داده ايد، تشكر كنم. شما رئيس جمهور فوق العاده خوبي بوديد و من دوستتان دارم...</P>
<P class=MsoBodyText>... بيماري سرطان، قاتل شماره يك كودكان است. و شبهايي نظير امشب كه گرد هم جمع ميشويم، تنها زماني است كه ميتوانيم به خود جرأت بدهيم و تصميم بگيريم كه نگذاريم اين بيماري، كودك ديگري را از نعمت با ارزش زندگي، و يا والديني را از لذت تماشاي بزرگ شدن فرزندشان محروم كند. خدا همه ي شما را به خاطر تمام عشق و حمايتي كه امشب عرضه داشتيد، حفظ كند. من تمام شما را بسيار دوست دارم. از شما ممنونم.“</P>
<P class=MsoBodyText>در 2 دسامبر 2000، در مراسم ازدواج تامي موتولا، رئيس يكي از كمپاني هاي پخش سوني، و تليا ساداي؛ كه در كليساي سنت پاتريك واقع در نيويورك برگزار ميشد، مايكل در رديف اول صندلي هاي كليسا نشسته بود. مايكل در جشن پس از مراسم ازدواج شركت نكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=335 alt="" src="/images/biography/bio-millennium_001.jpg" width=213 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم ازدواج تامي موتولا]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در بين يك هزار و دويست دوست دعوت شده به اين مراسم، دانا سامر، گلوريا استفان، رزي اُدانل، مارك آنتوني، اميليو استفان، جنيفر لوپز، رابرت دنيرو، سول كرزنر، دني دِويتو، جو پسي، ريكي مارتين، بروس اسپرينگستين، جوليو ايگلسياس و توني بنت حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>در 13 دسامبر سال 2000، خبر رسيد كه مايكل جكسون در تاريخ 19 مارس سال 2001، به خاطر موفقيتهاي بزرگي كه به عنوان هنرمند منفرد داشته است، در تالار راك اند رول هال آف فيم، معرفي ميشود.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل: ”من بابت اين افتخار بزرگ، واقعأ هيجان زده و متواضع هستم. من نميتوانستم آرزوي بودن در ليستي بهتر از اين را داشته باشم. هر كدام از نامهايي كه در اين ليست وجود دارند، استاداني هستند كه من از آنها درس گرفته ام. من سپاس صادقانه ام را تقديم ميكنم به تمامي تاريخ نگاران راك اند رول و كارشناساني كه مرا انتخاب كردند.“</P>
<P class=MsoBodyText>موسيقيدانها بيست و پنج سال پس از انتشار اولين آلبومشان، واجد شرايط معرفي شدن در تلار راك اند رول هال آف فيم ميشوند. </P>
<P class=MsoBodyText>مايكل اولين بار در سال 1997، به همراه برادرانش به عنوان اعضاي گروه جكسون فايو در تالار راك اند رول هال آف فيم معرفي شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText>19 دسامبر سال 2000، مايكل جكسون با ظاهري زيبا و جذاب، در ”معجزه اي در خيابان سي و چهارم“، كنسرت خيريه اي كه در مديسن اسكوئر گاردن، در شهر نيويورك برگزار ميشد، به طرز غافلگيرانه اي حاضر شد و هزاران نفر از حاضرين را به وجد آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=450 alt="" src="/images/biography/miracle-concert-nyc_001.jpg" width=385 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در نيويورك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>براي حسن ختام برنامه، تمام خوانندگان در طول صحنه به صف ايستادند و گروه نوازندگان، آهنگ «بدنت را تكان بده» (Shake You\'re Body/Down To The Ground)، يكي از بهترين آهنگهاي گروه جكسونز را نواختند.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون در بين تشويق هاي بي امان و شديد مردم و فريادهاي شادي آنان، از گوشه ي صحنه وارد شد. او متاسفانه اجرا نكرد و رو به حضار گفت كه لارانژيت گرفته است. و در پايان براي همه تعطيلات خوشي را آرزو كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ويتني هيوستون، ميزبان اين برنامه، كه سخت غافلگير شده بود، بالا و پايين ميپريد و مايكل را در آغوش گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=237 alt="" src="/images/biography/miracle-concert-nyc_011.jpg" width=420 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ ويتني هيوستون]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل پيش از آنكه صحنه را ترك كند، به سالني كه از شدت جمعيت در حال انفجار بود، قول داد: ”بهترينش در راه است“.</P>
<P class=MsoBodyText>خوانندگاني كه در اين كنسرت خيريه، برنامه اجرا كردند، عبارت بودند از: ويتني هيوستون، مارك آنتوني، گروه دِستينيز چايلد، ريكي مارتين، كريستينا آگويلرا، برايان مك نايت، ملاني سي، گروه 98 درجه، لارا فابين، گلوريا گينور، دنيس ويليامز، جان اسكادا و توني بركستون كه مجري برنامه بود.</P>
<P class=MsoBodyText>در اواخر سال 2000، نام مايكل به عنوان كسي كه بيشترين حمايتها را از سازمانهاي خيريه به عمل آورده است، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد. او سي و نه مؤسسه ي خيريه را تحت حمايت مالي خود قرار داده و در برنامه هاي خير خواهانه ي آنان شركت كرده است.</P></EM>در 20 مارس سال 199۹، مايكل براي دومين بار در شوي تلويزيوني آلماني وتن داس، حضور يافت تا تصميم خود را براي اجراي دو كنسرت خيريه، اعلام كند.
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/wetten-dass-99_012.jpg" width=164 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><IMG height=264 alt="" src="/images/biography/wetten-dass-99_011.jpg" width=380 border=0></FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در شوي وتن داس]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080><A href="http://www.emjey.com/persian/index.php?option=com_content&task=view&id=40&Itemid=4"> اطلاعات بيشتر از جزئيات اين برنامه (كليك كنيد)</A></FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين برنامه اعلام شد كه اين دو كنسرت خيريه با نام ”مايكل جكسون و دوستان“، يكي در 25 جوئن 1999 درسئول ـ كره ي جنوبي، و ديگري در تاريخ 27 جوئن 1999 در مونيخ ـ آلمان برگزار ميشود.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل با حاضر شدن در اين برنامه، مانند اولين حضورش در 4 نوامبر سال 1995، بار ديگر ركورد شكني كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>حضور او در اين برنامه، هم براي طرفداران و هم براي مطبوعات، رويداد بسيار مهمي بود و همانند بار اول، تنها در آلمان، هجده ميليون نفر را در پاي گيرنده هاي تلويزيونيشان نشاند.</P>
<P class=MsoBodyText>در آخرين جلسه ي دادگاهي كه در سال 1995 آغاز شده بود، سرانجام مايكل از اتهامات دزدي ادبي، كه توسط ترانه سراي ايتاليايي به نام آل بانو، در سال 1992 بر او وارد شده بود، به كلي مبرا شناخته شد. دادگاه شهر رم، اعلام كرد كه مايكل از آهنگ آل بانو، با نام «I Cigni Di Balaka» كه در سال 1987 عرضه شده بود، در ساخت آهنگ خودش «Will You Be There» استفاده نكرده است.</P>
<P class=MsoBodyText>در مي سال 1999، يك دادگاه پايين مرتبه، مايكل را براي دزدي ادبي مقصر دانست و براي او جريمه ي نقدي در نظر گرفت. وكلاي مايكل تقاضاي تجديد نظر كردند. سرانجام دادگاه ميلان نيز مايكل را بي گناه تشخيص داد.</P>
<P class=MsoBodyText>در همين سال مايكل از طرف نلسون ماندلا براي شركت در مراسم ازدواجش، به آفريقاي جنوبي دعوت شد.</P>
<P dir=rtl align=center> <IMG height=249 alt="" src="/images/biography/wpe3.jpg" width=232 border=0></P>
<P class=MsoBodyText>در 10 جوئن سال 1999، اولين استوديوي رقص مايكل جكسون كه در خبرها از آن با نام ”مدرسه ي تفريحي مايكل جكسون“ ياد ميشد، در توكيو ـ ژاپن افتتاح گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText>دو روز بعد، در 12 جوئن، مايكل مجسمه ي كوچك اسكار را كه در جوايز اسكار سال 1939 به فيلم كلاسيك بر باد رفته، به عنوان بهترين فيلم كلاسيك تمام دورانها، اهدا گرديده بود، به مبلغ 1.542.500 دلار آمريكا، در مزايده ي ساتبيز در شهر نيويورك خريداري نمود.</P>
<P class=MsoBodyText>اين جايزه ي اسكار، به ديويد اُ.سلزنيك، تهيه كننده ي فيلم بر باد رفته (محصول سال 1939) اعطا شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText>مسئول برگزاري مزايده ي ساتبيز، به نقل از مايكل كه از طريق تلفن مبلغ پيشنهادي خود را اعلام كرده بود، گفت كه وي هميشه ميخواسته است كه اين جايزه ي اسكار را داشته باشد.</P>
<P class=MsoBodyText>به همين دليل مايكل در مزايده، بالاترين قيمتي را كه تا به حال براي يادگاري هاي هاليوود، پرداخت شده بود، پيشنهاد داد. </P>
<P class=MsoBodyText>[ركورد قبلي مربوط به سال 1996 ميشود. مبلغ 607.500 دلار آمريكا براي جايزه ي اسكاري كه به كلارك گيبل براي فيلم يك شب اتفاق افتاد، اعطا شده بود، پرداخت گرديد.]</P>
<P class=MsoBodyText>كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“ ـ [قدرت انسانيت/بيش از اين چه ميتوانم بدهم ـ قسمت دوم] ـ استاديومهاي طلسم شده را مالامال از جمعيت كرد. تمام بليطهاي اولين كنسرت در سئول [25 جوئن] و دومين كنسرت در مونيخ [27 جوئن]، همانطور كه انتظار ميرفت به فروش رسيد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=291 alt="" src="/images/biography/f3.jpg" width=400 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كنسرت مايكل جكسون و دوستان در سئول ـ كره ي جنوبي]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در مونيخ، مايكل در برابر جمعيتي شصت هزار نفري، برابر با حداكثر ظرفيت استاديوم مونيخ، و در استاديوم سئول در برابر حداكثر ظرفيت چهل و پنج هزار نفري، برنامه اجرا كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ماريا كري، ونسا ماي، اسلش، رينگو استار، بويز تو من و آندره بوچلي، از افرادي بودند كه در اين كنسرت، برنامه اجرا كردند.</P>
<P class=MsoBodyText>و اين كنسرت خيريه ي سال 1999 بود.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG style="WIDTH: 514px; HEIGHT: 364px" height=399 alt="" src="/images/biography/f4.jpg" width=574 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=226 alt="" src="/images/biography/mjfriends4.jpg" width=300 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[كنسرت مايكل جكسون و دوستان در مونيخ ـ آلمان]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>بسياري از ستاره هاي ملي و بين المللي، نظير اپرا وينفري، در ميان تماشاچيان حضور داشتند و همچنين بسياري از ستارگاني كه در اين كنسرت برنامه اجرا كرده بودند. و همگي ورود مايكل جكسون ”سلطان پاپ“ را بر روي صحنه انتظار ميكشيدند.</P>
<P class=MsoBodyText>اين كنسرت خيريه، توانست سه ميليون و سيصد هزار دلار آمريكا، براي كمك به كودكان نيازمند دنيا جمع آوري كند. اين پول به سازمانهاي يونسكو، صندوق كودكان نلسون ماندلا، صليب سرخ جهاني و هلال احمر تحويل داده شد.</P>
<P class=MsoBodyText>با پخش اينترنتي فيلم كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“، مايكل بار ديگر ركورد جديدي را در تاريخ به ثبت رساند.</P>
<P class=MsoBodyText>سايت اِم.سي.واي، كمپاني اي كه حق پخش انحصاري اينترنتي كنسرت ”مايكل جكسون و دوستان“ در آلمان را بدست آورده بود، در مطبوعات اعلام كرد كه پخش اينترنتي اين كنسرت، بيش از ده ميليون بيننده داشته است و ركورد جهاني را كه به پخش يك تك آهنگ تعلق داشته، شكسته است.</P>
<P class=MsoBodyText>در مطبوعات نقل شده بود: ”تا به حال سابقه نداشته است كه پخش اينترنتي برنامه اي تا اين حد بيننده به خود جذب كند.“ </P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>سايت اِم.سي.واي، بمنظور سهيم شدن در نيات خير خواهانه ي اين كنسرت، به سازمانهاي يونسكو، صليب سرخ و صندوق حمايت از كودكان نلسون ماندلا، [سازمانهاي ذينفع اين كنسرت خيريه]، كمك مالي اهدا نمود. </P>
<P class=MsoBodyText>در 9 اكتبر سال 1999، هاوارد روبنستين سخنگوي مايكل جكسون، اعلام كرد كه مايكل و دبي از يكديگر جدا شده اند.</P>
<P class=MsoBodyText>روبنستين: ”مايكل و دبي به دوستي خودشان ادامه ميدهند و از مردم ميخواهند كه به خواهش آنها مبني بر عدم وجود اظهار نظرهاي بيشتر يا جو سازي در مورد علت اتخاذ اين تصميم احترام بگذارند.“ </P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون و دبي رو، در 14 نوامبر سال 1996، در سيدني ـ استراليا ازدواج كردند. و حاصل اين ازدواج يك پسر به نام پرينس مايكل جونيور و يك دختر به نام پاريس مايكل كاترين است.</P>
<P class=MsoBodyText>در اواخر قرن بيستم، اِم.تي.وي و تي وي گايد، مهمترين شبكه ي موسيقي تلويزيوني و پر فروش ترين مجله ي ايالات متحده، از بين يكصد كليپ برتر از ميان نوزده هزار كليپ پخش شده از شبكه ي اِم.تي.وي در مدت هجده سال، «Thriller» ساخته ي مايكل جكسون را به عنوان عالي ترين كليپ موسيقي ي تمام دورانها برگزيدند. </P>
<P class=MsoBodyText>ملاك هاي انتخاب اين كليپ عبارت بودند از خلاقيت و نوآوري، مدت زمان حضور در ميان ده آهنگ اول جدول بهترينها، اجرا، موسيقي و تاثير گذاري فرهنگي.</P>
<P class=MsoBodyText>ليزا برنهارد، سردبير مجله ي تي وي گايد، كه با مايكل نيز مصاحبه كرده بود، علت انتخاب «Thriller» را چنين برشمرد كه اين كليپ ”براي زمان خودش، نوآورانه و بلند پروازانه بوده است.“</P>
<P class=MsoBodyText>”مايكل تصاوير بسياري در كليپها مشاهده ميكرد كه هيچ معني اي نميشد براي آنها تصور كرد. او كليپهاي موسيقي را وارد مرحله ي تازه اي كرد. مسير ساخت كليپها را تغيير داد و حاصل كارش، از فيلم B، تا داستانهاي ترسناك و رقص را دربرداشت و در نهايت به سبك مرسوم بازگشت. او درها را براي كليپهاي موسيقي گشود.“</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=300 alt="" src="/images/biography/tvguide1.jpg" width=204 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مجله ي تي وي گايد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل پذيرفت كه در رابطه با انعكاس خبر مهم برگزيده شدن «Thriller» به عنوان عاليترين كليپ موسيقي تمام دورانها، با تي وي گايد و اِم.تي.وي مصاحبه اي داشته باشد. به علاوه، او در اين مصاحبه با چهره اي جديد حاضر شد. شبكهي اِم.تي.وي، اين مصاحبه ي اختصاصي را به عنوان تكه اي از برنامه ي اعلام برترين كليپ از ميان يكصد كليپ برگزيده ي تمام دورانها، پخش كرد. </P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=163 alt="" src="/images/biography/tv-guide-mtv_008.jpg" width=217 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مصاحبه ي شبكه آمريكايي اِم.تي.وي با مايكل]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>و براي مايكل، اين شيوه اي عالي براي پايان بخشيدن به سال 1999 و آغاز كردن قرن جديد بود.</P>
<P class=MsoBodyText>خبر مهم در 4 ژانويه سال 2000 اين بود:</P>
<P class=MsoBodyText>شبكه ي اِم.تي.وي آسيا، پايان قرن بيستم را با انتخاب دو هزار كليپ موسيقي برتر، به نحو با شكوهي جشن گرفت و «Thriller» را به عنوان برترين كليپ موسيقي انتخاب كرد. تمامي اين دو هزار كليپ، كه شماره يكشان «Thriller» بود، از اين شبكه، به نمايش درآمدند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 10 فوريه 2000، خبر داده شد كه مايكل،”فيرم“ را به عنوان كمپاني مديريتي جديد خود، انتخاب كرده است. </P>
<P class=MsoBodyText>كمپاني فيرم به رياست جف وانتينز و مايكل گرين، در حالي كه دو سال از فعاليتش مي گذشت، يكي از محبوبترين تيمهاي مديريتي موسيقي در دنيا به حساب مي آمد.</P>
<P class=MsoBodyText>جان مك لين، متحد خانوادگي و عضو اجرايي عالي رتبه ي سابق اِي اند اِم، در تيم مديريتي مايكل جكسون باقي ماند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 10مي سال 2000، در مراسم بين المللي جوايز موسيقي در موناكو، جايزه ي ”پر فروش ترين هنرمند قرن“ به مايكل اعطا گرديد.اين جايزه از آن جهت كه تنها بر مبناي ميزان فروش قطعه هاي موسيقي اهدا مي شود، منحصر بفرد است.</P>
<P class=MsoBodyText>و حالا اين خبر ديگر بطور رسمي تاييد شده است. تا به امروز، قطعه هاي موسيقي هيچ هنرمندي [چه زن و چه مرد] در طول تاريخ، بيشتر از مايكل جكسون، سلطان پاپ، به فروش نرفته است.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=265 alt="" src="/images/biography/monaco7.jpg" width=172 border=0><IMG height=265 alt="" src="/images/biography/monaco4.jpg" width=299 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><EM><FONT color=#808080>[WMA\'s \'00]</FONT></EM></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل، در سخناني كه هنگام دريافت اين جايزه بيان داشت، از پرينس آلبرت از موناكو، و به خصوص از طرفدارانش تشكر كرد و به مردم دنيا وعده داد: ”شما هنوز چيزي نديده ايد!“</P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>و حالا دنيا انتظار انتشار آلبوم جديد مايكل را ميكشد، كه مدت طولاني است وعده داده شده و شايد آخرين آلبوم وي باشد. مايكل، آلبوم جديدش را كه هنوز نامي براي آن انتخاب نكرده است، شاد، حاوي آهنگهاي رقص و داراي مضامين اجتماعي توصيف ميكند.</P>
<P class=MsoBodyText>برخي از اعضاي رسانه ها و يا مردمي كه بعضي از آهنگهاي اين آلبوم را شنيده بودند، از آن ستايش ميكردند.</P>
<P class=MsoBodyText>هم صنعت موسيقي و هم هواداران، بازگشت سلطان پاپ را انتظار ميكشند.</P>
<P class=MsoBodyText>رسانه ها هرچه كه درباره ي مايكل جكسون بگويند، همگي در يك مورد اتفاق نظر دارند: ”هرگز ستاره اي بزرگتر از مايكل نبوده، نيست و شايد هم هيچوقت نباشد. بدون ذره اي ترديد، مايكل جكسون بزرگترين ستاره ي جهان است.“</P>
<P class=MsoBodyText>تي وي گايد، پر فروش ترين مجله ي ايالات متحده، در مقاله اي كه در اواخر قرن بيستم به چاپ رساند، همين مسئله را به بهترين شكل عنوان كرد: ”اين آدم افسانه اي تقريبأ غير قابل فهم است. اما هرگز در مجذوب كردن ديگران در نميماند. مايكل جكسون، سلطاني است كه تنها يك بار در تاريخ مي آيد و تا ابد مي ماند.“</P>
<P class=MsoBodyText>در 4 اكتبر سال 2000، خبر رسيد كه مايكل كار ضبط آلبوم را به پايان رسانده و آلبوم در مرحله ي ميكس است. مايكل جكسون و بروس سوادن، مهندس ضبط، اميدوارند كه كار اين مرحله ي مهم و نهايي در اواخر ژانويه 2001 به پايان برسد. مشروط بر اينكه همه چيز بر طبق اين برنامه ي كاري پيش برود، مراحل ضبط از روي نسخه ي اصلي در بهار 2001 به پايان ميرسد و آلبوم براي عرضه شدن در تابستان 2001 آماده ميگردد.</P>
<P class=MsoBodyText>در 28 اكتبر 2000، مايكل به همراه دوستش اليزابت تيلور و با ظاهري جديد، در جشن خيريه ي ”گردونه ي اميد“ كه در هتلي در بورلي هيلز ـ كاليفرنيا برگزار ميشد، حضور يافت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=325 alt="" src="/images/biography/carousel.jpg" width=449 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[جشن خيريه ي گردونه ي اميد]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين جشن كه ميزباني آن بر عهده ي كمدين معروف، جي لنو، بود؛ بيش از پنجاه بشقاب طراحي شده توسط افراد مشهور كه يكي از آنها نيز مايكل بود، به حراج گذاشته شد. </P>
<P class=MsoBodyText>جشن گردونه ي اميد، بيش از شش ميليون دلار آمريكا براي كمك به سازمان حمايت از كودكان ديابتي، جمع آوري كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ماروين و باربارا ديويس، بنيانگذاران اين جشن خيريه، ناهار پر خرجي را براي مهمانان و شركت كنندگان در اين مراسم تهيه ديده بودند.</P>
<P class=MsoBodyText>باربارا ديويس به مايكل گفته بود كه ريكي مارتين ميخواهد او را ببيند. در پايان مراسم، مايكل بر روي صحنه حاضر شد و پيش از آنكه مورد تشويق تماشاچيان قرار بگيرد، به ريكي مارتين به خاطر اجراي زنده اش، تبريك گفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=290 alt="" src="/images/biography/carousel3.jpg" width=222 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در حال تبريك گفتن به ريكي مارتين]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در ميان افرادي كه براي در آغوش كشيدن مايكل، ايستاده بودند، چهره هايي همچون بري گردي جونيور، كاشف مايكل، و سوزان دي پاس، معلم دوران كودكي وي، به چشم ميخوردند.</P>
<P class=MsoBodyText>شرلي مك لين، كري فيشر، جوآن كولينز، ديويد فاستر، توني بركستون، سيدني پويتير، گرگوري پك، نيل دايموند، داستين هافمن، مورگان فريمن، پيرز برازنان، گلدي هان، كورت راسل، جنيفر لاوهيوت، سيلوستر استالونه و شارلوت چرچ، از ديگر افراد مشهوري بودند كه در اين جشن خيريه حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText>در 31 اكتبر سال 2000، خبرهاي بيشتري درباره ي فيلم ”كابوس اِدگار آلن پو“ كه مايكل جكسون ساخت آن را در نظر داشت، منتشر شد. گري پادني، در گفتگويي با ”كلمبوس ديسپچ“ اظهار كرد: ”مايكل جكسون در اوايل سال 2001 همراه با دو فرزندش به مونترال ميرود تا براي فيلم برداري فيلمي كه مدتهاست نقشه ي آن را در سر دارد، آماده شود.“</P>
<P class=MsoBodyText>اعلام شده بود كه توليد اين فيلم در مارس 2001 آغاز ميگردد. و مايكل در نقش اول اين فيلم بازي خواهد كرد و همراه با گري پادني و جيم گرين، از توليد كنندگان اجرايي اين فيلم است.</P>
<P class=MsoBodyText>گري پادني در گفتگو با مارلين بك، [مقاله نويس] بيان داشت: ”مايكل در اين فيلم دقيقأ مانند آلن پو بنظر نميرسد. اما شما قادر نخواهيد بود تفاوت بين آن دو را تشخيص بدهيد. واقعأ تماشايي ميشود. اين فيلم پر از صحنه هاي جذاب و ترسناك است. به اضافه ي ارواحي كه آلن پو، در موردشان نوشته است، هنگام مرگش باز ميگردند تا او را شكار كنند.</P>
<P class=MsoBodyText>ما از شش تا هشت بازيگر حرفه اي ديگر نيز استفاده خواهيم كرد تا به مايكل كمك كنند. او در طي مراحل فيلمبرداري و توليد فيلم، يك مربي بازيگري خواهد داشت.“</P>
<P class=MsoBodyText>در خبرها آمده بود كه مايكل در حال حاضر مشغول نوشتن موسيقي متن اين فيلم است و خود او هم اين آهنگ را ميخواند.</P>
<P class=MsoBodyText>گري پادني: ”مايكل ميخواهد بر روي فيلمها تمركز كند، ما در حال حاضر در صدد ساخت فيلمهاي بيشتري از ”ادگار آلن پو“ هستيم. و در مورد چند فيلم ديگر نيز در حال انجام صحبتهايي مي باشيم.مايكل علاقمند است كه با افرادي نظير مارلون براندو و اليزابت تيلور كار كند و آنها نيز به اين كار تمايل دارند.“ </P>خبر هيجان انگيز ظاهر شدن مايكل در نقش ”اِدگار آلن پو“ براي اولين بار در مصاحبه اي با مجله ي تي وي گياد، و<EM> از تاريخ 4 تا 10 دسامبر 1999، به چاپ رسيد.
<P class=MsoBodyText>در 20 نوامبر سال 2000، مايكل جكسون در جشن تولد رابي شويلي باتيچ، كه در اينگل وود ـ نيوجرسي ـ ايالات متحده بر پا شده بود، حضور يافت. براي اليسا منگينو، دختري هفت ساله كه از بيماري سرطان خون رنج ميبرد؛ ملاقات با خواننده ي محبوبش، مايكل جكسون، رويايي بود كه تحقق ميافت.</P>
<P class=MsoBodyText>ده روز بعد در 30 نوامبر سال 2000، مايكل جايزه ي ”فرشته ي اميد“ (Angel of Hope) را در مراسم ”جشن فرشته“ كه در نيويورك برگزار ميشد، دريافت كرد. در طي مراسم شامي كه افراد مشهور بسياري در آن حضور داشتند؛ بيل كلينتون، رئيس جمهور وقت آمريكا، مايكل جكسون و انور السادات، ملكه ي اُردن، هر سه به خاطر تلاشهايي كه در زمينه ي مبارزه با بيماري سرطان انجام داده بودند، مورد تقدير قرار گرفتند. در اين مراسم، چهار ميليون دلار براي كمك به بيماران سرطاني، جمع آوري گرديد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=409 alt="" src="/images/biography/angelBall_neverlandsite.jpg" width=331 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم جشن فرشته]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=450 alt="" src="/images/biography/angel_ball5.jpg" width=319 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ دنيس ريچ]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در اين مراسم، مايكل از طرف لانس و جي سي، اعضاي گروه موسيقي انسينك، به حضار معرفي شد.</P>
<P class=MsoBodyText>”هيچ هنرمندي به اندازه ي مايكل در بهتر ساختن جهان نكوشيده است و هيچ انسان مشهوري بيشتر از مايكل، در موردكارهايي كه انجام داده است، متواضع نيست. من چه چيز ديگري ميتوانم درباره ي او بگويم، او بد است، او تريلر است. و حالا او اينجاست.</P>
<P class=MsoBodyText>بزرگترين هنرمند زنده ي موسيقي در دنيا. سوپر استار شماره يك. سلطان پاپ. از طرف سازمان خيريه ي جي.پي اين افتخار به ما داده شده است تا جايزه ي ”فرشته ي اميد“ را به آقاي مايكل جكسون تقديم كنيم.“</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون: ” آقاي رئيس جمهور، براي من افتخار است كه اين جايزه را در حضور شما دريافت ميكنم. و ميخواهم از شما به خاطر تمام خدماتي كه به مردم آمريكا ارائه داده ايد، تشكر كنم. شما رئيس جمهور فوق العاده خوبي بوديد و من دوستتان دارم...</P>
<P class=MsoBodyText>... بيماري سرطان، قاتل شماره يك كودكان است. و شبهايي نظير امشب كه گرد هم جمع ميشويم، تنها زماني است كه ميتوانيم به خود جرأت بدهيم و تصميم بگيريم كه نگذاريم اين بيماري، كودك ديگري را از نعمت با ارزش زندگي، و يا والديني را از لذت تماشاي بزرگ شدن فرزندشان محروم كند. خدا همه ي شما را به خاطر تمام عشق و حمايتي كه امشب عرضه داشتيد، حفظ كند. من تمام شما را بسيار دوست دارم. از شما ممنونم.“</P>
<P class=MsoBodyText>در 2 دسامبر 2000، در مراسم ازدواج تامي موتولا، رئيس يكي از كمپاني هاي پخش سوني، و تليا ساداي؛ كه در كليساي سنت پاتريك واقع در نيويورك برگزار ميشد، مايكل در رديف اول صندلي هاي كليسا نشسته بود. مايكل در جشن پس از مراسم ازدواج شركت نكرد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=335 alt="" src="/images/biography/bio-millennium_001.jpg" width=213 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در مراسم ازدواج تامي موتولا]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>در بين يك هزار و دويست دوست دعوت شده به اين مراسم، دانا سامر، گلوريا استفان، رزي اُدانل، مارك آنتوني، اميليو استفان، جنيفر لوپز، رابرت دنيرو، سول كرزنر، دني دِويتو، جو پسي، ريكي مارتين، بروس اسپرينگستين، جوليو ايگلسياس و توني بنت حضور داشتند.</P>
<P class=MsoBodyText><hr class="system-pagebreak" /></P>
<P class=MsoBodyText>در 13 دسامبر سال 2000، خبر رسيد كه مايكل جكسون در تاريخ 19 مارس سال 2001، به خاطر موفقيتهاي بزرگي كه به عنوان هنرمند منفرد داشته است، در تالار راك اند رول هال آف فيم، معرفي ميشود.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل: ”من بابت اين افتخار بزرگ، واقعأ هيجان زده و متواضع هستم. من نميتوانستم آرزوي بودن در ليستي بهتر از اين را داشته باشم. هر كدام از نامهايي كه در اين ليست وجود دارند، استاداني هستند كه من از آنها درس گرفته ام. من سپاس صادقانه ام را تقديم ميكنم به تمامي تاريخ نگاران راك اند رول و كارشناساني كه مرا انتخاب كردند.“</P>
<P class=MsoBodyText>موسيقيدانها بيست و پنج سال پس از انتشار اولين آلبومشان، واجد شرايط معرفي شدن در تلار راك اند رول هال آف فيم ميشوند. </P>
<P class=MsoBodyText>مايكل اولين بار در سال 1997، به همراه برادرانش به عنوان اعضاي گروه جكسون فايو در تالار راك اند رول هال آف فيم معرفي شده بود.</P>
<P class=MsoBodyText>19 دسامبر سال 2000، مايكل جكسون با ظاهري زيبا و جذاب، در ”معجزه اي در خيابان سي و چهارم“، كنسرت خيريه اي كه در مديسن اسكوئر گاردن، در شهر نيويورك برگزار ميشد، به طرز غافلگيرانه اي حاضر شد و هزاران نفر از حاضرين را به وجد آورد.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=450 alt="" src="/images/biography/miracle-concert-nyc_001.jpg" width=385 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل در نيويورك]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>براي حسن ختام برنامه، تمام خوانندگان در طول صحنه به صف ايستادند و گروه نوازندگان، آهنگ «بدنت را تكان بده» (Shake You\'re Body/Down To The Ground)، يكي از بهترين آهنگهاي گروه جكسونز را نواختند.</P>
<P class=MsoBodyText>مايكل جكسون در بين تشويق هاي بي امان و شديد مردم و فريادهاي شادي آنان، از گوشه ي صحنه وارد شد. او متاسفانه اجرا نكرد و رو به حضار گفت كه لارانژيت گرفته است. و در پايان براي همه تعطيلات خوشي را آرزو كرد.</P>
<P class=MsoBodyText>ويتني هيوستون، ميزبان اين برنامه، كه سخت غافلگير شده بود، بالا و پايين ميپريد و مايكل را در آغوش گرفت.</P>
<P class=MsoBodyText align=center><IMG height=237 alt="" src="/images/biography/miracle-concert-nyc_011.jpg" width=420 border=0></P>
<P class=MsoBodyText align=center><FONT color=#808080>[مايكل ـ ويتني هيوستون]</FONT></P>
<P class=MsoBodyText>مايكل پيش از آنكه صحنه را ترك كند، به سالني كه از شدت جمعيت در حال انفجار بود، قول داد: ”بهترينش در راه است“.</P>
<P class=MsoBodyText>خوانندگاني كه در اين كنسرت خيريه، برنامه اجرا كردند، عبارت بودند از: ويتني هيوستون، مارك آنتوني، گروه دِستينيز چايلد، ريكي مارتين، كريستينا آگويلرا، برايان مك نايت، ملاني سي، گروه 98 درجه، لارا فابين، گلوريا گينور، دنيس ويليامز، جان اسكادا و توني بركستون كه مجري برنامه بود.</P>
<P class=MsoBodyText>در اواخر سال 2000، نام مايكل به عنوان كسي كه بيشترين حمايتها را از سازمانهاي خيريه به عمل آورده است، در كتاب ركوردهاي جهاني به ثبت رسيد. او سي و نه مؤسسه ي خيريه را تحت حمايت مالي خود قرار داده و در برنامه هاي خير خواهانه ي آنان شركت كرده است.</P></EM>سال 20012006-03-12T18:14:36+03:302006-03-12T18:14:36+03:30https://emjey.com/persian/mjjlife/biography/-2001گروه مدیریتPersian@eMJey.com<p class="MsoBodyText" align="right">در 3 ژانويه سال 2001، در خبرها اعلام شد كه مايكل جكسون در روز ولنتاين در مراسمي در تالار كارنِگي واقع در نيويورك حضور مي يابد تا براي مؤسسه ي خيريه ي جديدش «كودكان را شفا بده» (Heal The Kids)، كمك مالي جمع آوري كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">براي طرفداران مايكل جكسون، سال 2001 با يك رويداد بزرگ آغاز ميشد. اما خبر جالبتر در روز 9 ژانويه اعلام گرديد: ”در روز 6 مارس، مايكل همراه با رابي شويلي باتيچ، مردي كه بنيان يهودي ها را در هر دو طرف اقيانوس اطلس تكان داده است، در اتحاديه ي آكسفورد سخنرانيخواهد كرد. در همين مراسم، آنها تاريخ بازگشايي مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اعلام ميكنند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">خبر غافلگير كننده ي بعدي در اواخر ماه ژانويه 2001 اين بود: ”مايكل در دهمين جشن ساليانه ي ”روز مايكل جكسون“ كه از طرف آدرين گرنت، يكي از هواداران مايكل، در روز 7 مارس سال 2001 و در لندن برگزار ميشود، شركت خواهد كرد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين اولين حضور مايكل در جشني به ميزباني طرفداران خواهد بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">14 فوريه، روز ولنتايني كه همه انتظارش را ميكشيدند، فرا رسيد. مراسمي كه قرار بود در اين روز در تالار كارنِگي در نيويورك برگزار شود، براي مايكل جكسون، رابي شويلي باتيچ، مادر لاو، دكتر درو پينسكي، دكتر استنلي گرينسپن، جوديت ريگان[ناشر]، جاني كچران[وكيل]، مارك اِل.والبرگ [ميزبان Temptation Island]، و همينطور طرفداراني كه از سرتاسر دنيا براي شركت در اين مراسم به نيويورك سفر كرده بودند، اهميت زيادي داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-millennium_002.jpg" border="0" alt="" width="450" height="343" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ مادر لاو]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">موضوع بحثي كه براي معرفي «Heal The Kids»، مؤسسه ي خيريه جديد مايكل جكسون و رابي شويلي باتيچ، برگزار ميشد، اين بود: ”عشق، كار و بچه داري: آيا شما ميتوانيد هم در خانه موفق باشيد و هم در كار؟“</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/carnegie_mj_rsb_healtheworld.jpg" border="0" alt="" width="345" height="449" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل جكسون ـ رابي شويلي باتيچ]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">رابي شويلي باتيچ، مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اينگونه معرفي كرد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”موسسه ي ابتكاري «Heal The Kids» براي آن در نظر گرفته شده است تا ما را در مقابل بدترين دوزخهايي كه ممكن است در آن گرفتار شويم، حفظ كند: زندگي اي كه در آن، با آنكه در بين مردم هستيد، احساس تنهايي ميكنيد. زندگي اي كه در آن فرزندانتان در مورد مفاهيم زندگي با شما سخن نميگويند، بلكه شما را به چشم قلك پول براي بازي هاي پلي استيشن شان ميبينند. زندگي اي كه در آن تلويزيون به جاي روحتان دائمأ سخن ميگويد. زندگي كه در آن خريد رفتن براي شما، مقدم بر بازي با فرزندانتان است. زندگي اي كه در آن، جستجو در اينترنت برايتان مهمتر از جستجوي قلبهاي نزديكانتان باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چه كسي باور ميكرد روزي، والدين از وابستگي كودكانشان به فيلمهاي خيالي تلويزيون نظير جنگ ستارگان و جادوگر سرزمين اُز، خسته شوند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">آيا شما هرگز چيزي راجع به فرار از دنياي فرزندانتان شنيده ايد، در حاليكه به واقعيت يك نفر ديگر پناه ميبريد؟</p><p class="MsoBodyText" align="right">ما در مورد محروم كردن كودكان از حقوق اوليه ي آنها صحبت ميكنيم: حق دوست داشته شدن بدون اينكه استحقاقش را داشته باشند. حق تحسين شدن بدون اينكه كاري انجام داده باشند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">رابي شويلي باتيچ كه سال قبل مؤسسه ي«Heal The Kids» را همراه با مايكل جكسون تأسيس كرده بود، مايكل را با اين جملات بر روي صحنه دعوت كرد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”مايكل جكسون واقعي براي رقص مونواك، به شهرت نرسيده است. او براي عشقش به بچه ها مشهور شده است.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل جكسون در معرفي «Heal The Kids» گفت:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”امشب، ما اينجا هستيم. در معروفترين تالار كنسرت جهان، تا به يك نوع موسيقي كاملأ‌ متفاوت گوش فرا دهيم. يك ملودي قابل ستايش... اين موسيقي اي كه راجع به آن صحبت ميكنم، خوش آهنگ تر از هزاران صدايي است كه براي خواندن سرودي، به هم پيوسته اند. طنين اين آهنگ، پر قدرت تر از آواي تمام آلات موسيقي ضربي است كه با هم نواخته ميشوند...</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين آهنگ، آهنگ زيباي عشق است. اين آهنگ به دست فراموشي سپرده شده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">به جاي گفتگو دور ميز شام، سر و صداي بازيهاي ويدئويي در فضاي خانه ميپيچد. به جاي صحبتهاي بين والدين و فرزندانشان پيرامون معضل مواد مخدر و خشونت، صداي كر كننده ي سكوت شنيده ميشود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چه كسي باور ميكرد كه در زمينهاي بازي، به جاي صداي بچه ها، صداي مسلسلهاي اتوماتيك به گوش برسد. چه كسي باور ميكرد كه فرياد ديوانه وار كودكان، هنگام فرار از گلوله هاي شليك شده، جايگزين صداي دختر بچهها هنگام طناب بازي بشود. هنوز، به جاي اينكه فرزندانمان را بيشتر دوست بداريم، در مدارس از رديابهاي آلات فلزي استفاده ميكنيم.</p><p class="MsoBodyText" align="right">من كه خودم پدر دو فرزند هستم، ميدانم متعادل كردن احتياجات خانواده و شغل، چه معنايي دارد. حتي بياييد در مورد پيدا كردن يك نفر براي خودم صحبت نكنيم. رابي شويلي دائما به من ميگويد كه يه خانم كامل براي من پيدا ميكند. و جواب من هم اينست: به شرطي كه خبرنگار نباشد.“</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-millennium_003.jpg" border="0" alt="" width="425" height="531" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار كارنِگي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"> مادرلاو، كه در طي سخنراني مايكل، آشكارا اشك ميريخت، درباره ي بيست و هشت سال زندگي مشتركش صحبت كرد. و ريگان نيز سختيهاي مادر بودن را شرح داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين مراسم، با برگزاري يك جلسه ي كوتاه پرسش و پاسخ پايان يافت. در پي آن، مايكل سخنان پاياني را ايراد كرد. او گفت كه در مراسم بعدي «Heal The Kids» كه در دانشگاه آكسفورد در انگلستان برگزار ميشود، بيشتر در مورد عشق و خانواده صحبت خواهد كرد. او به همه وعده ي يك سخراني غافلگير كننده را داد. مايكل همچنين در اين مراسم خبر راه اندازي سايت اينترنتي مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اعلام كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گرچه مدتي بعد پاي مايكل بر اثر زمين خوردن در نورلند شكست، اما او به طرفدارانش قول داد كه در مراسم دانشگاه آكسفورد حضور مي يابد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”حضور يافتن در اين مراسم آنقدر برايم اهميت دارد كه اجازه نخواهم داد يك پاي شكسته، مرا از انجام تعهدي كه دارم، باز دارد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز يكشنبه، 4 مارس سال 2001، مايكل براي آغاز يك هفته ي پركار، وارد فرودگاه لندن شد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/airport.jpg" border="0" alt="" width="314" height="220" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[فرودگاه هيترو]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">او ساعات اوليه ي بعد از ظهر همان روز، در هتل لنزبرو مستقر شد. مدتي بعد براي خريد، همراه با مكالي كالكين بيرون رفت. آنها به فروشگاه موسيقي اِچ.اِم.وي رفتند و تعدادي CD خريداري كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 5 مارس 2001، مايكل ناهار را همراه با يوري جلر و رابي شويلي باتيچ، در رستوراني در مركز شهر لندن، صرف كرد. بعد از ظهر همان روز، آن دو را براي شركت در مراسم مختصري كه به منظور انتشار كتاب مشترك جديدي از باتيچ و جلر، در انجمن سلطنتي معماري انگليس برگزار ميشد، همراهي كرد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/book-launch_012.jpg" border="0" alt="" width="258" height="194" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/book-launch_017.jpg" border="0" alt="" width="295" height="194" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[انتشار كتاب]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كتاب با نام ”روحي و راهب يهود ـ مكاتبه اي فوق العاده“ مجموعه اي از نامه هايي بود كه در طول ساليان گذشته بين باتيچ و جلر، رد و بدل شده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت 8:45 دقيقه ي شب روز 6 ماه مارس سال 2001، مايكل وارد دانشگاه آكسفورد شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">ورود مايكل براي ساعت شش عصر برنامه ريزي شده بود اما مايكل در آخرين لحظات، به خاطر دردي كه در پاي آسيب ديده اش حس ميكرد، مجبور شد نزد پزشك برود و باعث شد كه ورودش به آكسفورد با تأخير انجام شود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">همانطور كه انتظار ميرفت، مايكل به همراهي دوستانش يوري جلر و رابي شويلي باتيچ، در دانشگاه آكسفورد سخنراني كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/oxford5.jpg" border="0" alt="" width="286" height="271" /></p><p style="text-align: center"><img src="/images/biography/oxford4.jpg" border="0" alt="" width="150" height="271" /></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/oxford6.jpg" border="0" alt="" width="299" height="230" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[دانشگاه آكسفورد]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنراني عميق و تأثير گذار مايكل، تماشاچيان را تكان داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”سخنراني در مكاني كه قبلأ ميزبان شخصيتهاي برجسته اي همچون مادر ترزا، آلبرت انيشتين، رونالد ريگان، رابرت كندي و مالكوم ايكس بوده است، براي من افتخار بزرگي است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">دوستان، من ادعا نميكنم كه داراي تحصيلات عاليه اي همچون افرادي كه در اين سالن سخراني كرده اند، هستم. همانطور كه آنها نميتوانند ادعايي در مورد رقص مونواك داشته باشند. و شما ميدانيد، به خصوص انيشتين، در زمينه ي رقص اصلأ تبحر نداشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اما بايد بگويم كه بيشتر از بسياري از مردم، مكانها و فرهنگهاي متفاوتي را ديده ام. دانش بشر تنها در كاغذ و مركب خلاصه نميشود. بلكه آنچه كه در قلب انسانها، روح و درونشان وجود دارد نيز، جزئي از اين دانش به حساب مي آيد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">بنابراين، من امشب علاقه دارم پيشنهاد بدهم كه بر ديوار هر خانه، ليستي از حقوق كودكان بياويزيم.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مواردي كه در اين ليست وجود دارند، اينها هستند:</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق دوست داشته شدن، بدون اينكه مجبور باشند بدستش بياورند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق محافظت شدن، بدون اينكه استحقاقش را داشته باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه حس كنند با ارزش هستند، با اينكه شايد هيچ كار ارزشمندي انجام نداده باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه به صحبتهايشان گوش داده شود، حتي اگر سرگرم كننده نباشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه در تختخوابشان براي آنها داستان تعريف كنند، بدون اينكه مجبور باشند براي بدست آوردنش با اخبار نيمه شب رقابت كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق درس خواندن در مدرسه، بدون اينكه مجبور باشند نگران گلوله ها باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه ديگران آنها را دوست داشتني بدانند، ‌حتي اگر صورتي دارند كه فقط مادر ميتواند دوست داشته باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">اگر با دانستن اين موضوع كه ديگران شما را دوست دارند، متولد بشويد و با دانستن همين موضوع از دنيا برويد، با هر اتفاقي كه در بين اين دو زمان براي شما پيشامد كند، ميتوانيد كنار بياييد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">با جمعيت بيست هزار نفري كه درخواست شركت در اين مراسم سخنراني را داشتند، مايكل جكسون ثابت كرد كه محبوبترين مهمان دانشگاه آكسفورد در طول تاريخ يكصد و هفتاد و هشت ساله اش، بوده است. </p><p class="MsoBodyText" align="right">و اين موفقيتي فوق العاده براي مايكل كه از جانب شركت كنندگان در مراسم سخنراني، ”پادشاه آكسفورد“ نام گذاري شده بود، به حساب مي آمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 7 مارس سال 2001، يوري جلر در مراسم سنتي يهودي، با همسرش هانا، تجديد پيمان كرد. جشن ازدواج در عمارت مجيسين در شهر كوچك سونينگ ـ برك شاير ـ انگلستان انجام شد. مايكل در اين مراسم شركت كرد و ساقدوش داماد بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">يك چادر بزرگ در باغ براي پذيرايي از يكصد و سي مهمان اين جشن، برپا شده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل يك كلاه سفيد يهودي بر سرش گذاشته بود و با لبخند شادماني كه بر لب داشت، مراسم را با علاقه و كنجكاوي زياد دنبال ميكرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">وظيفه ي مايكل به عنوان ساقدوش، دادن حلقه ي ازدواج به يوري بود. بلافاصله پس از اينكه مراسم ازدواج به پايان رسيد، گروه موسيقي شروع به نواختن آهنگهاي سنتي يهودي كردند. مايكل آنقدر از موسيقي لذت برده بود كه بلند شد و سعي كرد همراه با آن برقصد تا آنكه پس از چند ثانيه پاي آسيب ديده اش، به شدت دردناك شد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/geller-wedding_002.jpg" border="0" alt="" width="271" height="293" /></div><p> </p><p style="text-align: center"><img src="/images/biography/geller-wedding_001.jpg" border="0" alt="" width="181" height="293" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مراسم ازدواج]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در پايان جشن، اقوام نزديك يوري جلر و مهمانان ويژه، براي اداي احترام به طرف مايكل رفتند تا از او براي حضور در اين مراسم تشكر كنند و او را در آغوش بگيرند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">بعد از ظهر آنروز، مايكل در دهمين مراسم ساليانه ي ”روز مايكل جكسون“ كه از طرف يكي از هوادارانش، آدرين گرنت، و در همر اسميت آپولو، در لندن برگزار ميشد، بر روي صحنه ظاهر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در پايان اين مراسم شبانه، كه شامل اجراهايي از طرف هنرمندان و در ستايش او بود، حضور يافت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در مقابل چشم سه هزار هوادار مشتاق، از طرف رابي شويلي باتيچ بر روي صحنه دعوت شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">سلطان پاپ گفت: ”از همه ي شما براي آمدن به اينجا متشكرم. من از بابت نمايش فوق العاده اي كه امشب شاهدش بودم، بي اندازه خوشحال و مفتخر شدم. شما خيلي خوب هستيد و من دوستتان دارم... من هنوز بر روي آلبوم جديد كار ميكنم. دو ماه ديگر به اتمام كارش، باقي مانده است. اما به شما اطمينان ميدهم كه آلبوم فوق العاده اي ميشود. من همه ي شما را از ته قلبم دوست دارم. از شما ممنونم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">عوايد اين جشن، به مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» اهدا شد. پيش از شروع اين مراسم، در حراجي، وسايل مايكلي از جمله يك كلاه سياه، يك پيغام تلفني تبريك تولد و كتي كه مايكل در مراسم جوايز جهاني موسيقي در مي سال 2000 پوشيده بود، به فروش رفت. درآمد حاصل از اين حراج نيز به موسسه ي «Heal The Kids» تقديم شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در اوايل روز 8 مارس سال 2001، مايكل قدرداني عميق خود را از حمايت شگفت انگيزي كه طرفدارانش در لندن از وي به نمايش گذاشته بودند، ابراز كرد. مايكل در ساعت هشت شب، قصد رفتن به تئاتر مادام ملويل با بازي مكالي كالكين را داشت كه به علت دردي كه يكدفعه در پايش احساس كرد، مجبور شد برنامه اش را لغو كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت نه صبح روز 9 ماه مارس سال 2001، مايكل لندن را ترك كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين ماجرا هم به پايان رسيد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">ده روز پس از اين سفر بسيار موفقيت آميز به لندن، افتخار بزرگي براي مايكل دست داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 19 مارس، مايكل جكسون در تالار راك اَند رول هال آف فيم به عنوان هنرمند منفرد، معرفي شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل كه به تازگي پايش را در منزلش نورلند، شكسته بود؛ پس از ستايشي كه گروه انسينك از او به عمل آوردند، لنگان لنگان بر روي صحنه رفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل گفت: ”همانطور كه مشاهده ميكنيد، امشب مونواك نخواهيم داشت.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/hall-of-fame_001.jpg" border="0" alt="" width="357" height="228" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار راك اَند رول هال آف فيم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در طي يك سخراني كوتاه، مايكل از بري گردي، مؤسس موتون و دايانا راس كه او را ”مادر دوم“ خود خواند، سپاسگزاري كرد.او همچنين از والدينش به خاطر اينكه چنين استعدادي به او بخشيده اند، قدرداني نمود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”از زماني كه بچه بودم، هديه ي موسيقي، براي من نعمت بسيار بزرگي بوده است.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/hall-of-fame_011.jpg" border="0" alt="" width="344" height="450" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار راك اَند رول هال آف فيم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 16 آپريل سال 2001، در خبرها اعلام شد كه مايكل بطور زنده در نيويورك برنامه اجرا خواهد كرد. سلطان پاپ، سي امين سال فعاليتش به عنوان هنرمند منفرد را با يك كنسرت شاهانه، جشن ميگيرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چري فين، سخنگوي مايكل، گفت: ”در بين افراد مشهوري كه گفته شده است در اين مراسم شركت ميكنند، جيل اسكات، ويتني هيوستون، بريتني اسپيرز، گروه انسينك، مارك آنتوني، و شگي حضور دارند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين در اين كنسرت، برادران جكسون براي اولين بار، پس از آخرين اجراي گروهي شان در اواخر دهه ي هشتاد، بار ديگر به يكديگر ميپيوندند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسون چهل و دو ساله در بيانيه اي گفت: ”من براي جشن گرفتن سي امين سال فعاليتم به عنوان هنرمند منفرد، همراه با گروهي از هنرمندان با استعداد و برجسته، دوستان و طرفدارانم، بسيار هيجان زده هستم. من اجرا در اين كنسرت و ملحق شدن به برادرانم در اين شب به خصوص را انتظار ميكشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">پيش بيني ميشد كه در اين شب، مايكل همراه با ويتني هيوستون و بريتني اسپيرز آواز بخواند و آهنگهايي را نيز بطور آزمايشي از آلبوم مدتها وعده داده شده اش كه قرار بود در همان سال منتشر شود، به اجرا بگذارد. همچنين انتظار ميرفت كه گروه جكسون فايو به اجراي يك قطعه ي مختلط از بهترين آهنگهاي گروه بپردازد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنگوي مايكل: ”برادران جكسون حداقل يك آهنگ را هم همراه با گروه انسينك اجرا ميكنند.“</p><p align="right">بر طبق گفته هاي سخنگوي مايكل كه در رسانه ها منتشر شد، در اين كنسرت پر خرج، از يك گروه سيصد نفري از اعضاي سرود كليسا، يك گروه دويست نفري از كودكان سرود خوان، يك گروه اركستر چهل و هشت نفري، چهل رقاص و دوازده همخوان، استفاده ميشود.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">در خبرها آمده بود كه: ”اين كنسرت با حضور چهل خواننده ي راك و بلوز و آهنگهاي سنتي آمريكايي، كه در ستايش از مايكل بطور دسته جمعي آواز ميخوانند، ادامه پيدا ميكند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنگوي مايكل گفت: ”از اين كنسرت براي پخش از تلويزيون، فيلمبرداري خواهد شد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 6 جوئن 2001، خبر اتمام كار مايكل بر روي آلبوم جديدش، در سرتاسر دنيا پيچيد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 13 جوئن، ديويد جِست، دوست تهيه كننده ي مايكل تأييد كرد كه: ”جشن سي امين سال حرفه ي مايكل به عنوان هنرمند منفرد، به زودي برگزار ميگردد. در دو كنسرتي كه در روزهاي 7 و 10 سپتامبر سال 2001 و در مديسون اسكوئر گاردن در شهر نيويورك برگزار ميشود، بيش از دويست نفر از ستارگان عرصه ي موسيقي، حضور دارند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">شبكه ي تلويزيوني سي.بي.اِس خبر داد كه اين كنسرتهاي فوق العاده، به اضافه ي يك ويژه برنامه ي دو ساعته، در فصل پاييز از اين شبكه نمايش داده خواهند شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">روز بعد، در 14 جوئن، شبكه ي راديويي نيويورك دبليو.كِي.تي.يو، ناغافل نام آلبوم جديد مايكل را افشا كرد: «شكست ناپذير» (Invincible).</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 15 جوئن، مايكل و كمپاني سوني، تاريخ نهايي انتشار آلبوم «Invincible» را 25 سپتامبر سال 2001 ذكر كردند. كه بعدأ تا تاريخ 29 اكتبر همان سال، به تعويق افتاد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 19 جوئن، خبر داده شد كه مايكل آهنگ «تو دنياي مرا ميلرزاني» (You Rock My World) را به عنوان اولين تك آهنگ از آلبوم جديدش، انتخاب كرده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 28 جوئن، جي ـ زد،مردمي را كه براي تماشاي اجراي او در ناسا كلسيومگردهم آمده بودند، با فراخواندن مايكل بر روي صحنه غافلگير كرد. گرچه مايكل برنامه اجرا نكرد، تنها حضورش كافي بود تا بلند ترين فرياد جمعيت را در آن شب، به آسمان ببرد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_002.jpg" border="0" alt="" width="269" height="216" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_001.jpg" border="0" alt="" width="288" height="216" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ جِي زِد]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">تنها كلمات مايكل خطاب به جمعيت اينها بود: ”همگي شما را دوست دارم“</p><p class="MsoBodyText" align="right">كمپاني ضبط راك اِ فلا، خبر داد كه مايكل در آلبوم بعدي جي ـ زد، حضور افتخاري خواهد داشت و اگرچه جي سعي كرده است كه لطف مايكل را جبران كند، اما حضور يافتن در آلبوم جديد او، در برنامه ي كاريش قرار ندارد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 11 جولاي، خبر رسيد كه «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم جديد مايكل، در ايالات متحده عرضه نخواهد شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 31 جولاي، در عرض كمتر از پنج ساعت، تمام بليطهاي هر دو كنسرت ”جشن سي امين سال فعاليت مايكل جكسون به عنوان هنرمند منفرد“ به فروش رسيد. قيمت بليطها ازچهل و پنج تا دو هزار و پانصد دلار آمريكا بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 1 آگوست، مايكل اولين سايت اينترنتي رسميش را راه اندازي كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><a href="http://www.michaeljackson.com/"><u><font color="#000000">MichaelJackson.com</font></u></a></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 17 آگوست، «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم مدتها وعده داده شده ي «Invincible» از ايستگاه راديويي ايالات متحده، پخش شد. يك منبع ناشناس، اين آهنگ را بدون داشتن مجوز از كمپاني سوني يا شخص مايكل، در اختيار ايستگاه راديويي جمين 105.1 قرار داده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 30 آگوست، مايكل با فشار دادن دگمه اي، زنگ آغاز به كار بازار بورس نزداك را به صدا درآورد. كمي پس از آن، به مناسبت چهل و سومين سال تولدش، يك كيك تولد بسيار بزرگ و يك پوستر قديمي از شرلي تمپل دريافت كرد. مايكل گفت: ”من در اين لحظه ي خاص عميقأ به وجد آمده ام. از شما ممنونم ديويد، ويك و نزداك. خيلي از شما ممنونم. شما و تمامي طرفدارانم را دوست دارم. ممنونم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين از طرف هاردويك سيمونز، مدير اجرايي نزداك، جايزه اي به مايكل اهدا گرديد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/nasdaq_004.jpg" border="0" alt="" width="280" height="219" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/nasdaq_020.jpg" border="0" alt="" width="285" height="219" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[نزداك] </font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 6 سپتامبر، مايكل در حضوري غافلگير كننده بر روي صحنه، در سالن اپرا ي متروپوليتن در شهر نيويورك، جايي كه مراسم اهداي جوايز كليپ موسيقي اِم.تي.وي برگزار ميشد، همراه با گروه انسينك آهنگ «POP» را اجرا كرد. مايكل جمعيت را با اجراي تكه ي كوتاه اما خيره كننده اي از رقصش، غافلگير ساخت. حضور كوتاه او در اين مراسم، تيتر اول خبرها در سرتاسر دنيا بود و از طرف بينندگان و منتقدان، بهترين قسمت اين نمايش، به حساب آمد. </p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_004.jpg" border="0" alt="" width="406" height="317" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_003.jpg" border="0" alt="" width="174" height="317" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مراسم جوايز اِم.تي.وي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روزهاي 7 و 10 سپتامبر سال 2001، مايكل دو كنسرت شگفت انگيز در مديسون اسكوئر گاردن اجرا كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">روزنامه ي نيويورك ديلي، در روز 8 سپتامبر، در مورد كنسرت روز قبل در مقاله اي با عنوان ”بازگشتش بر روي صحنه، گاردن را مالامال از جمعيت كرد“، نوشت: </p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل جكسون، شب گذشته در مديسون اسكوئر گاردن، بر روي صحنه رفت تا به همه نشان دهد كه هنوز خود را سلطان پاپ ميداند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">با جادويي كه «Thriller» و «Bad» را در بين پر فروش ترين آلبومهاي تاريخ جاي داده است، همراه با بسياري از ستارگان موسيقي، براي اولين بار در طي يازده سال گذشته، در آمريكا برنامه اجرا كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل بر روي صحنه به برادرانش پيوست تا قطعه ي مختلطي از بهترين آهنگهاي گروه جكسون فايو را همراه با آنها اجرا كند. او به همراه بريتني اسپيرز كه دامن كوتاهي پوشيده بود، نسخه اي هيجان آور از آهنگ «احساسي كه تو به من ميدهي» (The Way You Make Me Feel) را به نمايش گذاشت و با به وجد آوردن تماشاچيانش، دنياي آنها را دوباره تكان كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">هنگاميكه جكسون، كت و تك دستكش سفيد رنگ و منجوق دوزي شده ي مشهورش را پوشيد و كلاه سياهش را بر سر گذاشت، و رقص الكتريكي خود را همراه با آهنگ «Billie Jean» اجرا نمود، مردم ديوانه شدند. مايكل با رقص مونواك خود، در بين جمعيت طوفان به پا كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">وقتي برادران مايكل، جرمين، جكي، مارلون و تيتو، اعضاي گروه جكسون فايو در اواخر دهه ي هفتاد، به محل برگزاري جشن رسيدند، در حدود هزار نفر از طرفداران بر روي پله هاي اداره ي پست درون محوطه، ايستاده بودند تا نظاره گر ورود آنها باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين جشن بزرگ، با يك ساعت تأخير در ساعت 8:40 دقيقه ي شب، شروع شد. در ميان فريادهاي شوق و تشويقهاي كر كننده، ويتني هيوستون، يوشر و مايا، آهنگ «Wanna Be Starting Something» را خواندند. و بيست و چهار رقاص با لباسهايي همانند غار نشينان با آن مي رقصيدند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسون 43 ساله، همراه با پدرش، اليزابت تيلور و مكالي كالكين، در يك مكان تشريفاتي نظاره گر مراسم افتتاحيه ي اين جشن بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گروه انسينك، ليزا مينلي و مارك آنتوني، هركدام بر روي صحنه، برنامه هاي خودشان را به اجرا گذاشتند. جيل اسكات، گروه دستينيز چايلد، شكيل اُنيل، كريس تاكر، گلديز نايت از جمله افرادي بودند كه در اين جشن حاضر شدند و يا در آن برنامه اجرا كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مارلون براندو نيز در حاليكه بر روي نيمكتي نشسته بود، بر روي صحنه ظاهر شد تا درباره ي مرگ و مير كودكان در سرتاسر جهان، صحبت كند. جمعيت كه آشكارا حوصله ي شنيدن صحبتهاي او را نداشتند، همهمه بر پا كردند. تا زمانيكه براندو گفت كه مايكل براي ساخت يك بيمارستان در فلوريدا، پول اهدا كرده است و آنوقت بود كه آنها ساكت شدند تا به صحبتهاي او گوش دهند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">تماشاچيان براي حضور مايكل بر روي صحنه بي تاب شده بودند و يكصدا نام او را فرياد ميزدند. و هنگاميكه ديگر ستارگان بر روي صحنه آهنگهاي مايكل را اجرا ميكردند، آنها فرصت داشتند براي خريد تنقلات از روي صندلي هايشان بلند شوند و بيرون بروند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">قسمت اصلي كنسرت زماني آغاز شد كه اليزابت تيلور، مايكل و برادرانش را بر روي صحنه فرا خواند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">وقتي آنها بر روي صحنه آمدند، جمعيت حاضر در محل، با خوشحالي از روي صندليهايشان بلند شدند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">برادران قطعه موسيقي مختلطي از آهنگهاي «I Want You Back»، «The Love You Save»، «I'll Be There»، «ABC»، «Rockin Robin» و «Can You Feel It» را همراه با حركات رقص گروه جكسون فايو، اجرا كردند. شنيدن صداي برادران جكسون كمي مشكل شده بود. اما مايكل با فريادهاي مداوم ”دوستتان دارم“ همهمه ي تماشاچيان را فرو مينشاند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گروه انسينك بر روي صحنه، به برادران جكسون پيوست و آهنگ «Dancing Machine» را همراه با آنها خواند. و پس از يك استراحت طولاني، بريتني اسپيرز براي اجراي آهنگ «The Way You Make Me Feel» بر روي صحنه به مايكل ملحق شد. پس از اتمام اين اجرا، هنگاميكه كريس تاكر مجددا مايكل را بر روي صحنه فرا خواند، او با جعبه اي در دست ظاهر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">او كت سياه، كلاه و تك دستكش سفيدش را از داخل جعبه بيرون كشيد و آهنگ «Billie Jean» را به نحو فوق العاده اي همراه با تمامي حركات كلاسيك و مونواك فراوان، اجرا كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">پس از آن، مايكل اسلش را بر روي صحنه فراخواند تا آهنگ هاي «Black Or white» و «Beat It» را اجرا كنند. در طي اجراي آهنگ «Beat It» مايكل حركات رقص كليپ اين آهنگ را بر روي صحنه به همراه يك گروه رقص به نمايش گذاشت. و اين قسمت را با اجرايي از آهنگ جديدش «You Rock My World» به پايان رساند. و در دود و غبار حاصل از آتش بازي، صحنه را ترك كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت 12:25 دقيقه ي شب، صفي از ستارگان آن مراسم، بر روي صحنه جمع شدند تا اين جشن را با اجراي آهنگ «We Are The World» كه كويينسي جونز آن را رهبري ميكرد،‌به پايان برسانند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل از همه به خاطر آمدنشان تشكر كرد و آخرين ”دوستتان دارم“ را بر زبان آورد و از طرفدارانش خواست محل را ترك كنند. اما بايد ميدانست كه تا او آنجاست، آنها جايي نميروند. بالاخره مراسم شبانه با رفتن مايكل، رسما خاتمه يافت.</p><p class="MsoBodyText" align="right"> تشويقهاي بي امان مردم براي مايكل، نشان ميداد كه رسانه ها بايد لقب مورد علاقه ي خود براي خطاب كردن وي را، از ”تك دستكشي“ به ”تك دوست داشتني“ تغيير دهند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_005.jpg" border="0" alt="" width="308" height="449" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل در MSG]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_006.jpg" border="0" alt="" width="401" height="450" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[ مايكل ـ بريتني اسپيرز ]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_008.jpg" border="0" alt="" width="450" height="312" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[ِاليزابت تيلور ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_007.jpg" border="0" alt="" width="450" height="293" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل و برادرانش در كنسرت]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 20 سپتامبر سال 2001، آهنگ «You Rock My World» در رتبه ي دهم جدول بهترينهاي ايالات متحده، وارد شد. و اين رتبه، براي آهنگي كه هنوز در بازار منتشر نشده و تنها از رسانه هاي جمعي پخش گرديده است، موفقيتي بسيار بزرگ به حساب مي آمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">يكي از خبرگزاري ها در روز 20 سپتامبر فاش كرد كه تعدادي از مطرحترين ستاره هاي پاپ آمريكا، به رهبري مايكل جكسون، در حال ضبط آهنگي به نام «What More Can I Give» هستند تا بدين وسيله براي خانواده هاي قربانيان و نجات يافتگان حملات تروريستي در نيويورك [حملات 11 سپتامبر]، كمك مالي جمع آوري كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">بريتني اسپيرز، گروه دستينيز چايلد، جاستين تيمبرليك از گروه انسينك، نيك كارتر از گروه بك استريت بويز، از افرادي هستند كه در اجراي اين آهنگ كه مايكل تهيه ي كنندگي آن را بر عهده دارد، شركت ميكنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل گفت: ”من در قلبم ايمان دارم كه جامعه ي موسيقيدانان، به هم ميپيوندند تا به ياري هزاران قرباني بيگناه بشتابند. در حال حاضر نياز مبرمي به كمك مالي وجود دارد. هر يك از ما به اين وسيله ميتوانيم در تسلي بخشيدن به بسياري از مردم، نقشي فوري را ايفا كنيم. ما بارها ثابت كرده ايم كه موسيقي ميتواند روح بشر را لمس كند و اين بار نيز ثابت ميكنيم كه ميتواند. حالا زماني است كه ما از اين قدرت براي التيام بخشيدن استفاده كنيم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بيانيه ي مايكل جكسون در رابطه با حملات تروريستي يازده سپتامبر، در مجله ي رولينگ استون، به چاپ رسيد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من آدمي نيستم كه بنشينم و بگويم ”آه، من از اتفاقي كه براي آنها افتاد متاسفم“ ... من ميخواهم كاري براي آنهايي كه والدينشان را از دست دادند، انجام دهم. آنها هم ميهنان ما هستند. فرزندان ما هستند. پدران و مادران ما هستند. من ميخواهم كه تمام دنيا اين آهنگ [What More Can I Give] را بخواند تا همه با هم متحد شويم. زيرا يك آهنگ، بارها و بارها تكرار ميشود. و ما به صلح، بخشش، عشق و اتحاد نياز داريم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 21 سپتامبر 2001، فيلم كوتاه فوق العاده ي مايكل با نام «You Rock My World» براي اولين بار در سرتاسر جهان [به استثناي ايالات متحده] از تلويزيون به نمايش درآمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 26 سپتامبر، اين كليپ در ايالات متحده از شبكه ي تي.آر.ال نشان داده شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كليپ كه توسط پل هانتر كارگرداني شده بود، ”سلطان ساخت كليپهاي موسيقي“ را در ظاهري جديد نشان ميداد. نويسندگان داستان اين كليپ، مايكل جكسون و پل هانتر بودند. در اين كليپ، مايكل جكسون، كريس تاكر، كيشايا دادلي، مارلون براندو، مايكل مدسن و بيلي دراگو، به ايفاي نقش پرداختند. طراحي رقص شگفت انگيز اين كليپ را نيز مايكل جكسون، آنتوني تالاگا و ريچموند تالاگا عهده دار بودند. </p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_010.jpg" border="0" alt="" width="305" height="210" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_009.jpg" border="0" alt="" width="282" height="210" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[كليپ You Rock My World]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 8 اكتبر سال 2001، «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» وارد فروشگاه ها شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">دو روز بعد، در 10 اكتبر، سايت اينترنتي cc.com خبر داد كه مايكل در روز 21 اكتبر در استاديوم آر.اِف.كِي در شهر واشينگتن، دي.سي در كنسرتي كه با نام ”متحد شويم ـ چه چيز بيشتري ميتوانم بدهم“ (What More Can I Give) و با حضور بسياري از ستارگان ديگر، و بمنظور جمع آوري كمك مالي براي اجراي برنامه هايي در جهت جبران خسارات وارده ي ناشي از حملات يازده سپتامبر، برگزار ميشود، برنامه اجرا خواهد كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">شبكه ي تلويزيوني اِي.بي.سي در طي قراردادي با تهيه كننده ي اين كنسرت، اجازه ي پخش آن را در تاريخ 1 نوامبر سال 2001، بدست آورد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 15 اكتبر، چهار آلبوم مايكل [Off The Wall, Thriller, Bad, Dangerous]، به اضافه ي آهنگهايي كه پيش از آن انتشار نيافته بودند و يك كتاب حاوي مطالب و عكسهاي جديد، بطور رسمي منتشر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_012.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /><img src="/images/biography/bio-invincible_011.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_014-1.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /><img src="/images/biography/bio-invincible_013.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[پوشش سي.دي ها]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 21 اكتبر سال 2001، در زير باران پولكهاي قرمز و سفيد و آبي، مايكل بر روي صحنه رفت تا آهنگهاي «Man in The Mirror» و «What More Can I give» را همراه با ديگر هنرمندان اجرا كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل خطاب به خانواده هاي قربانيان گفت: ”شما تنها نيستيد، شما در قلب ما جاي داريد، در فكر ما و در دعاهايمان“</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_014.jpg" border="0" alt="" width="276" height="450" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_015.jpg" border="0" alt="" width="309" height="450" /> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[متحد شويم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كنسرت، با فروش بيش از چهل و شش هزار بليط، توانست مبلغ دو ميليون دلار كمك مالي جمع آوري كند. اين كنسرت يكي از سه كنسرت خيريه اي بود كه در اواخر آن هفته اجرا ميشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 29 اكتبر سال 2001، اولين آلبوم استوديويي مايكل در شش سال گذشته، بطور رسمي منتشر شد. [در ايالات متحده در روز 30 اكتبر منتشر گرديد.]</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_016.jpg" border="0" alt="" width="390" height="387" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[پوشش آلبوم Invincible]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين آلبوم شگفت انگيز، در چهار رنگ پوشش متفاوت [سفيد، آبي، قرمز، زرد] و به مدت محدودي عرضه شد. اين آلبوم شامل هفتاد و هفت دقيقه از موسيقي جديد و حقيقتأ شكست ناپذيري است كه مسير تازه اي را در عرصه ي موسيقي شكوفا ساخت. بدون ذره اي شك، «Invincible» بهترين آلبوم شش سال گذشته است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">«Invincible» مكانش را تا صدر جدول پر فروش ترينها در كشورهاي سرتاسر جهان از جمله ايالات متحده، انگلستان، استراليا، بلژيك، دانمارك، فرانسه، آلمان، هلند، مجارستان، نروژ، سوئد، سوئيس و تركيه بالا كشيد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 8 نوامبر سال 2001، هزاران نفر از طرفداران مايكل جكسون در خيابانهاي اطراف پاساژ ويرجين در شهر نيويورك، جايي كه سلطان پاپ بر روي سكويي پوشيده شده با فرش قرمز ايستاده بود، تجمع كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_018.jpg" border="0" alt="" width="450" height="307" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[بيرون پاساژ ويرجين]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل بعد از ديدار با جمعيت، به عنوان تبليغ براي آلبومش كه در سرتاسر جهان شماره يك شده بود، در داخل پاساژ به تعداد محدودي از طرفدارانش بر روي آلبومها امضا داد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_019.jpg" border="0" alt="" width="402" height="303" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل در حال امضاي آلبومها]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 11 نوامبر، آمار و ارقام در سرتاسر جهان، از فروش حيرت انگيز چهار ميليون و چهار صد هزار نسخه از آلبوم «Invincible» تنها در طي دو هفته خبر ميداد.</p><p class="MsoBodyText">در 12 نوامبر، ديسكي با نام ”بهترينها: History Volume I“ منتشر گرديد. بر روي اين ديسك، پانزده آهنگ با كيفيت صوتي بالا ضبط شده بود. هفتاد و دو دقيقه از موسيقي اي كه تاريخ را رقم زده بود. اين ديسك در ايالات متحده در روز 13 نوامبر منتشر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 14 نوامبر سال 2001، در خبرها آمده بود: </p><p class="MsoBodyText" align="right">”در يكي از رقابتي ترين شبهاي امسالِ تلويزيون آمريكا، سلطان پاپ، شكست ناپذيري خود را با پيروزي در رتبه بندي مقدماتي به اثبات رساند. جشن سي امين سال فعاليت مايكل جكسون به عنوان هنرمند منفرد، با داشتن بيشترين تعداد تماشاگر تلويزيوني، اين مسابقه را فتح كرد. اين برنامه كه در 13 نوامبر، از شبكه ي سي.بي.اِس در ايالات متحده پخش شد، بيست و پنج ميليون و هفتصد هزار نفر تماشاچي داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 3 دسامبر سال 2001، «گريه» (Cry) دومين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» عرضه شد. اما نه در ايالات متحده. قرار بود به جاي آن، آهنگ «پروانه ها» (Butterflies) منتشر شود كه بعدأ لغو گرديد و معلوم شد كه «Cry» آخرين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» بوده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 5 دسامبر، ايستگاه راديويي كي.اِس.اِف.اِم خبر داد كه سلطان پاپ در روز 19 دسامبر، در برنامه ي اين ايستگاه راديويي با نام ”جينگل بال“ كه در مركز استاپلز در شهر لس آنجلس برگزار ميشود، حضور مي يابد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين در اين روز، اعلام شد كه مايكل در مراسم ازدواج دو تن از دوستانش، ديويد جِست و ليزا مينلي، در مارس سال بعد، به عنوان ساقدوش شركت خواهد داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در همين روز خبر داده شد كه آلبوم جديد مايكل و كنسرت سي امين سالگرد فعاليت او به عنوان هنرمند منفرد، نامزد دريافت شش جايزه ي اِن.اِي.اِي.سي.پي در سال آتي شده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 21 دسامبر، مايكل در برنامه ي ”جينگل بال“ در شهر لس آنجلس حضور يافت و جايزه ي ”يك عمر فعاليت ارزشمند هنري“ را دريافت كرد. مايكل با گفتن جملات ”بسيار دوستتان دارم. كريسمس مبارك“، صحنه را ترك گفت.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_020.jpg" border="0" alt="" width="400" height="300" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[برنامه ي جينگِل بال]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 30 دسامبر، خبر داده شد كه سال آينده، مايكل در مراسم ساليانه ي جوايز موسيقي آمريكا، حضور مي يابد تا جايزه ي ”هنرمند قرن“ را دريافت كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">و اين شروعي فوق العاده براي مايكل در سال جديد بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 3 ژانويه سال 2001، در خبرها اعلام شد كه مايكل جكسون در روز ولنتاين در مراسمي در تالار كارنِگي واقع در نيويورك حضور مي يابد تا براي مؤسسه ي خيريه ي جديدش «كودكان را شفا بده» (Heal The Kids)، كمك مالي جمع آوري كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">براي طرفداران مايكل جكسون، سال 2001 با يك رويداد بزرگ آغاز ميشد. اما خبر جالبتر در روز 9 ژانويه اعلام گرديد: ”در روز 6 مارس، مايكل همراه با رابي شويلي باتيچ، مردي كه بنيان يهودي ها را در هر دو طرف اقيانوس اطلس تكان داده است، در اتحاديه ي آكسفورد سخنرانيخواهد كرد. در همين مراسم، آنها تاريخ بازگشايي مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اعلام ميكنند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">خبر غافلگير كننده ي بعدي در اواخر ماه ژانويه 2001 اين بود: ”مايكل در دهمين جشن ساليانه ي ”روز مايكل جكسون“ كه از طرف آدرين گرنت، يكي از هواداران مايكل، در روز 7 مارس سال 2001 و در لندن برگزار ميشود، شركت خواهد كرد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين اولين حضور مايكل در جشني به ميزباني طرفداران خواهد بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">14 فوريه، روز ولنتايني كه همه انتظارش را ميكشيدند، فرا رسيد. مراسمي كه قرار بود در اين روز در تالار كارنِگي در نيويورك برگزار شود، براي مايكل جكسون، رابي شويلي باتيچ، مادر لاو، دكتر درو پينسكي، دكتر استنلي گرينسپن، جوديت ريگان[ناشر]، جاني كچران[وكيل]، مارك اِل.والبرگ [ميزبان Temptation Island]، و همينطور طرفداراني كه از سرتاسر دنيا براي شركت در اين مراسم به نيويورك سفر كرده بودند، اهميت زيادي داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-millennium_002.jpg" border="0" alt="" width="450" height="343" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ مادر لاو]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">موضوع بحثي كه براي معرفي «Heal The Kids»، مؤسسه ي خيريه جديد مايكل جكسون و رابي شويلي باتيچ، برگزار ميشد، اين بود: ”عشق، كار و بچه داري: آيا شما ميتوانيد هم در خانه موفق باشيد و هم در كار؟“</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/carnegie_mj_rsb_healtheworld.jpg" border="0" alt="" width="345" height="449" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل جكسون ـ رابي شويلي باتيچ]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">رابي شويلي باتيچ، مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اينگونه معرفي كرد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”موسسه ي ابتكاري «Heal The Kids» براي آن در نظر گرفته شده است تا ما را در مقابل بدترين دوزخهايي كه ممكن است در آن گرفتار شويم، حفظ كند: زندگي اي كه در آن، با آنكه در بين مردم هستيد، احساس تنهايي ميكنيد. زندگي اي كه در آن فرزندانتان در مورد مفاهيم زندگي با شما سخن نميگويند، بلكه شما را به چشم قلك پول براي بازي هاي پلي استيشن شان ميبينند. زندگي اي كه در آن تلويزيون به جاي روحتان دائمأ سخن ميگويد. زندگي كه در آن خريد رفتن براي شما، مقدم بر بازي با فرزندانتان است. زندگي اي كه در آن، جستجو در اينترنت برايتان مهمتر از جستجوي قلبهاي نزديكانتان باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چه كسي باور ميكرد روزي، والدين از وابستگي كودكانشان به فيلمهاي خيالي تلويزيون نظير جنگ ستارگان و جادوگر سرزمين اُز، خسته شوند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">آيا شما هرگز چيزي راجع به فرار از دنياي فرزندانتان شنيده ايد، در حاليكه به واقعيت يك نفر ديگر پناه ميبريد؟</p><p class="MsoBodyText" align="right">ما در مورد محروم كردن كودكان از حقوق اوليه ي آنها صحبت ميكنيم: حق دوست داشته شدن بدون اينكه استحقاقش را داشته باشند. حق تحسين شدن بدون اينكه كاري انجام داده باشند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">رابي شويلي باتيچ كه سال قبل مؤسسه ي«Heal The Kids» را همراه با مايكل جكسون تأسيس كرده بود، مايكل را با اين جملات بر روي صحنه دعوت كرد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”مايكل جكسون واقعي براي رقص مونواك، به شهرت نرسيده است. او براي عشقش به بچه ها مشهور شده است.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل جكسون در معرفي «Heal The Kids» گفت:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”امشب، ما اينجا هستيم. در معروفترين تالار كنسرت جهان، تا به يك نوع موسيقي كاملأ‌ متفاوت گوش فرا دهيم. يك ملودي قابل ستايش... اين موسيقي اي كه راجع به آن صحبت ميكنم، خوش آهنگ تر از هزاران صدايي است كه براي خواندن سرودي، به هم پيوسته اند. طنين اين آهنگ، پر قدرت تر از آواي تمام آلات موسيقي ضربي است كه با هم نواخته ميشوند...</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين آهنگ، آهنگ زيباي عشق است. اين آهنگ به دست فراموشي سپرده شده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">به جاي گفتگو دور ميز شام، سر و صداي بازيهاي ويدئويي در فضاي خانه ميپيچد. به جاي صحبتهاي بين والدين و فرزندانشان پيرامون معضل مواد مخدر و خشونت، صداي كر كننده ي سكوت شنيده ميشود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چه كسي باور ميكرد كه در زمينهاي بازي، به جاي صداي بچه ها، صداي مسلسلهاي اتوماتيك به گوش برسد. چه كسي باور ميكرد كه فرياد ديوانه وار كودكان، هنگام فرار از گلوله هاي شليك شده، جايگزين صداي دختر بچهها هنگام طناب بازي بشود. هنوز، به جاي اينكه فرزندانمان را بيشتر دوست بداريم، در مدارس از رديابهاي آلات فلزي استفاده ميكنيم.</p><p class="MsoBodyText" align="right">من كه خودم پدر دو فرزند هستم، ميدانم متعادل كردن احتياجات خانواده و شغل، چه معنايي دارد. حتي بياييد در مورد پيدا كردن يك نفر براي خودم صحبت نكنيم. رابي شويلي دائما به من ميگويد كه يه خانم كامل براي من پيدا ميكند. و جواب من هم اينست: به شرطي كه خبرنگار نباشد.“</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-millennium_003.jpg" border="0" alt="" width="425" height="531" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار كارنِگي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right"> مادرلاو، كه در طي سخنراني مايكل، آشكارا اشك ميريخت، درباره ي بيست و هشت سال زندگي مشتركش صحبت كرد. و ريگان نيز سختيهاي مادر بودن را شرح داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين مراسم، با برگزاري يك جلسه ي كوتاه پرسش و پاسخ پايان يافت. در پي آن، مايكل سخنان پاياني را ايراد كرد. او گفت كه در مراسم بعدي «Heal The Kids» كه در دانشگاه آكسفورد در انگلستان برگزار ميشود، بيشتر در مورد عشق و خانواده صحبت خواهد كرد. او به همه وعده ي يك سخراني غافلگير كننده را داد. مايكل همچنين در اين مراسم خبر راه اندازي سايت اينترنتي مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» را اعلام كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گرچه مدتي بعد پاي مايكل بر اثر زمين خوردن در نورلند شكست، اما او به طرفدارانش قول داد كه در مراسم دانشگاه آكسفورد حضور مي يابد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”حضور يافتن در اين مراسم آنقدر برايم اهميت دارد كه اجازه نخواهم داد يك پاي شكسته، مرا از انجام تعهدي كه دارم، باز دارد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز يكشنبه، 4 مارس سال 2001، مايكل براي آغاز يك هفته ي پركار، وارد فرودگاه لندن شد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/airport.jpg" border="0" alt="" width="314" height="220" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[فرودگاه هيترو]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">او ساعات اوليه ي بعد از ظهر همان روز، در هتل لنزبرو مستقر شد. مدتي بعد براي خريد، همراه با مكالي كالكين بيرون رفت. آنها به فروشگاه موسيقي اِچ.اِم.وي رفتند و تعدادي CD خريداري كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 5 مارس 2001، مايكل ناهار را همراه با يوري جلر و رابي شويلي باتيچ، در رستوراني در مركز شهر لندن، صرف كرد. بعد از ظهر همان روز، آن دو را براي شركت در مراسم مختصري كه به منظور انتشار كتاب مشترك جديدي از باتيچ و جلر، در انجمن سلطنتي معماري انگليس برگزار ميشد، همراهي كرد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/book-launch_012.jpg" border="0" alt="" width="258" height="194" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/book-launch_017.jpg" border="0" alt="" width="295" height="194" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[انتشار كتاب]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كتاب با نام ”روحي و راهب يهود ـ مكاتبه اي فوق العاده“ مجموعه اي از نامه هايي بود كه در طول ساليان گذشته بين باتيچ و جلر، رد و بدل شده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت 8:45 دقيقه ي شب روز 6 ماه مارس سال 2001، مايكل وارد دانشگاه آكسفورد شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">ورود مايكل براي ساعت شش عصر برنامه ريزي شده بود اما مايكل در آخرين لحظات، به خاطر دردي كه در پاي آسيب ديده اش حس ميكرد، مجبور شد نزد پزشك برود و باعث شد كه ورودش به آكسفورد با تأخير انجام شود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">همانطور كه انتظار ميرفت، مايكل به همراهي دوستانش يوري جلر و رابي شويلي باتيچ، در دانشگاه آكسفورد سخنراني كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/oxford5.jpg" border="0" alt="" width="286" height="271" /></p><p style="text-align: center"><img src="/images/biography/oxford4.jpg" border="0" alt="" width="150" height="271" /></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/oxford6.jpg" border="0" alt="" width="299" height="230" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[دانشگاه آكسفورد]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنراني عميق و تأثير گذار مايكل، تماشاچيان را تكان داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”سخنراني در مكاني كه قبلأ ميزبان شخصيتهاي برجسته اي همچون مادر ترزا، آلبرت انيشتين، رونالد ريگان، رابرت كندي و مالكوم ايكس بوده است، براي من افتخار بزرگي است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">دوستان، من ادعا نميكنم كه داراي تحصيلات عاليه اي همچون افرادي كه در اين سالن سخراني كرده اند، هستم. همانطور كه آنها نميتوانند ادعايي در مورد رقص مونواك داشته باشند. و شما ميدانيد، به خصوص انيشتين، در زمينه ي رقص اصلأ تبحر نداشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اما بايد بگويم كه بيشتر از بسياري از مردم، مكانها و فرهنگهاي متفاوتي را ديده ام. دانش بشر تنها در كاغذ و مركب خلاصه نميشود. بلكه آنچه كه در قلب انسانها، روح و درونشان وجود دارد نيز، جزئي از اين دانش به حساب مي آيد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">بنابراين، من امشب علاقه دارم پيشنهاد بدهم كه بر ديوار هر خانه، ليستي از حقوق كودكان بياويزيم.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مواردي كه در اين ليست وجود دارند، اينها هستند:</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق دوست داشته شدن، بدون اينكه مجبور باشند بدستش بياورند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق محافظت شدن، بدون اينكه استحقاقش را داشته باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه حس كنند با ارزش هستند، با اينكه شايد هيچ كار ارزشمندي انجام نداده باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه به صحبتهايشان گوش داده شود، حتي اگر سرگرم كننده نباشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه در تختخوابشان براي آنها داستان تعريف كنند، بدون اينكه مجبور باشند براي بدست آوردنش با اخبار نيمه شب رقابت كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق درس خواندن در مدرسه، بدون اينكه مجبور باشند نگران گلوله ها باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">حق اينكه ديگران آنها را دوست داشتني بدانند، ‌حتي اگر صورتي دارند كه فقط مادر ميتواند دوست داشته باشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">اگر با دانستن اين موضوع كه ديگران شما را دوست دارند، متولد بشويد و با دانستن همين موضوع از دنيا برويد، با هر اتفاقي كه در بين اين دو زمان براي شما پيشامد كند، ميتوانيد كنار بياييد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">با جمعيت بيست هزار نفري كه درخواست شركت در اين مراسم سخنراني را داشتند، مايكل جكسون ثابت كرد كه محبوبترين مهمان دانشگاه آكسفورد در طول تاريخ يكصد و هفتاد و هشت ساله اش، بوده است. </p><p class="MsoBodyText" align="right">و اين موفقيتي فوق العاده براي مايكل كه از جانب شركت كنندگان در مراسم سخنراني، ”پادشاه آكسفورد“ نام گذاري شده بود، به حساب مي آمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 7 مارس سال 2001، يوري جلر در مراسم سنتي يهودي، با همسرش هانا، تجديد پيمان كرد. جشن ازدواج در عمارت مجيسين در شهر كوچك سونينگ ـ برك شاير ـ انگلستان انجام شد. مايكل در اين مراسم شركت كرد و ساقدوش داماد بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">يك چادر بزرگ در باغ براي پذيرايي از يكصد و سي مهمان اين جشن، برپا شده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل يك كلاه سفيد يهودي بر سرش گذاشته بود و با لبخند شادماني كه بر لب داشت، مراسم را با علاقه و كنجكاوي زياد دنبال ميكرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">وظيفه ي مايكل به عنوان ساقدوش، دادن حلقه ي ازدواج به يوري بود. بلافاصله پس از اينكه مراسم ازدواج به پايان رسيد، گروه موسيقي شروع به نواختن آهنگهاي سنتي يهودي كردند. مايكل آنقدر از موسيقي لذت برده بود كه بلند شد و سعي كرد همراه با آن برقصد تا آنكه پس از چند ثانيه پاي آسيب ديده اش، به شدت دردناك شد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/geller-wedding_002.jpg" border="0" alt="" width="271" height="293" /></div><p> </p><p style="text-align: center"><img src="/images/biography/geller-wedding_001.jpg" border="0" alt="" width="181" height="293" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مراسم ازدواج]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در پايان جشن، اقوام نزديك يوري جلر و مهمانان ويژه، براي اداي احترام به طرف مايكل رفتند تا از او براي حضور در اين مراسم تشكر كنند و او را در آغوش بگيرند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">بعد از ظهر آنروز، مايكل در دهمين مراسم ساليانه ي ”روز مايكل جكسون“ كه از طرف يكي از هوادارانش، آدرين گرنت، و در همر اسميت آپولو، در لندن برگزار ميشد، بر روي صحنه ظاهر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در پايان اين مراسم شبانه، كه شامل اجراهايي از طرف هنرمندان و در ستايش او بود، حضور يافت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل در مقابل چشم سه هزار هوادار مشتاق، از طرف رابي شويلي باتيچ بر روي صحنه دعوت شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">سلطان پاپ گفت: ”از همه ي شما براي آمدن به اينجا متشكرم. من از بابت نمايش فوق العاده اي كه امشب شاهدش بودم، بي اندازه خوشحال و مفتخر شدم. شما خيلي خوب هستيد و من دوستتان دارم... من هنوز بر روي آلبوم جديد كار ميكنم. دو ماه ديگر به اتمام كارش، باقي مانده است. اما به شما اطمينان ميدهم كه آلبوم فوق العاده اي ميشود. من همه ي شما را از ته قلبم دوست دارم. از شما ممنونم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">عوايد اين جشن، به مؤسسه ي خيريه «Heal The Kids» اهدا شد. پيش از شروع اين مراسم، در حراجي، وسايل مايكلي از جمله يك كلاه سياه، يك پيغام تلفني تبريك تولد و كتي كه مايكل در مراسم جوايز جهاني موسيقي در مي سال 2000 پوشيده بود، به فروش رفت. درآمد حاصل از اين حراج نيز به موسسه ي «Heal The Kids» تقديم شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در اوايل روز 8 مارس سال 2001، مايكل قدرداني عميق خود را از حمايت شگفت انگيزي كه طرفدارانش در لندن از وي به نمايش گذاشته بودند، ابراز كرد. مايكل در ساعت هشت شب، قصد رفتن به تئاتر مادام ملويل با بازي مكالي كالكين را داشت كه به علت دردي كه يكدفعه در پايش احساس كرد، مجبور شد برنامه اش را لغو كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت نه صبح روز 9 ماه مارس سال 2001، مايكل لندن را ترك كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين ماجرا هم به پايان رسيد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">ده روز پس از اين سفر بسيار موفقيت آميز به لندن، افتخار بزرگي براي مايكل دست داد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 19 مارس، مايكل جكسون در تالار راك اَند رول هال آف فيم به عنوان هنرمند منفرد، معرفي شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل كه به تازگي پايش را در منزلش نورلند، شكسته بود؛ پس از ستايشي كه گروه انسينك از او به عمل آوردند، لنگان لنگان بر روي صحنه رفت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل گفت: ”همانطور كه مشاهده ميكنيد، امشب مونواك نخواهيم داشت.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/hall-of-fame_001.jpg" border="0" alt="" width="357" height="228" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار راك اَند رول هال آف فيم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در طي يك سخراني كوتاه، مايكل از بري گردي، مؤسس موتون و دايانا راس كه او را ”مادر دوم“ خود خواند، سپاسگزاري كرد.او همچنين از والدينش به خاطر اينكه چنين استعدادي به او بخشيده اند، قدرداني نمود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل: ”از زماني كه بچه بودم، هديه ي موسيقي، براي من نعمت بسيار بزرگي بوده است.“</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/hall-of-fame_011.jpg" border="0" alt="" width="344" height="450" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[تالار راك اَند رول هال آف فيم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 16 آپريل سال 2001، در خبرها اعلام شد كه مايكل بطور زنده در نيويورك برنامه اجرا خواهد كرد. سلطان پاپ، سي امين سال فعاليتش به عنوان هنرمند منفرد را با يك كنسرت شاهانه، جشن ميگيرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">چري فين، سخنگوي مايكل، گفت: ”در بين افراد مشهوري كه گفته شده است در اين مراسم شركت ميكنند، جيل اسكات، ويتني هيوستون، بريتني اسپيرز، گروه انسينك، مارك آنتوني، و شگي حضور دارند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين در اين كنسرت، برادران جكسون براي اولين بار، پس از آخرين اجراي گروهي شان در اواخر دهه ي هشتاد، بار ديگر به يكديگر ميپيوندند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسون چهل و دو ساله در بيانيه اي گفت: ”من براي جشن گرفتن سي امين سال فعاليتم به عنوان هنرمند منفرد، همراه با گروهي از هنرمندان با استعداد و برجسته، دوستان و طرفدارانم، بسيار هيجان زده هستم. من اجرا در اين كنسرت و ملحق شدن به برادرانم در اين شب به خصوص را انتظار ميكشم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">پيش بيني ميشد كه در اين شب، مايكل همراه با ويتني هيوستون و بريتني اسپيرز آواز بخواند و آهنگهايي را نيز بطور آزمايشي از آلبوم مدتها وعده داده شده اش كه قرار بود در همان سال منتشر شود، به اجرا بگذارد. همچنين انتظار ميرفت كه گروه جكسون فايو به اجراي يك قطعه ي مختلط از بهترين آهنگهاي گروه بپردازد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنگوي مايكل: ”برادران جكسون حداقل يك آهنگ را هم همراه با گروه انسينك اجرا ميكنند.“</p><p align="right">بر طبق گفته هاي سخنگوي مايكل كه در رسانه ها منتشر شد، در اين كنسرت پر خرج، از يك گروه سيصد نفري از اعضاي سرود كليسا، يك گروه دويست نفري از كودكان سرود خوان، يك گروه اركستر چهل و هشت نفري، چهل رقاص و دوازده همخوان، استفاده ميشود.</p><p align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">در خبرها آمده بود كه: ”اين كنسرت با حضور چهل خواننده ي راك و بلوز و آهنگهاي سنتي آمريكايي، كه در ستايش از مايكل بطور دسته جمعي آواز ميخوانند، ادامه پيدا ميكند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">سخنگوي مايكل گفت: ”از اين كنسرت براي پخش از تلويزيون، فيلمبرداري خواهد شد.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 6 جوئن 2001، خبر اتمام كار مايكل بر روي آلبوم جديدش، در سرتاسر دنيا پيچيد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 13 جوئن، ديويد جِست، دوست تهيه كننده ي مايكل تأييد كرد كه: ”جشن سي امين سال حرفه ي مايكل به عنوان هنرمند منفرد، به زودي برگزار ميگردد. در دو كنسرتي كه در روزهاي 7 و 10 سپتامبر سال 2001 و در مديسون اسكوئر گاردن در شهر نيويورك برگزار ميشود، بيش از دويست نفر از ستارگان عرصه ي موسيقي، حضور دارند.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">شبكه ي تلويزيوني سي.بي.اِس خبر داد كه اين كنسرتهاي فوق العاده، به اضافه ي يك ويژه برنامه ي دو ساعته، در فصل پاييز از اين شبكه نمايش داده خواهند شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">روز بعد، در 14 جوئن، شبكه ي راديويي نيويورك دبليو.كِي.تي.يو، ناغافل نام آلبوم جديد مايكل را افشا كرد: «شكست ناپذير» (Invincible).</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 15 جوئن، مايكل و كمپاني سوني، تاريخ نهايي انتشار آلبوم «Invincible» را 25 سپتامبر سال 2001 ذكر كردند. كه بعدأ تا تاريخ 29 اكتبر همان سال، به تعويق افتاد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 19 جوئن، خبر داده شد كه مايكل آهنگ «تو دنياي مرا ميلرزاني» (You Rock My World) را به عنوان اولين تك آهنگ از آلبوم جديدش، انتخاب كرده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 28 جوئن، جي ـ زد،مردمي را كه براي تماشاي اجراي او در ناسا كلسيومگردهم آمده بودند، با فراخواندن مايكل بر روي صحنه غافلگير كرد. گرچه مايكل برنامه اجرا نكرد، تنها حضورش كافي بود تا بلند ترين فرياد جمعيت را در آن شب، به آسمان ببرد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_002.jpg" border="0" alt="" width="269" height="216" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_001.jpg" border="0" alt="" width="288" height="216" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل ـ جِي زِد]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">تنها كلمات مايكل خطاب به جمعيت اينها بود: ”همگي شما را دوست دارم“</p><p class="MsoBodyText" align="right">كمپاني ضبط راك اِ فلا، خبر داد كه مايكل در آلبوم بعدي جي ـ زد، حضور افتخاري خواهد داشت و اگرچه جي سعي كرده است كه لطف مايكل را جبران كند، اما حضور يافتن در آلبوم جديد او، در برنامه ي كاريش قرار ندارد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 11 جولاي، خبر رسيد كه «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم جديد مايكل، در ايالات متحده عرضه نخواهد شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 31 جولاي، در عرض كمتر از پنج ساعت، تمام بليطهاي هر دو كنسرت ”جشن سي امين سال فعاليت مايكل جكسون به عنوان هنرمند منفرد“ به فروش رسيد. قيمت بليطها ازچهل و پنج تا دو هزار و پانصد دلار آمريكا بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 1 آگوست، مايكل اولين سايت اينترنتي رسميش را راه اندازي كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><a href="http://www.michaeljackson.com/"><u><font color="#000000">MichaelJackson.com</font></u></a></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 17 آگوست، «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم مدتها وعده داده شده ي «Invincible» از ايستگاه راديويي ايالات متحده، پخش شد. يك منبع ناشناس، اين آهنگ را بدون داشتن مجوز از كمپاني سوني يا شخص مايكل، در اختيار ايستگاه راديويي جمين 105.1 قرار داده بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 30 آگوست، مايكل با فشار دادن دگمه اي، زنگ آغاز به كار بازار بورس نزداك را به صدا درآورد. كمي پس از آن، به مناسبت چهل و سومين سال تولدش، يك كيك تولد بسيار بزرگ و يك پوستر قديمي از شرلي تمپل دريافت كرد. مايكل گفت: ”من در اين لحظه ي خاص عميقأ به وجد آمده ام. از شما ممنونم ديويد، ويك و نزداك. خيلي از شما ممنونم. شما و تمامي طرفدارانم را دوست دارم. ممنونم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين از طرف هاردويك سيمونز، مدير اجرايي نزداك، جايزه اي به مايكل اهدا گرديد.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/nasdaq_004.jpg" border="0" alt="" width="280" height="219" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/nasdaq_020.jpg" border="0" alt="" width="285" height="219" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[نزداك] </font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 6 سپتامبر، مايكل در حضوري غافلگير كننده بر روي صحنه، در سالن اپرا ي متروپوليتن در شهر نيويورك، جايي كه مراسم اهداي جوايز كليپ موسيقي اِم.تي.وي برگزار ميشد، همراه با گروه انسينك آهنگ «POP» را اجرا كرد. مايكل جمعيت را با اجراي تكه ي كوتاه اما خيره كننده اي از رقصش، غافلگير ساخت. حضور كوتاه او در اين مراسم، تيتر اول خبرها در سرتاسر دنيا بود و از طرف بينندگان و منتقدان، بهترين قسمت اين نمايش، به حساب آمد. </p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_004.jpg" border="0" alt="" width="406" height="317" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_003.jpg" border="0" alt="" width="174" height="317" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مراسم جوايز اِم.تي.وي]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روزهاي 7 و 10 سپتامبر سال 2001، مايكل دو كنسرت شگفت انگيز در مديسون اسكوئر گاردن اجرا كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">روزنامه ي نيويورك ديلي، در روز 8 سپتامبر، در مورد كنسرت روز قبل در مقاله اي با عنوان ”بازگشتش بر روي صحنه، گاردن را مالامال از جمعيت كرد“، نوشت: </p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل جكسون، شب گذشته در مديسون اسكوئر گاردن، بر روي صحنه رفت تا به همه نشان دهد كه هنوز خود را سلطان پاپ ميداند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">با جادويي كه «Thriller» و «Bad» را در بين پر فروش ترين آلبومهاي تاريخ جاي داده است، همراه با بسياري از ستارگان موسيقي، براي اولين بار در طي يازده سال گذشته، در آمريكا برنامه اجرا كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل بر روي صحنه به برادرانش پيوست تا قطعه ي مختلطي از بهترين آهنگهاي گروه جكسون فايو را همراه با آنها اجرا كند. او به همراه بريتني اسپيرز كه دامن كوتاهي پوشيده بود، نسخه اي هيجان آور از آهنگ «احساسي كه تو به من ميدهي» (The Way You Make Me Feel) را به نمايش گذاشت و با به وجد آوردن تماشاچيانش، دنياي آنها را دوباره تكان كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="right">هنگاميكه جكسون، كت و تك دستكش سفيد رنگ و منجوق دوزي شده ي مشهورش را پوشيد و كلاه سياهش را بر سر گذاشت، و رقص الكتريكي خود را همراه با آهنگ «Billie Jean» اجرا نمود، مردم ديوانه شدند. مايكل با رقص مونواك خود، در بين جمعيت طوفان به پا كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">وقتي برادران مايكل، جرمين، جكي، مارلون و تيتو، اعضاي گروه جكسون فايو در اواخر دهه ي هفتاد، به محل برگزاري جشن رسيدند، در حدود هزار نفر از طرفداران بر روي پله هاي اداره ي پست درون محوطه، ايستاده بودند تا نظاره گر ورود آنها باشند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين جشن بزرگ، با يك ساعت تأخير در ساعت 8:40 دقيقه ي شب، شروع شد. در ميان فريادهاي شوق و تشويقهاي كر كننده، ويتني هيوستون، يوشر و مايا، آهنگ «Wanna Be Starting Something» را خواندند. و بيست و چهار رقاص با لباسهايي همانند غار نشينان با آن مي رقصيدند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">جكسون 43 ساله، همراه با پدرش، اليزابت تيلور و مكالي كالكين، در يك مكان تشريفاتي نظاره گر مراسم افتتاحيه ي اين جشن بود.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گروه انسينك، ليزا مينلي و مارك آنتوني، هركدام بر روي صحنه، برنامه هاي خودشان را به اجرا گذاشتند. جيل اسكات، گروه دستينيز چايلد، شكيل اُنيل، كريس تاكر، گلديز نايت از جمله افرادي بودند كه در اين جشن حاضر شدند و يا در آن برنامه اجرا كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مارلون براندو نيز در حاليكه بر روي نيمكتي نشسته بود، بر روي صحنه ظاهر شد تا درباره ي مرگ و مير كودكان در سرتاسر جهان، صحبت كند. جمعيت كه آشكارا حوصله ي شنيدن صحبتهاي او را نداشتند، همهمه بر پا كردند. تا زمانيكه براندو گفت كه مايكل براي ساخت يك بيمارستان در فلوريدا، پول اهدا كرده است و آنوقت بود كه آنها ساكت شدند تا به صحبتهاي او گوش دهند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">تماشاچيان براي حضور مايكل بر روي صحنه بي تاب شده بودند و يكصدا نام او را فرياد ميزدند. و هنگاميكه ديگر ستارگان بر روي صحنه آهنگهاي مايكل را اجرا ميكردند، آنها فرصت داشتند براي خريد تنقلات از روي صندلي هايشان بلند شوند و بيرون بروند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">قسمت اصلي كنسرت زماني آغاز شد كه اليزابت تيلور، مايكل و برادرانش را بر روي صحنه فرا خواند. </p><p class="MsoBodyText" align="right">وقتي آنها بر روي صحنه آمدند، جمعيت حاضر در محل، با خوشحالي از روي صندليهايشان بلند شدند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">برادران قطعه موسيقي مختلطي از آهنگهاي «I Want You Back»، «The Love You Save»، «I'll Be There»، «ABC»، «Rockin Robin» و «Can You Feel It» را همراه با حركات رقص گروه جكسون فايو، اجرا كردند. شنيدن صداي برادران جكسون كمي مشكل شده بود. اما مايكل با فريادهاي مداوم ”دوستتان دارم“ همهمه ي تماشاچيان را فرو مينشاند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">گروه انسينك بر روي صحنه، به برادران جكسون پيوست و آهنگ «Dancing Machine» را همراه با آنها خواند. و پس از يك استراحت طولاني، بريتني اسپيرز براي اجراي آهنگ «The Way You Make Me Feel» بر روي صحنه به مايكل ملحق شد. پس از اتمام اين اجرا، هنگاميكه كريس تاكر مجددا مايكل را بر روي صحنه فرا خواند، او با جعبه اي در دست ظاهر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">او كت سياه، كلاه و تك دستكش سفيدش را از داخل جعبه بيرون كشيد و آهنگ «Billie Jean» را به نحو فوق العاده اي همراه با تمامي حركات كلاسيك و مونواك فراوان، اجرا كرد. </p><p class="MsoBodyText" align="right">پس از آن، مايكل اسلش را بر روي صحنه فراخواند تا آهنگ هاي «Black Or white» و «Beat It» را اجرا كنند. در طي اجراي آهنگ «Beat It» مايكل حركات رقص كليپ اين آهنگ را بر روي صحنه به همراه يك گروه رقص به نمايش گذاشت. و اين قسمت را با اجرايي از آهنگ جديدش «You Rock My World» به پايان رساند. و در دود و غبار حاصل از آتش بازي، صحنه را ترك كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در ساعت 12:25 دقيقه ي شب، صفي از ستارگان آن مراسم، بر روي صحنه جمع شدند تا اين جشن را با اجراي آهنگ «We Are The World» كه كويينسي جونز آن را رهبري ميكرد،‌به پايان برسانند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل از همه به خاطر آمدنشان تشكر كرد و آخرين ”دوستتان دارم“ را بر زبان آورد و از طرفدارانش خواست محل را ترك كنند. اما بايد ميدانست كه تا او آنجاست، آنها جايي نميروند. بالاخره مراسم شبانه با رفتن مايكل، رسما خاتمه يافت.</p><p class="MsoBodyText" align="right"> تشويقهاي بي امان مردم براي مايكل، نشان ميداد كه رسانه ها بايد لقب مورد علاقه ي خود براي خطاب كردن وي را، از ”تك دستكشي“ به ”تك دوست داشتني“ تغيير دهند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_005.jpg" border="0" alt="" width="308" height="449" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل در MSG]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_006.jpg" border="0" alt="" width="401" height="450" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[ مايكل ـ بريتني اسپيرز ]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_008.jpg" border="0" alt="" width="450" height="312" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[ِاليزابت تيلور ـ مايكل]</font></p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_007.jpg" border="0" alt="" width="450" height="293" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل و برادرانش در كنسرت]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 20 سپتامبر سال 2001، آهنگ «You Rock My World» در رتبه ي دهم جدول بهترينهاي ايالات متحده، وارد شد. و اين رتبه، براي آهنگي كه هنوز در بازار منتشر نشده و تنها از رسانه هاي جمعي پخش گرديده است، موفقيتي بسيار بزرگ به حساب مي آمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">يكي از خبرگزاري ها در روز 20 سپتامبر فاش كرد كه تعدادي از مطرحترين ستاره هاي پاپ آمريكا، به رهبري مايكل جكسون، در حال ضبط آهنگي به نام «What More Can I Give» هستند تا بدين وسيله براي خانواده هاي قربانيان و نجات يافتگان حملات تروريستي در نيويورك [حملات 11 سپتامبر]، كمك مالي جمع آوري كنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">بريتني اسپيرز، گروه دستينيز چايلد، جاستين تيمبرليك از گروه انسينك، نيك كارتر از گروه بك استريت بويز، از افرادي هستند كه در اجراي اين آهنگ كه مايكل تهيه ي كنندگي آن را بر عهده دارد، شركت ميكنند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل گفت: ”من در قلبم ايمان دارم كه جامعه ي موسيقيدانان، به هم ميپيوندند تا به ياري هزاران قرباني بيگناه بشتابند. در حال حاضر نياز مبرمي به كمك مالي وجود دارد. هر يك از ما به اين وسيله ميتوانيم در تسلي بخشيدن به بسياري از مردم، نقشي فوري را ايفا كنيم. ما بارها ثابت كرده ايم كه موسيقي ميتواند روح بشر را لمس كند و اين بار نيز ثابت ميكنيم كه ميتواند. حالا زماني است كه ما از اين قدرت براي التيام بخشيدن استفاده كنيم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">بيانيه ي مايكل جكسون در رابطه با حملات تروريستي يازده سپتامبر، در مجله ي رولينگ استون، به چاپ رسيد:</p><p class="MsoBodyText" align="right">”من آدمي نيستم كه بنشينم و بگويم ”آه، من از اتفاقي كه براي آنها افتاد متاسفم“ ... من ميخواهم كاري براي آنهايي كه والدينشان را از دست دادند، انجام دهم. آنها هم ميهنان ما هستند. فرزندان ما هستند. پدران و مادران ما هستند. من ميخواهم كه تمام دنيا اين آهنگ [What More Can I Give] را بخواند تا همه با هم متحد شويم. زيرا يك آهنگ، بارها و بارها تكرار ميشود. و ما به صلح، بخشش، عشق و اتحاد نياز داريم.“</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 21 سپتامبر 2001، فيلم كوتاه فوق العاده ي مايكل با نام «You Rock My World» براي اولين بار در سرتاسر جهان [به استثناي ايالات متحده] از تلويزيون به نمايش درآمد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 26 سپتامبر، اين كليپ در ايالات متحده از شبكه ي تي.آر.ال نشان داده شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كليپ كه توسط پل هانتر كارگرداني شده بود، ”سلطان ساخت كليپهاي موسيقي“ را در ظاهري جديد نشان ميداد. نويسندگان داستان اين كليپ، مايكل جكسون و پل هانتر بودند. در اين كليپ، مايكل جكسون، كريس تاكر، كيشايا دادلي، مارلون براندو، مايكل مدسن و بيلي دراگو، به ايفاي نقش پرداختند. طراحي رقص شگفت انگيز اين كليپ را نيز مايكل جكسون، آنتوني تالاگا و ريچموند تالاگا عهده دار بودند. </p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_010.jpg" border="0" alt="" width="305" height="210" /></div><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_009.jpg" border="0" alt="" width="282" height="210" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[كليپ You Rock My World]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 8 اكتبر سال 2001، «You Rock My World» اولين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» وارد فروشگاه ها شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">دو روز بعد، در 10 اكتبر، سايت اينترنتي cc.com خبر داد كه مايكل در روز 21 اكتبر در استاديوم آر.اِف.كِي در شهر واشينگتن، دي.سي در كنسرتي كه با نام ”متحد شويم ـ چه چيز بيشتري ميتوانم بدهم“ (What More Can I Give) و با حضور بسياري از ستارگان ديگر، و بمنظور جمع آوري كمك مالي براي اجراي برنامه هايي در جهت جبران خسارات وارده ي ناشي از حملات يازده سپتامبر، برگزار ميشود، برنامه اجرا خواهد كرد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">شبكه ي تلويزيوني اِي.بي.سي در طي قراردادي با تهيه كننده ي اين كنسرت، اجازه ي پخش آن را در تاريخ 1 نوامبر سال 2001، بدست آورد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 15 اكتبر، چهار آلبوم مايكل [Off The Wall, Thriller, Bad, Dangerous]، به اضافه ي آهنگهايي كه پيش از آن انتشار نيافته بودند و يك كتاب حاوي مطالب و عكسهاي جديد، بطور رسمي منتشر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_012.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /><img src="/images/biography/bio-invincible_011.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_014-1.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /><img src="/images/biography/bio-invincible_013.jpg" border="0" alt="" width="140" height="131" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[پوشش سي.دي ها]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 21 اكتبر سال 2001، در زير باران پولكهاي قرمز و سفيد و آبي، مايكل بر روي صحنه رفت تا آهنگهاي «Man in The Mirror» و «What More Can I give» را همراه با ديگر هنرمندان اجرا كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل خطاب به خانواده هاي قربانيان گفت: ”شما تنها نيستيد، شما در قلب ما جاي داريد، در فكر ما و در دعاهايمان“</p><p class="MsoBodyText" align="right"><hr class="system-pagebreak" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_014.jpg" border="0" alt="" width="276" height="450" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_015.jpg" border="0" alt="" width="309" height="450" /> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[متحد شويم]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين كنسرت، با فروش بيش از چهل و شش هزار بليط، توانست مبلغ دو ميليون دلار كمك مالي جمع آوري كند. اين كنسرت يكي از سه كنسرت خيريه اي بود كه در اواخر آن هفته اجرا ميشد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 29 اكتبر سال 2001، اولين آلبوم استوديويي مايكل در شش سال گذشته، بطور رسمي منتشر شد. [در ايالات متحده در روز 30 اكتبر منتشر گرديد.]</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_016.jpg" border="0" alt="" width="390" height="387" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[پوشش آلبوم Invincible]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">اين آلبوم شگفت انگيز، در چهار رنگ پوشش متفاوت [سفيد، آبي، قرمز، زرد] و به مدت محدودي عرضه شد. اين آلبوم شامل هفتاد و هفت دقيقه از موسيقي جديد و حقيقتأ شكست ناپذيري است كه مسير تازه اي را در عرصه ي موسيقي شكوفا ساخت. بدون ذره اي شك، «Invincible» بهترين آلبوم شش سال گذشته است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">«Invincible» مكانش را تا صدر جدول پر فروش ترينها در كشورهاي سرتاسر جهان از جمله ايالات متحده، انگلستان، استراليا، بلژيك، دانمارك، فرانسه، آلمان، هلند، مجارستان، نروژ، سوئد، سوئيس و تركيه بالا كشيد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 8 نوامبر سال 2001، هزاران نفر از طرفداران مايكل جكسون در خيابانهاي اطراف پاساژ ويرجين در شهر نيويورك، جايي كه سلطان پاپ بر روي سكويي پوشيده شده با فرش قرمز ايستاده بود، تجمع كردند.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_018.jpg" border="0" alt="" width="450" height="307" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[بيرون پاساژ ويرجين]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">مايكل بعد از ديدار با جمعيت، به عنوان تبليغ براي آلبومش كه در سرتاسر جهان شماره يك شده بود، در داخل پاساژ به تعداد محدودي از طرفدارانش بر روي آلبومها امضا داد.</p><p class="MsoBodyText" align="center"><img src="/images/biography/bio-invincible_019.jpg" border="0" alt="" width="402" height="303" /></p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[مايكل در حال امضاي آلبومها]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در 11 نوامبر، آمار و ارقام در سرتاسر جهان، از فروش حيرت انگيز چهار ميليون و چهار صد هزار نسخه از آلبوم «Invincible» تنها در طي دو هفته خبر ميداد.</p><p class="MsoBodyText">در 12 نوامبر، ديسكي با نام ”بهترينها: History Volume I“ منتشر گرديد. بر روي اين ديسك، پانزده آهنگ با كيفيت صوتي بالا ضبط شده بود. هفتاد و دو دقيقه از موسيقي اي كه تاريخ را رقم زده بود. اين ديسك در ايالات متحده در روز 13 نوامبر منتشر شد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 14 نوامبر سال 2001، در خبرها آمده بود: </p><p class="MsoBodyText" align="right">”در يكي از رقابتي ترين شبهاي امسالِ تلويزيون آمريكا، سلطان پاپ، شكست ناپذيري خود را با پيروزي در رتبه بندي مقدماتي به اثبات رساند. جشن سي امين سال فعاليت مايكل جكسون به عنوان هنرمند منفرد، با داشتن بيشترين تعداد تماشاگر تلويزيوني، اين مسابقه را فتح كرد. اين برنامه كه در 13 نوامبر، از شبكه ي سي.بي.اِس در ايالات متحده پخش شد، بيست و پنج ميليون و هفتصد هزار نفر تماشاچي داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 3 دسامبر سال 2001، «گريه» (Cry) دومين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» عرضه شد. اما نه در ايالات متحده. قرار بود به جاي آن، آهنگ «پروانه ها» (Butterflies) منتشر شود كه بعدأ لغو گرديد و معلوم شد كه «Cry» آخرين تك آهنگ از آلبوم «Invincible» بوده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 5 دسامبر، ايستگاه راديويي كي.اِس.اِف.اِم خبر داد كه سلطان پاپ در روز 19 دسامبر، در برنامه ي اين ايستگاه راديويي با نام ”جينگل بال“ كه در مركز استاپلز در شهر لس آنجلس برگزار ميشود، حضور مي يابد.</p><p class="MsoBodyText" align="right">همچنين در اين روز، اعلام شد كه مايكل در مراسم ازدواج دو تن از دوستانش، ديويد جِست و ليزا مينلي، در مارس سال بعد، به عنوان ساقدوش شركت خواهد داشت.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در همين روز خبر داده شد كه آلبوم جديد مايكل و كنسرت سي امين سالگرد فعاليت او به عنوان هنرمند منفرد، نامزد دريافت شش جايزه ي اِن.اِي.اِي.سي.پي در سال آتي شده است.</p><p class="MsoBodyText" align="right">در 21 دسامبر، مايكل در برنامه ي ”جينگل بال“ در شهر لس آنجلس حضور يافت و جايزه ي ”يك عمر فعاليت ارزشمند هنري“ را دريافت كرد. مايكل با گفتن جملات ”بسيار دوستتان دارم. كريسمس مبارك“، صحنه را ترك گفت.</p><p class="MsoBodyText"> </p><div style="text-align: center"><img src="/images/biography/bio-invincible_020.jpg" border="0" alt="" width="400" height="300" /></div><p> </p><p class="MsoBodyText" align="center"><font color="#808080">[برنامه ي جينگِل بال]</font></p><p class="MsoBodyText" align="right">در روز 30 دسامبر، خبر داده شد كه سال آينده، مايكل در مراسم ساليانه ي جوايز موسيقي آمريكا، حضور مي يابد تا جايزه ي ”هنرمند قرن“ را دريافت كند.</p><p class="MsoBodyText" align="right">و اين شروعي فوق العاده براي مايكل در سال جديد بود.</p>